Vrede in je zelf


Goed en kwaad bestaan

als ze in jezelf bestaan

Niets is positief

Niets is negatief

tot je er zelf dat etiket opplakt

zegt mijn yoga lerares.

Maar alles bestaat in tegenstellingen

Wit – zwart

Licht – donker

Vrouw – man

Goed – kwaad

Is het goed, dat er oorlog is?

Is het kwaad, als er vrede zou zijn?

En als de strijd in jezelf stopt,

waarom stopt de strijd buiten jezelf niet.

Ik wil geen oorlog in mezelf

maar hoe meer vrede in mij is

hoe heviger de oorlog in anderen,

met anderen.

Door anderen,

me raakt.

Au. Au.

Bovenstaand gedicht/gedacht schreef ik in 1982. Tot op de dag van vandaag blijf ik met dezelfde vragen worstelen. Het geworstel stopt slechts als ik aanvaard dat mijn leven, mijn binnenwereld, een andere is dan het leven buiten mij. Maar dat houd ik slecht vol. Ik ben te zeer vertrouwd met het gedachtegoed van de non-dualiteit om mezelf afgescheiden te kunnen zien van de rest van de wereld. We zijn in de kern allen één. Een mooie gedachte. Maar hoe ga je daar mee om als je allerlei ellende om je heen ziet gebeuren? Of als die ellende letterlijk je eigen huis binnenkomt?

Nog geen drie jaar geleden ontdekte ik in mezelf een gigantische haat jegens iemand. Die iemand had mijn prachtige lieve hond weggetreiterd. Het lieve dier werd er gek van en dus ook gevaarlijk. Voor de hond en de mensen in mijn omgeving werd het zo niet meer te harden dat ik een ander huis voor hem heb gezocht en gevonden en het is nog steeds een enorme troost dat hij het daar geweldig naar zijn zin heeft.

Maar kort nadat mijn lieve hond verhuisd was, betrapte ik me op de gedachte dat ik dat mens haar kop wilde inslaan. Een honkbalknuppel en flink timmeren! Ik wist niet dat ik zoveel geweld nog in me had. Ik ben de rest van de dag op de enorme woede gaan mediteren. Toen die overweldigende emotie eindelijk begrepen en losgelaten was, kwam een enorm dankbaar gevoel over me. Een dag later begreep ik dat ik de pestkop moest bedanken voor de les. In gedachten dan. Tenzij ze dit leest ga ik haar dat echt niet vertellen. Ze zou het niet begrijpen en hoogst waarschijnlijk uitbarsten in een enorme scheldpartij jegens mij.

Voor dit nieuwe jaar wens ik iedereen een diepe vrede in zichzelf.

Advertenties

Bebé

Donderdag 16:25 landde er op voormalig vliegveld Zestienhoven een vliegtuig uit Barcelona, met o.a. vijf honden waarvoor Tix.nl de vlucht had betaald en de Stichting Hondenzorg en Welzijn een nieuw baasje in Nederland gevonden. Eén van die honden was voor mij bestemd.

Zodra Bebé mij zag aankomen begon hij te kwispelen en toen ik dichterbij kwam wilde hij naar me toe en likte mijn hand. Ik stond meteen van ontroering en dankbaarheid te grienen. De volgende dag ben ik een nieuw blog begonnen op Jaoh.nl.  Zo vaak ik kan schrijf ik er stukjes over mijn leven met mijn nieuwe hond.  De verhaaltjes zijn een vervolg op het boek over mijn leven met honden dat begin 2019 uitkomt. Over mijn leven met Bebé kan ik je nu al vast vertellen dat ik éen ding zeker weet:  We zijn een ‘match made in heaven’.

Ik wens iedereen vreugdevolle feestdagen met veel liefdevolle verbindingen.

Medeschepselijkheid

Als ik het zoals in mijn vorige column heb over ‘Mensen Sporen niet’, wat ben ik dan eigenlijk aan het doen? Ben ik aan t oordelen? Waar haal ik het lef vandaan om te oordelen over anderen. Wie denk ik wel niet dat ik ben om dat te doen? Terecht reageert Loes Flendrie op die column dat het ook nog wel eens heel anders zou kunnen liggen dan ik denk.

Zulke columns, komen net als die daarvoor over ‘Verdeel en heers’ voort uit wanhoop. Wanhoop die het Utrechtse bandje de Megafoons al uitschreeuwde eind zeventiger jaren: “De wereld is een puinhoop, het is de vraag of dat goed afloopt”.  Wanhoop die voortkomt uit mijn grote Liefde voor de wereld en alles wat daarop leeft.  Wanhoop die soms leidt tot boosheid die eigenlijk weer het verdriet camoufleert.  Het zijn allemaal poginkjes om mensen aan het denken te zetten, wakker te maken.

In ‘De verwondering’  vertelt Hans Bouma over zijn gene toen hij zich in de zeventiger jaren door o.a. het rapport van de Club van Rome realiseerde dat hij de natuur tot dan toe gezien had als een soort decor. Ook Hans Bouma probeert met woorden en acties, zoals binnenkort weer een vredesdienst voor dieren, mensen wakker te maken. Vanmorgen kijkend  naar die uitzending van vandaag en luisterend naar de prachtige verwoordingen die Bouma aan zijn betrokkenheid geeft, realiseer ik me weer eens het dilemma waar ik me dagelijks voor geplaatst zie.  Reageer ik met boosheid of met Liefde? Reageer ik met wanhoop of met begrip? Reageer ik of haal ik in compassie mijn schouders op? Zeg ik wat of laat ik het?

Recent ging het tijdens een etentje over warmtepompen. Het blijkt dat om de aardwarmte te kunnen gebruiken er soms honderden meters in de grond geboord wordt om de leidingen aan te leggen. Het wordt gepresenteerd als een milieuvriendelijke manier van verwarmen.  Intuïtief wist ik, dat is ook niet goed. Hans Bouma gaf me vanmorgen het argument daarvoor toen hij vertelde over hoe bomen onder de grond met elkaar communiceren.  Bomen zijn geworteld in de aarde, de mens leeft daarop. Als de mens rekening wil houden met zijn medeschepselen, zou het wellicht een goed idee zijn om ons aan die verdeling te houden. 

Maar hoe krijgen we onze medemensen nu zo ver dat ze zich weer deel van de schepping gaan voelen en van daaruit hun verantwoordelijkheid als kroningen van de schepping weer in Liefde gaan dragen voor al onze medeschepselen?  Ook dit was weer een poginkje daartoe.

 

 

 

 

Mensen sporen niet

Overal in het land worden AED’s gestolen. Zoveel dat er zelfs een website bestaat met een overzicht van gestolen AED’s, of zoals ze voluit heten: Automatische Externe Defibrillators.

De ‘oplossing’ is nu dat hulpverleners een code hebben waarmee ze de kastjes kunnen openen. Daarmee is het grootste deel van de reden waarom die AED-kastjes op veel plaatsen hangen, achterhaald. Als niet-professionele hulpverlener kun je dus niet meer iemand met een hartstilstand snel helpen. Het aantal doden door hartproblemen zal weer stijgen 😦

“Als je zoiets steelt, spoor je toch niet!” zei een vriend.

De politie denkt dat de AED’s vooral naar Oost-Europa gaan. Daar hangen niet overal van die kastjes. Misschien dat Oost-Europeanen hun landgenoten willen helpen. Of vooral zichzelf omdat ze geld voor die apparaten krijgen.

Diezelfde vriend komt per keer dat hij op bezoek komt met een verhaal ter illustratie van wat hij al tijden zegt: “Mensen sporen niet!”. Ik herinner me van zijn recente verslagjes:

Iemand heeft een fiets zodanig dwars op de stoep voor de supermarkt gezet dat niemand er meer langs kan.

Midden in de nacht stortte iemand met veel kabaal afval in de vuilcontainer. Toen mijn vriend vriendelijk vroeg of die persoon misschien rekening wilde houden met slapende omwonenden werd de vuilstorter kwaad. Waar bemoeide mijn vriend zich wel niet mee?

Een auto stopte met piepende remmen omdat een man met een peutertje op zijn fiets mobiel aan het bellen was.

Een vrouw had haar baby zonder tuigje of wat dan ook op haar schoot, alleen vastgehouden door éen arm, terwijl ze over het ongeveer drukste fietspad van Utrecht fietste.

Genoeg voorbeelden; U komt dit soort gebeurtenissen vermoedelijk ook vrijwel dagelijks tegen. Voor mij illustreren de verhalen over mensen die niet sporen vooral twee zaken;

-er zijn veel mensen die niet verder kijken dan hun neus lang is

-er zijn veel mensen met een houding van ikke ikke en de rest kan stikken.

Vooral dat laatste baart me het meeste zorgen. Het illustreert namelijk vaak dat mensen zich niet verbonden voelen met de mensen om zich heen, met de gemeenschap waarin zij leven. Er wordt steeds vaker gesproken over een tweedeling in de samenleving die zou zijn ontstaan door alle migranten en alle verschillende culturen. Mensen die dat denken stemmen vaak rechts, denken soms dat PVV en FvD alternatieven zijn voor VVD en CDA maar hebben niet door dat het alle vier partijen zijn die de tweedeling alleen maar groter maken, ja daar zelfs hun hele gedachtegoed op baseren. (zie ook: verdeel en heers ) Hét grote probleem, niet alleen in ons land, maar in de hele wereld, is de tweedeling tussen arm en rijk. Dat geldt niet alleen op individueel niveau, dat speelt op mondiale schaal. Schrijvers, denkers en hulpverleners waarschuwen al decennia dat als de rijke landen doorgaan met de arme landen uitbuiten, de armen een keer in opstand gaan komen. Dat gebeurt ook binnen landgrenzen, zoals nu in Frankrijk met de protesten van de gele hesjes en dat gebeurt via migratie. En als al die rechtse bullebakken die nu op vele plaatsen regeren zo door gaan, worden de opstanden en migraties alleen maar massaler. Mensen die op dat soort mensen stemmen,  sporen niet.

Verdeel en heers

In nagenoeg de hele wereld is een politieke ruk naar rechts een gegeven. Hoe kan het dat bevolkingen rechtse politici kiezen? Dat armen denken dat rechts goed voor hen zal zijn terwijl de geschiedenis leert dat dat nooit, echt nooit het geval zal zijn. Bij rechts wordt steevast rijk rijker en arm armer.
De tactieken van rechts zijn ook algemeen bekend en komen neer op het Machiavelliaanse principe van verdeel en heers. Of zoals mensen het nu vaak duiden: het wij en zij denken.
Er wordt weer steeds openlijker gehaat, na handelsoorlogen zouden er heel wel ook weer meer andere oorlogen kunnen ontstaan, er worden op de wereld meer wapens geproduceerd en verkocht dan ooit. Poetin heeft het westen al in juni gewaarschuwd dat hun rechtse aanpak tot oorlog zou kunnen leiden.
Het lijkt alsof de hele wereld stellingen aan het innemen is om de door de klimaatveranderingen steeds schaarser wordende vruchtbare stukken grond te kunnen behouden of inpikken.
Ikke ikke en de rest kan stikke.

Komt deze steeds vijandiger atmosfeer door de dreiging van de klimaatveranderingen en de al lang bestaande scheidslijnen tussen arm en rijk waardoor over de hele wereld economische vluchtingen op weg gaan of is er nog iets anders aan de hand?
Ik meen van wel.
We hebben een lange periode van individualisatie achter de rug. Hele generaties zijn opgegroeid in het idee dat je alles kunt bereiken wat je wilt als je maar goed je best doet. De spiritueel geïnteresseerden werd bovendien nog geleerd te visualiseren wat je wilde bereiken en goeroes van dat idee hebben het steevast over meer succes, rijkdom en geluk. Voor jou, als mens, als individu. Waarbij niets wordt vermeld over dat alles in deze wereld met alles samenhangt.
Dat wordt vaak weer uitgelegd als een holistisch principe en dat wordt nu ook weer bepaald niet omarmd door rechts.
De spiritueel ontwikkelden proberen al een poos het tij te keren door te duiden op dat we allen éen zijn. En ook in de (pop) muziek zijn er volop songs die daar op wijzen. Bij elke actie voor een betere wereld komt er weer een song bij waarin het gaat over “we’re all one”, “One World”, “One Love” enz…
Maar kennelijk slaat die gedachte niet aan, of in ieder geval niet genoeg. Het is ook zo moeilijk voor te stellen.
Hoe kan het nou dat alle mensen met elkaar verbonden zijn?
Hoe werkt dat dan? Hoe zit het met dat lichtje in je hart dat we allemaal hebben? Hoe kun je daar nou over nadenken als je dat lichtje niet voelt, laat staan ziet?

Wat wel begint door te dringen is dat onze wereld éen groot ecosysteem is. Maar de meeste mensen denken dat ze niets kunnen veranderen aan het grote geheel en gaan uit van als je eigen leven ok is komt de rest (misschien) vanzelf.
Maar zolang mensen geen respect hebben voor de natuur, zich daar geen deel van voelen, blijft het ikke ikke en de rest kan stikke.

Over dat stikken wil ik het daarom hebben:
Onze aardbol is een gesloten systeem dankzij de dampkring erom heen. Alle water, alle zuurstof circuleert in dat gesloten systeem. 20% van de lucht bestaat uit zuurstof. 10.000 liter lucht passeert er per 24 uur je longen.
Dat betekent dat elke zuurstof molecuul al eens eerder is in- en uitgeademd door een ander mens. Ja, dat elke zuurstof molecuul zelfs meerdere malen is in- en uitgeademd door andere levende wezens.
Grote kans dat u al eens een zuurstofmolecuul in uw longen heeft gehad die ooit in de longen van Jezus was, of in die van Hitler, of moeder Theresa of Donald Trump. Of in die van een leeuw of van een muis.
Hoe meer mensen er komen, hoe meer zuurstof we moeten delen.
En niet alleen zuurstof dus.

We zijn allen deel van het leven op Aarde, van dat ene ecosysteem. Dat wat je tijdens jouw leven daar doet, doet er dus toe.

Roependen in de woestijn?

De Deen Peter Gøtzsche was farmaceut, maar nu pleit hij als onderzoeker voor ingrijpende verandering van die industrie. Hij was aan het woord in Vpro’s Tegenlicht aflevering van 5 oktober j.l. Hij zegt o.a. dat de fabrikanten de prijs vragen die politici nog net acceptabel vinden en noemt de farmaceutische industrie ronduit crimineel.
Toen ik op Facebook nog maar eens een stukje uit die Tegenlicht uitzending plaatste reageerde iemand met: “Is hij de zoveelste roepende in de woestijn of komen er nu eindelijk mensen die echt iets gaan veranderen aan de farmaceutische, suiker- en tabaksindustrie?!”
Een heel goede vraag. Gøtzsche is niet de enige klokkenluider over deze industrie.
Een andere klokkenluider, de voormalige vicepresident van de Amerikaanse medicijnengigant Pfizer, Peter Rost schreef al in 2012: “Het is beangstigend hoeveel deze bedrijfstak en de maffia op elkaar lijken. Net als de maffia verdient de farmaceutische industrie obscene hoeveelheden geld. Net als bij de georganiseerde misdaad leidt de werkwijze van de farmaceutische industrie tot moorden en doden. Net als de maffia koopt de farmaceutische industrie politici en anderen om.” (Bron: Volkskrant )

Vanaf de Tweede Wereldoorlog heeft de farmaceutische industrie een slimme tactiek gevolgd, beginnend bij sponsoring van artsenopleidingen. Die opleidingen besteden onevenredig veel aandacht aan medicaties van de farmacie en de bijwerkingen daarvan, terwijl er aan voedingsleer vrijwel geen aandacht meer wordt besteed.

De discussie over inentingen van onze kinderen loopt in onze samenleving steeds verder op. Ik heb lang gedacht dat je werd ingeënt om op die manier antistoffen, dus weerstand tegen bepaalde ziektes te verkrijgen, zoals je die ook zelf opbouwt door de ziekte te krijgen maar dat dat laatste veel risicovoller was.
Maar nu steeds meer ouders vraagtekens zetten bij de noodzaak van allerlei inentingen en ja, er zelfs stemmen opgaan dat al die inentingen zorgen voor steeds meer vreemde ziektes omdat de natuurlijke weerstand wordt aangetast, geeft ‘Big Farma’, gesteund door het RIVM ineens voorlichting over de ‘dekkingsgraad’ van inentingen die niet te laag mag zijn omdat de werkzaamheid anders verdwijnt.
Een raar verhaal, wat of aangeeft dat die entstoffen niet deugen of dat de farmaceutische industrie weer een zoveelste slimme leugen heeft bedacht om flink geld te verdienen. Of allebei tegelijk wellicht.

Terwijl de ‘moderne’ geneeskunde, ook wel allopathische geneeskunde genoemd, pas na WOII tot wasdom is gekomen, heeft de daar achter zittende industrie een lange arm die alle oude en moderne natuurlijke geneeswijzen naar het rijk van de kwakzalverij en fabelen heeft pogen te verwijzen. Onze regeringen zijn daar zo ver in mee gegaan, dat je op kruiden en producten van kruiden niet meer mag vermelden wat hun geneeskrachtige werking zou zijn.
Stel je voor dat het volk weer vertrouwen zou krijgen in die eeuwenoude wijsheden i.p.v. die geldkloppers die steeds zogenaamd betere medicijnen op de markt gooien terwijl het enige betere de prijs is. De hogere prijs van farmaceuten wel te verstaan.
Ja, als alternatieve genezer ben je tegenwoordig zelfs strafbaar als je geneesmiddelen op basis van kruiden aanprijst.
Gelukkig zijn er nog steeds mensen die het risico nemen en die oude vakkennis toepassen.
Zo kun je van symphytum (smeerwortel) een zeer goed werkende olie maken die o.a. helpt bij het verlichten van artrose, maar het is best een werkje en verstand daarvan is wel zo prettig voor het verkrijgen van goede kwaliteit.
‘Big Farma’ maakt zoiets niet. Want een flesje olie kost 1 a 2 tientjes 😉
Voor veel ziektes zijn natuurlijke geneesmiddelen voorhanden. Maar als je daarnaar vraagt heb je grote kans dat je huisarts er niets van weet. Sterker nog, het is geen uitzondering als je huisarts je afraadt om je met zulke ‘kwakzalverij’ in te laten. Niet zo vreemd als je bedenkt dat de opleiding van je huisarts vooral gericht is op het verstrekken van middelen die door de farmaceutische industrie zijn vervaardigd.
Het systeem zit slim in elkaar. Door het zwartmaken van ‘alternatieve’ genezers en het belachelijk maken van natuurlijke middelen, moet je als ‘leek’ best moeite doen om een alternatieve geneesheer of -vrouw te vinden die echt kennis van oude geneeswijzen heeft.
Je moet sterk in je schoenen staan om niet te zwichten voor de aanbevelingen van het ‘gewone’ medische circuit.
Misschien helpt het te bedenken dat wat nu alternatief heet, in feite de geneeswijzen zijn die al eeuwenlang goede diensten bewezen en die met uitgebreide kennis van nu alleen maar beter kunnen worden toegepast. Ook jongere geneeswijzen, zoals de homeopathie, zijn in onze tijd steeds nauwkeuriger gaan werken door toegenomen kennis.

Als we willen dat de roependen in de woestijn echt gehoord worden, zullen we zelf mee moeten gaan roepen. En dat begint met alternatieven zoeken voor de waanzinnig dure medicijnen van ‘Big Farma’. Dat kan via ‘alternatieve’ genezers maar inmiddels zijn er ook al enkele apothekers en artsen opgestaan die zich daar mee bezig houden 🙂

Gehechtheid

Gehechtheid maakt je kwetsbaar.
Alles waar je je aan hecht kun je ook weer kwijtraken.
Alleen door onthechting stopt het lijden.
Ik weet het, word steeds beter in loslaten, maar geef het volmondig toe: Ik ben gehecht aan deze planeet.
Niet alleen gehecht, ik houd er van, ben er constant verliefd op. Onze prachtige planeet met haar onvoorstelbare schoonheid; gezien vanuit een ruimtestation als blauwe knikker in het heelal tot in de kleinste details van het leven op aarde dat ik zie op prachtige microscopische foto’s of nog net met het blote oog waarneembaar als ik op mijn buik in het gras lig. De schoonheid van het leven op Aarde doet af en toe pijn, zo schrijnend mooi is dat leven in al zijn verscheidenheid.

Ik behoor tot de generatie die in de hippietijd opgroeide. Als hippies waren we ervan overtuigd dat we de wereld mooier en liefdevoller konden maken. Het bewustzijn nam alleen maar toe en zou zorgen voor een betere wereld.

We leven nu in een tijd dat een omgekeerde beweging het geval lijkt te zijn.
Ik moet steeds vaker denken aan SF-films waarin de Aarde geschetst wordt na grote rampen en/of oorlogen. Grote delen van de Aarde zijn in die films onleefbaar en op wat rest strijden kleine groepen mensen met elkaar om het weinige dat de Aarde nog biedt om in leven te kunnen blijven.
Een toekomst die niet meer zo ver weg lijkt.
Alleen al die gedachte doet pijn.
Ja, dat krijg je als je ergens aan gehecht bent.
En als je verliefd bent en het onderwerp van je liefde lijdt.

Vandaag sprak ik iemand die een kunstenares is in het belijden van non-dualiteit.
Als je de wereld niet in balans ziet, maar als iets waarvan de ‘goede’ of de ‘slechte’ kant doorslaat, slaat er vermoedelijk nog wat in jezelf door, zei ze.
Zij ziet de wereld in een perfecte balans tussen de verschillende krachten.
Soms zie ik dat ook. Maar ik zie ook de schommeling tussen die verschillende krachten en … dat er maar zo weinig nodig is of net op het verkeerde moment slaat de schommel even door en hebben we zo’n Science Fiction filmlandschap.
Daar zal dan ook wel weer een goede reden voor zijn.
Alles is goed zoals het is.
Toch?

Nee, zegt mijn hart. Mijn verliefde hart.
Ik vrees dat onthechten daar weinig aan kan veranderen.
Ik weet ook niet of dat wel zo nodig is.
Deze pijn, deze zorg, zet me aan tot acties en gesprekken die ik anders niet zou voeren. Misschien is dat juist de bedoeling van mijn liefde voor onze prachtige planeet… Of het is mijn excuus voor gehechtheid.. Wie zal het zeggen?