De Vader

“Je bent een tof wijf,” zeg ik tegen mijn dochter.
“Ja dat is anders”, reageert ze, “je bent mijn moeder dus je houdt altijd van me, no matter what.”
“Dat is ook zo prettig aan geloven in God,” associeert ze. “God is je Vader en die houdt van je. Als je gelooft in God is er altijd iemand die van je houdt.” Ze redeneert door:
“Daarom kan God ook niet helpen bij onze oorlogen. We zijn allemaal zijn kinderen en daar wil hij niet tussen kiezen.”

Sonneveld

Als kind verzamelde ik handtekeningen. Apetrots was ik op die van Wim Sonneveld die kwam met poststempel Cannes.
Gisteren was ik bij de première van de muzikale theatervoorstelling over zijn leven. Zoveel filmende en fotograferende pers bij een première heb ik alleen eerder gezien bij de musicial The Lion King. Zoveel homostellen zag ik nog nooit eerder bij een première. Het privé leven van Wim Sonneveld is daar wellicht debet aan. Tony Neef in de rol van Wim Sonneveld geeft tijdens de voorstelling heel wat kussen en andere blijken van affectie aan zijn liefdes Huub Janssen en Friso Wiegersma. Heerlijk om te zien.
Maar het is wel paradoxaal. Ook in de voorstelling zelf komt aan bod hoe de cabaratier, chansonnier of zoals hij het zelf noemde ‘amuseur’, zijn privé leven strikt geheim hield. Tot lang na zijn dood in 1974 wisten veel van zijn fans niets over zijn geaardheid.
Is het belangrijk om dat te weten? (In de tijd dat ik Wim Sonnevelds handtekening ontving had ik niet eens het bewustzijn over (verschillen in) seksuele geaardheid.)
Sonneveld zelf vond dat het publiek daar niets mee te maken had.
Producent Albert Verlinde denkt daar kennelijk anders over.
Het resultaat is een mooie voorstelling waar het romantische sausje ook bijdraagt aan de nodige humor.
Maar het mooiste blijven toch zijn liedjes. Hoewel hij de meeste niet zelf schreef, heeft hij er veel onsterfelijk gemaakt.
In de pauze zei iemand tegen me: “Zo bijzonder, ik wist niet dat ik zoveel liedjes van hem kende”.
Ik kende er, tot mijn eigen verbazing, geen éen niet zelfs…

De voorstelling Sonneveld toert tot in maart volgend jaar door het land.

Fleetwood Mac

Wie heeft nou ooit meegemaakt dat in een grote zaal de geluidsapparatuur het begeeft waardoor een concert afgelast dreigt te worden? Sedert gisteravond 17.000 mensen in een uitverkocht Ziggo Dome wel. Er moet een busje met nieuwe spullen uit Utrecht aan te pas komen voor het concert, bijna twee uur nadat de bedoeling was, kan beginnen. Ook de band blijkt zoiets in hun 37 jaar toeren nog niet eerder te hebben meegemaakt. We worden uitvoerig bedankt voor het wachten.
Het is het laatste concert van deze tour die verder perfect is verlopen. Maar als dit concert niet was doorgegaan zou de tour volgens de de musici een stuk minder glansrijk herinnerd worden.
En glansrijk is het. Het wordt een enorm feest waarbij bijna alle nummers van het 36 jaar geleden verschenen album Rumours aan bod komen. Maar nog veel meer nummers waaronder een extra uitgesponnen versie van Oh Well (uit 1969), recente songs en andere grote hits. Dit zijn geen oude knarren die hun kunstjes herhalen, dit zijn enthousiaste top muzikanten die met hart en ziel hun nummers vertolken. Twee solonummers van Lindsey zijn ronduit indrukwekkend; de emotie is tot achter in de zaal voelbaar. Maar ook Stevie’s vertolking van Landslide, dat ze deze keer aan het publiek opdraagt en aan Lindsey (“the love never stopped”) is ontroerend mooi. De enorme drumsolo van Mick in een van de drie toegiften munt niet uit door vingervlugheid, maar de originele ritmes slepen je mee en de dito humor (“are you still with me?”) eveneens. Eigenlijk zijn er teveel hoogtepunten om op te noemen
En we blijven bedankt worden voor het wachten.
Maar Stevie Nicks, Mick Fleetwood, Lindsey Buckingham en John McVie en consorten worden bedankt! We hadden ondanks de uitzonderlijke geluidsproblematiek, een onvergetelijke avond.

De vraag is of er nog zulke avonden komen. De rest van de tour met concerten in Australie en Nieuw Zeeland is afgezegd. John McVie moet een behandeling wegens kanker ondergaan.

Fleetwood

Pop-up

Hij heeft zo’n modische zwarte nerdbril op, z’n haar is gemodelleerd en ik ben bijna 2 keer zo oud als hij. Toch als ik met hem praat of met zijn vrouw, voel ik nooit dat leeftijdsverschil. Wel dat ze met andere culturele bagage zijn toegerust als ‘mijn generatie’.
Volgende week openen ze een Concept Store, eigenlijk een pop-up store want ze hebben de winkel voor ‘maar’ twee maanden gehuurd. “We dachten eerst aan een feestje ter introductie van onze webshop, maar zo’n winkel huren is net zo duur en dat vinden we veel leuker,” vertelt hij.
Thuisgekomen surf ik naar hun website en facebookpagina’s en zoals zo vaak dwaal ik van het een naar het ander. Ik raak geinteresseerd in een filmpje door hem gemaakt, dat me een beeld geeft van de sfeer van een after party. Veel artistieke activiteiten, blije en zelfs gelukzalige gezichten, een enkeling met een nurkse gelaatsuitdrukking.
Het nachtleven van een actieve scene. Het doet mij denken aan de feesten eind zestiger, begin zeventiger jaren. Daar gebeurde ook van alles aan creatieve uitingen en de sfeer van ‘peace & happiness’ is misschien anders dan die van de afterparty’s nu, maar het feestelijk genieten met elkaar heeft dezelfde functie. Toen waren we bezig met pop-art en nu zijn ze bezig met pop-up art.
Ik krijg zin in zo’n party. Waarschijnlijk ga ik me er heel leeftijdsloos voelen…

 

Onwaarschijnlijke combinatie

Vrolijke donkere krullen dansen om zijn oren, omlijsten zijn ernstige gezicht met de grote glanzende ogen. Maar ik kan mijn ogen bijna niet afhouden van zijn gezelschap; een grote, kortgeknipte bouvier die zijn hoofd hoog maar gebogen houdt en de staart schuin omlaag. Je ziet aan hem dat hij elke stap aanpast aan die van de jongen naast hem. Diens schouders komen nauwelijks boven de schofthoogte van de hond. Ik schat hem op 8, 9 jaar.
Ze zijn een onwaarschijnlijke combinatie.
“Dóor!” zeg ik zacht maar beslist tegen mijn hond, “hij is aan de lijn!”
De bouvier kijkt maar heel kort naar mijn hond als die passeert, veelbetekenend draait hij zijn kop richting de jongen.
“Wat loopt jouw hond mooi naast je!” complimenteer ik de jongen.
We lopen op een pad naast een grote hondenspeelweide. “Kan jouw hond ook los?” vraag ik, “of komt hij dan niet meer?”
De jongen trekt even een frons tussen zijn wenkbrauwen.
“Hij kan wel los,” zegt hij rustig, “maar ik heb het nu liever niet.”
Duidelijk!
“Ik had lang geleden ook een bouvier,” zeg ik. “Maar ik moest altijd uitkijken dat hij niet trok. Maar de jouwe doet dat helemaal niet he.”
“Nee, nooit,” zegt de jongen.
Zo’n ontspannen, open en tevens fiere houding heb ik nog maar zelden gezien bij kinderen. Ook bij volwassenen zie ik het niet vaak.
De dog whisperer zou hem tot voorbeeld kunnen stellen hoe je met een hond loopt. En de hond is een modelhond. Hij zou de jongen in alles de baas kunnen zijn maar je ziet dat hij zowel zorgzaam als respectvol zich geheel ten dienste stelt van het kind.
Ze vormen een eenheid. Allebei staan ze in hun kracht en hebben ze zelfvertrouwen en versterken dat in elkaar.
“Doei, we gaan weer verder. Tot ziens,” zegt de jongen.
Hij is zonder twijfel goed opgevoed. Niet in de laatste plaats door het opgroeien met deze hond.
Die jongen gaat het ver schoppen in zijn leven.

De derde keer trakteren

De snelheid waarmee de herfst zich kleurt verrast me.
De bladeren van de drie lindebomen waarvan ik elke zomer bloesem pluk, waren gisteren nog groen-geel maar vandaag helemaal geel. Goudgeel doordat de laagstaande zon er op schijnt. De zon beschijnt oneindig veel kleuren, zo fel, dat ik mijn hand boven mijn ogen houd om er naar te kunnen kijken.
Op het bankje schuin tegenover de linden zie ik een man waarvan het feit dat hij zit niet kan verhullen dat de stijfheid en slijtage definitief heeft toegeslagen in zijn lichaam. Ik deel mijn vreugde: “Wat is het prachtig vandaag he! Wat een schoonheid!”
De man glimlacht. “Het is schitterend!”
De schittering op de vijver is zelfs verblindend. Ik zou ook op zo’n bankje willen gaan zitten, urenlang genietend van zoveel schoonheid. Maar ik heb met mezelf een aantal dingen afgesproken om te doen vandaag en met moeite zet ik me weer in beweging.
Het maakt niet uit, elke voetstap in dit prachtige park is een genot vandaag. Langzame voetstappen, want na elke beweging is het parklandschap weer anders en het ene punt van kijken is nog mooier dan het andere.
Gisteren zagen we een zwart fotolijstje bevestigd aan een steunpaal naast een jonge boom. Het lege lijstje was bevestigd op ooghoogte en nodigde duidelijk uit om er doorheen te kijken. Deed je dat, werd het zicht op een kleurige boompartij aan de overkant van de vijver met in hun midden een nog steeds lichtgroene treurwilg omkaderd. Aan het lijstje hing een bruin label met de tekst: “schoonheid is overal”.
Het lijstje is weg. Alleen twee spijkers herinneren nog aan de plek waar het was bevestigd. Even bevangt me een gevoel van treurnis over het verdwenen lijstje. Wie heeft dat nou weer weggehaald? Maar misschien de maker zelf wel. Want die heeft gelijk: schoonheid is overal.
Zoveel schoonheid dat ik meer mensen, net als mezelf, daarbij stil zie staan.
De man van het bankje is een rondje om de vijver gaan lopen. Hij passeert ons bij een driesprong op een paar meter afstand, ik glimlach naar hem.
Ik zie hem nog een paar keer lopen en als we bijna het park uitgaan passeren we elkaar als tegenliggers op het voetpad.
“Dit is echt de laatste keer,”zeg ik. “We gaan hier het park uit.”
Hij lacht. “En anders moet je trakteren,” zegt hij.
Die heb ik lang niet gehoord.
“De derde keer moet je trakteren,” zeiden we vroeger tegen elkaar.
Maar het was al de 3e keer en we hebben elkaar telkens getrakteerd. Op een vreugdevolle glimlach.

Schoonheid
foto: Francis van Boxtel

Kinderversjes

SAMSUNGOp net zo’n mooie herfstdag als vandaag wandelde ik met mijn dochter, toen nog een peuter, door een park. We hadden dikke pret met de bergen bladeren, genoten van de kleuren, de geuren en elkaar.
In die vreugde vormde zich een kinderliedje waarvan ik nog steeds de tekst uit mijn hoofd ken.
Misschien hoort u het melodietje er wel bij als je de klemtonen lang maakt 😉

In de herfst vallen de bladeren van de bomen
Ik zie ze éen voor éen naar beneden komen
Ze vallen zachtjes op de grond
Ze liggen overal in het rond
Zo kun je er gemakkelijk in dromen

Kom stop ze in je haar
En al staat dat soms wat gek
Mooie kleuren zijn niet raar

Samen bedachten we allerlei variaties op de tekst.

Het versje waar we de meeste pret mee beleefd hebben was echter een versje uit een kinderboek van Joke van Leeuwen.
Ook dat ken ik nog uit mijn hoofd:

Me sokke sakke so
me sokke sakke so
me sokke sakke somaar op me voete
se o se sakke so
se o se sakke so
souen er soms stiekelties in moete?