Utah

De mensen in Utah lijken godvruchtige mensen. We reden gisteren door een plaats met 4600 inwoners waar in één straat 28 verschillende kerken op een rij te vinden waren. Bij de kerkgenootschappen vaak de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen en de Kerk van Christus. Mormonen dus.
Gisteravond aten we in Kanab, een plaatsje dat trots is het decor te zijn geweest van menige westernfilm vooral in de jaren zestig en zichzelf daarom de bijnaam ´Little Hollywood´ heeft gegeven. In een eetcafé annex galerie met een moderne en progressieve uitstraling kiezen we een biertje bij het eten. In Utah mag je geen alcoholhoudende drank in de horeca kopen zonder er eten bij te bestellen. We zijn wel toe aan een biertje. Ik kies een lekker gerecht en uit de lijst bieren gebrouwen in Utah voor ´polygamy beer´. Een donker bier dat een etiket blijkt te hebben met een 17e eeuwse voorstelling van een orgie. Lekker bier.

Vanochtend ga ik bij de ´office´ van ons motel heet water voor onze thee halen. De man achter de desk groet stug terug. Mijn voorkomen met rood haar is wellicht te flamboyant voor deze godvruchtige Utah bewoner of misschien is het gewoon te vroeg in de ochtend voor hem. Kortaf meldt hij welke knop op welk apparaat ik moet hebben voor heet water. Ik reageer blij en bedank hem voor zijn hulp maar de man zegt: `So, you can burn`. Niet zeker wetend of de man een misplaatst gevoel voor humor heeft reageer ik met mijn meest humorvolle toon: `nee meneer, ik ga naar de hemel, niet naar de hel.` Als ik de kamersleutel kom inleveren is hij de vriendelijkheid zelve.

Penny wise

Reizend door 4 staten in de VS heb ik vooral voedsel en dranken genuttigd vanaf papieren en plastic borden en bekers en met plastic bestek. Tafels in horeca gelegenheden worden gesprayd en met wegwerpdoekjes afgeveegd. Het werd al bijna gewoon, maar als we op een ochtend in Navajo gebied ons ontbijt nuttigen in een wegrestaurant ervaar ik weer hoe prettig echt serviesgoed is. Eten van aardewerk borden, echte filterkoffie die je wordt ingeschonken in echte kopjes, normaal bestek, het is een verademing.
Een jongen loopt door het restaurant met een karretje om de tafels te ruimen en te dekken. Op het karretje een emmertje met sop. Hij maakt de tafels schoon met een zorgvuldig uitgewrongen doekje en volle aandacht.
Bij alle natuurgebieden die we gezien hebben staan borden met uitgebreide milieuvoorschriften. Maar deze indianen in deze ‘Blue coffeepot’ in Kayenta (AZ) laten zien hoe eenvoudig het is om milieubewust bezig te zijn. Leuke bijkomstigheid: de prijzen hier zijn ook de laagste die ik tot nu toe op mijn reis heb meegemaakt. Zouden ze daarom zo bezig zijn of staan de Indianen van nu nog steeds dicht bij de Natuur?
Goed beschouwd is het absurd dat ik me dit soort dingen afvraag. Wat ze hier doen zou weer overal gewoon moeten zijn.

Geen angst

De veiligheidsmaatregelen in New York zijn op veel plaatsen ronduit extreem. Zo kostte het ons meer dan een uur om van de ingang van het Empire State Building op de begane grond bij het bekende observatorium op de 86e verdieping te komen.
Ik bespreek dit soort gevolgen van 9/11 met een vriendelijke dame die naast me zit in het vliegtuig van New York naar Denver. In haar huis, 13 miles verwijderd van de Twin Towers, nam ze de stank van de branden waar.
“De eerste jaren na de ramp was het nog erger met die veiligheidsmaatregelen,” vertelt deze NewYorkse.
“Maar je hebt niets aan angstig zijn.”
Ze verhaalt hoe 9/11 haar leven in positieve zin veranderde: tegen haar 50e levensjaar begon ze met een opleiding om met gehandicapte kinderen te kunnen werken.
“Door die ramp vond ik het belangrijk om mijn leven zinvoller te maken en meer voor anderen te kunnen betekenen. Zo kon ik weer positief in het leven gaan staan,” zegt ze.
Die positiviteit heeft haar duidelijk goed gedaan: ze ziet er vele jaren jonger uit dan ze is, is op een ruimte latende manier zorgzaam en haar focus is die van een positief ingesteld mens.
Angst is soms een goede raadgever.

Veiligheid

Het thuisfront vroeg om contact houden via Facebook. Het hotel heeft een goede beveiligde WiFi verbinding en inloggegevens daarvoor beschikbaar gesteld dus kan ik aan die wens voldoen. Daartoe moet ik wel eerst Facebook installeren op mijn nieuwe smartphone. Als ik inlog met mijn account vindt FB dat er iets vreemds is. Ik log in via een andere locatie, hebben ze bemerkt. Dat kan kloppen, ik ben vele duizenden kilometers van huis. Of FB dat merkt of zich alleen baseert op een ander IP-adres weet ik niet, maar FB doet het voorkomen dat het in mijn belang is dat er gecheckt wordt of ik ben wie ik ben. Ik krijg daartoe een paar foto’s voorgelegd van FB-vrienden. Ze hebben die foto’s ‘getagt’ en of ik maar even uit een lijstje namen wil kiezen van wie die foto is. Nu heb ik een probleem, want ik ben niet zo kritisch met ‘vrienden’ op FB maken. Bijna iedereen die ‘vriendschap’ vraagt krijgt die ook. Dat mag eigenlijk niet van FB heb ik vorig jaar gemerkt toen ik even spontaan vele leuke mensen uitnodigde om vriend te worden. Iemand had kennelijk geklaagd dat hij of zij mij niet kende en hupsakee, FB gaf me een fikse waarschuwing en uitleg dat FB alleen bedoeld is om contact te onderhouden met mensen die je echt kent.
Met die fototags laten ze me nu zien hoe ernst het FB is met die regel. Kennen met naam en toenaam is niet genoeg, ik moet hun gezichten goed kennen.
Ik kies meteen de eerste naam verkeerd. Gelukkig komen er ook echt goede bekenden ‘langs’ en na 12 fototesten heeft FB besloten dat ik ben wie ik zeg te zijn. In mijn belang, beweert FB.

Het thuisfront had ook gevraagd om filmpjes van specifieke plaatsen. Dus wil ik zo’n filmpje via YouTube plaatsen om daarna o.a. te ‘sharen’ via FB.
YouTube is eigendom van Google en zodra ik inlog vindt Google dat er iets verdachtst plaatsvindt met mijn account. Ook Google merkt dat ik vanaf een andere locatie inlog. Een paar jaar geleden wilde ik voor het eerst een filmpje langer dan 15 minuten uploaden bij YouTube. Dat kon niet, tenzij ik ging betalen voor mijn Youtube (nu Google) account of.. mijn telefoonnummer gaf. Met tegenzin koos ik voor dat laatste en dat blijkt nu een gelukkige keuze.
Of ik even mijn telefoonnummer wil geven dan zal Google me een sms sturen en dan krijg ik een verificatiecode. Zo geschiedt en zo vindt ook Google even later dat ik ben wie ik zeg te zijn.
Gelukkig maar.
Of toch niet?
Met dit soort beveilingseisen in ‘mijn belang’ hebben die sociale media organisaties steeds meer gegevens in handen waardoor ook mijn laatste stukjes privacy aan het verdwijnen zijn.

Op weg hierheen zijn al mijn paspoortgegevens in Internationale computers ingevoerd, heb ik mijn verblijfplaatsen in het land van bestemming moeten opgeven, vingerafdrukken afgeven, in een camera moeten kijken die zo dichtbij stond dat ik vermoed dat er ook een irisscan is gemaakt enz. enz.

Veiligheid is inmiddels een synoniem voor privacyaantasting.

De plek waardoor veiligheid wereldwijd een hot issue werd: Ground Zero

Nagedacht

“Daar is over nagedacht” was een aantal jaren terug een humorvolle uitspraak voor wie trendy wilde overkomen. De laatste tijd vraag ik me af of er niet teveel over van alles en nog wat is nagedacht. Overal borden, markeringsstrepen, aanwijzingen, regels voor wat je maar kunt bedenken…
Het lijkt meestal wel nuttig; in het verkeer bijv. de zebra’s, vluchtheuvels, fietsstraten waar de auto te gast is enz.
Maar nemen we niet teveel aan dat er goed over nagedacht is? En in wiens belang was die gedachte eigenlijk?
Neem nou hondenvoer. We hebben nu al decennia lang een trend dat brokjes zo goed zouden zijn voor de hond. Alles zit er in, het is uitgebalanceerd en het kauwen er van goed voor het gebit. En nog een leuk voordeel: de poep is lekker stevig en daardoor makkelijk op te ruimen. Menig hondenbezitter neemt die informatie zo serieus dat veel honden die brokjes als hoofdvoedsel krijgen. Maar nagedacht is hier vooral door de fabrikant; die brokjes zijn vooral goed voor zijn omzet en voor de hondenbezitter die het zich makkelijk wil maken..
Want al die brokjes bestaan uit gekookte ingrediënten en tal van geur-, kleur-, en smaakstoffen. Rauw voer is toch echt nog steeds het beste voor je hond, de hele spijsvertering is er op ingesteld.
Rauw voer heeft misschien éen nadeeltje, namelijk bij het poep opruimen; de poep is smeuïg. En.. je moet je als hondenbezitter meer verdiepen in wat je hond nodig heeft en het kost je een paar minuutjes per dag meer om je hond goede kost voor te zetten.

Er blijft een verschil tussen nadenken en wezenlijk bewust zijn.

Roos van Jericho

Vorige week overleed mijn eerste grote liefde. Ik moest het uit de krant vernemen, want we hadden vrijwel geen contact meer. De laatste keer dat ik hem zag was bijna 20 jaar geleden, tijdens een feestje van een gezamenlijke relatie. Zodra we begonnen te praten was het alsof de tijd had stil gestaan. We zaten op een tafel, samen een eiland tussen de feestgangers.
Praten over de wereld en wat voor vreemde zaken daarin plaats vinden, we waren elk op onze eigen manier nog steeds activistisch journalist. Praten over persoonlijke dingen deden we niet veel. Net als toen ik 17 was, hij bijna 4 jaar ouder. Een paar keer eerder had ik gedacht verliefd te zijn, maar zodra ik hem ontmoette wist ik pas wat dat was. We zaten in dezelfde scene, hielden van dezelfde muziek, dezelfde dingen, deden blowend en wel ons ‘ding’, want werk voelde nooit als werk, maar over gevoelens zeiden we weinig tot niets, blikken moesten volstaan. We schrijven 1968, hét jaar waarin de ‘Love generation’ tot bloei kwam en mijn hele leven in een enorme stroomversnelling verliep. Zo’n razende vaart had mijn leven dat ik eind dat jaar wegliep uit het huis van mijn geliefde, van de hippie scene in Amsterdam, wegliep van huis en met een jongen die me voor het eerst van mijn leven een koe van dichtbij liet zien.
In weemoed geregeld denkend aan mijn grote liefde die ik versmaad had in ruil voor meer rust.
Door het bericht van zijn dood en door foto’s bij die berichten waaronder diverse uit ‘onze’ tijd, kwamen alle herinneringen terug, elk detail, elk moment, dat we met z’n tweeën gedeeld hadden, elke blik en… voelde ik weer wat ik voor hem voelde.
Of beter gezegd: voel.
De afgelopen dagen hebben me geleerd dat Liefde nooit echt sterft.

Tibet

5 mei vierden wij dat we al bijna 70 jaar in vrijheid leven. De Tibetanen leven al sedert 1950 onder Chinese onderdrukking.

Tibet was sedert 1911 geheel onafhankelijk van China. Daarvoor heeft een eeuwenlange geschiedenis van gehele of gedeeltelijke onafhankelijkheid nooit de eigen cultuur in de weg gestaan. China heeft sedert de invasie op 7 oktober 1950 geen machtsmiddel onbenut gelaten om de Tibetaanse identiteit en cultuur te vernietigen. Vele gruweldaden zijn door Chinezen gepleegd jegens Tibetanen, zoals het onverdoofd en onvrijwillig steriliseren van vrouwen.
Tibetanen mogen niet eens meer een foto in hun bezit hebben van hun religieus leider in ballingschap, de Dalai Lama.

De Nederlandse regering wil de Dalai Lama niet ontvangen omdat ze China niet voor het hoofd willen stoten. Ze wilden hem ook niet ontvangen toen de Dalai Lama nog tevens politiek leider van Tibet was. Economische motieven zijn de leidraad.

Ondertussen heeft de verspreiding van Tibetanen over de hele wereld ervoor gezorgd dat steeds meer mensen hun spirituele gedachtegoed hebben omarmd.
Jezelf bevrijden van hebzucht is een van de allerbelangrijkste doelen van meditaties in het (Tibetaans) boeddhisme…

Petitie Dalai Lama