Gehechtheid

Gehechtheid maakt je kwetsbaar.
Alles waar je je aan hecht kun je ook weer kwijtraken.
Alleen door onthechting stopt het lijden.
Ik weet het, word steeds beter in loslaten, maar geef het volmondig toe: Ik ben gehecht aan deze planeet.
Niet alleen gehecht, ik houd er van, ben er constant verliefd op. Onze prachtige planeet met haar onvoorstelbare schoonheid; gezien vanuit een ruimtestation als blauwe knikker in het heelal tot in de kleinste details van het leven op aarde dat ik zie op prachtige microscopische foto’s of nog net met het blote oog waarneembaar als ik op mijn buik in het gras lig. De schoonheid van het leven op Aarde doet af en toe pijn, zo schrijnend mooi is dat leven in al zijn verscheidenheid.

Ik behoor tot de generatie die in de hippietijd opgroeide. Als hippies waren we ervan overtuigd dat we de wereld mooier en liefdevoller konden maken. Het bewustzijn nam alleen maar toe en zou zorgen voor een betere wereld.

We leven nu in een tijd dat een omgekeerde beweging het geval lijkt te zijn.
Ik moet steeds vaker denken aan SF-films waarin de Aarde geschetst wordt na grote rampen en/of oorlogen. Grote delen van de Aarde zijn in die films onleefbaar en op wat rest strijden kleine groepen mensen met elkaar om het weinige dat de Aarde nog biedt om in leven te kunnen blijven.
Een toekomst die niet meer zo ver weg lijkt.
Alleen al die gedachte doet pijn.
Ja, dat krijg je als je ergens aan gehecht bent.
En als je verliefd bent en het onderwerp van je liefde lijdt.

Vandaag sprak ik iemand die een kunstenares is in het belijden van non-dualiteit.
Als je de wereld niet in balans ziet, maar als iets waarvan de ‘goede’ of de ‘slechte’ kant doorslaat, slaat er vermoedelijk nog wat in jezelf door, zei ze.
Zij ziet de wereld in een perfecte balans tussen de verschillende krachten.
Soms zie ik dat ook. Maar ik zie ook de schommeling tussen die verschillende krachten en … dat er maar zo weinig nodig is of net op het verkeerde moment slaat de schommel even door en hebben we zo’n Science Fiction filmlandschap.
Daar zal dan ook wel weer een goede reden voor zijn.
Alles is goed zoals het is.
Toch?

Nee, zegt mijn hart. Mijn verliefde hart.
Ik vrees dat onthechten daar weinig aan kan veranderen.
Ik weet ook niet of dat wel zo nodig is.
Deze pijn, deze zorg, zet me aan tot acties en gesprekken die ik anders niet zou voeren. Misschien is dat juist de bedoeling van mijn liefde voor onze prachtige planeet… Of het is mijn excuus voor gehechtheid.. Wie zal het zeggen?

Advertenties

Daar praten we niet over

Ruben Jacobs vergelijkt in een artikel in Brainwash het uit de weg gaan van gesprekken over de dood met hoe we niet met elkaar praten over de klimaatverandering.
Ik hoor niet tot die ‘we’, maar daardoor herken ik ook zo goed de reacties op feestjes e.d. als je begint over hoe de mensheid het leven op aarde verpest, niet alleen voor een groot aantal dieren en insecten, die allen met uitsterven worden bedreigd, maar ook voor onszelf. Ook mensen zijn een diersoort.
Als ik er over begin zijn er altijd mensen die aanhaken en oh wat vinden we het samen erg… Maar doen we meer dan de feestgangers die al snel hun hoofd afwenden, al dan niet na gezegd te hebben dat er toch niets aan te doen is?

Ik weiger te geloven dat er niets meer aan te doen is.
We hebben de zure regen gestopt, freons verboden (die de voornaamste oorzaak waren voor de gaten in de ozonlaag), maar in de stad waar ik woon is de lucht een van de vuilste van Europa en toch wil de regering de snelweg die rond de stad loopt weer eens verbreden.
Actievoerders gaan na 36 jaar op herhaling, toen ook vele bomen werden gekapt voor diezelfde weg. Het bos is al lang geen bos meer, eerder een beetje groot uitgevallen park met boerderijen er omheen. Er wordt lacherig gedaan over die ‘oude knarren die zo nodig moeten’. Omdat de strijd toen door bizarre juridische procedures is verloren?
Waar blijven de protesten van de jongere generaties?
Moeten die te hard werken of zo?
Of geloven die niet in protesten?
Gaan die misschien al uit van een ontwrichte wereld zoals we die in ontelbare science fiction films geschetst hebben gekregen? Die toekomst is dichterbij dan we durven denken…
Recent had ik een lekker ‘youtube’ dagje. Allemaal muziek gezien van de jongere generaties. Ze hebben in de muziek frontmannen en -vrouwen genoeg, van rappers tot leadsingers van bijvoorbeeld Imagine Dragons die zeggen waar het op staat en er wordt massaal bij meegezongen, maar of dat helpt?
Er zijn veel jongeren die met goede ideeën voor de toekomst bezig zijn, maar of een betere toekomst nou echt van technologische oplossingen moet komen?

Het wordt tijd dat de dominantste diersoort op aarde NU haar verantwoordelijkheid neemt. En de verantwoordelijkheid van de soort begint bij het individu!
Begin eens met consuminderen en stop met zaken kopen die slecht zijn voor het milieu bijvoorbeeld omdat ze maar kort meegaan maar waar wel veel energie voor is gebruikt. Koop geen zaken uit China omdat die goedkoop zijn, geen kleding uit India en nee zelfs niet uit Engeland omdat die zo leuk zijn. Koop geen groente die niet lokaal is geteeld. Je hoeft in de winter geen sperziebonen uit Egypte of citrus uit Zuid-Afrika of Israël. Vrachtverkeer is een grootverbruiker van brandstof!
Vliegveld Lelystad zou er niet hoeven komen als er minder vrachtverkeer op Schiphol was en we ons zouden beperken met over de wereld reizen.
Geloof niet meer in de vrije wereldhandel en dito markteconomie.
Goed beschouwd heeft het protectionisme van Trump een milieuvriendelijk kantje 😉
Klaag als consument over slechte kwaliteit bij de leverancier of fabrikant.
Denk niet, het kostte maar een paar euro of ik verdien genoeg om weer een nieuwe te kopen… We produceren met elkaar ongelooflijke hoeveelheden afval. Voor die spullen zijn bomen gekapt of is aardolie gedolven of hebben ovens gebrand enz. enz..
Elke week weer verbaas ik me over wat er voor de vuilnisman klaar staat; spullen die verkocht hadden kunnen worden via Marktplaats, of weggegeven hadden kunnen worden via een weggeeftafel, gratis op te halen sites of recycle winkels.

De klimaatverandering is niet onze enige zorg. Maar er zou nog zo enorm veel ten goede kunnen veranderen in de wereld als we niet zo fatalistisch bezig waren en… wereldwijd niet steeds dommer zouden stemmen.
En ja, praat met elkaar over je zorgen. Vertel elkaar over wat je doet om het milieu te ontlasten.
Na mijn vorige column en die over siliconen in haarproducten heb ik veel persoonlijke reacties gekregen waaruit bleek dat veel vrouwen om me heen al jaren die producten met siliconen vermijden zonder dat er ook maar eentje iets tegen me gezegd had! Ik had jaren eerder met die milieuvijandige en haarbeschadigende troep gestopt als zij me hadden geïnformeerd!

In de zestiger jaren hadden we een slogan:
Verbeter de wereld en begin bij je zelf.
Ik zou een nog ouder gezegde er aan toe willen voegen:
alle beetjes helpen

Verdienmodel

Zodra je een bedrijfje begint of als kleine zelfstandige wilt gaan werken en financiering nodig hebt, word je gevraagd naar je verdienmodel. En bij dat verdienmodel hoort een marketingplan.
Bijvoorbeeld: als je een dropwinkeltje wilt beginnen moet je goed nadenken over waar je die vestigt. Wellicht in een wijk waar veel mensen wonen die van drop houden? Hoe zorg je dat die mensen drop bij jou komen kopen en niet bij de supermarkt of een van de drogisterij ketens?
In marketingtermen: wat is de meerwaarde die je je potentiële klandizie voorhoudt?

Bij grote bedrijven gaat het anders. Die bedenken producten waar ze zoveel mogelijk aan kunnen verdienen en creëren daarvoor een markt. Het product kan totaal overbodig zijn, als je maar een goed verhaal hebt kun je het verkopen lijkt het motto.
Voorbeeld: iedereen was tevreden met zeep om zich te wassen.
Maar het stukje zeep bij aanrecht en in het toilet was volgens de marketeers niet hygiënisch genoeg en dus moesten we aan het plastic flesje met pomp voor hygiënische handzeep. Liefst antibacterieel. Wat de milieubeweging ook tegenwierp over die bacterie dodende spullen, gezondheidsgoeroes zeiden over het gevaar van bacteriën doden die snel weer terugkomen. De marketing was zo slim in elkaar gezet dat nu de meeste Hollandse huishoudens weer meer plastic flesjes bij het afval dumpen.
De cosmeticaproducenten bedachten douchegel met o.a. SLS. Dat haalt het vet uit je huid en dus heb je daarna bodylotion nodig en die maken ze ook. Zo vertellen ze het je niet, maar met slimme marketingtechnieken en -trucs maakten ze het publiek lekker voor douche gels want die schuimen zo lekker en voelen zo lekker zacht aan en ruiken zo delicaat. Ze maken nog steeds mooie advertenties en tv-spotjes met prachtige dames en gespierde heren die pikant onder het ‘romige schuim’ zitten. De douchegel of bodywash verkochten ze aanvankelijk met allerlei leuke acties met douchesponsjes en -friebels erbij die het schuim nog schuimiger maken en het product tot een leuk weggeefcadeautje bestempelden.
Douchegels doen tegenwoordig twee dingen; naast het ontvetten door SLS wordt er ook een dun filmpje op je huid gemaakt waardoor je denkt dat je huid er lekker zacht van wordt. Maar schijn bedriegt. En dus heb je bodylotion nodig. De cosmetica industrie zorgt voor reclame acties waarbij je als je twee producten samen koopt fikse korting krijgt. Zo hebben ze een goed verdienmodel gecreëerd.
Ze hebben met hun verdienmodel en marketingtrucs een behoefte gecreëerd waardoor in Nederland steeds minder mensen gewone zeep gebruiken en we massaal steeds meer chemicaliën en microplastics door het douche putje spoelen en ons lichaam vergiftigen waardoor we steeds vreemdere ziektes krijgen.

Met haarproducten is een vergelijkbaar verdienmodel bedacht.

Ook in alle andere industrieën worden producten gemaakt die we eigenlijk niet nodig hebben.
Hoeveel producten en apparaten heeft u in kasten staan die u misschien maar 1x per jaar of zelfs helemaal nooit meer gebruikt?
 
Marketing is een vijand van duurzaamheid.
 

 

 

 

 

Zeg het met bloemen

Met een groot bos in haar hand en nog een op het bagagerekje voorop haar fiets, gaat ze op hoog tempo op het fietspad door het zonovergoten park. Maar haar gezicht staat op onweer.
Fysiognomie, daar moet je geen waarde aan hechten, zei mijn ex geregeld. Hij heeft psychologie gestudeerd.
Maar ik kan het niet laten om eerste indrukken te krijgen van mensen die me om wat voor reden dan ook opvallen in het voorbijgaan.
Kijkt die fietsende vrouw met haar prachtige boeketten zo omdat ze haar bril niet op heeft? Of omdat ze al haar aandacht bij het verkeer nodig heeft en tevens bij de twee boeketten?
Of is er iets in haar leven aan de hand waardoor ze niet kan genieten van zo’n stralende aankoop bij stralend weer?
Ik moet denken aan hoe vaak ik bloemen kreeg van mijn ex.
Meestal als er iets vervelends tussen ons was voorgevallen. Of als er echt iets te vieren viel. Jarenlang heb ik verlangd naar een mondeling excuus en liefst een lange ‘hug’ i.p.v. die bloemen. Maar op den duur kon ik niet anders dan accepteren dat hij kennelijk zo in elkaar zat. Mijn ex dus.
Ik schat de vrouw op de fiets in als een werkende. Wellicht gaat ze met die twee boeketten twee medewerkers in het zonnetje zetten.
Zou ze dan wel de zon op haar gezicht kunnen toveren?
In onze samenleving worden de boeketten steeds groter, veelzijdiger en prachtiger.
Maar de bloemen ruiken al jaren niet meer.

Ik koop nog maar zelden bloemen. Ik pluk ze, vooral uit eigen tuin. En liever pluk ik er eentje die ruikt om weg te geven, dan die vooral uiterlijk fraaie boeketten te geven.
Bijna drie jaar geleden kreeg ik met kerst een groot boeket met daarin vooral rode rozen. De rozen waren in een soort kaarsvet gedoopt en met glitters bestrooid.
Toen het levende groen lelijk begon te worden stonden de rozen er nog steeds florissant bij. Ik heb de stelen verwijderd en de rozen zien er in hun schaaltje nog steeds even fraai uit als toen ik ze kreeg.
Het heeft wel wat, die combinatie van kunst en natuur.
Maar blij word ik van die ene roos aan een struik, in de prachtige nazomerzon vandaag. Zo mooi om te zien. En hij ruikt ook nog!

Siliconen in haarproducten

Kappers moeten een deel van hun inkomsten halen uit de producten die ze verkopen, dus als zij je vertellen dat alle producten die je in de winkel kunt kopen siliconen bevatten en dat slecht is voor je haar, is dat iets wat ik een beetje wantrouw.
Die siliconen vormen een laagje om je haar, waardoor je haar zacht aanvoelt en gaat glanzen. Maar in feite vindt er geen echte verzorging plaats van je haar. Vooral mensen met droog haar herkennen vast wel dit probleem: als je je haar verzorgd hebt ziet het er goed uit. Maar een of twee dagen later is het alweer droog.
Dit zou kunnen duiden op dat de kappers gelijk hebben.
Tijd voor onderzoek dus.

Er bestaan in water oplosbare siliconen. Die wassen gemakkelijk uit. Siliconen die niet in water oplosbaar zijn bouwen een steeds dikker laagje rond je haar.
Siliconen hebben veel verschillende namen, die kun je niet allemaal onthouden, maar dit kun je misschien wel onthouden: alles wat eindigt op -cone, -conol, -col of -xane is niet in water oplosbaar.
Ik pak er de loep maar eens bij en bekijk de kleine lettertjes op conditioners::

Loving Blends: amodimethocone, propylene glycol (houdt vocht vast)
Andrelon: Dimethicone (maakt filmpje om het haar), amodimethicone
Elvive: amodimethocone

De kappers hebben gelijk dus. Maar eh, de kapper die het me vanmorgen vertelde gebruikt kappersmerk Matrix en wat lees ik op hun conditioner: amodiomethcone.
Hoe zit het dan met die silicone (die kennelijk door elke fabrikant net ietsje anders wordt gespeld)?
Ik lees: ” aminopropyl dimethicone en amodimethicone zijn niet water oplosbare siliconen, maar het veroorzaakt niet zo snel build up. Deze siliconen kun je uit je haar wassen met een shampoo dat cocoamidopropyl betaine bevat. Je hebt dus geen sulfaat shampoo nodig.”

Ik lees “: “Cocamidopropyl betaïne is een amfoteer surfactans (= oppervlaktespanning verlagend middel) dat wordt gebruikt als schuimmaker in vele ‘rinse off’ huidverzorgingsproducten. Deze stof is de uitzondering op de regel dat contactallergie op cosmetica wordt veroorzaakt door de ‘stay on’ producten.”
Even goed lezen. Het betekent dus “potentieel beroepsrisico voor mensen werkzaam in het kappersvak en in de schoonheidssalons”.

Ik heb er maar vanaf gezien de etiketten van shampoos te controleren op Cocamidopropyl betaïne.

Van nature

Van nature ben ik lid van het Simplistisch Verbond.
Al jong had ik het inzicht dat als het splitsen van stofjes de bedoeling van de natuur was, die stofjes wel vrij in de natuur te vinden zouden zijn.

Over de evidente gevolgen van kernsplitsing wil ik het nu niet hebben, ook op minder zichtbare wijze blijkt keer op keer dat de mens de gevolgen van het uiteenrafelen van in de natuur voorkomende stoffen niet kan overzien.
De eerste keer dat het op zeer grote schaal pijnlijk duidelijk werd was met de freons. Stoffen die gebruikt werden als koelstoffen in onze koelkasten en als drijfgas in spuitbussen. Die stoffen zijn nu verboden maar zijn voor het grootste deel verantwoordelijk voor het aantasten van de ozonlaag.
De jongste ontdekking van een luchtvervuilende stof is Siloxaan. Of eigenlijk zijn dat meerdere stoffen. Van sommige siloxanen is bekend dat ze zeer slecht afbreekbaar zijn en zeer toxisch voor waterorganismen. Siloxanen worden in toenemende mate aangetroffen bij luchtmetingen, vooral in de ochtendspits. Naar wat dat precies betekent voor ons milieu is het voorlopig nog gissen…

We gaan maar door met splitsen.
Want zo zouden we goede medicijnen vinden.
Maar al die middelen van de farmaceutische industrie hebben bijwerkingen.
Ik heb nog nooit gehoord van bijwerkingen van natuurlijke geneesmiddelen zoals fytotherapie en homeopathie. Maar die worden weggezet als kwakzalverij. Elke vorm van holisme schijnt daar tegenwoordig onder te vallen.
Logisch want de hele chemische industrie verliest haar bestaansrecht als we het anders gaan bekijken.

Het grappige is dat in science fiction films geneeswijzen te zien zijn die uiterst holistisch zijn.
Er wordt niet meer gesneden, er zijn geen medicijnen meer nodig, maar je gaat onder een apparaat liggen dat meet wat er mis is en het met bepaalde frequenties herstelt.
In de oude Startrek films was al sprake van een eenvoudig handapparaatje waarmee de arts het lichaam scant voor diagnose.
Jongere films gaan nog een stapje verder, zoals Elysium uit 2013. Daar hebben de welgestelden een zogenaamd MedBay, die eruit ziet als een soort zonnebank die het lichaam scant op ziektes en ook meteen geneest.
Het lijkt heel futurisch, maar er zijn al diverse geneesmethoden die uitgaan van de trillingen in ons lichaam, zoals Mora-therapie. Het idee is dat alles in de materie een eigen trillingsgetal heeft, ook virussen en bacteriën. De trillingen worden gemeten met behulp van elektro acupunctuur en computers. Die laatste kunnen de trillingen ook omzetten in hun tegendeel, om je op die manier te helpen genezen.
Maar nog steeds worden ook deze methoden weggezet als kwakzalverij.
Uiteraard zou ik bijna zeggen.
Want de gezondheidszorg is een enorme industrie.
Die gaat niet uit van heel de mens.
De winstmaximalisatie van de farmaceutische industrie op van de natuur afgesplitste stofjes werkt bovendien als een splijtzwam in de samenleving.
Wie geld genoeg heeft kan elk medicijn kopen.
De vraag is zo langzamerhand of we dit soort medicijnen wel moeten willen…
Ondertussen gaat de zorgpremie alweer omhoog…

Twee fietsers

In de fietsstraat halen ze me in;
zij op een knaloranje fiets en met modern geknipt afrokapsel en bijpassende huidskleur, hij op een degelijke stadsfiets met grote rode fietstassen over zijn bagagedrager. Kort haar, bril, bleke kleur.
Je zou kunnen stellen dat de rode fietstassen goed passen bij haar oranje fiets, maar in mijn ogen vormen ze een onwaarschijnlijke combinatie. Niet alleen door hun totaal andere kledingstijl, maar vooral door de lichaamshouding. Die van haar is rechtop, fier en relaxed tegelijk. Je kunt aan haar levendigheid zien dat ze een opgewekt karakter heeft.
Hij heeft zo jong als hij is nu al een beetje een kromme rug, zijn schouders zijn opgetrokken.
Ze zijn bijna klaar met hun studie, of heel jonge docenten, schat ik in.
Terwijl ik achter ze blijf fietsen stel ik me ze voor, over 20 jaar.
Ik ken tenslotte wel meer onwaarschijnlijke combinaties, die heel gelukkig zijn met elkaar.
Zijn rug is nog krommer, hij oogt nog aangepaster.
Zij heeft na aanvankelijk hetzelfde saaie beroep als hij uit te hebben geoefend, gekozen voor minder carrière.
Ze zorgt voor hun twee kinderen en ze heeft een parttime job en daarnaast alle gelegenheid voor haar creatieve hobby’s. Als ze op het punt staat van haar hobby’s haar beroep te maken, krijgen ze ruzie omdat haar kleding bij een feestje van het bedrijf waar hij werkt te flamboyant is naar zijn smaak.
De verschillen beginnen haar nu zo op te breken dat ze nog geen jaar later een scheiding aanvraagt.

Of misschien vinden ze een modes en blijven ze dikke vrienden tot een van hen overlijdt. Opposites attract.

Het is een leuke prozaïstische oefening om willekeurige voorbijgangers voor te stellen als hoofdpersonen in een verhaal.
Je kunt van alles fantaseren over mensen die je toevallig op je pad even ziet in het voorbijgaan.

Maar zo kun je ook oordelen vellen, zelfs als je geleerd hebt dat niet meer te doen..

Ik ga wat langzamer fietsen.
Even later zie ik ze niet meer.