Medeschepselijkheid

Als ik het zoals in mijn vorige column heb over ‘Mensen Sporen niet’, wat ben ik dan eigenlijk aan het doen? Ben ik aan t oordelen? Waar haal ik het lef vandaan om te oordelen over anderen. Wie denk ik wel niet dat ik ben om dat te doen? Terecht reageert Loes Flendrie op die column dat het ook nog wel eens heel anders zou kunnen liggen dan ik denk.

Zulke columns, komen net als die daarvoor over ‘Verdeel en heers’ voort uit wanhoop. Wanhoop die het Utrechtse bandje de Megafoons al uitschreeuwde eind zeventiger jaren: “De wereld is een puinhoop, het is de vraag of dat goed afloopt”.  Wanhoop die voortkomt uit mijn grote Liefde voor de wereld en alles wat daarop leeft.  Wanhoop die soms leidt tot boosheid die eigenlijk weer het verdriet camoufleert.  Het zijn allemaal poginkjes om mensen aan het denken te zetten, wakker te maken.

In ‘De verwondering’  vertelt Hans Bouma over zijn gene toen hij zich in de zeventiger jaren door o.a. het rapport van de Club van Rome realiseerde dat hij de natuur tot dan toe gezien had als een soort decor. Ook Hans Bouma probeert met woorden en acties, zoals binnenkort weer een vredesdienst voor dieren, mensen wakker te maken. Vanmorgen kijkend  naar die uitzending van vandaag en luisterend naar de prachtige verwoordingen die Bouma aan zijn betrokkenheid geeft, realiseer ik me weer eens het dilemma waar ik me dagelijks voor geplaatst zie.  Reageer ik met boosheid of met Liefde? Reageer ik met wanhoop of met begrip? Reageer ik of haal ik in compassie mijn schouders op? Zeg ik wat of laat ik het?

Recent ging het tijdens een etentje over warmtepompen. Het blijkt dat om de aardwarmte te kunnen gebruiken er soms honderden meters in de grond geboord wordt om de leidingen aan te leggen. Het wordt gepresenteerd als een milieuvriendelijke manier van verwarmen.  Intuïtief wist ik, dat is ook niet goed. Hans Bouma gaf me vanmorgen het argument daarvoor toen hij vertelde over hoe bomen onder de grond met elkaar communiceren.  Bomen zijn geworteld in de aarde, de mens leeft daarop. Als de mens rekening wil houden met zijn medeschepselen, zou het wellicht een goed idee zijn om ons aan die verdeling te houden. 

Maar hoe krijgen we onze medemensen nu zo ver dat ze zich weer deel van de schepping gaan voelen en van daaruit hun verantwoordelijkheid als kroningen van de schepping weer in Liefde gaan dragen voor al onze medeschepselen?  Ook dit was weer een poginkje daartoe.

 

 

 

 

Advertenties

Mensen sporen niet

Overal in het land worden AED’s gestolen. Zoveel dat er zelfs een website bestaat met een overzicht van gestolen AED’s, of zoals ze voluit heten: Automatische Externe Defibrillators.

De ‘oplossing’ is nu dat hulpverleners een code hebben waarmee ze de kastjes kunnen openen. Daarmee is het grootste deel van de reden waarom die AED-kastjes op veel plaatsen hangen, achterhaald. Als niet-professionele hulpverlener kun je dus niet meer iemand met een hartstilstand snel helpen. Het aantal doden door hartproblemen zal weer stijgen 😦

“Als je zoiets steelt, spoor je toch niet!” zei een vriend.

De politie denkt dat de AED’s vooral naar Oost-Europa gaan. Daar hangen niet overal van die kastjes. Misschien dat Oost-Europeanen hun landgenoten willen helpen. Of vooral zichzelf omdat ze geld voor die apparaten krijgen.

Diezelfde vriend komt per keer dat hij op bezoek komt met een verhaal ter illustratie van wat hij al tijden zegt: “Mensen sporen niet!”. Ik herinner me van zijn recente verslagjes:

Iemand heeft een fiets zodanig dwars op de stoep voor de supermarkt gezet dat niemand er meer langs kan.

Midden in de nacht stortte iemand met veel kabaal afval in de vuilcontainer. Toen mijn vriend vriendelijk vroeg of die persoon misschien rekening wilde houden met slapende omwonenden werd de vuilstorter kwaad. Waar bemoeide mijn vriend zich wel niet mee?

Een auto stopte met piepende remmen omdat een man met een peutertje op zijn fiets mobiel aan het bellen was.

Een vrouw had haar baby zonder tuigje of wat dan ook op haar schoot, alleen vastgehouden door éen arm, terwijl ze over het ongeveer drukste fietspad van Utrecht fietste.

Genoeg voorbeelden; U komt dit soort gebeurtenissen vermoedelijk ook vrijwel dagelijks tegen. Voor mij illustreren de verhalen over mensen die niet sporen vooral twee zaken;

-er zijn veel mensen die niet verder kijken dan hun neus lang is

-er zijn veel mensen met een houding van ikke ikke en de rest kan stikken.

Vooral dat laatste baart me het meeste zorgen. Het illustreert namelijk vaak dat mensen zich niet verbonden voelen met de mensen om zich heen, met de gemeenschap waarin zij leven. Er wordt steeds vaker gesproken over een tweedeling in de samenleving die zou zijn ontstaan door alle migranten en alle verschillende culturen. Mensen die dat denken stemmen vaak rechts, denken soms dat PVV en FvD alternatieven zijn voor VVD en CDA maar hebben niet door dat het alle vier partijen zijn die de tweedeling alleen maar groter maken, ja daar zelfs hun hele gedachtegoed op baseren. (zie ook: verdeel en heers ) Hét grote probleem, niet alleen in ons land, maar in de hele wereld, is de tweedeling tussen arm en rijk. Dat geldt niet alleen op individueel niveau, dat speelt op mondiale schaal. Schrijvers, denkers en hulpverleners waarschuwen al decennia dat als de rijke landen doorgaan met de arme landen uitbuiten, de armen een keer in opstand gaan komen. Dat gebeurt ook binnen landgrenzen, zoals nu in Frankrijk met de protesten van de gele hesjes en dat gebeurt via migratie. En als al die rechtse bullebakken die nu op vele plaatsen regeren zo door gaan, worden de opstanden en migraties alleen maar massaler. Mensen die op dat soort mensen stemmen,  sporen niet.

Verdeel en heers

In nagenoeg de hele wereld is een politieke ruk naar rechts een gegeven. Hoe kan het dat bevolkingen rechtse politici kiezen? Dat armen denken dat rechts goed voor hen zal zijn terwijl de geschiedenis leert dat dat nooit, echt nooit het geval zal zijn. Bij rechts wordt steevast rijk rijker en arm armer.
De tactieken van rechts zijn ook algemeen bekend en komen neer op het Machiavelliaanse principe van verdeel en heers. Of zoals mensen het nu vaak duiden: het wij en zij denken.
Er wordt weer steeds openlijker gehaat, na handelsoorlogen zouden er heel wel ook weer meer andere oorlogen kunnen ontstaan, er worden op de wereld meer wapens geproduceerd en verkocht dan ooit. Poetin heeft het westen al in juni gewaarschuwd dat hun rechtse aanpak tot oorlog zou kunnen leiden.
Het lijkt alsof de hele wereld stellingen aan het innemen is om de door de klimaatveranderingen steeds schaarser wordende vruchtbare stukken grond te kunnen behouden of inpikken.
Ikke ikke en de rest kan stikke.

Komt deze steeds vijandiger atmosfeer door de dreiging van de klimaatveranderingen en de al lang bestaande scheidslijnen tussen arm en rijk waardoor over de hele wereld economische vluchtingen op weg gaan of is er nog iets anders aan de hand?
Ik meen van wel.
We hebben een lange periode van individualisatie achter de rug. Hele generaties zijn opgegroeid in het idee dat je alles kunt bereiken wat je wilt als je maar goed je best doet. De spiritueel geïnteresseerden werd bovendien nog geleerd te visualiseren wat je wilde bereiken en goeroes van dat idee hebben het steevast over meer succes, rijkdom en geluk. Voor jou, als mens, als individu. Waarbij niets wordt vermeld over dat alles in deze wereld met alles samenhangt.
Dat wordt vaak weer uitgelegd als een holistisch principe en dat wordt nu ook weer bepaald niet omarmd door rechts.
De spiritueel ontwikkelden proberen al een poos het tij te keren door te duiden op dat we allen éen zijn. En ook in de (pop) muziek zijn er volop songs die daar op wijzen. Bij elke actie voor een betere wereld komt er weer een song bij waarin het gaat over “we’re all one”, “One World”, “One Love” enz…
Maar kennelijk slaat die gedachte niet aan, of in ieder geval niet genoeg. Het is ook zo moeilijk voor te stellen.
Hoe kan het nou dat alle mensen met elkaar verbonden zijn?
Hoe werkt dat dan? Hoe zit het met dat lichtje in je hart dat we allemaal hebben? Hoe kun je daar nou over nadenken als je dat lichtje niet voelt, laat staan ziet?

Wat wel begint door te dringen is dat onze wereld éen groot ecosysteem is. Maar de meeste mensen denken dat ze niets kunnen veranderen aan het grote geheel en gaan uit van als je eigen leven ok is komt de rest (misschien) vanzelf.
Maar zolang mensen geen respect hebben voor de natuur, zich daar geen deel van voelen, blijft het ikke ikke en de rest kan stikke.

Over dat stikken wil ik het daarom hebben:
Onze aardbol is een gesloten systeem dankzij de dampkring erom heen. Alle water, alle zuurstof circuleert in dat gesloten systeem. 20% van de lucht bestaat uit zuurstof. 10.000 liter lucht passeert er per 24 uur je longen.
Dat betekent dat elke zuurstof molecuul al eens eerder is in- en uitgeademd door een ander mens. Ja, dat elke zuurstof molecuul zelfs meerdere malen is in- en uitgeademd door andere levende wezens.
Grote kans dat u al eens een zuurstofmolecuul in uw longen heeft gehad die ooit in de longen van Jezus was, of in die van Hitler, of moeder Theresa of Donald Trump. Of in die van een leeuw of van een muis.
Hoe meer mensen er komen, hoe meer zuurstof we moeten delen.
En niet alleen zuurstof dus.

We zijn allen deel van het leven op Aarde, van dat ene ecosysteem. Dat wat je tijdens jouw leven daar doet, doet er dus toe.

Roependen in de woestijn?

De Deen Peter Gøtzsche was farmaceut, maar nu pleit hij als onderzoeker voor ingrijpende verandering van die industrie. Hij was aan het woord in Vpro’s Tegenlicht aflevering van 5 oktober j.l. Hij zegt o.a. dat de fabrikanten de prijs vragen die politici nog net acceptabel vinden en noemt de farmaceutische industrie ronduit crimineel.
Toen ik op Facebook nog maar eens een stukje uit die Tegenlicht uitzending plaatste reageerde iemand met: “Is hij de zoveelste roepende in de woestijn of komen er nu eindelijk mensen die echt iets gaan veranderen aan de farmaceutische, suiker- en tabaksindustrie?!”
Een heel goede vraag. Gøtzsche is niet de enige klokkenluider over deze industrie.
Een andere klokkenluider, de voormalige vicepresident van de Amerikaanse medicijnengigant Pfizer, Peter Rost schreef al in 2012: “Het is beangstigend hoeveel deze bedrijfstak en de maffia op elkaar lijken. Net als de maffia verdient de farmaceutische industrie obscene hoeveelheden geld. Net als bij de georganiseerde misdaad leidt de werkwijze van de farmaceutische industrie tot moorden en doden. Net als de maffia koopt de farmaceutische industrie politici en anderen om.” (Bron: Volkskrant )

Vanaf de Tweede Wereldoorlog heeft de farmaceutische industrie een slimme tactiek gevolgd, beginnend bij sponsoring van artsenopleidingen. Die opleidingen besteden onevenredig veel aandacht aan medicaties van de farmacie en de bijwerkingen daarvan, terwijl er aan voedingsleer vrijwel geen aandacht meer wordt besteed.

De discussie over inentingen van onze kinderen loopt in onze samenleving steeds verder op. Ik heb lang gedacht dat je werd ingeënt om op die manier antistoffen, dus weerstand tegen bepaalde ziektes te verkrijgen, zoals je die ook zelf opbouwt door de ziekte te krijgen maar dat dat laatste veel risicovoller was.
Maar nu steeds meer ouders vraagtekens zetten bij de noodzaak van allerlei inentingen en ja, er zelfs stemmen opgaan dat al die inentingen zorgen voor steeds meer vreemde ziektes omdat de natuurlijke weerstand wordt aangetast, geeft ‘Big Farma’, gesteund door het RIVM ineens voorlichting over de ‘dekkingsgraad’ van inentingen die niet te laag mag zijn omdat de werkzaamheid anders verdwijnt.
Een raar verhaal, wat of aangeeft dat die entstoffen niet deugen of dat de farmaceutische industrie weer een zoveelste slimme leugen heeft bedacht om flink geld te verdienen. Of allebei tegelijk wellicht.

Terwijl de ‘moderne’ geneeskunde, ook wel allopathische geneeskunde genoemd, pas na WOII tot wasdom is gekomen, heeft de daar achter zittende industrie een lange arm die alle oude en moderne natuurlijke geneeswijzen naar het rijk van de kwakzalverij en fabelen heeft pogen te verwijzen. Onze regeringen zijn daar zo ver in mee gegaan, dat je op kruiden en producten van kruiden niet meer mag vermelden wat hun geneeskrachtige werking zou zijn.
Stel je voor dat het volk weer vertrouwen zou krijgen in die eeuwenoude wijsheden i.p.v. die geldkloppers die steeds zogenaamd betere medicijnen op de markt gooien terwijl het enige betere de prijs is. De hogere prijs van farmaceuten wel te verstaan.
Ja, als alternatieve genezer ben je tegenwoordig zelfs strafbaar als je geneesmiddelen op basis van kruiden aanprijst.
Gelukkig zijn er nog steeds mensen die het risico nemen en die oude vakkennis toepassen.
Zo kun je van symphytum (smeerwortel) een zeer goed werkende olie maken die o.a. helpt bij het verlichten van artrose, maar het is best een werkje en verstand daarvan is wel zo prettig voor het verkrijgen van goede kwaliteit.
‘Big Farma’ maakt zoiets niet. Want een flesje olie kost 1 a 2 tientjes 😉
Voor veel ziektes zijn natuurlijke geneesmiddelen voorhanden. Maar als je daarnaar vraagt heb je grote kans dat je huisarts er niets van weet. Sterker nog, het is geen uitzondering als je huisarts je afraadt om je met zulke ‘kwakzalverij’ in te laten. Niet zo vreemd als je bedenkt dat de opleiding van je huisarts vooral gericht is op het verstrekken van middelen die door de farmaceutische industrie zijn vervaardigd.
Het systeem zit slim in elkaar. Door het zwartmaken van ‘alternatieve’ genezers en het belachelijk maken van natuurlijke middelen, moet je als ‘leek’ best moeite doen om een alternatieve geneesheer of -vrouw te vinden die echt kennis van oude geneeswijzen heeft.
Je moet sterk in je schoenen staan om niet te zwichten voor de aanbevelingen van het ‘gewone’ medische circuit.
Misschien helpt het te bedenken dat wat nu alternatief heet, in feite de geneeswijzen zijn die al eeuwenlang goede diensten bewezen en die met uitgebreide kennis van nu alleen maar beter kunnen worden toegepast. Ook jongere geneeswijzen, zoals de homeopathie, zijn in onze tijd steeds nauwkeuriger gaan werken door toegenomen kennis.

Als we willen dat de roependen in de woestijn echt gehoord worden, zullen we zelf mee moeten gaan roepen. En dat begint met alternatieven zoeken voor de waanzinnig dure medicijnen van ‘Big Farma’. Dat kan via ‘alternatieve’ genezers maar inmiddels zijn er ook al enkele apothekers en artsen opgestaan die zich daar mee bezig houden 🙂

Gehechtheid

Gehechtheid maakt je kwetsbaar.
Alles waar je je aan hecht kun je ook weer kwijtraken.
Alleen door onthechting stopt het lijden.
Ik weet het, word steeds beter in loslaten, maar geef het volmondig toe: Ik ben gehecht aan deze planeet.
Niet alleen gehecht, ik houd er van, ben er constant verliefd op. Onze prachtige planeet met haar onvoorstelbare schoonheid; gezien vanuit een ruimtestation als blauwe knikker in het heelal tot in de kleinste details van het leven op aarde dat ik zie op prachtige microscopische foto’s of nog net met het blote oog waarneembaar als ik op mijn buik in het gras lig. De schoonheid van het leven op Aarde doet af en toe pijn, zo schrijnend mooi is dat leven in al zijn verscheidenheid.

Ik behoor tot de generatie die in de hippietijd opgroeide. Als hippies waren we ervan overtuigd dat we de wereld mooier en liefdevoller konden maken. Het bewustzijn nam alleen maar toe en zou zorgen voor een betere wereld.

We leven nu in een tijd dat een omgekeerde beweging het geval lijkt te zijn.
Ik moet steeds vaker denken aan SF-films waarin de Aarde geschetst wordt na grote rampen en/of oorlogen. Grote delen van de Aarde zijn in die films onleefbaar en op wat rest strijden kleine groepen mensen met elkaar om het weinige dat de Aarde nog biedt om in leven te kunnen blijven.
Een toekomst die niet meer zo ver weg lijkt.
Alleen al die gedachte doet pijn.
Ja, dat krijg je als je ergens aan gehecht bent.
En als je verliefd bent en het onderwerp van je liefde lijdt.

Vandaag sprak ik iemand die een kunstenares is in het belijden van non-dualiteit.
Als je de wereld niet in balans ziet, maar als iets waarvan de ‘goede’ of de ‘slechte’ kant doorslaat, slaat er vermoedelijk nog wat in jezelf door, zei ze.
Zij ziet de wereld in een perfecte balans tussen de verschillende krachten.
Soms zie ik dat ook. Maar ik zie ook de schommeling tussen die verschillende krachten en … dat er maar zo weinig nodig is of net op het verkeerde moment slaat de schommel even door en hebben we zo’n Science Fiction filmlandschap.
Daar zal dan ook wel weer een goede reden voor zijn.
Alles is goed zoals het is.
Toch?

Nee, zegt mijn hart. Mijn verliefde hart.
Ik vrees dat onthechten daar weinig aan kan veranderen.
Ik weet ook niet of dat wel zo nodig is.
Deze pijn, deze zorg, zet me aan tot acties en gesprekken die ik anders niet zou voeren. Misschien is dat juist de bedoeling van mijn liefde voor onze prachtige planeet… Of het is mijn excuus voor gehechtheid.. Wie zal het zeggen?

Daar praten we niet over

Ruben Jacobs vergelijkt in een artikel in Brainwash het uit de weg gaan van gesprekken over de dood met hoe we niet met elkaar praten over de klimaatverandering.
Ik hoor niet tot die ‘we’, maar daardoor herken ik ook zo goed de reacties op feestjes e.d. als je begint over hoe de mensheid het leven op aarde verpest, niet alleen voor een groot aantal dieren en insecten, die allen met uitsterven worden bedreigd, maar ook voor onszelf. Ook mensen zijn een diersoort.
Als ik er over begin zijn er altijd mensen die aanhaken en oh wat vinden we het samen erg… Maar doen we meer dan de feestgangers die al snel hun hoofd afwenden, al dan niet na gezegd te hebben dat er toch niets aan te doen is?

Ik weiger te geloven dat er niets meer aan te doen is.
We hebben de zure regen gestopt, freons verboden (die de voornaamste oorzaak waren voor de gaten in de ozonlaag), maar in de stad waar ik woon is de lucht een van de vuilste van Europa en toch wil de regering de snelweg die rond de stad loopt weer eens verbreden.
Actievoerders gaan na 36 jaar op herhaling, toen ook vele bomen werden gekapt voor diezelfde weg. Het bos is al lang geen bos meer, eerder een beetje groot uitgevallen park met boerderijen er omheen. Er wordt lacherig gedaan over die ‘oude knarren die zo nodig moeten’. Omdat de strijd toen door bizarre juridische procedures is verloren?
Waar blijven de protesten van de jongere generaties?
Moeten die te hard werken of zo?
Of geloven die niet in protesten?
Gaan die misschien al uit van een ontwrichte wereld zoals we die in ontelbare science fiction films geschetst hebben gekregen? Die toekomst is dichterbij dan we durven denken…
Recent had ik een lekker ‘youtube’ dagje. Allemaal muziek gezien van de jongere generaties. Ze hebben in de muziek frontmannen en -vrouwen genoeg, van rappers tot leadsingers van bijvoorbeeld Imagine Dragons die zeggen waar het op staat en er wordt massaal bij meegezongen, maar of dat helpt?
Er zijn veel jongeren die met goede ideeën voor de toekomst bezig zijn, maar of een betere toekomst nou echt van technologische oplossingen moet komen?

Het wordt tijd dat de dominantste diersoort op aarde NU haar verantwoordelijkheid neemt. En de verantwoordelijkheid van de soort begint bij het individu!
Begin eens met consuminderen en stop met zaken kopen die slecht zijn voor het milieu bijvoorbeeld omdat ze maar kort meegaan maar waar wel veel energie voor is gebruikt. Koop geen zaken uit China omdat die goedkoop zijn, geen kleding uit India en nee zelfs niet uit Engeland omdat die zo leuk zijn. Koop geen groente die niet lokaal is geteeld. Je hoeft in de winter geen sperziebonen uit Egypte of citrus uit Zuid-Afrika of Israël. Vrachtverkeer is een grootverbruiker van brandstof!
Vliegveld Lelystad zou er niet hoeven komen als er minder vrachtverkeer op Schiphol was en we ons zouden beperken met over de wereld reizen.
Geloof niet meer in de vrije wereldhandel en dito markteconomie.
Goed beschouwd heeft het protectionisme van Trump een milieuvriendelijk kantje 😉
Klaag als consument over slechte kwaliteit bij de leverancier of fabrikant.
Denk niet, het kostte maar een paar euro of ik verdien genoeg om weer een nieuwe te kopen… We produceren met elkaar ongelooflijke hoeveelheden afval. Voor die spullen zijn bomen gekapt of is aardolie gedolven of hebben ovens gebrand enz. enz..
Elke week weer verbaas ik me over wat er voor de vuilnisman klaar staat; spullen die verkocht hadden kunnen worden via Marktplaats, of weggegeven hadden kunnen worden via een weggeeftafel, gratis op te halen sites of recycle winkels.

De klimaatverandering is niet onze enige zorg. Maar er zou nog zo enorm veel ten goede kunnen veranderen in de wereld als we niet zo fatalistisch bezig waren en… wereldwijd niet steeds dommer zouden stemmen.
En ja, praat met elkaar over je zorgen. Vertel elkaar over wat je doet om het milieu te ontlasten.
Na mijn vorige column en die over siliconen in haarproducten heb ik veel persoonlijke reacties gekregen waaruit bleek dat veel vrouwen om me heen al jaren die producten met siliconen vermijden zonder dat er ook maar eentje iets tegen me gezegd had! Ik had jaren eerder met die milieuvijandige en haarbeschadigende troep gestopt als zij me hadden geïnformeerd!

In de zestiger jaren hadden we een slogan:
Verbeter de wereld en begin bij je zelf.
Ik zou een nog ouder gezegde er aan toe willen voegen:
alle beetjes helpen

Verdienmodel

Zodra je een bedrijfje begint of als kleine zelfstandige wilt gaan werken en financiering nodig hebt, word je gevraagd naar je verdienmodel. En bij dat verdienmodel hoort een marketingplan.
Bijvoorbeeld: als je een dropwinkeltje wilt beginnen moet je goed nadenken over waar je die vestigt. Wellicht in een wijk waar veel mensen wonen die van drop houden? Hoe zorg je dat die mensen drop bij jou komen kopen en niet bij de supermarkt of een van de drogisterij ketens?
In marketingtermen: wat is de meerwaarde die je je potentiële klandizie voorhoudt?

Bij grote bedrijven gaat het anders. Die bedenken producten waar ze zoveel mogelijk aan kunnen verdienen en creëren daarvoor een markt. Het product kan totaal overbodig zijn, als je maar een goed verhaal hebt kun je het verkopen lijkt het motto.
Voorbeeld: iedereen was tevreden met zeep om zich te wassen.
Maar het stukje zeep bij aanrecht en in het toilet was volgens de marketeers niet hygiënisch genoeg en dus moesten we aan het plastic flesje met pomp voor hygiënische handzeep. Liefst antibacterieel. Wat de milieubeweging ook tegenwierp over die bacterie dodende spullen, gezondheidsgoeroes zeiden over het gevaar van bacteriën doden die snel weer terugkomen. De marketing was zo slim in elkaar gezet dat nu de meeste Hollandse huishoudens weer meer plastic flesjes bij het afval dumpen.
De cosmeticaproducenten bedachten douchegel met o.a. SLS. Dat haalt het vet uit je huid en dus heb je daarna bodylotion nodig en die maken ze ook. Zo vertellen ze het je niet, maar met slimme marketingtechnieken en -trucs maakten ze het publiek lekker voor douche gels want die schuimen zo lekker en voelen zo lekker zacht aan en ruiken zo delicaat. Ze maken nog steeds mooie advertenties en tv-spotjes met prachtige dames en gespierde heren die pikant onder het ‘romige schuim’ zitten. De douchegel of bodywash verkochten ze aanvankelijk met allerlei leuke acties met douchesponsjes en -friebels erbij die het schuim nog schuimiger maken en het product tot een leuk weggeefcadeautje bestempelden.
Douchegels doen tegenwoordig twee dingen; naast het ontvetten door SLS wordt er ook een dun filmpje op je huid gemaakt waardoor je denkt dat je huid er lekker zacht van wordt. Maar schijn bedriegt. En dus heb je bodylotion nodig. De cosmetica industrie zorgt voor reclame acties waarbij je als je twee producten samen koopt fikse korting krijgt. Zo hebben ze een goed verdienmodel gecreëerd.
Ze hebben met hun verdienmodel en marketingtrucs een behoefte gecreëerd waardoor in Nederland steeds minder mensen gewone zeep gebruiken en we massaal steeds meer chemicaliën en microplastics door het douche putje spoelen en ons lichaam vergiftigen waardoor we steeds vreemdere ziektes krijgen.

Met haarproducten is een vergelijkbaar verdienmodel bedacht.

Ook in alle andere industrieën worden producten gemaakt die we eigenlijk niet nodig hebben.
Hoeveel producten en apparaten heeft u in kasten staan die u misschien maar 1x per jaar of zelfs helemaal nooit meer gebruikt?
 
Marketing is een vijand van duurzaamheid.