woestijnzand

Woestijnzand daalt neer

vervoerd door de atmosfeer

Wat reist er nog meer?

Thuisbezorgd

Bij de lokale pizzeria staat de eigenaar nieuwe cijfers te plakken op de etalageruiten achter de prijs voor een pizza als je die zelf afhaalt.
Niet eens lang geleden was dat 5 euro, toen 6 en nu maakt hij er 7,50 van.
Als ik vraag waar de verhoging voor nodig is, vertelt hij: “Ik heb vorig jaar voor niks gewerkt.”
De belangrijkste oorzaak daarvoor blijkt Thuisbezorgd.nl.
Hij legt het me uit: Het leek allemaal zo mooi, maar Thuisbezorgd rekent van alle bestellingen via hen gedaan 13 % van het bestelde bedrag. Maar dat is niet alles. Daarnaast berekenen ze kosten voor de website, voor reclame en zo nog het e.e.a.. In de praktijk raakt onze pizzabakker 23% van het bedrag aan bestellingen gedaan bij Thuisbezorgd.nl aan hen kwijt. En alsof dat nog niet erg genoeg is, legt Thuisbezorgd.nl hem ook op andere manieren aan banden. Zo moet reclame maken via Thuisbezorgd.nl op straffe van boetes.
“Kun je niet om ze heen?” vraag ik. “Of samenwerken met de Chinees aan de overkant?” Dat laatste is een domme vraag, want ook zij zijn aangesloten bij Thuisbezorgd.nl. Mijn favoriete Chinese gerecht van hen is in twee jaar tijd 4,50 euro duurder geworden.
“En de mensen zijn het inmiddels gewend he, iedereen wil zijn eten thuisbezorgd krijgen, steeds minder mensen komen een pizza ophalen.”
“90 procent van mijn bestellingen gaat via Thuisbezorgd.nl,” vertelt de pizzabakker. In Utrecht alleen al doen meer dan 300 restaurants mee met de besteldienst. Dat is kassa dus voor Thuisbezorgd.nl die als voornaamste kosten het in de lucht houden van de website en up to date houden van de software zal hebben denk ik zomaar. Jitse Groen, oprichter van Thuisbezorgd.nl dat onder de naam Takeaway.com inmiddels in vele landen actief is, kwam al in 2014 de rijkenlijst Quote 500 binnen vanwege een vermogen van 35 miljoen. Inmiddels zou Groen goed zijn voor bijna een half miljard euro.
Maar onze pizzabakker heeft vorig jaar voor niks gewerkt.
Ik ga voortaan mijn eten weer zelf ophalen, is nog goedkoper ook.
Of bestel rechtstreeks bij mijn pizzabakker, Chinees enz.. Gewoon, per telefoon.

Olijfboompje

Van tijd tot tijd neem ik graag jonge kinderen mee naar mijn moestuin(tje). Er zijn al diverse buurmeisjes mee geweest, éen buurmeisje wilde niet alleen helpen met bramen en bloemen plukken en die mee naar huis nemen uiteraard, maar had ook graag de veelkleurige stelen van snijbiet meegenomen om daar een kunstwerk van te maken. Nog steeds vind ik het jammer dat ik te weinig snijbiet had om daar destijds gehoor aan te geven. Wie weet wat voor moois ze had gemaakt…
Sedert drie jaar komt ook mijn kleindochter graag op de moestuin.
Het eerste seizoen kon ze nog niet eens lopen, maar ik vergeet nooit hoe ze kruipend op onderzoek uitging en daarbij vol verwondering een naaktslak oppakte.
Het tweede seizoen bezochten we de moestuin voor het eerst na de winterstop ergens in maart en mijn zeer talig kleinkind reed ik per wandelwagen het terrein op. Ze keek verrukt om zich heen en riep na een poosje uit: “Oh, wat hou ik toch van de speeltuin!”
Ze verwoordde daarmee ook nog eens precies waarom ik zo graag kinderen meeneem naar ons moestuinencomplex en mijn tuin in het bijzonder. Spelenderwijs kennis maken met de natuur en met waar je eten vandaan komt, acht ik heel essentieel voor een opgroeiend kind.
Ik zag pas op mijn 17e voor het eerst een koe van dichtbij en op mijn 30e voor het eerst hoe aardbeien groeien. Beide sensaties vergeet ik nooit meer. Een jaar na die aardbeien begon ik met tuinieren.
Afgelopen groeiseizoen kwam de dochter van een ‘hondenkennis’ graag mee naar de moestuin. Zij is met haar tien jaren het oudste kind tot nu dat met mij op de moestuin bezig is geweest en was echt een hulp. Volgens haar moeder vertelde ze thuis honderduit over wat ze beleefd en geleerd had.
In de zomervakantie ging het gezin naar Griekenland op vakantie en toen ze terugkwamen had hun tienjarige dochter een cadeautje voor me: de vruchten van een olijfboom, die volgens een Griekse boer geschikt waren om te planten.
Ik heb ze geplant en ik heb nu een piepjong olijfboompje in een pot op een vensterbank. Sterker nog, een tweede komt er ook al aan. Het zal nog lastig worden om te zorgen dat ze niet te snel gaan groeien in zo’n beschermde omgeving, maar met buiten uitplanten wil ik toch wachten tot de temperatuur buiten een beetje te vergelijken is met Griekenland. Dat is al een paar jaar niet meer zeldzaam.
Dankzij de klimaatverandering kunnen mijn olijfboompjes wellicht komend jaar verder opgroeien op mijn moestuintje.
Het is nog steeds van belang dat we duurzaam gaan leven en het aantal mensen op de wereld stopt met groeien, maar het houdt de klimaatverandering niet meer tegen.
Laten we maar het beste proberen ervan proberen te maken.
Wie weet lukt het met mijn olijfboompjes en misschien komt er ooit wel een duif een olijftakje halen.

Ik wens iedereen liefdevolle feestdagen,
innerlijke vrede en een vreugdevol 2020!

.
olijfboompje

Minderen

Een (facebook) vriendin plaatste een artikel door over kinderarbeid in Congo.
De kinderen, ook van soms pas 4 jaar oud, werken in mijnen en onderzoeken stenen op de aanwezigheid van kobalt.
Kobalt schijnt een belangrijk bestanddeel te zijn van batterijen die we o.a. in elektrische auto’s stoppen.
En wij westerlingen maar denken dat we goed doen aan elektrisch rijden.
Als je elektrisch wilt rijden, neem dan de trein!
Ja dan moet je je tijd goed plannen, ook nog stukken lopen.
Nou en?
Dat lopen is goed voor je, in de trein heb je tijd om te lezen of met je mobiel bezig te zijn of misschien juist eindelijk eens niet bezig te zijn met je mobiel en eens naar buiten te kijken, kun je zien hoe snel Nederland verandert…
Want we blijven maar groeien!
Meer, meer, meer meer!

Laten we nou eens beginnen met MINDEREN! Om te beginnen CONSUMINDEREN.
Ga je afval scheiden. Of nog beter: schaf minder afval aan. Koop geen goedkope troep uit China, koop niet meer verpakte groenten en fruit maar ga eens naar een echte groenteman, of naar een markt. Neem een mand of duurzame tas mee. Voor alleenstaanden en tweepersoonhuishoudens is dat ook nog anderszins ideaal; je kunt weer desnoods één struikje witlof kopen of twee uien i.p.v. een plastic netje vol.

Ga minder reizen, zoek je bezigheden dichter bij huis, koop producten uit je omgeving.
Minder met van alles en nog wat en wees vooral MEER tevreden met wat wat je hebt! en ga daar zorgvuldig mee om, houd op met meedoen met modes en trends, vergeet die influencers.
Ga MEER goed doen dicht bij huis. Elke dag een goede daad voor iemand doen, daar word je blij van! En een blij mens is sneller tevreden.

Laat je MINDER opjagen en doe MEER wat je hart je ingeeft.

Uiteindelijk zullen al die hebzuchtigen, die zich de bevoorrechten in de wereld achten en zich op grond daarvan menen te kunnen permitteren anderen, mens en dier van allerlei leeftijden, uit te buiten, te onderdrukken en nog erger, zich kapot moeten schamen over wat ze medeschepselen en planeet Aarde aandoen.

De hebzucht voorbij…

De wereld gaat aan hebzucht ten onder, placht ik nog wel eens te zeggen.
Nu er ontelbare signalen zijn dat dat ook wel eens zeer snel zou kunnen gebeuren, denk ik daar toch anders over.
Ik zou nu willen zeggen: de wereld hangt van hebzucht aan elkaar.
Met ‘de wereld’ bedoel ik uiteraard de door mensen gecreëerde samenleving. Want dieren zullen nooit meer nemen van een ander dan ze echt nodig hebben.
Probeer je eens voor te stellen hoe de wereld eruit zou zien als die verrotte menselijke eigenschap; hebzucht, niet meer zou bestaan?
Ik doe dat af en toe en dat geeft me verrassende inzichten, ja door me voor te stellen hoe de wereld eruit zou zien zonder hebzucht dienen zich zelfs ideeën en oplossingen aan om allerlei ellende in deze samenleving te kunnen beëindigen.
Dit etmaal doorzag ik, mediterend op een wereld zonder hebzucht en mede geïnspireerd door de film Time of the Sixth Sun
ineens hoe het hele verhaal van goed en kwaad een fabel is.
Eeuwen en eeuwenlang, misschien wel zo lang als de mens zich kan heugen, hebben we de tegenstellingen in de wereld geaccepteerd door de leugens over goed en kwaad, god en de duivel. Er zou nou eenmaal niks aan alle ellende te doen zijn omdat er nu eenmaal zowel goed als kwaad bestaat en al het gedoe in de wereld zou gaan over het in balans brengen en/of houden van die twee.
Maar zou het misschien zo kunnen zijn dat goed en kwaad eigenlijk vooral bestaan dankzij onbewustheid en valse voorstellingen van zaken?
Denk de hebzucht eens weg… en er bestaat geen goed en kwaad meer als eeuwige tegenstelling.
“Niets is goed of kwaad tot je er zelf een etiket opplakt,” zei mijn eerste yoga- en meditatiedocente Rita Beintema al.
Kijk eens naar het Yin-yang teken,. In het witte vlak zit een zwarte stip en in het zwarte vlak een witte. Daartussen loopt een dun lijntje, wat betekent dat lijntje eigenlijk?
Zou dat lijntje misschien de innerlijke weg kunnen aanduiden, de weg waarop alle tegenstellingen kunnen worden opgeheven indien je je pad in Licht en Liefde bewandelt.
Stel je eens voor dat iedereen in de wereld dat pad zou bewandelen…
Dat er geen goed of kwaad bestaan, maar alleen keuzes. Keuzes die je zelf kunt maken. Keuzes die je zouden kunnen bevrijden uit de eeuwige spiraal van goed en kwaad, schuld en boete. Keuzes die je tot een wezenlijk vrij mens zouden kunnen maken.
Stel je dat eens voor… 😉