Hippies

Ernst Jansz vatte in DWDD samen wat een hippie was en ik betrapte mezelf erop dat ik van oor tot oor zat te grijnzen. “Ik was een hippie en ben dat misschien nog steeds,” zong Ernst even later en ik besefte weer ten volle dat ik een kind ben van die tijd. Recalcitrant waren we, maar op een optimistische manier. We wisten zeker dat we de wereld gingen veranderen.
Nu, 50 jaar later, weten we dat niet meer zo zeker.
In gesprekken met vrienden wordt de laatste tijd nog wel eens geponeerd dat het in de wereld ‘altijd zo geweest is en wel altijd zo zal blijven’.
Het gaat in die gesprekken over de huidige situatie in de wereld, met steeds meer geschifte machthebbers en uitbuiting van het ‘gewone volk’. De verhouding tussen goed en kwaad zou onveranderlijk zijn.
“Goed en kwaad bestaan
als ze in jezelf bestaan
Niets is positief
Niets is negatief
tot je er zelf een etiket opplakt”
zei mijn eerste yoga- en meditatie lerares.

Wij hippies hadden niet alleen slogans als ‘make love, not war’ en ‘beter langharig dan kortzichtig’, maar ook ‘verander de wereld en begin bij je zelf’. We dachten dat het een besmettende werking zou hebben. Misschien is dat ook wel zo. Er zijn heel veel lieve mensen in de wereld. Mensen die bezig zijn de wereld een beetje beter en mooier te maken.
Maar maak je de wereld een beetje beter door alleen maar te zorgen dat je eigen leven vol Licht en Liefde is, een voorbeeld voor wie dat wil zien?
Als je niet vrij bent, als je leeft in een oorlogsgebied, kun je dan nog zorgen dat je eigen leven er een is van Liefde en Licht?

In de zestiger- en zeventiger jaren hadden protesten en demonstraties enorme uitwerkingen. In onze tijd lijken de machthebbers demonstraties te hebben ingecalculeerd als een niet te vermijden kwaad en werd in ons land de uitslag van het enige door het volk verlangde referendum vrijwel genegeerd. De nieuwe Nederlandse regering vindt het referendum een niet goed werkend instrument dat weer moet worden afgeschaft.
Er zijn meer dan 400.000 handtekeningen opgehaald en er moet nu toch een referendum komen over een deel van de nieuwe wet op de inlichtingendiensten; de zgn. ‘sleepwet’. CDA-leider Buma zegt openlijk de uitslag van dat referendum naast zich neer te zullen leggen. De arrogantie van de macht is ronduit schrijnend.
Sedert het raadgevend referendum in 2005 is ingevoerd, zijn er pas twee geweest. Hoe kun je dan stellen dat het een niet werkend instrument is?
Het heeft er alle schijn van dat machthebbers bang zijn geworden voor gevolgen van volksraadplegingen zoals de Brexit.

Demonstraties zijn er tegenwoordig van voor- en tegenstanders. In Catalonië zijn de verhoudingen ongeveer 50-50. Die paar mensen meer rechtvaardigden geen onafhankelijkheidsverklaring. Maar de machthebbers in Madrid kunnen het opsluiten van ministers van de tot voor kort legitieme Catalaanse regioregering ook niet rechtvaardigen.

Bij de opkomst van het internet noemden sommige mensen zich zippies. De digitale hippies droomden van een wereld zonder grenzen. Overheden doen er alles aan die digitale wereld in hun greep te krijgen. Zonder grenzen? Maar dan wel met maximale mogelijkheden om het volk te controleren!
En te manipuleren. Via socia media bijvoorbeeld. Want fake-news is een feit, ook bij het beïnvloeden van verkiezingen.

Het zijn complexe tijden.
Die vragen om mensen die ooit begonnen zijn zichzelf te veranderen, Die nu bewust zijn. Die gezorgd hebben dat hun eigen leven ok is.
En die daar met elkaar grenzeloos over communiceren op socia media.
Zo kunnen we elkaar blijven informeren over wat er mis gaat in de wereld. De echte feiten uitwisselen.
In dat licht moeten we ons wellicht meer zorgen maken over wat overheden toevoegen aan socia media i.p.v. daaruit extraheren…
De vraag wie de zoekresultaten bepalen wordt steeds prangender…
Ik vrees dat je alleen bezig houden met je eigen leven niet volstaat. Alles aanvaarden zoals het is, zonder etiketten plakken is mooi. Maar de dingen zien zoals ze zijn is niet hetzelfde als ze zo willen laten.
Hippies wilden de wereld veranderen door bij zichzelf te beginnen. Maar dat was pas het begin…

Advertenties

Normale Nederlanders

Rutte heeft nu al meer dan eens gezegd dat hij een minister-president is voor ‘normale Nederlanders’.
Daarmee geeft hij dus aan dat hij er niet voor alle Nederlanders is. Sterker nog, maar voor een klein groepje. Want wie is er normaal?
Als je het op deze manier hebt over normale Nederlanders geef je in feite aan dat er ook abnormale mensen in Nederland wonen. En wie zijn dat dan? Immigranten? Mensen met een uitkering?
Over wat normaal en abnormaal is kun je eindeloos debatteren. Ik houd het er op dat als iemand het heeft over ‘normale’ mensen hij/zij zichzelf tot norm verklaart.
Nou dan is het met Rutte helemaal duidelijk wie hij bedoelt met normale mensen: de elite met hoge inkomens. Dat zie je ook terug in het regeerakkoord waarvan ministers, staatssecretarissen en andere politici van de andere drie partijen in het kabinet zich uitsloven te vertellen dat de geplande aanpak en maatregelen echt voor iedereen zijn, dat we er echt allemaal op vooruit gaan.
Ik geloof er niets van.
De ingewikkelde constructie van eerst de lage btw verhogen van 6 naar 9 % en dan via inkomstenbelasting er toch op vooruit gaan klopt namelijk van geen meter. Dat geldt alleen voor mensen met een baan. Dat zullen dus wel normale mensen zijn volgens de normen van VVD-er Rutte.

Normaal is een woord met een oordeel.
Veel mensen barsten van de oordelen en vooroordelen.
Zo schijnen veel mensen met een hoog inkomen te denken dat mensen met een laag inkomen dom zijn. Als een kind met ouders met een laag inkomen hoge cijfers haalt en naar het atheneum zou kunnen, vinden mensen het kind vaak een ‘buitenbeentje’. Hoezo?
Weet jij die dat kind een ‘buitenbeentje’ noemt hoe slim de ouders zijn? Misschien hebben ze wel bewust gekozen om liever een ‘klein’ leven te leiden i.p.v. meedoen aan de ‘ratrace’. Misschien blijft die moeder wel thuis omdat ze de opvoeding niet aan anderen wil overlaten omdat ze carrière minder belangrijk vindt dan haar kind een goede opvoeding geven.
Een helaas jong overleden vriend van mij kreeg aan het eind van wat toen nog lagere school heette een schooladvies voor hbs, dat zou nu atheneum heten. Maar zijn vader zei dat hij naar de lts moest. Want “er komen geen witte boorden criminelen in mijn gezin!” zo zei die vader dat.
Het was een andere tijd, andere generatie. Maar ik vraag me af of dat soort opvattingen niet nog steeds voorkomen en een deel zijn van wat nu heet ‘de tweedeling’ in de samenleving.
Als tiener maakte ik me enorm druk over het gezegde ‘als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje’.
Ooit waren we bezig met onderwijs zo in te richten dat iedereen gelijke kansen kreeg. Zodanig zelfs dat je als zoon tegen je vader in kon gaan met hulp van je meester als je echt liever naar de hbs wilde.
Maar dat gebeurde niet vaak. Omdat jonge mensen wel heel sterke karakters moeten hebben om zich aan hun milieu te ontworstelen. Als kind kijk je op tegen je ouders en als die vinden dat beroepsonderwijs goed voor je is, waarom zou je daar dan tegenin gaan?
Het omgekeerde kwam en komt in toenemende mate ook voor: een kind met advies voor beroepsonderwijs dat van ouders per se een kennisweg moet volgen, minimaal via de mavo, liefst havo of hoger. Met alle problemen van dien.
De Mammoetwet die in 1968 werd ingevoerd in het onderwijs wilde echt zorgen voor gelijke kansen ongeacht milieu, o.a. door de keuze voor het soort vervolgonderwijs minimaal uit te stellen tot na een brugklas. Ook de doorstroming van het ene naar het andere onderwijs werd verbeterd.
Die Mammoetwet is door rechtse politici steeds verder uitgekleed.
Zoals rechtse politici ook de zorg steeds verder hebben uitgekleed. De eigen bijdrage voor de zorgverzekering wordt tot 2021 bevroren op 385 euro. Dat is geen ‘cadeautje’ waar mensen met lage inkomens op vooruit gaan. Dat is vasthouden aan een maatregel die de tweedeling in de samenleving alleen maar vergroot.
Maar ja, hoe kun je anders nog normale Nederlanders van anderen onderscheiden?

Me too

Op een zondagmiddag fietste ik over de Utrechtse Europalaan aan de kant van de tippelzone. Het stukje parallelweg staat duidelijk aangegeven met bordjes ‘Tippelzone’ en aan het eind is een ‘keerlus’ voor automobilisten. Geen hoer te zien op die zonnige middag, net zo min als automobilisten. Straatprostitutie is kennelijk iets voor de avonduren.
Het Utrechtse gemeentebestuur heeft de prostitutie op tal van plekken in de stad verdreven. Plekken waar sinds mensenheugenis prostituees voor de ramen zaten, zoals de Hardebollenstraat en het Zandpad, maar deze kale, troosteloze plek, deze tippelzone mag voorlopig blijven. Ik probeer me voor te stellen hoe het hier ’s nachts aan toegaat, het stemt me behoorlijk somber.
Een gedachte dringt zich aan me op en houdt me de hele fietstocht bezig. Thuisgekomen denk ik er nog uren over na, maar uiteindelijk post ik de gedachte op Twitter:
Zolang er vrouwen zijn die hun lichaam hoereren zullen er mannen zijn die macht over vrouwen willen uitoefenen
Wat ik verwachtte gebeurt: ik krijg een stormpje van verontwaardiging over me heen die er vooral op neer komt dat ik een nitwit ben die het weer beter denkt te weten en dat er weer eens geen respect betoond wordt voor sekswerkers.
Waar ik op gehoopt had, een open gesprek over mijn gedachte (stelling?) blijft uit.
In het besef dat door de eerste reacties de toon al gezet is en een goed gesprek niet meer gaat lukken in deze sfeer en met max 140 tekens besluit ik het stormpje over te laten waaien.’
Maar ik bleef denken hoe ik die gedachte nader zou kunnen toelichten.

In de hele wereld zetten momenteel vrouwen en soms ook mannen ‘Me too’ op hun facebook pagina, in een tweet of welk social medium dan ook. Velen vertellen daarbij over hun persoonlijke ervaringen met seksueel geweld of intimidatie. De omvang van deze wereldwijde actie is zo massaal dat talkshows ineens vol zitten met vrouwen die hun ervaringen delen.

Sekswerkers betogen nog wel eens dat zonder hun goede werk er nog veel meer mannen vrouwen seksueel zouden lastig vallen of erger.
Ik zet daar vraagtekens bij.
In de talkshows en de persoonlijke verhalen in de sociale media komt vaak naar voren dat vrouwen hun ervaringen niet delen, laat staan er aangifte van doen uit angst niet geloofd te worden of voor de gevolgen voor hun baan, relaties enz.
Daarnaast denken we vaak dat het onze eigen schuld is. Ik ken dat gevoel. Na een verkrachting heb ik jarenlang gedacht dat het mijn eigen schuld was omdat ik zo stom was geweest het aanbod van iemand die ik alleen uit de kroeg kende om me naar huis te brengen, aan te nemen.

Met mijn tweet lijkt het misschien of ik de schuld weer bij vrouwen leg. Maar ik denk dat man en vrouw slachtoffer zijn van een eeuwenoude seksuele moraal en machtsdenken dat niet deugt. Het zijn mannen die hun seksuele driften kennelijk op allerlei momenten niet kunnen beheersen, maar wij vrouwen hebben die mannen gebaard. Vrouwen hebben die mannen opgevoed, al dan niet alleen, met andere vrouwen of met een man samen.
Over mannen maken opvoedende vrouwen zich vaak geen zorgen dat hun seksueel geweld kan overkomen. Niet terecht, want het wordt steeds duidelijker dat ook jongens en mannen met seksueel geweld te maken kunnen krijgen. Als dat gebeurt is de schaamte bij mannen vaak nog groter dan bij vrouwen. Immers, als man ben je stoer, kun je voor jezelf opkomen. Vrouwen daarentegen dienen als het zwakkere geslacht beschermd te worden. Vaders hebben vaak geen enkel probleem met de seksuele escapades van hun opgroeiende zonen, maar hun dochters worden vaak zo kort mogelijk gehouden. Ook moeders hebben vaak nog zo’n dubbele moraal. Ja ik noem het dubbele moraal, want kennelijk vinden we seksuele vrijheid voor jongens normaal maar dienen meisjes zo lang mogelijk kuis te blijven. Ben je dat niet, dan word je al snel een slet genoemd of erger…
We schijnen massaal te denken dat de manlijke geslachtsdrift groter is dan die van vrouwen. Maar bij vrouwen die zich aan de seksuele onderdrukking ontworsteld hebben en hun seksualiteit hebben ontwikkeld, al dan niet tot en met squirten aan toe, blijkt vaak de geslachtsdrift te sterk voor sommige mannen.
Mannen hebben nog vaak liever gedweeë vrouwen, zowel seksueel als op het werk.
‘De man'(even generaliseren ;-)) acht zich machtig en eist zijn rechten op seks op.
Krijgt hij die niet thuis, dan kan hij naar de hoeren. Opvallend is ook dat er wel ‘afwerkplekken’ voor homo’s’ zijn, maar nergens voor lesbiennes.
We lijken nog steeds normaal te vinden dat mannen hun geslachtsdrift overal moeten kunnen bevredigen. Zolang wij dat massaal denken, bevorderen we het machtsdenken van mannen. Vrouwen die graag gewillig geld verdienen aan het bevredigen van de manlijke drift bevestigen het ‘normaal’ zijn daarvan. Veel sekswerkers vertellen daarbij dat het gevoel van macht dat het ze geeft heel prettig is. Tot de man zijn macht met geweld wil laten voelen. (Om het nog maar niet te hebben over dat in de hele wereld vrouwenhandel toeneemt)
Ik vind het Utrechtse gemeentebestuur dapper dat ze aangeven sekswerk niet langer zo normaal te vinden.

.

.

.
Ik schreef eerder een column over mannenseks.
Over de seksuele moraal in onze huidige maatschappij schreef ik in 2009 het artikel seks als bijbaan

Griepprik

Het is weer die tijd van het jaar; huisartsen roepen massaal hun patiënten uit de zogenaamde risicogroepen op om een griepprik te komen halen. Je behoort tot die risicogroepen als je de 60 gepasseerd bent of hart- en vaat- of long- of suikerziekte hebt of een nieraandoening, verminderde weerstand hebt door chemotherapie enz. Dat zijn dus best veel mensen.
Bij mijn oproep zit dit jaar een uitgebreide fullcolour folder. Natuurlijk samengesteld door het RIVM, dé Nederlandse instelling die namens de overheid Nederlanders wil laten vaccineren voor van alles en nog wat. Het RIVM is natuurlijk ook betrokken bij de massale distributie van jodiumtabletten die plaats gaat vinden in grote delen van het land.
Het RIVM schrijft daarover: Door tijdens een eventueel nucleair incident de jodiumtabletten te slikken, raakt de schildklier verzadigd met stabiel jodium. Hierdoor wordt de opname van radioactief jodium in de schildklier gestopt.
Nou dat is mooi natuurlijk. Maar bij radioactieve straling zijn wel meer organen betrokken dan de schildklier lijkt me…
Ik heb ernstige twijfels bij het nut van die verstrekking, maar voor de farmaceutische industrie is het weer een lekkere inkomstenbron. Minister Schippers die met dit plan is gekomen heeft al vaker laten zien dat ze haar pijpen laat dansen naar ‘big pharma’ en alleen al daarom mogen we blij zijn dat ze in Rutte III niet terugkomt als minister.
Big Pharma, de term die de laatste paar jaar in socia media is ingeburgerd en bijna altijd synoniem is voor kritiek over de uitbuiting die deze industrie pleegt, verdient ook goed aan alle inentingen, zoals de griepprik en alle preventieve entingen bij kinderen.
Vooral bij dat laatste zetten steeds meer mensen vraagtekens. De eerste entingen worden nu al meestal gegeven bij gezonde babietjes van zes (6!) weken. Er wordt tegenwoordig ingeënt voor kinderziekten die we vroeger als normaal beschouwden, zoals de bof en mazelen. Ze worden ons nu voorgeschoteld als gevaarlijke ziekten, maar de risico’s zijn uiterst klein. Tal van artsen en wetenschappers relateren het toenemen van allerlei kwalen bij volwassenen aan de entingen in hun jeugd. De weerstand die we vroeger opbouwden door die kinderziekten te krijgen, had zijn nut beweren deze artsen en wetenschappers.
Uiteraard is Big Pharma het daar niet mee eens. Zoals Big Pharma ook alle rapporten en onderzoeken en bewijzen over alternatieve behandelingen die werkzaam zijn bij kanker van tafel veegt. Logisch, kanker is vermoedelijk de grootste ‘melkkoe’ van de farmaceutische industrie. De chemokuren worden inmiddels voor zulke exorbitante prijzen verkocht dat zorgverzekeraars en artsen, in feite wij allemaal, opgezadeld worden met ethische discussies over wie er wel en niet voor de duurste behandelingen in aanmerking mogen komen.
De patiënt die te horen krijgt dat hij kanker heeft belandt in een rollercoaster waarbij al kort na de diagnose een behandelingsvoorstel wordt gedaan. Vaak wordt al na 1 of 2 weken begonnen met de eerste chemo of bestraling. Dat lijkt misschien gunstig, maar het gaat allemaal zo snel dat terwijl je al een enorme schok moet verwerken je echt geen tijd hebt om goed op een rijtje te krijgen of je die voorgestelde behandeling wel wilt. Tuurlijk, de doktoren en verpleegkundigen zijn uiterst zorgzaam en lief voor je en doen hun uiterste best. Dat is geweldig, en daardoor voel je je ook een beetje veilig en in goede handen.
Maar een gesprek over alternatieven zit er bij het ziekenhuis niet in. Je moet al een flink eind thuis zijn in die wereld, wil je daar voor kiezen. En dan nog; legio zijn de mensen die aarzelen en waarvan de druk van de omgeving om toch vooral te doen wat de dokter zegt te groot is om serieus naar alternatieven te kijken.
Chemo’s krijgen is zo ingeburgerd, lijken we zo normaal te vinden dat je iemand die net de diagnose kanker heeft gekregen eigenlijk niet eens aan kunt doen om te vertellen wat er allemaal aan rapporten is over hoe die chemische troep je lichaam kapot maakt.
De griepprik is ook ingeburgerd.
Maar ik hoef hem niet.
Ik neem het risico wel.
Om griep te krijgen.
In de meer dan zestig jaren dat ik leef, heb ik een aantal keren griep gehad. Als het echt een zware griep was waardoor ik een paar dagen barstte van de spierpijnen bijvoorbeeld en in bed bleef liggen, was dat niet leuk natuurlijk. Maar volgens mijn artsen was het altijd een nieuwe variant. Die zit pas in de griepprik van volgend jaar. Door de griepprik zou ik als ik ziek word minder zware griep krijgen. Maar dat geldt alleen voor al langer bestaande varianten en daar heb ik hoogst waarschijnlijk al weerstand tegen opgebouwd. Zolang mijn immuunsysteem nog goed werkt, blijft Big Pharma daar vanaf. Daar verandert een uitgebreide kleurenfolder van het RIVM niets aan.

NB.
Volgens Skepsis hoor ik omdat ik geen griepprik wil als patiënt in een gesloten inrichting. (Zie laatste regel van dit artikel).
Daar tegenover staat dit artikel van Wij worden wakker.
Wie zich al googlend zelf gaat oriënteren zal tussen deze twee uitersten vele varianten vinden.

Water

Het was kennelijk een storm in een glas water, want je leest en hoort er niets meer over. Toch gaat de suikerhoudende frisdrank in 2018 in de ban op middelbare scholen. De light versies blijven vaak wel verkrijgbaar. Dat is vreemd. De laatste tijd gaan de discussies over ‘leugensuikers’ alleen nog maar over het al dan niet dikmakende effect daarvan doordat het lichaam ermee gefopt wordt.
Die kunstmatige zoetstoffen hebben effect op je gezondheid. Met name aspartaam, wat nog steeds veel wordt toegepast in light producten, vooral frisdranken, is ook op andere manieren slecht voor je lijf. Bewezen en wel. Ik heb zelf de ervaring dat het drinken van light frisdranken mijn zicht aantast. Maar aspartaam doet nog veel meer.
Ik citeer uit een artikel in Ecowijs:
“Al in 1973 is door Amerikaanse onderzoekers aangetoond dat Aspartaam het zenuwstelsel aantast en dat het zeer kankerverwekkend is. (…)
Aspartaam kan maar liefst 92 bijwerkingen veroorzaken, waaronder hoofdpijn, darmaandoeningen, hyperactiviteit, dementie, onvruchtbaarheid, tumoren en ga zo nog maar even door. De zoetstof kan ook de ziekte van Alzheimer, Parkinson en Multiple Sclerose veroorzaken of verergeren.
Andere benamingen voor aspartaam zijn: Phenylaline, Candarel, Nutra Sweet, Natrena, Sacharine en sinds kort Amino Sweet.”
Bovendien is Aspartaam E-nummer 951.
Toch zit Aspartaam in ontelbare producten.

Het is te gek voor woorden: We moeten steeds meer betalen voor een gezondheidszorg die inmiddels grotendeels gedicteerd wordt door verzekeraars (banken) en de farmaceutische industrie en onze voedselindustrie levert ons ziekmakende producten. Daar kan menige complot theoreticus zich flink in vastbijten.
Marketing- en reclametechnieken hebben ons wijsgemaakt dat we de vreemde drankjes van de industrie nodig hebben om onze dorst mee te lessen.
“Water is voor honden,” zei een vader die verbolgen was over het in de ban doen van suikerhoudende frisdranken.
Wijlen mijn moeder was zo niet meer gewend om water te drinken dat toen ze ouder en ziek werd en kreeg aangeraden meer water te drinken met grote stelligheid beweerde dat ze dorst kreeg van water drinken. Ik ken meer mensen die dat beweren.
En ja, het kan kloppen!
Water is namelijk de enige drank die in zijn puurheid in staat is je lichaam te helpen ontgiften.
Onze lichamen zijn zo vergiftigd door slechte voeding, vuile lucht enz. dat we juist veel water zouden moeten drinken. Deed je dat niet en begin je daarmee, dan zal je lichaam dankbaar aangeven meer van dat zuivere spul te willen en ja, dat laat het lichaam voelen als dorst.
Ik pleit voor volledig in de ban doen van alle frisdrank, vooral de lightversies en een campagne te beginnen voor het behoud van zuiver water.
Want dat wordt steeds zeldzamer. Grote voedingsindustrie giganten, zoals Nestlé, zijn al jaren bezig alle natuurlijke waterbronnen op te kopen. Water is volgens Nestlé niet een recht voor iedereen, maar een product waar ze winst mee maken.
Water genoeg in de wereld, maar het vrij verkrijgbaar zijn van schoon water is bijna nergens in de wereld meer aan de orde. 😦
Met weemoed denk ik terug aan een bezoek aan Tasmanië in 1996. Water kwam daar gewoon via plastic slangetjes vanaf beken en riviertjes de huizen in. In de meren kon ik met mijn handen zuiver water scheppen. Tsjonge wat smaakte dat goed! Maar Tasmanië wordt vergeven door de koperindustrie en het schone water wordt gebruikt om energie op te wekken voor het zuiden van Australië.
Overal in de wereld wordt water vervuild en bronnen van schoon water opgekocht door de industrie.
Het massaal aan kanker stervende ‘volk’ staat er bij en kijkt ernaar… Komt het volk wel in opstand dan staan de politielegers klaar om de belangen van de industrie te beschermen zoals bij de aanleg van de Dakotapijplijn. Die pijplijn moet schaliegas gaan vervoeren. Schaliegas, dat zo diep en zo smerig gewonnen wordt dat het overal het grondwater aantast… De EU is voorstander van het winnen van schaliegas overal in Europa…
De industrie met de politiek als hun pionnen zorgen voor het toenemende tekort aan zuiver drinkwater in de wereld en gebruikt de overbevolking als excuus om hun macht ook in de watervoorziening te vestigen.
Zelfs ons veelgeprezen Nederlandse leidingwater blijkt vaak restanten van chemicaliën waaronder die van medicijnen te bevatten.
Ik gebruik een waterfilterkan, maar tsjonge, wat verlang ik naar dat levende water dat ik in 1996 proefde.

Slakken

Er zijn (amateur)tuinders die slakken verzamelen in een emmertje en die dan van tijd tot tijd legen in een stukje natuur. Er zijn tuinders die slakkengif strooien waarvan een deel zogenaamde eko-korrels. Slakken sterven er een nare langzame dood door. Ik zou waarschijnlijk tot die eerste categorie zijn gaan behoren als ik niet in het eerste jaar van mijn huidige woning een gruwelijke ervaring had opgedaan. Achter mijn huis grenst mijn minituintje aan andere tuinen middels een hoge muur. Op een vochtige nazomerse dag waren de stenen van die muur bijna onzichtbaar geworden door een overweldigende hoeveelheid huisjesslakken.
Ik vond en vind slakken prachtige dieren, maar van zo’n invasie liepen me de rillingen over de rug. Honderden en nog eens honderden slakken zaten daar op de muur bij mijn balkon-op-de-begane-grond zoals ik mijn minituintje al snel was gaan noemen.
Na ampel nadenken nam ik een vreselijk besluit. Ik heb de grote rubberen hamer gepakt waar je tentharingen mee de grond in hengst en ben gaan slaan. Slakkenvocht spatte op een gegeven moment in mijn oog. Mijn verdiende loon vond ik, maar ik ben doorgegaan tot er geen slak meer leefde.
Mijn motivatie voor deze moordpartij haalde ik uit de overtuiging dat zo’n overweldigend aantal slakken op amper 3 vierkante meter grond een teken was van volslagen ecologische onevenwichtigheid. En dat terwijl slakken een belangrijke schakel zijn in elk ecosysteem. Ze zijn de grote opruimers van planten. Zwakke planten helpen ze met afsterven. Wat de meeste tuinders niet begrijpen is dat de cultuurgewassen die ze telen door slakken worden aangezien voor zwakke planten.
Met al dat veredelen wat de mens heeft gedaan hebben we  zwakke rassen gecreëerd die we zo ongeveer moeten vertroetelen om tot volle wasdom te komen. Slakken erbij weghouden is dan ook een must om die gewassen nog zelf te kunnen consumeren. Oergewassen worden door slakken met rust gelaten tot de plant zelf begint met afsterven. Bij de meeste tuinders zijn dit uitsluitend nog kruiden zoals salie en tijm. Ik zou ook lavendel hebben genoemd, ware het niet dat daar inmiddels ook veel geknutselde versies van op de markt zijn die je meestal herkent aan een uitbundiger bloeiwijze.
Op mijn moestuin plet ik nog steeds toevallig opvallende slakken onder een steen of mijn laars. Ik blijf het de meest humane manier vinden, maar gelukkig word ik er niet van.
Recent nam ik mijn kleindochtertje voor het eerst mee naar de moestuin. Ik liet haar allerlei gewassen proeven wat ze heel interessant vond, maar het meest interessant vond ze iets dat ze zelf in het gras vond; een grote naaktslak.
Het diertje had zich meteen opgerold en mijn kleindochter bekeek hem in haar nog onhandige knuistje van zoveel mogelijk kanten. Ze kneep er een paar keer in. Ze verplaatste hem naar haar andere handje en keek met verbazing naar de slijmerige slakkenafscheidingen in haar lege knuistje.
Ik kreeg niet de indruk dat ze begreep dat ze een dier in haar handen had. Ik probeerde het haar duidelijk te maken door de slak even over te nemen en in het gras te zetten. Maar de uiterst langzame bewegingen waarmee de slak zich begon uit te strekken werden door mijn kleindochter niet herkend als dierlijk leven. Ik vermoed dat haar snelle, zestien maanden jonge hersens die zo ongelooflijk veel tegelijk leren, dat super langzame tempo niet konden volgen.
Misschien is dat ook wel een verklaring waarom de meeste tuinders niets voelen bij het doden van slakken. Toch zou ik eenieder willen aanraden om juist (het gedrag van) een slak eens uitgebreid te bestuderen. Een prachtige meditatieve bezigheid.
Ik zou ook eigenlijk wel tot die eerste categorie tuinders willen behoren; die de slakken vangen en elders uitzetten. Maar dan zie ik weer die muur voor me en besluit ik voor de meest humane manier die ik ken: één fikse klap.