Paddenstoelen

Al vele jaren neem ik me telkens opnieuw voor om een paddenstoelengids aan te schaffen, maar het komt er nooit van. Raar, want in de natuur zijn paddenstoelen een groter deel van het jaar te genieten dan de meeste mensen denken. Al in juli laten de eerste soorten zich zien en deze maand, augustus, is voor paddenstoelen een rijke tijd.
Zo groeien in augustus de Weidechampignons.
Een kennis, die zweert bij veel paardenmest op haar moestuin, liet me al begin augustus de eerste exemplaren zien die op haar tuin groeien.
Ik durf nooit paddenstoelen te plukken omdat ik er te weinig verstand van heb, maar ik had de weidepaddenstoelen zo goed kunnen zien dat ik dacht me niet te kunnen vergissen.
J.l. zondag was het zo ver.
Ik had een portie weidechampignons geplukt.
Thuisgekomen heb ik de champignons gewassen, gesneden, gebakken en op een boterhammetje gedaan. Daarbij viel op dat ze langs de snijvlakken snel geel werden en bij het bakken snel de kleur aannamen van Kastanjechampignons.
Nieuwsgierig nam ik een hap..
Die smaakte zo godvergeten GOOR dat ik het meteen uitgespuugd heb.

Nu heb ik uitgezocht hoe het zit… (Lees: met Google gezocht op ‘weidechampignons herkennen’.)
Ik had de Karbolchampignons te pakken kennelijk. Die herken je aan dat ze geel worden, vooral bij de knol, als je ze beschadigt.
De Weidechampignon en de Karbolchampignon kan ik voortaan uit elkaar houden..

Maar of ik nog eens durf?
Je hebt er nl. nog een paar die er erg op lijken: de Kleverige Knolamoniet en de Witte Knolamoniet. Deze zijn potentieel dodelijk.

Advertenties

Filettino

Geert Kimpen heeft een knappe prestatie geleverd door een ingewikkeld onderwerp, de economische crisis in Europa, uiteen te zetten in de vorm van een roman. Hij doet dat aan de hand van het ware verhaal van het Italiaanse dorp Filettino dat zich in 2011 onafhankelijk verklaarde en een eigen munt invoerde.

De pastoor van de dorpje legt aan de burgemeester, die Prins is geworden van het ministaatje met 554 inwoners, uit dat de Bijbel alle oplossingen biedt voor financiële vraagstukken. Niet alleen het bekende verhaal van hoe Jezus de tollenaars uit de tempel joeg geeft aan dat geld verdienen met geld uit den boze is, ook andere delen van de Bijbel geven gedetailleerde opvattingen hoe met geld en bezit om te gaan. Bijv. in Deuteronomium 15 staat: “1. Elk zevende jaar moet u algemene kwijtschelding verlenen. 2 Dat houdt het volgende in: elke schuldeiser moet iedereen die iets van hem heeft geleend zijn schuld kwijtschelden; hij mag zijn volksgenoot, zijn broeder, niet tot afbetaling dwingen”. Het zevende jaar is een sabbatjaar. Na 7 sabbatjaren is het 50e jaar een ‘jubeljaar’. In Leviticus 25 staat daar o.a. over: “23 Land mag nooit verkocht worden, alleen verpand, want het land behoort mij toe en jullie zijn slechts vreemdelingen die bij mij te gast zijn” en: “14 Wanneer je een stuk grond aan een ander verpandt of van een ander in pand neemt, mag je elkaar niet benadelen. 15 Het aantal jaren dat na een jubeljaar verstreken is, bepaalt de prijs die de pandnemer moet betalen; het aantal jaren dat de pandgever heeft kunnen oogsten, bepaalt de prijs die hij mag vragen. 16 Hoe meer jaren er nog resten, des te hoger de prijs; hoe minder jaren, des te lager, want wat verhandeld wordt is het aantal oogsten. 17 Benadeel je volksgenoten niet.”

De aanwijzingen in de Bijbel zijn zo gedetailleerd dat de ‘prins’ tegen de pastoor verzucht: “Het lijkt wel een notariële akte”.
“En dat is het ook,” zegt de pastoor. En hij vertelt dat in het Verbond staat dat je geen rente mag vragen aan je landgenoten, alleen maar aan buitenlanders.
In de Koran staan vergelijkbare regels, veel islamieten passen dit nog steeds toe en hebben geen banken maar handelshuizen.
Zo bekeken kun je je afvragen: Hoe heeft het zo mis kunnen gaan met ons geldsysteem? Het christendom heeft de voorschriften uit de Bijbel aan zijn laars gelapt. De christenen kunnen nog wat leren van de moslims…

Het is bijna niet voor te stellen, maar denk je eens in hoe het zou zijn als de diverse stromingen van beide religies oprecht samen zouden zoeken naar een ander financieel systeem dan het in feite failliete kapitalistische. Misschien dat zo’n uitgangspunt de door velen zo gewenste verbroedering tot stand zou kunnen brengen…
In ieder geval houden oude religieuze leefregels klaarblijkelijk meer rekening met een lastige menselijke eigenschap; hebzucht, dan onze huidige systemen.

 

Boek: De prins van Filettino

Oproepen

In mijn vorige column had ik het over ‘alles dat je aandacht geeft groeit’ en hoe de internetgemeenschap bewust omgaat met dat gegeven. Op Facebook is het duidelijk ‘not done’ om het negatieve aandacht te geven.
Maar hoe zit het dan met al die meldingen van daden van onverlaten?
Recent kreeg ik deze onder ogen door een facebookvriend:
een filmpje van een Aziatische vrouw die minutenlang haar grote baby die zo te zien nog niet kan lopen, mishandelt.*) Het kind kruipt een paar keer naar haar toe, steekt hulpeloos zijn handje uit naar zijn kwelgeest, maar ze duwt hem steeds van zich af en geeft hem mepjes, schopjes, port, duwt, trekt enz. Er kijken twee mensen toe: een meisje van ergens tussen de 6 en de 10 jaar en.. de filmer die dus ook niet ingrijpt. Bij het filmpje de oproep om als je de vrouw kent dit snel kenbaar te maken ter bescherming van de baby.
Hoogst waarschijnlijk hebben de mishandelaars zelf dit filmpje ooit op Internet geplaatst en ik kan slechts gissen naar de reden. Misschien hopen ze ook op veel hits?
Is de mishandeling en ja zelfs de angst dat de vrouw de baby zal vermoorden dan niet te negatief om aandacht aan te schenken? Ik krijg die beelden maar niet van mijn netvlies af, het gehuil van de baby blijf ik horen… Maar ik kan er niks mee. Ik zou niet eens kunnen vertellen welke taal die vrouw spreekt, daar heeft ze wel voor gezorgd…

Een andere oproep is dichter bij huis: van een Nederlandse man wiens smartphone was gestolen. De dief wist kennelijk niet dat elke foto automatisch naar de dropbox van de bestolene wordt gestuurd, zodat we nu allemaal de selfie van een smartphone steler kunnen bekijken. Goed kijken a.u.b., kent u die man misschien?
Deze oproep heeft door die selfie in de dropbox iets komisch, maar tal van andere oproepen met foto’s van tasjesrovers en andere dieven en andersoortige onverlaten zijn niets meer of minder dan een openbare schandpaal en particuliere ‘opsporing verzocht’.
En dan zijn er nog de ontelbare foto’s van verdwenen huisdieren.

We roepen met zijn allen ach en wee en soms helpt zo’n oproep ook en wordt de dader herkend en gepakt of een huisdier terug bezorgd.
Da’s mooi!
Toch?

—–
*) Pia, lezeres van dit stukje gaf deze link door waaruit blijkt dat de opname uit mei 2011 is en de vrouw een veroordeling van 18 maanden er op heeft zitten.. Blijft over de vraag waarom die film blijft opduiken… bah!

Aandacht geven

Vorige week had een van mijn Facebookvrienden een video doorgeplaatst van een man met een Arabische naam. Op de video is te zien hoe een vrouw wordt gekuild, geblinddoekt en vervolgens gestenigd. Ik kon er nauwelijks naar kijken en was hevig ontdaan en verbijsterd. De reacties waren unaniem walgend, maar een aantal vrienden van mijn facebook vriend betwijfelden de authenticiteit van het filmpje.
Dat filmpje ging me al te ver, maar toen een enkeling zelfs beweerde zeker te weten dat het theater was knapte er helemaal iets bij me. Ik plaatste het filmpje door op mijn tijdlijn.
Binnen no time kwamen er verbaasde reacties. Niet zozeer over het filmpje zelf, maar dat ik het op mijn pagina plaatste. Zulke negatieve zaken moet je geen aandacht geven vonden mijn facebook vrienden.
“Alles wat je aandacht geeft groeit,” leerde ik al bij een van mijn eerste yogalessen. Ik ben dan ook een groot voorstander van aandacht geven aan mooie, goede, liefdevolle zaken. Dat filmpje zou ik ’s avonds als ik terug kwam van een verjaardagsviering sowieso verwijderen, want inderdaad, zulke walgelijke dingen heb ik ook liever niet op mijn ‘tijdlijn’ staan.
Op het verjaardagspartijtje bleek nog iemand mijn facebook pagina te hebben gezien: “Wat doe je me nou aan op mijn verjaardag!? Moest ik nou echt zoiets walgelijks op mijn nuchtere maag voorgeschoteld krijgen?!!” vroeg de jarige.
De andere aanwezigen wilden natuurlijk weten wat ik had gedaan.
“Jemig!” zei de zus van de jarige. “Ben jij wel helemaal goed bij je hoofd?! Je plaatst toch geen snuff movie?!!!”
“Rustig maar, ik was al van plan het te verwijderen als ik weer thuis ben.”
“Hoe eerder hoe beter! Je wilt zulke walgelijke lui toch niet veel hits bezorgen?!”

Ik heb op de pc van de jarige het filmpje verwijderd en daarbij o.a. geschreven:
Laten we vooral niet vergeten dat dit echt gebeurt (…), maar ik wil het niemand meer aandoen dit te zien.
Laten we focussen op wat goed is in de wereld, maar niet vergeten onze mond open te doen tegen dit soort walgelijk onrecht.

De hits en likes op Internet hebben gezorgd voor een bewustzijnsontwikkeling waar yoga- en meditatiedocenten met hun gedachtegoed over energie en aandacht niet van hadden durven dromen.

ovchip

Ik sluit aan bij de korte rij voor de NS service balie. Kort daarop volgt een man en weer even later een stel.
“Over 5 minuten gaat onze trein.” zegt zij demonstratief. “Over 6 minuten,” zegt hij zacht. “We gaan onze trein missen!” zegt zij zo hard mogelijk.
Maar niemand in de rij biedt aan dat ze voor mogen. Waarschijnlijk moet iedereen een trein halen. Ze probeert het nog een keer: “Als het niet opschiet missen we onze trein.” Maar aan de loketten schiet het niet op, daar is het veel te warm voor.
Vroeger liet ik zo iemand voor gaan, nu denk ik, je zou ruimer kunnen plannen.
Als ze het weer probeert zeg ik: “Die trein haal je niet meer, maar er komt vast wel een volgende”.
“Maar dan moeten we overstappen,” zegt ze. Het leed van de reiziger.

De meeste mensen komen bij de servicebalie om een ov chip kaart te kopen. 7,50 betaal je daar al voor en om met de trein te kunnen reizen moet er minimaal 20 euro saldo op staan of als je een abonnement hebt, 10 euro.
De stadsbus schrijft bij inchecken eerst 4 euro af.

Voor mensen die zelden met het openbaar vervoer gaan is de ov chipkaart een behoorlijke drempel.
Vooral als je een laag inkomen hebt.
Je zal maar een kort treinreisje hoeven maken van 3 euro of zo, dan staat er toch een flink bedrag op je ov chipkaart ‘geparkeerd’. Daarvoor is een oplossing:
de e-ticket, een kaartje dat je thuis online koopt en zelf print. Of de eenmalige chipkaart. Dan betaal je wel een euro voor het kaartje.

Ondertussen gaan de tarieven van het ov razendsnel omhoog.
Werd vroeger een prijsverhoging van de strippenkaart tijden van tevoren aangekondigd.. verhogingen van het tarief van de stads- en regiobussen zijn behoorlijk ondoorzichtig geworden.
De eerste keer met ov chipkaart reisde ik voor 91 cent van mijn huis naar het station, nu is dat al 1,19.
Als het dat al is, want de bedragen die ik voor vergelijkbare ritten zie worden afgeschreven, verschillen nog wel eens.

In New York kost de metro altijd hetzelfde. Hoe ver je ook reist. Zolang je maar niet door een poortje moet… Maar die staan alleen bij de uitgang en ingang van de metrostations.