Eendenstand

In stadsvijvers en natuur vennen zie ik steeds minder eenden.
Jonge eendjes verdwijnen als sneeuw voor de zon.
De meeste eendenmoeders zien hun kroost binnen een week verdwijnen, ongeacht of ze er nu 12 of 7 hadden om mee te beginnen. Veel eendenkuikentjes verdwijnen onder water, door een snoek of een rat. En ook reigers en katten doen zich graag tegoed aan de kleine pluizenbolletjes..
Nu komt dit bij veel watervogels voor. Het meerkoetenpaar dat al jaren hetzelfde nest bevolkt in een ven in het natuurpark heeft van twee nesten dit jaar alleen van de laatste 1 jong over gehouden. Een ander paar had zelfs dat geluk niet.
Succesrijke watervogels zijn in mijn waarnemingen de ganzen. De grauwganzen verzamelen zich en maken zwemtochten met alle volwassen ganzen aan de buitenkant, de jongen veilig in het midden. Ook de nijlganzen zijn heel succesrijk in nageslacht in leven houden.
Tijd dus om mijn subjectieve indruk dat de gans talrijker wordt dan de eend te checken bij de echte kenners.

Het blijkt inderdaad een subjectieve waarneming, typerend voor het beperkte gebied waarin ik dat doe.
Er zijn wel wat verschuivingen in de eenden- en ganzenstand, maar over het geheel genomen gaat het goed met alle watervogels in Nederland, zowel de overwinteraars als de broedvogels en wordt het aantal eenden in ons land niet minder. Wel heb je succesrijke soorten, zoals de krakeend die al decennia in aantal toeneemt en minder succesrijke zoals de zomertaling.
De resultaten van mijn waarnemingen in en rond Utrecht Oost worden veroorzaakt door een aantal factoren, waarvan met name:
– de verbossing van de natuurgebieden. Hierdoor wordt o.a. de diepte van het water minder wat voor sommige eendensoorten problemen oplevert met de voedselvoorziening.
– lokale aspecten van bedreiging door bezoekende mensen en andere diersoorten zoals honden en katten.
Hoewel subjectief, vrees ik dat mijn ervaringen wel exemplarisch zijn. De verhalen bijvoorbeeld over onverlaten in het park die eenden, ja zelfs hun kuikens met stenen of blikjes bekogelen zijn hardnekkig. Net als de verhalen over eenden die zich dood houden. Een paar jaar geleden zag ik een Spaanse jachthond met een eend in zijn bek. Zijn eigenaresse, een aankomend dierenarts, bevrijdde de eend die niet dood bleek maar een effectieve manier benutte om aan zijn belager te ontkomen; verstijven. Ze vloog kort na haar bevrijding het water in.
Het kan ook anders:
Mijn hond is geen jachthond en getraind. Twee jaar geleden stak een moedereend met kroost het voetpad over waar ik met mijn hond aan kwam lopen. Respectvol bleven we samen op nog geen twee meter afstand kijken naar de overtocht van moeder en toen nog voltallig kroost. Een week later had ze toch nog maar 2 jongen over.

Een paar dagen geleden zag ik een moedereend en een kraai samenwerken in het wegjagen van een kat in het park.
Ze waren -in ieder geval dit keer- heel succesrijk in hun samenwerking.

(met dank aan Wigle Braaksma)

Advertenties

2 thoughts on “Eendenstand

  1. Leuk artikel! Tip: je bedoelt met grauwganzen de Grauwe gans. (Anser anser) volgens mij. De term “grauwe” ganzen wordt wel gebruikt voor de Anser-familie waartoe ook de Kolgans en Rietganzen behoren. Groet,Wigle

  2. Het viel me hier (Sittard) vorige week ook op … 1 jong en het werd belaagd door een hoop andere eenden als zijn moeder eventjes een metertje van hem af was. Dit was in het park … In de vrije natuur zie ik toch andere toestanden. sommigen zwemmen wel met 12 jonkies.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s