De vermaakfabriek

Vraag jongeren en jong volwassenen wat ze het meeste missen nu, dan noemen er velen festivals en anders wel andere vormen van uitgaan. In de vijftiger jaren had je nog nauwelijks festivals. In de zestiger jaren waren het vooral de popmanifestaties die als nieuw fenomeen opvielen. Zoals de twee Flights to Lowlands Paradise in 1967 en 1968 in Utrecht, Woodstock in de VS in 1969 en de Nederlandse versie daarvan in 1970: het driedaagse Holland Pop Festival in het Kralingse Bos te Rotterdam.

Voor de coronacrisis begon was het aantal festivals in ons kleine landje al niet mee te tellen. Het festivaloverzicht van 2019 verwachtte dat jaar 19,5 miljoen bezoekers verdeeld over 1115 festivals in Nederland.

Ik vind het vreselijk wat er met de horeca ondernemers in Nederland aan het gebeuren is en mis eerlijk gezegd de mogelijkheid om een horecastop te nemen als keerpunt van mijn dagelijkse wandelingen met mijn hond, maar ik moest dus ineens denken aan hoe het ‘vroeger’ was. We zijn nu een beetje terug naar vroeger. Zo gaan we ter vermaak en ontspanning wandelen, iets wat door velen als suffig werd gezien, maar waarvan steeds meer mensen beseffen wat een zegen het is dat we meer contact met de natuur krijgen erdoor.

Vooral gezinnen met kinderen klagen over de drukte in huis en de moeilijkheid om thuiswerken te combineren met kinderen die zich vervelen en het thuis les geven is bepaald geen succes. Maar de ouders die er wel wat van weten te maken kom je in het nieuws niet zoveel tegen. Toch zijn er legio die genieten van alle tijd die ze nu hebben voor hun kinderen en het spelletjes doen aan de tafel is beslist herontdekt.

De moeder van mijn kleindochter van nog geen vijf vindt het maar niks dat de binnenspeeltuinen dicht zijn, maar dochter en kleindochter vermaken zich ondertussen prima in het park, bos of aan het strand en mijn kleindochter geniet van het helpen op mijn moestuin.

Het mooiste van alles vind ik dat zoveel mensen blijk geven meer tijd te besteden aan ‘naar binnen gaan’. En dat werd hoog tijd. Misschien werden we door al dat vertier buitenshuis daar teveel van afgeleid.

Het is opvallend dat juist nu steeds meer mensen gaan beseffen dat het echt misgaat met ons klimaat. Dat we als mensheid anders moeten gaan denken en handelen. Minder vermaak en meer naar binnen en eigen verantwoordelijkheid nemen zou wel eens het positieve effect van deze crisis kunnen blijken te zijn. Dat effect was en is hard nodig, willen we nog maar enigszins iets kunnen redden van alle uitstervende diersoorten, waarvan we er zelf ook een dreigen te worden.

De Romeinen wisten al “Geef het volk brood en spelen”(Panem et circenses) zodat het volk tevreden blijft en niet gaat morren. Je kon ook van tevoren voorspellen dat juist in verkiezingstijd veel maatregelen zouden worden opgeheven. Ineens is onze premier bereid on meer risico’s te nemen. 8 maart krijgen we vermoedelijk te horen dat de terrassen ‘onder voorwaarden’ weer open mogen. Volk weer tevreden.

Er is niks mis met genieten van wat het leven te bieden heeft. In tegendeel. Maar er is ook niks mis met blijven morren… Laat je niet zoethouden maar kom op voor de toekomst van je kinderen!

Onbezorgdheid

Een paar decennia geleden hadden mijn partner en ik een running gag als we weer eens zagen hoe iets tot in de puntjes geregeld was: “Daar is over nagedacht,” lachten we dan tegen elkaar. Toen was het nog leuk. Nu zijn veel zaken niet meer tot in de puntjes geregeld, maar overgereguleerd. Dat geldt voor particulieren, bedrijven en de overheid. Vanuit de behoefte aan alles in de hand houden, heeft de overheid zelfs een constante overbezorgde, wantrouwende houding ontwikkeld met uitwassen als de toeslagenaffaire tot gevolg.

Een volk krijgt de leiders dat ze verdient.

Ons volkje bestaat voor een groot deel uit controlfreaks die alles in de hand willen houden. We zijn vanuit wantrouwen calculerende burgers geworden. De digitale media helpen ons daarbij. We kijken niet meer naar de lucht als we overwegen naar buiten te gaan, maar op een app die vertelt hoe laat en hoe hard het gaat regenen en we worden sacherijnig als die app het fout heeft. We trotseren niet meer het weer maar krijgen codes rood, oranje en geel op ons afgevuurd.

Veel meesters en juffen zijn blij dat ouders nu niet meer de school in mogen. Het bemoeizuchtige en/of veeleisende gedrag van menig ouder vroeg veel tijd en tactisch vermogen van de leerkrachten.

We vaccineren kinderziektes weg en blijven alle gevolgen daarvan negeren of ontkennen en denken nu een pandemie onder controle te krijgen met een vaccin dat volgens recente bevindingen vermoedelijk niet langer bescherming biedt dan je eigen immuunsysteem ontwikkelt door het krijgen van het virus: ca 5 maanden.

We zijn zo overgeorganiseerd, dat we nauwelijks meer verschillen van hoe het in China toegaat. In China hanteren ze indoctrinatie, gewelddadige controle en recenter een door computers gestuurd sociaal puntensysteem om de bevolking onder controle te houden, hier zijn we vooral kuddevolk geworden door zelf om regulering te vragen. Onze leiders hoeven niet veel meer te doen dan angst te zaaien en hupsakee, we accepteren de zoveelste vrijheid inperkende maatregel.

Eerder trof deze column van Toine Heijmans me diep. Vanwege dit woord: onbezorgdheid. Onbezorgdheid, we waren het al kwijtgeraakt voor de corona crisis. Door die crisis leren zelfs jonge mensen af om onbezorgd door het leven te kunnen gaan.

Toch lijkt me éen van de meest probate middelen om gezond te blijven, onbezorgd kunnen genieten van het mooie dat het leven ons allemaal te bieden heeft. Liefst in vrijheid.

Verkoudheden

Toen eeuwen geleden Europeanen Zuid-Amerika begonnen te koloniseren, stierven er vele Indianen, niet alleen aan geweld, maar vooreerst aan verkoudheden. De wereld was toen nog niet zo fysiek verbonden en de Zuid-Amerikanen hadden kennelijk nog geen kennis gemaakt met verkoudheidsvirussen. En kennelijk waren eeuwen geleden verkoudsheids- oftewel coronavirussen ook al dodelijk voor mensen. En ja, ook het coronavirus Covid19 is een killer gebleken.

Deze week las ik in een artikel in de Volkskrant over de problemen met het Oxfordvaccin dit:

“Het was februari 2020, het coronavirus rolde over de continenten, en overal ter wereld overheerste de wanhoop. Een coronavirus, nog nooit was het gelukt daartegen een werkend vaccin te maken. Ons immuunsysteem blijkt vergeetachtig, als het om coronavirussen gaat: de coronavirussen die ons verkoudheid bezorgen, kunnen we ook keer op keer krijgen. ‘We snapten eigenlijk niet zo goed wat voor immuniteit je tegen dit soort virussen nodig hebt’, schetst vaccinoloog Cécile van Els (RIVM, Universiteit Utrecht).”

Eindelijk begreep ik waarom we meerdere keren moeten worden ingeënt met die vaccins. Maar ik begrijp er ook uit dat het wel eens een gebed zonder end zou kunnen blijken te zijn. Coronavirussen zijn er al eeuwen en gaan niet meer weg, ook Covid19 niet. Bovendien blijven coronavirussen muteren, wat inmiddels ook al blijkt uit minstens vier geconstateerde mutaties.

Er is nog een derde conclusie uit het verhaal van de Zuid-Amerikaanse Indianen te trekken; uiteindelijk hadden de Indianen langs natuurlijke weg genoeg weerstand opgebouwd tegen de coronavirussen.

Met steeds meer meldingen dat juist mensen in de kwetsbare groepen heftig reageren op de vaccins en er bejaarden binnen een etmaal door sterven, (o.a. 26 bekende gevallen in Noorwegen, vele tientallen inmiddels in de VS) kunnen we nu op zijn zachtst vermoeden dat de weg van de vaccins niet de beloofde weg uit de crisis gaat worden.

Het wordt tijd dat we als mensheid loskomen van het denken dat voor elke kwaal een medicijn of vaccin beschikbaar moet zijn. Al voor de pandemie vertoonden de immuunsystemen van steeds meer mensen nieuwe, vaak nog onbekende reacties.

En al die andere coronamaatregelen dan?

Ze hebben in ieder geval éen gezondheidseffect: er zijn deze winter beduidend minder mensen verkouden. Afstand helpt en bij klachten je mondkapje ophouden hebben we nu wel leren kennen als iets waarin de Japanners al jaren het goede voorbeeld gaven om anderen niet te besmetten.

Met andere maatregelen wordt steeds onduidelijker waartoe ze dienen en juist de onduidelijkheden gooien olie op het vuur bij complotdenkers en vooral jonge mensen die het zat zijn om zo beperkt te worden in hun leven. Ook allerlei ongelijkheid in de maatregelen zorgt voor onvrede.

Ik citeer graag een pracht van een zin uit een column van Sheila Sitalsing :

‘Dringende adviezen’ uitvaardigen aan werkgevers en doen alsof je daarmee alle mogelijkheden in dit domein hebt uitgeput is een politieke keuze van een kabinet dat wel mensen ‘s avonds in hun huis opsluit, dat wel aan een quarantaineplicht werkt, dat wel reis- en vliegverboden instelt, dat wel kinderen de toegang tot school ontzegt, dat wel winkels verbiedt om klanten bestellingen te laten ophalen, dat wel boetes laat opleggen aan mensen die groepsgewijs op straat rondhangen, dat wel boa’s afstuurt op openluchtfeestjes onder viaducten, dat wel cafés sluit, maar dat machteloos de handen in de lucht gooit wanneer Pieters baas op de zaak een vrijmibo belegt.”

Het luchtruim wekenlang niet sluiten voor Britten nadat de ‘Britse’ variant van Covid19 daar ontdekt was, grote bedrijven miljarden geven terwijl de bazen daarvan nog winstuitkeringen krijgen… dit soort ‘liberaal gedoe’ maakt dat steeds meer mensen de maatregelen niet meer zullen pikken.

Bronnenonderzoek

In mijn omgeving hebben diverse mensen me de afgelopen weken horen zeggen: “De oversterfte is in 2020 nauwelijks hoger dan in 2019”. Ik baseerde mijn uitspraak op bronnen die ik al jaren vertrouw. Maar kennelijk zijn die bronnen inmiddels niet meer zo respectabel. Want dit is het jongste staatje sterftecijfers van het RIVM waarvan we toch moeten kunnen aannemen dat hun cijfers kloppen:

De mens in het algemeen en ik dus ook wil zijn omgeving kunnen vertrouwen. Daar zijn relaties op gebaseerd: op wederzijds vertrouwen. Maar de mens is ook een kuddedier en we lopen snel met zijn allen achter iemand of een idee aan.. De voorbeelden daarvan zijn legio.

Maar waarom gedragen regeringsleiders zich ook als kuddedieren?

Waarom volgen we het voorbeeld van een totalitaire staat waar nota bene het virus is ontstaan?

De onderzoekscommissie van de WHO is nu wel in Wuhan, maar wat kunnen ze daar nog vinden nadat ze eerst tijdenlang geweigerd zijn? Mogen ze vrij praten met getroffenen of welke mensen dan ook? Mogen ze China’s grootste viruslaboratorium dat is gevestigd in Wuhan bezoeken? Waarom was de informatie over dat laboratorium vorig jaar maandenlang niet meer te vinden op internet?

China heeft eigen vaccins ontwikkeld. Het gaat hier om klassieke vaccins. Dat wil zeggen: ze maken gebruik van geïnactiveerde virussen.

Waarom gebruiken we hier experimentele vaccins die gebaseerd zijn op gentherapie?

De Chinese vaccins zijn overigens vooral getest in andere landen, waaronder Turkije, Brazilië, Indonesië en de Verenigde Arabische Emiraten, omdat China volgens eigen zeggen nog weinig besmettingen kent. Waarom er desondanks enorme haast gemaakt wordt om zoveel mogelijk Chinezen in te enten is onduidelijk.

Chinezen zijn goed getrainde kuddedieren en zwermen inmiddels uit over de hele wereld (zie de prachtige documentaire reeks van Ruben Terlou; de “Wereld van de Chinezen” ). China was al jarenlang een machtig land aan het worden, maar de coronacrisis heeft ze gemaakt tot het machtigste land van de wereld. Volgen daarom de meeste regeringen in de wereld het voorbeeld van China met lockdowns enz. ? Blijven daarom de vliegtuigen vrachten ophalen omdat we anders tekorten aan voorraden gaan krijgen? Opvallend vind ik dat goederen die tot voor kort uit China verscheept werden en daardoor wekenlang onderweg waren, nu binnen 14 dagen geleverd worden dankzij vervoer per vliegtuig.

De vraag voor mij is: Kunnen we China vertrouwen? Wat ze gedaan hebben met Tibet en de Tibetanen is van een onbeschrijfelijke gruwel en 19 januari beschuldigde Trumps minister van Buitenlandse Zaken Pompeo nog net voor zijn vertrek China van genocide tegen de Oeigoeren. Om maar wat te noemen…

Hoe begrijpelijk het ook is dat regeringen het Chinese voorbeeld volgen, het wordt mijns inziens tijd dat er ook gekeken wordt naar andere oplossingen. Het verbieden van huisartsen om geneesmiddelen met goed gevolg in te zetten bij de genezing van corona patiënten leek me ook bijna Chinees…

Beïnvloedbaar

De toestand in de VS en met name de gebeurtenissen in Washington deze week laten weer eens zien hoe makkelijk mensen te beïnvloeden zijn. Leugens, bedrog, manipulatie worden slecht doorzien. Mensen geloven kennelijk graag wat ze willen geloven en een mega manipulant als Trump weet daar ongelooflijk slim op in te spelen. Overigens o.a. met argumenten en retoriek die al eeuwenlang door dictators wordt gebruikt.

Ik ben eindelijk begonnen aan het boek ‘De meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman dat recent werd bekroond met de NS publieksprijs. Het boek is een verrassing voor me in veel opzichten. Bregman laat o.a. zien dat het al eeuwenlang afschilderen van de mens als een wild dier dat slecht wordt zodra je het laagje vernis dat beschaving heet eraf pelt, een soort ‘self fulfilling prophecy’ is geworden en de werkelijkheid vaak anders is dan door media en machthebbers werd en wordt afgeschilderd. Er wordt ons een ‘werkelijkheid’ voorgehouden die machthebbers wenselijk achten. Rapporten over hoe het echt is gesteld met allerlei situaties in ons maatschappelijk leven worden niet zelden terzijde geschoven, zo niet in een la of doofpot gestopt. Mensen die de waarheid aan het licht willen brengen, worden in diskrediet gebracht met in onze tijd imho als een van de grootste dieptepunten wat er nog steeds gaande is rond Julian Assenge.

In onze tijd komt steeds meer van deze gang van zaken aan het licht. En er worden de gekste middelen ingezet om dat weer tegen te spreken. Omkering van feiten is daarbij een veelgebruikt middel. Het gevaarlijke van Trump is (hopelijk was) dat hij juist daar op inspeelt. Wat werkelijk en waar is, schildert hij af als complotten en vijand van het volk of hemzelf.

De algoritmen van sociale media zijn ook nog eens handig te misbruiken om wat waar is in een kwaad daglicht te stellen. Petje af overigens voor diezelfde sociale media die na de bestorming van het Capitool ingrepen in de accounts van Trump .

Mensen die bedenkingen uiten tegen vaccinaties werden al voor corona afgeschilderd als complotgekkies, terwijl de argumenten om kanttekeningen te plaatsen bij de ontwikkeling dat we ons tegen elk gezondheidsrisico willen indekken ook met wetenschappelijk onderzoek worden gestaafd.

Zo blijkt het inenten tegen waterpokken, wat toch een betrekkelijk onschuldige kinderziekte is, vrijwel zeker verantwoordelijk te zijn voor de toename van gordelroos. Waterpokken en gordelroos horen bij dezelfde stam van het herpesvirus. De antistoffen die je als kind opbouwde door het krijgen van de ziekte beschermden je niet je hele leven. Maar dat was geen probleem zolang kinderen waterpokken bleven krijgen. Immers, als volwassene kwam je weer in aanraking met het virus, door kinderen en kleinkinderen of desnoods buurkinderen, waardoor de antistoffen gereactiveerd konden worden Nu dat niet meer gebeurt, kan het herpesvirus makkelijker gordelroos doen ontstaan.

De toename van auto-immuunziekten geeft ook te denken en hetzelfde geldt voor het geknutsel met juist ons immuunsysteem om weerstand tegen coronavirussen op te bouwen. Maar de groepsdruk neemt toe. Media en machthebbers weten geen andere oplossingen dan lockdowns en vaccinatie en als het zo doorgaat zijn de mensen die geen vaccinatie willen straks de nieuwe gekkies die van alles en nog wat uitgesloten moeten worden.

De ophitsing van Trump lijkt niet vergelijkbaar met het bestrijden van een pandemie. Maar wie even nadenkt ziet de overeenkomsten.

De Chinese machthebbers hebben ondertussen een onderzoeksdelegatie van de WHO de toegang tot Wuhan ontzegt. Dat openlijk machtsmisbruik toeneemt naarmate een macht groter wordt zou bijna ironisch genoemd kunnen worden, ware het niet dat het laat zien hoe gevaarlijk die macht is. En hoe we ook daar door beïnvloed worden.

Aquarius

Vijftig jaar geleden begon ik met een studie astrologie, eigenlijk om aan te tonen dat het onzin was, maar bij de eerste probeersels van horoscopen bleek het omgekeerde. Eigenlijk is astrologie een soort energetische uitleg van wat er astronomisch valt waar te nemen. Ik moest er gisteren weer aan denken toen de prachtige constellatie van Jupiter en Saturnus (met ook nog een aspect van Pluto) vele miljoenen mensen in de wereld inspireerde tot het houden van wereldwijde, massale meditaties.

De dagen ervoor toen de planeten nog net niet in éen lijn stonden (conjunctie) vertoonde de constellatie zich al als een prachtige ‘Ster van Bethlehem’. Ruim 2000 jaar geleden luidde deze planetenstand het tijdperk vissen in (“Jezus was een visser”), nu gaan we met zijn allen eindelijk het watermantijdperk in. De hippies zongen al over “The age of Aquarius”.

Al die mediterende mensen gisteren voelden zich in Licht en Liefde aangeraakt worden en de massale meditaties hadden o.a. als doel nog meer mensen in contact te brengen met hun innerlijk Licht en van daaruit te verbinden met het licht in al wat leeft op deze planeet.

Wat een liefde en hoop in deze donkere tijden op Aarde. Wat een prachtige dag! Deze bijzondere winterzonnewende op dezelfde dag dat de media ons overspoelden met angstig makende berichten over mutaties van het coronavirus .

Mensen dat virus gaat niet meer weg en er zullen waarschijnlijk nog vele virussen volgen. Dat is nu eenmaal de taak van virussen; dat aanvallen waar teveel van is in de natuur. Maar moeten we daar bang voor zijn of kan het ons iets goeds leren? Zo hebben veel mensen nu in plaats van druk gedoe, de tijd om ‘naar binnen te gaan’.

Het hippiefestival bij uitstek; Woodstock in 1969, was een eyeopener voor heel veel mensen in de wereld. “By the time we went to Woodstock we were half a million strong” schreef Joni Mitchell en zongen Crosby, Stills, Nash & Young. Nu zijn we met ‘many millions strong’ die een andere weg zien dan die van angst en beperkingen in ons dagelijks leven. “We are stardust, we are golden and we’ve got to get ourselves back to the garden,” zongen CSNY in het nummer Woodstock. Sinds gisteren zijn daar nog veel meer mensen naar op weg.

Aquarius is een luchtteken en oefent derhalve invloed uit op zaken als het denken. Ook naastenliefde en de ontwikkeling van bewustzijn zijn stevige watermaneigenschappen. Waterman is dan ook van invloed op ons collectief bewustzijn en wellicht ook de virtueel vormgegeven versie daarvan: het Internet. De oorspronkelijke betekenis van het woord virtueel is in dit verband veelzeggend: virtueel staat voor wezenlijk. Inmiddels is die betekenis in Nederlandse woordenboeken omgevormd tot o.a. “innerlijk of schijnbaar aanwezig.”

De constellatie van gisteren staat in het teken Waterman. Het is een kans om ons innerlijk licht te (her)ontdekken en ons weer verbonden te gaan voelen met al wat leeft op deze planeet. Dat lijkt me een prachtige kans voor noodzakelijke veranderingen.

Wat mooiers kunnen we ons nog wensen in deze kersttijd?

Ik wens u, ‘in klein comité’, heel mooie, vredige dagen!

De Sterren Van Het De Dierenriemteken Van Waterman Op De Kosmische Hemel  Vector Vector Illustratie - Illustratie bestaande uit fortuin, cosmo:  78969445

Aanraken

De laatste tijd had ik af en toe hoofdpijn. Niet gebruikelijk voor mij dus was ik gaan opletten waar dat aan kon liggen. Ik dacht het verband te hebben gevonden met dat ik nog wel eens in slaap val terwijl ik nog half rechtop in de opgeschudde kussens lig. Dat is niet goed voor je nek en kan zorgen voor een energieblokkade naar je hoofd, dus was ik stevig aan het oefenen met mijn boek weg leggen voor ik in slaap val 😉 of vrijwel plat liggend tv kijken (sleeptimer aan).

Maar juist toen een vriendin op bezoek kwam die ik niet vaak zie en me flink zat te verheugen op lekker lachen met elkaar, kwam de hoofdpijn in volle kracht opzetten. Een poos lukte me het te negeren, maar uiteindelijk moest ik het mijn vriendin wel melden, zo hevig had ik het nog niet gehad. Ze bood aan te masseren, maar aangezien dat iets is waar ze normaal geld mee verdient en ze kwam om het gewoon samen gezellig te hebben, sloeg ik haar lieve aanbod af. De hoofdpijn ging daarna af en aan.

Na de maaltijd stond ze ineens achter me. Oh wat een heerlijke lieve, geoefende, helende handen waarmee ze op eclectische wijze de blokkade ophief. Liefdevolle energie doorstroomde mijn hele lijf en het duurde niet lang of ik voelde de emotie opkomen. Die vastzittende schouders kwamen niet van een verkeerde houding bij het in slaap vallen, dit had een heel andere oorzaak. Ineens voelde ik me heel verdrietig. Een sterk gevoel van gemis maakte zich van mij meester. Ik keek het zo open mogelijk aan… Mijn lijf miste aangeraakt worden!

Dat was een schok!

Dit hele corona jaar zei ik tegen wie ook maar vroeg hoe het me ging steeds ongeveer hetzelfde; het gaat goed, in mijn leven is niet zoveel veranderd, alleen mijn reizen naar vrienden en andere bekenden buiten de stad zijn bijna stil komen te staan omdat gewoon elkaar vriendschappelijk bezoeken geen dringende noodzaak is om je in het OV te begeven. Maar mijn leven is ingrijpender veranderd dan ik beseft had. De vrienden en vriendinnen die per fiets of benenwagen bereikbaar zijn, houden tegenwoordig allemaal graag afstand. De een omdat ze in de zorg werkt, de ander omdat ze weet dat ze een slecht werkend immuunsysteem heeft, weer een ander omdat hij slechte longen heeft en menigeen omdat die zich in de risicogroep acht vanwege leeftijd, of een kwetsbaar iemand in eigen omgeving heeft enz.. De enkeling, mijn meest naaste familie vooral, die me nog een beetje omhelst doet dat half, enigszins schuin. Ik, die graag diepe hugs uitwissel, heb dat dit jaar vrijwel niet meer kunnen doen. Goed beschouwd is de enige waar ik nog een beetje diepgaand mee knuffel, mijn hond. Maar hoe liefdevol mijn relatie met mijn hond ook is en hoe dankbaar ik ook ben dat hij in mijn leven is, een hond is geen mens.

Je kunt nog zoveel compassie met elkaar hebben terwijl je afstand houdt, maar je lijf heeft ook een behoefte om aangeraakt te worden. Dat was een mooie les die ik van mijn vriendin leerde.

Maar ik denk nu vaak aan al die mensen die sedert corona niet meer worden aangeraakt. Dat gaat niet alleen over ‘huidhonger’. Ik moet er niet aan denken welke blokkades ontstaan door gebrek aan aanrakingen en hoe ziek sommige mensen daar van kunnen worden.

Aanrader van mijn vriendin: laat je af en toe professioneel masseren!

Schoffelen

Op ons moestuinen complex gelegen tussen Abstederdijk en Zonstraat, zijn vrijwel geen tuinen meer te vinden met zwarte aarde. Tuinders die met constant schoffelen rond hun cultuurgewassen de rest van de aarde onkruidvrij hielden, zijn letterlijk bijna uitgestorven. De jongere tuinders hebben het steeds minder over onkruid en in plaats daarvan over wilde gewassen. Een moestuin aanpak die uitgaat van permacultuur wordt al jaren steeds populairder en wie nog wel rigoureus spit, laat grond niet meer braak liggen maar mulcht.

Bij de gemeentelijke plantsoenendienst overheerst echter nog steeds de oude manier. De tuinmannen snappen dat zelf ook steeds minder, maar doen braaf wat ze gezegd wordt.

Zo sprak ik een tuinman die bezig was met het nieuwe plantsoen bij de aansluiting op de Maliesingel, daar waar het fietspad van het jonge Oosterspoorbaanpark sedert eind deze zomer aansluit op de singel. De aansluiting was door de corona maatregelen later gerealiseerd dan gepland, en daardoor is de tijd van aanplanten van nieuwe gewassen verstreken. De tuinman vertelde dat hij al voor de 4e keer (!) het plantsoen zwart schoffelde.

Palbij, op de Oudwijkerdwarsstraat, gaat ook alles trager dan gepland, maar de nieuw aangelegde plantsoentjes worden daar simpelweg met rust gelaten. Het gevolg is dat de natuur er doet wat ze altijd doet: de zwarte aarde laten verdwijnen onder veelzijdige begroeiing. Dat lijkt me goed voor de biodiversiteit en het ziet er ook fraai uit.

Oordeel zelf:

Het plantsoen op de singel

plantsoen Oudwijkerdwarsstraat

Moestuin bomvol biodiversiteit:

moestuin bomvol biodiversiteit

Het eigen gelijk

Door de geschiedenis heen ontstonden er oorlogen doordat mensen overtuigd waren van hun eigen gelijk. Of ze ontstonden door hebzucht, door het streven naar macht en bezit. Vaak komen die twee redenen samen. De kruistochten zijn daar een goed voorbeeld van: onder het mom van het eigen gelijk; de juiste godsdienst, werden door christenen vreselijke rooftochten uitgevoerd. In recentere geschiedenis gingen de hutu en tutsi elkaar te lijf, waarbij in korte tijd in Rwanda bijna een miljoen mensen de dood vonden. Op diverse plaatsen ontstond geweld tussen soennieten en sjiieten, de uitroeiing van soennieten gaat in Syrië nog steeds door. Ik zou deze opsomming nog kunnen uitbreiden, maar ik wil graag de aandacht vestigen op de polarisatie die momenteel wereldwijd plaatsvindt en waarvan steeds meer mensen tot het inzicht komen dat de sociale media daar een grote rol in spelen. Hoe kan dat?

Heel simpel: deze ‘nieuwe media’ spelen in op een menselijk trekje om je in je eigen leventje vooral bezig te houden met gelijkgestemden. Op je feestje nodig je immers niet graag iemand uit waar je grote verschillen van mening mee hebt en als werk doe je graag iets waar je achter kunt staan. De nieuwe media worden al een tijd aangeduid als sociale media, ze zijn immers een virtuele plek waar je vrienden en bekenden kunt ontmoeten en ook nieuwe digitale vriendschappen ontstaan. Maar juist dit kenmerk van de sociale media wordt gebruikt om geld te verdienen. Achter de schermen waar je met je vrienden virtueel contact hebt, werken algoritmen die er voor moeten zorgen dat je berichten van gelijkgestemden en passende advertenties te zien krijgt. Dat gaat heel ver. Een voorbeeld dat een vriendin recent op haar tijdlijn schreef: “Ik had het met een lieve vriendin op Messenger over de rouwkaart die ik ging maken voor een andere lieve vriendin, die er nooit meer zou zijn voor mij en de anderen die haar liefhadden. Luttele minuten later, toen ik deze chat had afgesloten, werd ik weer terug op de Facebook pagina verrast met een wel heel nare (ik dacht, persoonlijk aan mij opgestelde boodschap), dat Firma Zus en Zo zulke mooie rouwkaarten leverde.” Privacy bestaat niet op sociale media. Maar het gaat nog verder dan dat. Je zoekopdrachten worden dusdanig geïndexeerd, dat ze de informatie die je zoekt een bepaalde kant uitsturen.

Arjan Lubach gaf er in de veelbesproken uitzending van 11 oktober een voorbeeld van (vanaf 16:30). Je komt in de fuik van de algoritmen. De gevolgen zien we in hoog tempo om ons heen ontstaan. Overtuigd van hun eigen gelijk schelden mensen politici uit, werden 5G installaties en zelfs al teststraten aangevallen. Mensen als Trump maken handig gebruik van de wetenschap hoe de algoritmen werken, om wat waarheid is bekommeren zijn aanhangers zich al lang niet meer. Om maar eens wat te noemen.

Ik ontving een paar weken geleden een oproep voor een wereldmeditatie, niet langer een oproep om Licht en Liefde in de wereld te brengen, nee, of we even massaal wilden gaan mediteren op dat we geen totalitaire samenlevingen krijgen. Het universele principe dat alles wat je aandacht geeft groeit, werd eventjes vergeten dus 😦

Onder invloed van het eigen gelijk dat continue door de algoritmes van de ‘sociale’ media wordt bevestigd, polariseren samenlevingen razendsnel. Die algoritmen moeten met spoed veranderen, gebeurt het niet kunnen we ze misschien verantwoordelijk gaan stellen voor nieuwe burgeroorlogen…

Wat we nodig hebben is genuanceerd denken, weer kunnen zien dat elke medaille twee kanten heeft. Rutte & co bevoordelen weliswaar al jaren de grote bedrijven en daar groeit terecht de kritiek op, maar met de aanpak van het virus kan hij het nooit meer goed doen. Neemt hij bescheiden maatregelen zodat er nog iets van vrijheid blijft, roept de helft van de bevolking dat het strenger moet. Zou hij het strenger aanpakken roept de andere helft dat onze vrijheid en democratie eraan gaan. Het begint te lijken op een patstelling.

De corona maatregelen, bedoeld om de zwakkeren in de samenleving en de overbelaste gezondheidszorg te beschermen, werken ook het afstand tot elkaar houden in menig opzicht in de hand en helpen de polarisatie vergroten.

Alles wat je aandacht geeft groeit. Gelukkig zijn er ook weldenkende mensen die verder kijken dan de waan van de dag, die aandacht proberen te geven aan de dieper liggende oorzaken van de crisis. De Volkskrant gaat op 1 november met 8000 mensen die zich daarvoor opgaven een constructief gesprek proberen te voeren en publiceerde vandaag een essay van Jelle Reumer over overbevolking. En veel groepen mensen zijn bezig met allerlei vindingen om de wereld weer wat beter te maken.

En jij kunt ook wat doen; bijvoorbeeld je bewust worden van hoe je naar de wereld kijkt vanuit je eigen gelijk en weer open leren staan voor de ideeën van anderen.

We zijn allemaal kinderen van moeder Aarde en allemaal met haar en met elkaar verbonden. En we hebben haar en daarvoor elkaar hard nodig!

Bankplaatjes

De eerste plaatjes die ik op banken in buitengebieden zag, jaren geleden, vermeldden wie de bank geschonken had, doorgaans een bedrijf. Dat is al lang niet meer zo. Er verschijnen steeds meer bordjes op buitenbanken die melding maken dat de bank is ter nagedachtenis van… Maar het kan ook beknopter:

Wie is deze Tineke? Is ze dood? Of leeft ze nog en heeft ze zelf die bank geschonken? Zou het uitzicht vanaf de bank er mee te maken hebben dat de Tineke-bank juist hier staat?:

90 graden van deze bank heeft een ander bankje dit uitzicht over de ‘ijsbaan’ in Vlieland:

Maar het bordje gaat over een andere plek:

Waarschijnlijk het huis van Henk en Thea. Waar zou het staan of is het afgebroken en is het plaatje ter herinnering aan het huis? De plaatjes van Tineke en Henk en Thea geven je te denken en zittend op hun bankjes leiden ze je gedachten af van het mooie landschap. Van mij mag het daarom duidelijker. Bijvoorbeeld: In Utrecht staat langs de Krommerijn een tekst op een bankje ter nagedachtenis aan Dick Bruna die daar vaak zat. In het Zocherpark een bordje dat vertelt dat Leo Vroman daar voor het eerst kuste met zijn grote liefde, ook een Tineke. Maar haar achternaam staat er bij: Sanders.

Maar toch heeft het wel wat; zomaar alleen Tineke. Vlieland heeft zo’n 1100 inwoners, daar zullen niet zoveel Tineke’s bij zijn. Maar hoeveel vakantiegangers die Tineke heten zullen er langs dat bordje lopen? Die gaan vast lang op dat bankje zitten. Ik wil later ook een bankplaatje. Op mijn favoriete plekje. Maar dat ga ik hier niet vertellen, stel je voor dat iemand anders dan op het idee komt, het wordt steeds meer dringen met die plaatjes. 😉