Kerncentrales

Een orkaan veroorzaakte in maart 2011 de ramp bij Fukushima. Eerder deze maand zijn Japanse technici begonnen met de definitieve ontmanteling van de zwaar beschadigde kernreactoren. Zeewater dat als koeling wordt gebruikt is sedert 2011 met grote hoeveelheden radioactief besmet terug de oceaan ingestroomd. Wetenschappers wijten het verdwijnen van vis voor o.a. de kust van de Verenigde Staten aan deze ramp. Dat er tijdens het ontmantelingsproces nog steeds straling zal vrijkomen is niet uitgesloten. De ontmanteling gaat 30 tot 40 jaar duren. De verdere stijging van de zeespiegel maximaal die tijd.
Desondanks en ondanks dat iedereen het er over eens is dat kernenergie de duurste vorm van energie is, worden er nog steeds kerncentrales bijgebouwd, o.a. in Engeland.
In Nederland staan ook twee kerncentrales aan de kust. Denken dat de hondsbossche zeewering bij Petten die centrale wel tegen een springvloed zal beschermen lijkt me een hooghartig standpunt. Of de dam in de Westerschelde bij een tsunami het water bij onze enige kernenergiecentrale in Borsele in Zuid-Beveland kan weghouden is niet zeker.
Er staan in heel de wereld veel kerncentrales aan kusten, maar ook vele in steeds dichter bevolkte gebieden.

Deze passage staat in mijn artikel  de wereldproblemen en jij

Babyboom

Het begon een paar jaar geleden met een clubje van 5 tot 6 vrouwen die zaterdags enige tijd het pad in het park blokkeerden.  Sedert vorig jaar is het aantal vrouwen soms zo groot dat ze een heel kruispunt van paden nodig hebben om in een cirkel bewegingen te maken die zo van Olga en Duco van ‘Nederland in beweging’ lijken gekopieerd.  Vanmorgen zag ik dat het 2 groepen waren geworden.  Ik vind het een fascinerend gezicht, al die verschillende dikke buiken.  Daar stonden zo’n 40 vrouwen gezond zwanger te bewegen.  Ik mag toch aannemen dat de groepsgrootte geregeld fluctueert, dus moet ik nou concluderen dat deze vorm van zwangerschap fitness razend populair is geworden?

Die 40 vrouwen wonen hier in de buurt en gaan tussen nu en 7 maanden een kind baren.  Dus nog meer vlaggetjes en andere versieringen voor de ramen die buurt en voorbijgangers vertellen of het een meisje of een jongen geworden is  en afgaande op de versieringen is de jongste trend om ook de naam voor het raam te hangen.  In steeds grotere letters lijkt het.  Er is geen straat zonder dit soort annonces in deze oude stadswijk.

In oude culturen was het hebben van veel kinderen een vorm van oudedagsvoorziening. In veel ‘derde wereldlanden’ is dat nog steeds het geval. Twee jaar terug ontmoette ik in Kaapverdië een man die volgens de normen daar heel rijk is.  Hij was nog lang niet oud maar had 43 kinderen en de 44e was op komst. Een meute van zijn kinderen zag ik de volgende dag bedelen. (Educatie blijft een noodzaak voor het terugdringen van de wereldbevolking…)

Zou de  verslechtering van AOW en andere ouderdomsvoorzieningen dan nu al een eeuwenoud gedrag hebben gereactiveerd? Hebben we een nieuwe babyboom als gevolg van de crisis? Dan zijn we wellicht weer verzekerd van economische groei…   (Milieueducatie blijft een noodzaak voor het gezond houden van de wereldbevolking)

Uitzwaaien

Het is een klein straatje waar bloembakken verhinderen dat auto’s er parkeren en gedrag van diverse bewoners dat mensen uit de buurt er door lopen. Toch staat haar bed er voor het raam zodat ze in ieder geval daglicht en een heel klein beetje afleiding krijgt.

De eerste keer dat ik haar daar zie liggen schrik ik een beetje, de reden waarom ze daar ligt is zo overduidelijk. Ik zwaai naar haar en ze zwaait terug. Ik weet niet hoe ze heet, ik weet alleen dat ze nog langer in deze buurt woont dan ik en haar deur altijd open staat en we lang geleden wel eens een kort gesprekje over honden hebben gevoerd.  De volgende dag breng ik een paarse hyacintenbol. Ik heb gezocht naar eentje die op punt van bloeien staat, maar het is nog niet de goede tijd van het jaar ervoor. Het zal misschien nog wel weken duren voor de bloem tevoorschijn komt.

“Volhouden he,” zeg ik tegen haar. “Minstens tot je van zijn prachtige bloem en heerlijke geur kan genieten.” Een familielid gaat meteen een bakje pakken zodat de bol op de vensterbank naast haar bed kan staan.

“Dat je aan me gedacht hebt,” zegt ze verbaasd. Het is zo’n uitdrukking die vroeger veel gebezigd werd,  en die zij vermoedelijk vaak geuit heeft, maar ik voel de ontroering in die woorden.  Ik raak even haar schouder aan en haar kwetsbaarheid zorgt terstond voor een stroom ontroering door mijn lijf.  Maar we kennen elkaar eigenlijk alleen van gezicht en dus ben ik net zo snel weer weg als ik gekomen ben.

Zolang ze daar ligt zal ik er elke dag een keer langs lopen. Met mijn hond. En zwaaien.

Met z’n allen zwaaien we haar uit. Net zo vaak en net zo lang als zij wil.

Voorwaarden

Onder het mom van verbetering stuurt de ene na de andere organisatie deze maand brieven over gewijzigde algemene voorwaarden en polissen. Mijn zorgverzekering is nu goedkoper maar dat mijn vrijheid van kiezen voor zorgverleners is verminderd ontdek ik pas als ik alle vergoedingen online ga bekijken. Mijn begrafenisverzekering doet net of alle grafkosten voor hun rekening nemen iets nieuws is en verhoogt de premie. Ongetwijfeld kunt u dit lijstje zelf aanvullen.

Maar de kroon spant Air Miles. Een paar jaar terug verdween geruisloos de service waar deze spaar- en verkooporganisatie hun naam aan ontleent toen KLM kennelijk niet meer meedeed.  Terwijl ze in hun folderbrief beweren dat ‘Het grootste spaarprogramma van Nederland nóg aantrekkelijker is geworden’, zie ik elders in de folder een stukje tekst met ‘Air Miles krijgen een geldigheidsduur’. Het is online even zoeken, nergens staat deze ingrijpende verandering geafficheerd, maar uiteindelijk vind ik bij de algemene voorwaarden een hoofdstukje ‘geldigheidsduur Air Miles’. Uw huidige airmiles zijn 5 jaar geldig, alles wat u spaart sedert j.l. 21 oktober 3 jaar.

Inderdaad, heel aantrekkelijk…

Het is dat ik gealarmeerd door al die voorwaarden ‘verbeterende’ organisaties de Air Miles folder eindelijk eens goed heb bekeken, anders had ik het niet eens geweten. En u ook niet waarschijnlijk.

 

Geduld

Probeert u in de supermarkt ook altijd in te schatten welke rij het kortste is? Of welke cassière het snelste werkt? Verandert u vaak van rij? Ergert u zich wel eens aan klanten die door onderling geklets of dat met de cassière of door langzaam inpakken van boodschappen de gang van zaken  bij de kassa vertragen? Of aan mensen wiens pincode niet werkt, wiens saldo onvoldoende is, of mensen die boodschappen teruggeven?

Dit las ik net in iemands nieuwsbrief:

“Leven en wonen op het platteland van Frankrijk kan ik ieder aanbevelen, want hier heb je echte frisse lucht, veel natuur en een relaxte leefstijl zonder stress. In de supermarkt gaat de cassière soms uitgebreid in gesprek met een bekende, terwijl een lange rij klanten wacht om af te rekenen. En ieder staat geduldig te wachten tot ze uitgesproken zijn.”

Donker

Het is behoorlijk wennen als je ’s avonds vanuit je raam ineens in een soort ‘zwart gat’ kijkt omdat er geen  straatverlichting brandt.  Bij het uitlaten van de hond bleek het licht in de hele wijk te zijn uitgevallen en naar ik later las ook in andere wijken in de stad en nog meer plaatsen in de provincie.

Ik was blij dat ik er aan gedacht had mijn zaklantaarn mee te nemen, want op sommige stukken straat was het zo aardedonker  dat ik nauwelijks mijn eigen voeten kon zien laat staan dat ik de poep had kunnen opruimen zonder licht. Maar nadat ik een beetje gewend was, vond ik het eerlijk gezegd wel wat hebben.  We vinden al dat licht dat er voor zorgt dat je vanuit de ruimte steeds minder donkere plekken op aarde ziet, misschien wel te vanzelfsprekend. “Misschien zouden we elke maand een avondje de straatverlichting uit moeten laten” suggereerde ik iemand.
“Ja, goed idee, maar de criminaliteit he..”

Ja, je moet het niet van tevoren aankondigen als je het licht op straat uit wilt laten…

Of misschien moeten we de straatverlichting pas aandoen als de meeste mensen gaan slapen.

Als je die vorige zin leest lijkt het of ik iets heel geks zeg toch?

Maar we zouden ons af kunnen vragen of we al die verlichting echt wel nodig hebben. Zolang er licht uit de huizen en portieken stroomt valt het met die donkerte namelijk wel mee.

 

N.a.v. een storing van de straatverlichting 5 jaar geleden schreef ik een Pleidooi voor selectiever omgaan met straatverlichting

 

Aan de deur wordt niet gekocht

Het is steeds ongebruikelijker  om onaangekondigd bij iemand op bezoek te gaan.  De meeste mensen die in spontaniteit langs willen komen, omdat ze in de buurt zijn bijvoorbeeld, informeren eerst even telefonisch of dat uitkomt. Onverwacht bezoek komt natuurlijk zelden uit.  Tenzij je echt niks te doen hebt, maar dat is maar weinig mensen gegeven. Maar spontaniteit moet je honoreren vind ik. Dus maak ik vrijwel altijd wel even tijd om met iemand die zich aankondigde een drankje te nuttigen en loop ik altijd braaf naar de voordeur als er  gebeld wordt, ook al weet ik vrijwel zeker dat het een colporteur zal zijn die, zonder telefoontje vooraf, aanbelt.

Soms twijfel ik, omdat ik er echt gestoord door word en omdat de blaf van de hond al aangeeft dat het geen bekende kan zijn.

Helemaal betrouwbaar is dat niet, zo bleek ook vandaag maar weer. De hond blafte alsof er een bekende voor de deur stond. Misschien kent mijn hond dat blonde meisje met paardenstaart, hij heeft een beter geheugen dan ik.   Maar ik zeg lachend bij het openen van mijn voordeur : “Mijn hond blaft alsof je een bekende bent, maar ik ken je toch niet.” Ze vindt het wel komisch  en begint daardoor op vrolijke toon over dat we iets moeten doen tegen geweld.  Ze heeft daartoe iets in haar hand dat op koopwaar lijkt.

Ik wacht haar verhaal niet af, ik zat midden in het schrijven van een van de mijne en wil daar graag snel mee door.

“Ik koop niet meer aan de deur, al was het maar omdat ik daar weer cash voor in huis zou moeten hebben.”

Ze blijft vriendelijk. En terecht. Ik besluit dat zinnetje erin te houden. Want goed beschouwd zou geen enkele alleenstaande laat staan bejaarde, nog cash in huis moeten hebben.