Pen

Aan de rand van de stad komt een groep jongens me tegemoet fietsen over het fietspad. Ze dollen en joelen. Als ze net gepasseerd zijn hoor ik een jongen roepen: “Oh mijn pen!” Er volgt gelach en het groepje jonge tieners fietst door. De verliezer van de pen kijkt nog een keer achterom maar fietst dan ook door.
Ik zie de pen liggen op het fietspad.
Zo gaat dat dus, denk ik en na enige aarzeling loop ik een paar passen terug het fietspad op en pak de pen. Het is een blauwe Bic pen. Zulke pennen kocht ik, maar dan zwart schrijvend, voor mijn bedrijfje in per doos van 50 stuks voor een paar euro. Als het zo weinig kost is het je kennelijk ook niets waard. In mijn jeugd waren pennen duur en zou ik het niet in mijn hoofd hebben gehaald om die te laten liggen. Even los van dat we toen nog liefst met een vulpen schreven, vele malen duurder dan een ballpoint.
Maar ook nu zou ik het niet in mijn hoofd halen zo’n pen te laten liggen.
Zouden die jongens dan totaal geen besef hebben wat zo’n pen teweeg brengt in de natuur?
Ik geloof niet in de oplossing dat vervuilende zaken duurder moeten worden gemaakt.
Maar ik kan er met mijn pet niet bij dat de huidige jeugd geen moer lijkt te geven om hun leefomgeving. Ook volwassenen zie ik nog steeds slordig omgaan met hun afval.
Waar blijft de mentaliteitsomslag?
Wordt die bemoeilijkt omdat er nog steeds malloten zijn die de klimaatverandering pogen te ontkennen?

De pen schrijft prima.
Ik schrijf er o.a. mijn boodschappenlijstjes mee.
Dat doe ik op de achterkant van kassabonnen.
Want sedert de zelfscankassa’s in de supermarkt is de kassabon weer verplicht. Je hebt immers de code op die bon nodig om door het poortje naar buiten te kunnen.
Vernieuwingen zijn niet altijd goed voor het milieu.
Die zelfscankassa’s lijken handig, maar je verliest er een stukje persoonlijk contact door. Contactloos slaat niet meer alleen op betalen.
Het lijkt me de vervreemding van onze leefomgeving alleen maar in de hand te werken.

.

Advertenties

Stenen verleggen

De linden bloeien. In sommige straten komt hun zoete parfum je tegemoet waaien. Als de wind niet te hard waait tenminste, dat doet hij vandaag helaas wel.
In het park pluk ik lindebloesem. Minder dan andere jaren, want de bomen zijn vergeven van een kleverig goedje, vermoedelijk van een insect. Mijn handen plakken helemaal als ik een hoeveelheid ter grootte van een mok heb geplukt.
Dichtbij de bomen staat langs het pad een reclame bord van de Ex Bunker. De naam is exact wat het is maar van binnen is het al een paar jaar een kleine expositieruimte.
Met mijn plastic tasje met bloesem steek ik een grasveldje over en probeer me buiten de bunker op de hoogte te stellen van wie er exposeert. Een video gaat over bunkers en ik leg geen verband met de expositie. Onterecht zou blijken.
Achter de deuropening zit een lange jonge man.
“Ben jij de kunstenaar?” vraag ik, want meestal is dat bij deze maandelijkse exposities het geval.
Hij is een vrijwilliger die op de zaak past. Ik loop een metertje naar links en zie de lens van een projector. “Videokunst dus?” vraag ik retorisch. De blonde jongeman knikt. Ik sta op een vierkante meter grind en kijk de donkere ruimte in. Welke spannende sensatie gaat me nu weer hier bezorgd worden?
Na het grind komt een deurbreed en bijna vierkant stuk hout op de vloer waarop ik mijn voeten zet met het doel de expositieruimte in te lopen. Maar ik hoor steentjes vallen. Even denk ik dat het bij de expositie hoort, maar als ik twee keer heen en weer loop van de houten plank naar de grindbak besef ik dat het mijn schoenen zijn. De kleverige spullen van de bomen zijn kennelijk niet alleen op mijn handen maar ook onder mijn zolen terecht gekomen.
Zonder die vallende steentjes zou ik zo de donkere ruimte ingelopen zijn, maar pas nu krijg ik te horen dat dat niet de bedoeling is en dat ik het moet kunnen zien vanaf die bijna vierkante houten plank. Het is maar een kleine ruimte dus dat moet kunnen.
Als mijn ogen wennen aan het duister zie ik een glanzende vloer met allerlei kunstig gestapelde grote kiezels.
De video aan de rechter wand vertoont een man in een roeiboot waaraan twee touwen zijn gebonden waarmee hij een in het water staande bunker probeert vooruit te trekken.
De expo is van de hand van Jacob Oosting verneem ik en heeft als titel meegekregen: Verleg een steen.
Dankzij de plaaggeesten van de lindebomen heb ik heel wat stenen verlegd vandaag.

Inundatie

Alerte wachter
wijst de weg naar klompenpad
door laarzenlandschap

Waterhoentje

Het is weer de tijd van het jaar dat er veel wordt gepicknickt. Ellendig genoeg schijnt dat gepaard te moeten gaan met het achterlaten van afval op plekken waar dieren en vogels komen. Alleen al de filmpjes op internet waarin je dieren ziet die verstrikt zijn geraakt in plastic, zijn niet meer te tellen. Schildpadden, knaagdieren, vissen, zwanen en andere vogels raken verstrikt in ons afval waar ze zonder onze hulp niet vrij van komen en een afschuwelijke dood door sterven. Hoeveel van die filmpjes moeten mensen zien voor ze hun egoĆÆstische gemakzucht staken?! Van de talloze keren dat een dier gewond raakt door glas of blik e.d. zijn geen filmpjes šŸ˜¦
Mens ruim toch je troep op! Neem je afval mee naar huis!

Behalve door afval raken dieren ook in de problemen door constructies van mensen.
Herten komen vast te zitten in een hek, jonge eendjes vallen in een put of worden weggeblazen door de sterke winden die veel voorkomen om de hoeken van hoge gebouwen. Dieren kunnen moeite hebben met voor mensen de gewoonste zaken van de wereld.
Gelukkig zijn er ook mensen die oplettend zijn en dieren in nood helpen.
Een facebook vriendin noemt ze steevast helden en filmpjes van reddingen van dieren door dit soort helden wisselen we actief uit.

Er zijn ook constructies waar simpelweg niet goed over na is gedacht. Zo heeft de stad Utrecht een paar jaar geleden een hoge stenen beschoeiing aangebracht langs de singels, waardoor geen dier zonder vleugels meer uit het water kan komen. Misschien is er wel over nagedacht en wil de gemeente het loslopen van honden in dit losloop gebied op deze manier ontmoedigen. Want houdt een loslopende hond maar eens uit het water met dit weer…
In het Griftpark (waar ik was voor een picknick) ontdekte ik deze week een constructie waar echt niet goed genoeg over na is gedacht. Er is daar een serie trapsgewijze waterbassins gemaakt waarvoor het water in het bovenste bassin wordt aangevoerd vanuit de grote vijver middels een klein gat in de betonnen constructie die de rest van het vijverwater tegenhoudt. In het bovenste terras zwom een jong waterhoentje. Een kuiken nog, dat panische geluiden slakend uit het water probeerde te komen. Daartoe wilde hij terug naar waar hij vandaan kwam; het kleine watervalletje in de opening in de betonnen wal. Niet alleen het watervalletje was onneembaar voor het kuiken, ook de betonnen wal was veel te hoog. Ouders waren nergens te bekennen. Die hadden kennelijk hun kuiken al opgegeven.
Ik niet, dus deed ik mijn best om het uitgeputte beestje te vangen. Het water is er nog geen halve meter diep, maar door diverse snijwonden aan de poten van mijn honden weet ik dat er allerlei afval op de bodem van het begroeide bassin kan liggen waar ik mijn blote voeten aan kon openhalen dus durfde ik het water niet in. Andere pogingen mislukten jammerlijk. Eerlijk gezegd ontdekte ik de leeftijd te hebben bereikt waarop je te langzaam wordt voor dat soort dingen.
Diverse voorbijgangers keken even en liepen weer door.
Ik begon actief op voorbijgangers te letten. En ja, daar zag ik een geschikte jonge man en vriendin met een prachtige Viszla. Ik rende op ze af en vroeg “Ben jij een held?” Zijn vriendin moest het voor hem in het Engels vertalen. Lacherig over mijn vraag liepen ze na enige uitleg mee. Terwijl de jongen allerlei opties actief overwoog, kon het meisje de Viszla kennelijk niet meer houden. De jachthond sprong in het water en dook bovenop het waterhoentje. Meer dan een minuut lang leek het er op dat het kuiken verdronken was.
Maar toen zagen we een deel van zijn koppie boven water uitsteken. Wat een slimme truc! om je te verstoppen voor belagers. Toen de jonge man hem bijna te pakken had, verstopte het kuiken zich nog een keer, maar nu wisten we wat ons te doen stond. Nou ja ons, de man.
Even later kon de man het kuiken loslaten in de vijver. Hij was dus echt een held!
Het waterhoentje verschool zich in de waterplanten aan de rand van de vijver. Ik hoop maar dat hij na uitrusten daaruit is gezwommen en zijn ouders aan de andere kant van de grote vijver heeft bereikt.

Rouwkaart

Zolang ik hier woon (zie vorige column ;-)) verwart de post mijn straat met een andere, tien minuten lopen hier vandaan. Ondanks de zeer afwijkende postcode krijg ik van tijd tot tijd post bezorgd voor mensen in die andere straat met hetzelfde huisnummer.
Met zelf de post daar in de bus stoppen ben ik jaren her al gestopt. Ik zet met grote letters de juiste straatnaam en verkeerd bezorgd op de envelop en stop hem in de bus van post.nl.

Donderdag ontving ik een rouwkaart.
Na de schrik van wie is er nu weer dood? volgt de opluchting dat de kaart niet voor mij bestemd is. Ja, de mens is een egoĆÆstisch wezen.
Maar niet geheel zonder empathie en dus besluit ik de envelop die niet is dicht geplakt, open te maken. Niet uit nieuwsgierigheid, maar uit betrokkenheid. Immers, als het een uitnodiging voor een begrafenis of crematie of wat voor uitvaart dan ook is, is het misschien wel zo slim om te weten of dat al spoedig is. In dat geval wil ik de kaart zelf herbezorgen i.p.v. de omweg via de post besluit ik. Die stap is ook minder groot dan tot een aantal jaren geleden; wegens verminderen van het aantal brievenbussen ligt de dichtstbijzijnde bus inmiddels ongeveer halverwege mijn straat en die waarmee door slordig handschrift verwarring kan ontstaan.
Hoewel ik vermoed dat ik er vanwege medemenselijkheid niet aan ontkom, wil ik toch even checken of dat herbezorgen nodig is. Het kan tenslotte ook een bedankje zijn voor het bijwonen van een reeds voorbije uitvaart.
Ik krijg een soort klap in mijn gezicht als ik de kaart zie.
Voorop prijkt de foto van een prachtige blondine. Haar naar achteren in een staartje, een stralende lach onder helderblauwe kijkers. Ze is prachtig. En naar mijn schatting hooguit 24 jaar. Misschien jonger.
In een hartvorm aan de binnenkant worden prachtige eigenschappen van de mooie jonge vrouw opgesomd. Ze heet Lisa. Mooie lieve Lisa. Ik voel me een voyeur. Ik wil het niet lezen. Ik kijk naar de datum: de uitvaart is over 5 dagen. Meer hoef ik niet te weten en eigenlijk ook dat niet meer. Ik had al besloten.
Tijdens mijn fietstochtje naar het studentenhuis blijven mijn gedachten gaan naar wat er gebeurd kan zijn met de prachtige Lisa.
Zelfmoord? Zo’n prachtige meid? Met zoveel mooie eigenschappen?
Een ziekte?
Een ongeval?
Een misdrijf?
Ik zal het nooit weten.
Ik heb de tekst op de kaart niet gelezen.
Het gaat me niet aan.
Wel kijk ik op het rijtje brievenbussen of ik de naam van de geadresseerde zie staan. Maar ik zie geen Stijn. En ook de achternaam die ik net als de straatnaam nauwelijks kan lezen niet.
Ik bel aan bij een van de twee bellen zonder naambordje. Niemand reageert.
De tweede probeer ik niet. Ik besef dat ik aanbel uit nieuwsgierigheid. Want het is niet nodig; er is Ć©en brievenbus voor alle studenten.
Ik hoop dat Stijn niet op een ander nummer woont en de kaart tijdig ontvangt.
Stijn en alle andere vrienden en vriendinnen en familie van Lisa: ik wens jullie in gedachten en vanuit mijn hart veel sterkte.

Huren

Deze zomer is het 33 jaar dat ik mijn woning huur. Aanvankelijk werd zo’n beetje alles wat aan en in mijn huis kapot ging door mijn verhuurder, een woningcorporatie, gerepareerd. Nu niet meer.
De verhuurder fuseerde jarenlang maar door. Vele malen veranderde de naam van mijn verhuurder. Het aanvankelijke huurcontract is nooit vervangen. Vroeger hield men de dingen graag simpel voor huurders.
Nu niet meer. Ik ben nu huurder van een huis van de grootste woningcoƶperatie van het land. Die moest van allerlei rechtse kabinetten verhuurdersbelasting gaan betalen en heeft zo nog het e.e.a. aan grote financiƫle verplichtingen. De sociale woningcoƶperaties moesten op die manier mee betalen aan de problemen veroorzaakt door het corrupte bankwezen.
Ondertussen gaan de huren omhoog. Ik betaal nu anderhalf x in euro’s wat ik 33 jaar geleden in guldens betaalde.
Het zogenaamde scheefwonen moest worden aangepakt vond de politiek, maar wat er vooral scheef gaat is dat sociale huurwoningen niet meer sociaal zijn. Voormalige sociale huurwoningen zijn de huursubsidiegrens ruim gepasseerd en om aan alle financiƫle verplichtingen te kunnen voldoen, moesten de coƶperaties woningen gaan verkopen.

Er is nu een tekort gesignaleerd van sociale huurwoningen. Wat een verrassing!
Nog even en Nederland heeft een echt groot probleem met daklozen want steeds meer mensen kunnen hun woonlasten niet meer betalen.

Woningen worden in dit huurdersklimaat steeds meer uitgewoond.
Huurders hebben geen geld meer voor het opknappen van hun woning en met noodzakelijk onderhoud is ook veel mis.
Terwijl praktisch alles wat aan en in de woning zit of zat bij de oplevering werd gerepareerd na een kort telefoontje met de afdeling onderhoud van de verhuurder, kreeg ik op een gegeven moment de vraag of ik wel een ‘onderhoudsabonnement’ had.
Dat had ik niet, want ik betaal immers al huur? Maar uiteindelijk ben ik gezwicht voor deze verkapte huurverhoging omdat er steeds meer onder dat onderhoudscontract was gaan vallen.
Maar het was natuurlijk te voorspellen; nu valt er steeds minder onder dat onderhoudsabonnement en komen steeds meer reparaties voor eigen rekening.
Nog even en ik kan dat abonnement net zo goed weer opzeggen.

Als een uitgewoonde woning verkocht wordt, kan er ineens wel van alles opgeknapt en vervangen worden wat nu niet meer kan.
Verhuurders verkopen het liefst woningen die ouder zijn dan 25 jaar, zodat groot onderhoudskosten voor de koper zullen zijn.
Tot nu toe hebben woningcoƶperaties rekening te houden met een quotum wat ze aan huizen mogen verkopen.
Vermoedelijk is het wachten op wanneer die regel wordt afgeschaft…

Er is een lichtpuntje: er komen door alle regels vanwege scheefwonen en dus in feite individuele huurprijzen, nu ook steeds meer regels waaraan voldaan moet worden voor een huurverhoging mag worden toegepast. Veel verhuurders geven nauwelijks voorlichting over die regels en eenvoudiger en doorzichtiger is het er allerminst op geworden. Maar even een tipje: mocht uw inkomen achteruitgaan of u chronisch ziek worden, neem dan contact op met uw verhuurder om huurverhogingen te voorkomen en eventuele huurverlaging te realiseren.

Bloesemregen

Bloesemregen valt

hemelwater valt harder

en maakt stoepen glad

20180430_191421