Zo oud als je je voelt

“Mam, je bent bejaard!”

Mijn dochter is niet altijd complimenteus. Een paar jaar geleden stonden we in een lift op weg naar mijn hoogbejaarde vader. De lift had niet echt een flatterende spiegel. “Jee, wat een oude kop krijg ik ineens,” zei ik. Dochterlief meteen: “Je bent ook oud!”

In een telefoongesprek met mijn dochter bleek weer dat ik een dag achterliep. Vorige week liep ik steeds een dag voor. Volgens mijn dochter is het tijd voor zo’n digitale klok die behalve de tijd ook nog de datum, maand en dag van de week aangeeft. Maar daar heb ik genoeg instrumenten voor in huis, van laptop tot krant en tv. Ik hoef ook geen hoger bed of andere aanpassingen in mijn huis.

Het probleem is volgens mij ook niet dat ik bejaard ben, maar dat ik heel erg gewend ben in het nu te leven. Dat wordt ook steeds makkelijker als je met pensioen bent, je moet niets meer, maar mag des te meer. Mijn dagen lijken daardoor ook erg op elkaar. Dat is geen klacht, maar de constatering van mijn vrijheid: ik mag bijna elke dag van het jaar helemaal zelf bedenken en beslissen wat ik met mijn tijd doe. Mijn enige reguliere verplichting is het uitlaten van mijn hond en dat doe ik met groot plezier. Vooral onze lange wandelingen door de natuur beschouw ik elke keer weer als een geschenk. Afspraken voor leuke ontmoetingen en activiteiten staan in mijn papieren agenda, die ik voor ik ga slapen altijd even raadpleeg, al was het maar om te weten of ik een wekker moet zetten. Meestal hoeft dat niet.

Een paar weken terug moest ik het rolgordijn in mijn slaapkamer vervangen. Decennialang had ik voor dat grote schuine dakraam helemaal niets hangen, waardoor ik o.a. heerlijk bij volle maan in het maanlicht sliep. Maar je wordt wat lichtgevoeliger als je ouder wordt en gezien mijn neiging om op onregelmatige tijden te gaan slapen, werd een rolgordijn nuttig. Ik koos destijds voor een donkerroze, waardoor ik ’s ochtends wakker werd in een prachtige roze gloed. Dat gordijn was van een duur merk, hetzelfde als van het dakraam, dan verwacht je niet dat het maar een paar jaar meegaat, dus kon ik voor een nieuwe net zo goed in voordeliger prijsklassen gaan zoeken.

Helaas kon ik in de voordelige prijzen geen roze vinden en in een opwelling koos ik voor een verduisterend gordijn.

Vreemd genoeg sliep ik de eerste dagen erg kort. Mijn lijf was kennelijk gewend aan het roze licht. Een vriendin raadde aan een klein kiertje open te houden, maar als ik de deur van de slaapkamer openlaat komt er van de gang ook dag- en maanlicht zodat ik een beetje zonder klokkijken kan inschatten hoe laat het is.

Na een paar nachten van slechts 3 a 4 uur was het ineens raak: ik sliep bijna 12 uur aan één stuk en werd pas rond het middaguur wakker…

Nog steeds slaap ik sindsdien als ik geen wekker zet 8 a 10 uur. Dat vergt eigenlijk dat ik ’s avonds vroeger naar bed ga, maar dat ben ik mijn hele leven nog niet gewoon 😉

Het vaste slapen vergt ook dat ik de tijd neem om goed wakker te worden, dus begin ik dan maar met mijn post en andere berichten op mijn telefoon te bekijken. Ook niet echt een goed idee, want voor ik het weet is de ochtend voorbij als ik uit bed kom.

Alweer: ik klaag niet. In tegendeel: ik heb me in geen jaren zo fit gevoeld!

Maar ik vind het dus niet gek dat ik af en toe even niet meer weet welke dag van de week het is.

Natuurlijk laat mijn lijf af en toe middels phpd’s weten dat ik ouder word. Maar daar leef ik dan gewoon naar. Niets aan de hand. Ik voel me blijer, vrijer en gelukkiger dan ooit. Tenzij je me in een hokje probeert in te delen. Wat voor hokje of etiket iemand me ook op wil plakken, ik word daar altijd even treurig van.

Als ik me ooit bejaard ga voelen, laat ik mijn haar wel grijs worden 😉

Plandemie

Veel complottheorieën over deze coronacrisis vinden hun oorsprong in de gedachte dat het geen pandemie maar een pLandemie betreft. Op zich geen verwonderlijke gedachte, als je zaken in aanmerking neemt als dat China’s grootste viruslaboratorium in Wuhan stond en samenwerkte met de Amerikanen. Als er een boek verschijnt van de voorzitter van het World Economic Forum, Klaus Schwab, met de titel ‘the great reset’ en je zijn griezelige ideeën daarin leest. En zo kun je nog wel het e.e.a. vinden dat de gedachte van een plandemie versterkt. Al was het maar dat in de hele wereld de democratie om zeep wordt geholpen door een kleine elite die 90 % en volgens sommigen nog meer van al het geld in de wereld bezit.

Ik sprak daar eerder deze week over met een vriend, een scepticus met een zeer wetenschappelijke manier van kijken. Hij publiceerde in augustus vorig jaar de dystopische roman ‘Zwarte quarantaine’, waarin hij een maatschappij schetst, 9 jaar na het uitbreken van de corona epidemie die al die jaren voortborduurt op de aanpak die we sinds begin vorig jaar kennen.

“Nee joh, een plandemie, dat is gewoon niet zo,” zei hij, ‘dan schat je de mensheid te hoog in, daar zijn ze niet slim genoeg voor.” Dat geldt in ieder geval voor de twee leraren die in ons land de crisis met allerlei maatregelen proberen te managen en keer op keer praatjes verkopen tijdens de zoveelste ‘persco’. Geschiedenisleraar Rutte zei tijdens de persco gisteren dat hij het zichzelf aanrekent dat de coronaboodschap niet overkomt. Onderwijzer De Jonge krijgt steeds donkerder wallen onder zijn ogen van het harde werken.

“Tijd voor een cold case team,” zei Caroline van der Plas in een speech in de Tweede Kamer al op 16 november. Van haar boodschap kun je nog wat leren Rutte! Maar het lijkt wel tweecomponentenlijm waarmee hij aan het pluche geplakt zit.

Ik heb ook nog wel een paar ideeën:

Tweede Kamer: hef het mandaat op dat het demissionair kabinet in januari kreeg t.a.v. het coronabeleid

Zorgverleners: haal een managementlaag weg in de ziekenhuizen

Zorgverzekeraars: schrap die lijsten codes waarmee verrichtingen moeten worden ingedeeld en waar het zorgpersoneel zoveel tijd aan kwijt is

OMT: hef jezelf op zodat je je weer volledig kunt richten op je eigen straatje en belangen. We zijn de outbreak voorbij en moeten leren leven met het virus.

Aanvullingen welkom 😉

In Engeland kleurt alles oranje, maar de maatregelen zijn er sedert ‘freedom day’ niet veranderd. Je kunt je afvragen waarom ‘we’ dat hier maar steeds weer blijven doen en alles rood kleurt…

Pieter Derks legde daarom deze week de basisregels nog maar eens uit.

Verbijsterd

Nog niet eerder heeft het zo lang geduurd dat er zoveel tijd zit tussen mijn vorige column en de nieuwe. Ik heb ook nog nooit zo lang niet aan mijn nieuwe boek geschreven.

Nee, ik ben niet ziek. Heb een keer corona gehad en mijn lichaam bleek dat redelijk goed aan te kunnen. Maar het is wel langer dan zes maanden geleden. Ik sluit niet uit dat ik een of twee keer herbesmet ben geraakt, maar dat is achteraf interpreteren van onverklaarbare vermoeidheid en helaas is er geen mogelijkheid om mijn bloed op antistoffen te laten testen. Maar eigenlijk wil ik het daar niet over hebben, want ik heb geen zin in polariserende gesprekken. Om die reden heb ik ook geen column geschreven over de nog steeds toenemende polarisatie.

In plaats daarvan wilde ik schrijven over positief blijven, maar dat werd doorkruist omdat ik even helemaal uit het lood geslagen was na de eerste persconferentie, amper een maand na het loslaten van de meeste coronamaatregelen, waarin Hugo de Jonge voor het eerst ongevaccineerden de schuld gaf van de toenemende besmettingen. Waarmee hij de polarisatie in de samenleving een nog verdere duw gaf.

Toen bedacht ik dat ik een column kon schrijven over de misvatting dat wetenschap gelijk staat aan de waarheid verkondigen. Maar bij het zoeken naar goede voorbeelden kwam ik zoveel tegenstrijdige cijfers tegen dat ik de weg kwijt raakte.

Nu is dan ineens de 2g samenleving acceptabel.

Ik ben verbijsterd.

En vooral hierdoor:

Hoe is het in Godsnaam mogelijk dat een demissionair kabinet zoveel macht over onze samenleving mag houden?

Ja ik weet, de Tweede Kamer ging in januari akkoord met het demissionair kabinet ten aanzien van de coronamaatregelen een volledig mandaat te geven. Maar hoe is het mogelijk dat de nieuw gekozen Tweede Kamer dat mandaat niet intrekt nu dit demissionaire kabinet onderdeel is van het grote probleem een nieuw kabinet te vormen?

De kabinetten Rutte hebben allerlei zaken in onze samenleving onder het mom van vrije marktwerking zodanig afgebroken en verziekt dat het bijna niet te geloven is. De huidige woningnood, de afgebrokkelde zorg, om maar eens wat te noemen.

Als de Kamer het mandaat zou intrekken, wedden dat er dan in no-time een nieuw kabinet gevormd zou blijken te kunnen worden?

Hoe is het in Godsnaam mogelijk dat er gebeurt wat er nu gebeurt?

Een land verscheurd door vaccinatiebeleid. We volgen nu nota bene Duitsland in dat beleid. Daarvoor moeten eerst nieuwe wetten worden gemaakt die onze grondrechten aantasten. Worden die dan ook na enig gesputter net als vele vorige maatregelen door de kamer geaccepteerd?

Het duurt even voor ik weer over kan tot de orde van de dag vrees ik. En dat geldt nog steeds voor eigenlijk bijna iedereen in ons landje.

Testen voor toegang

In juni kocht ik kaartjes voor de ‘limited edition’ van de Nacht van de Poëzie. Er zou twee keer dezelfde voorstelling van drie uur worden opgevoerd. Om een beetje in stijl te blijven koos ik voor de editie die om half twaalf zou beginnen. De organisatie liet weten dat als de coronamaatregelen op 2 oktober zodanig veranderd waren dat er misschien toch een ‘normale’ Nacht kon plaatsvinden, ze dat zouden doen en dat mijn goedkopere kaartjes geldig zouden blijven. Twee weken voor de Nacht ontving ik een vreugdevolle e-mail van de organisatie, het ILFU, dat ze alles in het werk ging stellen om een vrijwel ‘normale’ Nacht te organiseren. Met een schok realiseerde ik me echter dat er sprake zou zijn van testen voor toegang. Omdat de 38e Nacht voor de Poëzie de eerste zou worden voor mijn vriendin besloot ik geen spelbreker te zijn en probeerde een afspraak te maken voor een test. Dat moest nog even wachten, want kon pas twee dagen later.

Afgelopen zaterdag was ik ruim voor de afgesproken tijd bij de testlocatie op het Godebaldkwartier in Utrecht om tot mijn verrassing een zeer lange rij wachtenden aan te treffen. In plaats van half twee stond ik om tien voor twee bij een loket waar ik mijn afspraakbevestiging en ID moest laten zien. Met mondkapje op. Een ridicule eis aangezien in de lange rij niemand een mondkapje op had en dat ook niet hoefde.

Al om 14:09 kreeg ik een sms dat mijn testuitslag er was en mij daarover een e-mail was gestuurd. Die e-mail is nooit gearriveerd.

Mijn vriendin die om 15:00 getest was, ontving wel een e-mail, maar toen ze op een van mijn computers de link in de mail aanklikte, kwam ze wel bij een scherm dat vertelde dat ze een negatieve testuitslag had, maar niet bij de QR-code. Daags ervoor had ze nog met de GGD gebeld om te checken of het mogelijk was zonder de coronacheckapp de QR-code op te vragen. Dat kon, zei de GGD medewerkster. Maar wat we ook probeerden, de code bleek niet opvraagbaar.

Ik had ondertussen contact met een helpdesk die het probleem van de niet-gearriveerde e-mail oploste door me een speciale url op te geven: https://resultaat.testenvoortoegang.org. Inderdaad kwam ik langs die weg en het ingeven van o.a. lange codes uit mijn testafspraak bij mijn testuitslag. Ook negatief gelukkig. Maar net als mijn vriendin kreeg ik niet voor elkaar om de QR-code op te vragen. Laat staan dat we die konden printen of op een of andere manier zichtbaar maken.

We probeerde van alles, mijn vriendin probeerde ook nog een helpdesk maar kreeg te horen dat het te druk was en of ze over een paar uur terug kon bellen… Hoe konden we dan over een paar uur in Tivoli-Vredenburg toegang krijgen?? We kregen steeds opnieuw codes via sms, maar ik kreeg een steeds vervelender voorgevoel. De vrouw die mijn test had afgenomen had mij verteld dat de QR-code opvragen alleen met de coronacheckapp kon. Aanvankelijk wilde ik nog geloven wat er in allerlei voorlichting staat en wat de GGD tegen mijn vriendin had gezegd. Inmiddels hadden we het scherm dat ons vertelde dat onze testen negatief waren uitgeprint, maar ik was er niet gerust op dat ons dat toegang zou verschaffen. Immers, je moet per se een QR-code laten zien. Dus bleven we door proberen. Maar steeds in de laatste fase, het opvragen van de QR-code, liepen we vast. Ik zal u verder besparen hoe we steeds meer vloekend en tierend van alles probeerden om de QR-code te krijgen. Uiteindelijk besloot ik om te doen wat ik absoluut niet wilde: ik installeerde de app op mijn telefoon en… vijf minuten later was mijn QR-code daarin zichtbaar.

Toen mijn vriendin ook zover was, was het inmiddels 6 uur.

Ons plan om half zeven bij Tivoli-Vredenburg te zijn, zou alleen nog haalbaar zijn geweest als we zonder maaltijd de deur uit waren gegaan. Maar kapot als we waren van al het gedoe kozen we voor bijkomen bij een goede zelf bereide maaltijd. Pas om vijf voor acht waren we bij Vredenburg. De eerste twee dichters hadden we toen al gemist.

Gelukkig maakten de overige dichters en entr’acts tijdens de Nacht van de Poëzie veel goed.

Dat de bars om 24:00 moesten sluiten werd creatief opgevangen door je aan te bieden tasjes te geven waar je voor twaalven gekochte drankjes en hapjes in kon doen. Helaas waren de meeste hapjes voor twaalven al uitverkocht. Meer wanklachten zul je van mij over de Nacht niet horen. In tegendeel: het was een geweldig feest en de vele al dan niet bedekte of literaire of humorvolle kritiek op de coronamaatregelen werd door de zaal enthousiast ontvangen. Net als het komisch gebrachte verzoek om niet te gaan dansen tijdens het swingende nachtelijke optreden van Thijs Boontjes show- en dansorkest. Na afloop werd vrolijk afgesproken dat hoe de reacties op dat optreden waren onder ons zouden blijven 😉

Maar nog steeds vraag ik me af het überhaupt mogelijk is om zonder coronacheckapp de QR-code van testen voor toegang te verkrijgen. Als iemand daarin geslaagd is, hoor ik het graag. Tot zo lang kan ik kiezen tussen een niet-werkend systeem of de zoveelste leugen.

Vegan

In Steenwijk stapten diverse fietsers met fiets op de trein. Ook in het halletje waar ik tot dusver samen met mijn hond het rijk alleen had, werden twee fietsen neergezet. Gelukkig posteerden de bezitters daarvan zich bij de fiets, want mijn hond begon al versneld adem te halen, een eerdere treinreis was een fiets omgevallen, zoiets vergeet hij nooit meer.

Naast mij op een klapstoeltje kwam een meisje zitten. Ik schatte haar een jaar of 14, 15, maar ze was ouder, want ze reisde naar Leeuwarden, waar ze een opleiding voedingstechnologie volgt. Alleen dat woord al, voedingstechnologie, geeft volgens mij aan wat er mis mee is. Goed voedsel wordt in mijn optiek gemaakt van pure, natuurlijke ingrediënten, de enige techniek die daar bij te pas komt is die van mijn fornuis.

Ik zag een fietser al instemmend knikken en ik kon het niet laten het meisje te bevragen naar de technieken die ze leerde. Die zijn nodig om te zorgen dat er voldoende voedsel voor iedereen is, sputterde ze tegen. Maar ik stak een betoog af over alle ziekmakende ingrediënten die de voedingsindustrie meent te moeten toevoegen aan ons voedsel en dat vers voedsel, liefst lokaal geteeld en verkocht ook veel beter is voor het milieu.

Het was duidelijk allemaal bekend bij de steeds meer instemmend knikkende fietser, maar nieuw voor het meisje. Ik kreeg al bijna medelijden met haar en besloot haar te vragen even op mijn hond te letten zodat ik op het toilet beter kon afstemmen op het enorme leeftijdsverschil. Maar toen ik terugkwam had ze een weerwoord. Ze had een heel leuke opdracht, vertelde ze. Ze moest iets bedenken waardoor kruiden beter en langer houdbaar zouden worden.

“Die methodes zijn er al: drogen of eventueel minder milieuvriendelijk vriesdrogen,” stelde ik.

Ze deed nog een dappere poging weerstand te bieden. Dankzij de voedingstechnologie kon er nu meer vegan, beweerde ze. De voedingstechnologie zorgt voor baconsmaak, vissmaak, eiersmaak, vervanging van eiwitten enz..

Ja, vegan is ineens heel populair in de voedingsindustrie. Ze zien weer een nieuw verdienmodel en het populair maken daarvan is vooral een kwestie van marketingtechnieken, heeft niets te maken met de mensen gezonder willen laten eten. Immers als je vegetarisch of veganistisch wilt eten, kan dat zonder technologie. Maar daar heb je wel wat meer kennis van voedsel voor nodig dan bij de gemiddelde Nederlander het geval is.

Vegetariërs en veganisten hebben al decennia, zo niet eeuwenlang gezond kunnen eten door hun eiwitten te vervangen door peulvruchten, paddenstoelen enz. Maar de moderne vegetariër wil kennelijk een ‘vleesvervanger’ geproduceerd door de voedingsindustrie, als we de marketingslogans van de industrie moeten geloven. Die vleesvervangers zitten vol chemicaliën, gemodificeerde, gehydrogeniseerde of hoe dan ook bewerkte voedingsmiddelen, om het over problemen met de teelt van voedingsmiddelen als soja (tofu) nog maar niet te hebben.

Een kennisje maakte afgelopen jaar “Lekker plantaardig’: de eerste ‘vegan scheurkalender’. Een geweldig initiatief dat ik van harte steun. De recepten probeer ik van tijd tot tijd uit en mijn ervaringen deel ik met haar, zodat ze die desgewenst weer kan verwerken in de volgende editie.

Ik leer er veel van en dat komt mijn creativiteit bij vegetarisch koken ten goede.

Maar sommige recepten weiger ik te maken. Want wat moet ik met een ‘vegan tonijnsalade’ of een ‘eiersalade zonder ei’?

Ik begrijp wel dat dit soort aanduidingen worden gebruikt om beginnende vegetariërs en veganisten over de streep te helpen met minder vlees en zuivel eten, maar tegelijkertijd begrijp ik dat op deze manier gepromoot, we vooral te maken hebben met een soort vegan mode. Vegan is hip, maar moet vooral niet te moeilijk zijn kennelijk.

Dat heeft de voedingsindustrie goed begrepen.

Ik durf zomaar ongecontroleerd te beweren dat ze vast wel op de een of andere manier de opleiding van het meisje uit Steenwijk sponsoren. Dat dacht die instemmend knikkende fietser in de trein ook.

Koffiezetten

In veel warme landen gebeurt het nog steeds: koffiezetten door koffie in een mok of kan te doen, opschenken met kokend water, even laten staan, eventueel roeren en dan niet meer bewegen om geen koffieprut naar binnen te krijgen bij het drinken. Het achterblijvende drab zou een bron van informatie zijn voor waarzeggers e.d. 😉

Maar de evolutie schreed voor, en zo ontwikkelden we het koffiefilter. Na de witte koffiefilters werden het ongebleekte bruine en heden ten dagen zijn er nog steeds mensen die zweren bij filterkoffie als zijnde de meest smaakvolle die een thuiszetter kan maken.

De percolator deed zijn intreden en in de horeca werd de filterkoffie vervangen door grote apparaten waar espresso mee gezet kan worden en de thuis koffiezetter raakte enthousiast van de senseopads. Die weer werden opgevolgd door de machines met cupjes van aluminium.

Vooruitgang heet dat. Maar is het dat wel?

Die filters verteren nog op composthopen, maar die senseopads hoor je al niet meer in de kliko te gooien en die aluminium cupjes zijn ronduit slecht voor het milieu.

Opvallend is dat de vervuilende ontwikkeling in een heel hoog tempo verliep. Marketingtechnieken doen hun werk goed.

De ontwikkeling rond koffiezetten kun je zien als symptomatisch voor veel ontwikkelingen in onze ‘moderne’ maatschappij.

Gemak siert de mens schijnt het, maar de gevolgen van die gemakzucht zijn gigantisch. Die ‘drabkoffie’, drinkt misschien wat ongemakkelijk (als je het niet gewend bent te drinken althans), maar het zetten gaat snel en de smaak is voortreffelijk en per kopje naar ieders wil aan te passen of met een speciale pot kun je het drab ook nog naar beneden duwen.

Ik noemde al de marketingtechnieken, die zo’n vijftig jaar geleden aan hun opmars begonnen. Maar waarom laten mensen zich daardoor zo makkelijk meesleuren in allerlei ontwikkelingen en gedrag waarvan we met een beetje nadenken kunnen weten dat het een schijnvooruitgang is. Waarom doen zoveel mensen in onze samenleving mee met het gecreëerde consumentisme? Moet je echt de nieuwste smartphone, de grote tv, die afwasmachine die niemand in je gezin wil uitruimen? Is het zo gezellig om met een kant en klaar maaltijd uit de supermarkt of via een bezorgdienst met een bord op je schoot voor de tv te zitten i.p.v. een zelfbereide maaltijd met zijn allen aan tafel te nuttigen? Moet je echt die drukke baan en je ontspanning zoeken in uitgaan en bij grote evenementen?

Als we iets hebben kunnen leren van de coronatijd is het hoe belangrijk het is om tijd te hebben voor elkaar.

Overheden zien ons liever niet meer massaal bij elkaar scholen. Maar gaat het dan om besmetting met virussen of omdat we elkaar al dan niet met bewustzijnsverruimende muziek erbij kunnen besmetten met ideeën en inzichten?

Vrij zijn is meer dan iets wel of niet mogen. Vrij zijn, echt vrij zijn, is bewust zijn (van) wie je bent en wat je voor elkaar betekent, wat je met elkaar verbindt. Daar hoeft je huis en jij niet met de laatste trends voor mee te doen. Trends die vooral goed zijn voor god economie. Een economie die zelfs blijkt te zijn doorgegroeid de afgelopen tijd…

Een economie die zou krimpen? Ja en? Nu gaan grote delen van ons belastinggeld naar het in stand houden van een vervuilende manier van denken en leven.

Volmaakt

Alles wat ik nodig heb komt naar me toe in de volmaakte volgorde van tijd en ruimte. (affirmatie van Louise Hay)

Alleen duurt het soms wel even voor ik die volgorde begrijp 🙂

Complot

In het coronadebat van 15 juli vroeg Gideon van Meijeren (FvD) Rutte naar het boek van Klaus Schwab, voorzitter van het WEF.

Hieronder het fragment: (in de hoop dat deze nu wel blijft staan, want het verdwijnt steeds en moet steeds weer worden teruggezet en heeft dan natuurlijk weer een andere url)

Rutte probeert eerst het als een complottheorie weg te zetten, maar uiteindelijk blijkt Rutte Schwab te hebben gecomplimenteerd met Schwabs boek: Covid 19, The Great Reset.

Waarom ik dit zo’n belangrijk moment in de kamerdebatten vind, is dat je kunt zien hoe het mechanisme bij Rutte werkt: zodra je hem met de waarheid confronteert, begint hij te liegen en zaken af te schilderen als complottheorie, of is iemand een wappie.

Veel regeringsleiders doen hetzelfde als Rutte.

Zodra iemand iets te berde brengt tegen het coronabeleid of kritiek heeft op hoe regeringen de klimaatcrisis (niet) aanpakken, wordt geprobeerd die persoon in diskrediet te brengen.

Machiavelli wist het al: Verdeel en heers.

En in onze tijd worden psychologische trucs toegepast om ‘het volk’ een rad voor ogen te draaien. De belangrijkste trucs lijken te zijn: angst zaaien (vooral sedert 9/11 maar ook daarvoor al), verwarring zaaien (de waarheid nepnieuws noemen bijvoorbeeld) en complottheorieën verzinnen of zaken als zodanig benoemen.

Tijn Touber heeft daar recent een leuk verhaal over verteld.

Lees het boek van Klaus Schwab en je weet hoe het zit.

Ja er is wel degelijk sprake van een complot.

Een groot en ingewikkeld complot van de elite tegen de mensheid. Maar dat geloven natuurlijk alleen wappies.

Yoga

Veertig jaar geleden kreeg ik mijn eerste les in yoga en meditatie van Rita Beintema. Ze noemde het geen meditatie, maar stilzitten. Na de eerste keer stilzitten realiseerde ik me dat ik zoiets spontaan al vaker deed, alleen nooit zo lang.

Bij de derde les zag ik mezelf ineens als een stipje beneden zitten. Het was even opletten om niet in het vliegtuig te stappen 😉

Ik memoreer vaak een uitleg van Rita n.a.v. het stilzitten:

“Gedachten zijn als een trein.
Het is nu misschien nog een sneltrein
Maar als je zelf op het perron blijft staan en je observeert de trein
zul je merken dat de trein steeds langzamer gaat rijden
En kun je steeds beter elke wagon waarnemen.
Een gedachte is als een wagon.
De kunst is om niet in te stappen”

Een aantal jaren later kreeg ik yogales van Engelse Sheila. Gewoon, in het buurthuis. We deden elke week de ‘zonnegroet’ en de volgende dag had ik vreemde spierpijnen, vooral in mijn heupen en bovenbenen. Ook elke week.

“Nou Marja, dan is het nu kiezen,” zei Sheila. “Of je accepteert dat je vanaf nu langzaam stijver wordt, of je gaat elke dag yoga doen.” Ik was pas 35 en vond de keuze niet moeilijk. Een half jaar later vroeg Sheila of ik haar bij een les in een andere groep kon vervangen. De vervangingen werden de basis voor latere yogalessen die ik zelf aan kleine groepjes heb gegeven.

Ik volgde ook een aantal meditatiecursussen bij wat toen nog heette “The Friends of the Western Buddhist Order” (Nu Triratna Buddhist Community). Van Vasjragita leerde ik o.a. de metta bhavana meditatie. Ik heb nog een paar keer meegedaan aan yoga- en meditatiegroepjes. Eentje maar éen keer, de yogalessen leken er op gymnastiek. Een seizoen raja yoga heeft aan mijn eigen dagelijkse oefeningen wel een paar waardevolle asana’s kunnen toevoegen.

Van vrienden die vipassana retraites deden, leerde ik de volgorde om de dingen aan te gaan gaan; waarnemen, benoemen, accepteren en loslaten.

Goede leermeesters leren je hoe je eerlijk omgaat met jezelf, met emoties (ook een gedachte) en met de wereld om ons heen.

Uiteindelijk heb ik het meest geleerd via mijn eigen dagelijkse discipline. En van ontelbare mensen die op mijn pad kwamen en elk op hun eigen manier wat te leren hadden. Mijn grootste leermeester is niet in de stof, dat wist ik al vijftig jaar, maar wie het is werd vorige week zowaar bevestigd.

Vanmorgen zat ik zoals gebruikelijk voor de aanvang van mijn dagelijkse yoga op mijn hometrainer. In mijn hoofd al sinds gisteren Euphoria, de song die in 2012 één werd bij het Eurovisie songfestival. Ik besloot het nummer op mijn smartphone en bluetooth speaker op te zetten in de uitvoering van Floor Jansen.

En nog een keer en nog een keer in de uitvoering van Loreen met lyrics zodat ik eindelijk begreep waar het nummer over gaat. Tranen van vreugde en liefde stroomden over mijn wangen, beroerden mijn hele wezen.

Ik heb wat te vieren vandaag. Niet dat ik veertig jaar bewust beweeg met yoga en mediteer, want 40 is ook maar een getal.

Ik vier in het diepst van mijn hart dat ik mag zijn wie ik ben. Daar ben ik zo dankbaar gelukkig ontroerd om.

Keramiek

Bij keramiek denk je toch aan aardewerk? Allerlei soorten aardewerk, van terracotta tot Delfts blauw en Chinees porselein.

Nu begint door te dringen dat Tefal pannen en andere met PFAS bewerkte pannen slecht voor je gezondheid zijn, vind ik het dus niet zo gek dat de pannen van keramiek populair geworden zijn.

Maar wat voor keramiek is dat eigenlijk waar koekenpannen van gemaakt zijn en die in sommige gevallen wel tot 400 graden verhit kunnen worden? Keramiek is toch altijd breekbaar? Wat is er uitgevonden om keramische pannen hard en onbreekbaar te krijgen? Eenmaal bij die vraag uitgekomen, begon mijn wantrouwen wakker te worden, maar die werd helemaal wakker toen een vriend zijn gloednieuwe keramische koekenpan bij mij wilde ‘inbakken’ vanwege zijn vogeltje.

“Waarom dan?” vroeg ik. “Het is toch een PFAS vrije pan, dus dan hoef je toch niet bang te zijn dat je vogeltje ineens op zijn rug in zijn kooi ligt?” Maar mijn vriend was daar allerminst zeker van. Als een ongezonde stof verboden wordt, vinden ze altijd weer wat anders uit dat meestal net zo erg is, legde hij uit. Helaas moest ik beamen dat hij daar gelijk in had.

Met de keukendeur wagenwijd open begon mijn vriend de keramische pan te verwarmen, toen olie erin, liet de pan afkoelen, maakte hem schoon en opnieuw warm en bakte een eitje. Maar toen zat ik, wandelende gifmetertje dat ik ben, al met hoofdpijn buiten.

De verpakking van de pan gaf verder geen duidelijkheid dus begon ik met internet afzoeken. Al snel bleek dat het vertrouwde woord keramiek tegenwoordig niet meer alleen geldt voor aardewerk, maar dat er nu ook een ‘technische keramiek’ bestaat.

Dit is de samenvatting van mijn zoektocht:

(citaten vooral van Wikipedia)

Technische keramiek is:

Zuivere, kwalitatief hoogwaardige poeders – met kleine (sub-micron) korrels en een nauwe korrelgrootteverdeling – uit een synthetische productieroute vormen de basis voor technische keramiek. De vormstabiliteit bij zeer hoge temperaturen, de chemische bestendigheid en de hoge slijtvastheid bieden interessante mogelijkheden voor toepassing van dit materiaal.

Keramiek kan dus, doorgaans bij hoge temperaturen, van werkelijk alles wat je maar bedenken kunt, worden gemaakt.

Er zijn twee verschillende types technisch keramiek:

  • ionaire keramiek: een verbinding van een metaal en een niet-metaal, bijvoorbeeld keukenzout (NaCl), magnesiumoxide (MgO), zirconiumdioxide (ZrO2). De ionen stapelen zich in een zo dicht mogelijke stapeling.
  • covalente keramiek: een verbinding van twee niet-metalen, zoals siliciumdioxide (SiO2), diamant (C). De moleculen stapelen zich als kettingen, bladvormige structuren of tetraëdrisch.

Enkele gangbare technische keramieken zijn: (de meest voorkomende dus, maar er zijn er nog veel meer en ze blijven er uitvinden)

Technische keramieken zijn onder andere te vinden in:

Keramiek blijkt dus een misleidende term, een ten onrechte vertrouwen wekkende benaming.

Na dit alles weet ik nog niet waardoor ik hoofdpijn kreeg, maar dat we na PFAS weer het volgende probleem hebben, is me wel duidelijk.

.