Kerstbomen

Er waren gelukkig nog bomen die te groot waren om mee te nemen šŸ˜‰

Ik wens je heel feestelijke dagen, met of zonder kerstboom.

20140915_122347

Advertenties

Wereld brand

In de hal van de Natuurwinkel sta ik te wachten tot een jonge vrouw haar fiets naast de mijne heeft verwijderd, zodat ik mijn paar boodschapjes makkelijker in mijn fietstassen kan doen. Een kennis komt de hal binnen en zoekt ook een plekje voor zijn fiets. “HĆ© jij hebt ook een Palestijnse sjaal om!” signaleer ik blij. En ik ratel tegen hem over de afschuwelijke omstandigheden voor de Palestijnen in Gaza die daar in de puinhopen pogen te overleven na de vreselijke bombardementen van de IsraĆ«li’s.
“Wanneer was dat dan?” vraagt de jonge vrouw terwijl ze haar fiets van het slot haalt.
Ik ben even perplex. “Tot een paar maanden geleden,” zeg ik.
“Oh, maar dat is toch al tijden zo,” zegt de jonge vrouw terwijl ze haar fiets achteruit rijdt.
Ik ben behalve perplex nu ook verbijsterd.
De kennis zegt: “Het blijft daar maar doorgaan.”
“Maar het is nog nooit zo erg geweest,” zeg ik. “Er staat in grote gebieden geen enkel huis meer overeind. Ze hebben gewoon hele woonwijken weggevaagd!”
De kennis zegt: “Het lijkt wel of de IsraĆ«li’s per keer afschrikwekkender willen zijn.”
De vrouw is nog bezig met voorbereidingen treffen om weg te rijden. Sjaal recht, handschoenen aan. Pas nu valt me op dat ze qua kleding niet tot de ecofreaks behoort die hier kopen maar tot die andere, grotere groep; de hardwerkende goedbetaalden.
Dan heb ik eindelijk mijn verbijstering overwonnen. Ik zeg heel hard: “Omdat het al heel lang gebeurt, is het dan minder erg?”
Ik zie bewegingen in haar rug, even lijkt het of ze om gaat kijken om wat terug te zeggen, maar ze kiest er voor niet te reageren en stapt op haar fiets.
Zij heeft geld genoeg om biologisch eten te kopen. Dat verdient ze ook, ze werkt er hard voor.
Dat er mensen honger lijden.. ja dat is altijd al zo…

Ik hoor een radiospotje: “De wereld brandt. Ook in Zuid-Soedan is het oorlog. Nog nooit werden zoveel kinderen geconfronteerd met geweld.”

Het wordt kennelijk de laatste jaren alleen maar erger…
De tegenstellingen worden ook steeds groter…

Sjaal

GazaNaar aanleiding van de verschrikkelijke situatie in door IsraĆ«l geheel verwoeste woonwijken in Gaza waar mensen pogen te overleven in de onvoorstelbare puinhopen, heb ik mijn Palestijnse sjaal maar weer eens opgezocht. Op Facebook stelde ik voor dat iedereen die zo’n ding nog ergens heeft, in welke kleur dan ook, dat doet en die sjaal gaat dragen.
Ik kreeg daar leuke reacties op, mensen die hun sjaal tevoorschijn haalden, selfies er mee maakten, zich aangespoord voelden om er weer eentje te gaan kopen enz..
20141214_125155
Ik draag nog steeds mijn Palestijnse sjaal en dat blijf ik voorlopig ook doen als stil protest tegen wat de IsraĆ«liĀ“s in Gaza hebben uitgericht dit jaar. (En als persoonlijke reminder om liefde en licht die kant uit te sturen).
Maar helaas hebben de Palestijnen geen financiƫle baat bij het kopen van deze sjaals. De keffiyeh oftewel PLO sjaal, Palestijnse sjaal of Arafat sjaal wordt doorgaans in India gemaakt. In tientallen kleuren en patronen trouwens.
Vanmorgen belde ik met Bouffante, die wel 33 verschillende sjaals verkoopt en daarmee het grootste assortiment in deze sjaals aanbiedt op internet.
Ik vroeg ze of er een manier te bedenken zou zijn om de opbrengst of een deel daarvan ter beschikking te laten komen aan de Palestijnen.
Maar daar had de meneer die ik aan de telefoon kreeg duidelijk geen zin in.
“Daar hebben we het te druk voor,” was zijn argument, “en vooral in deze tijd van het jaar.”
Da’s waar ook, in de dagen voor kerst heb je geen tijd om je druk te maken over oorlog en vrede.

No more…

Eindelijk kwam ik toe aan eens beter luisteren naar het openingsnummer van de dubbel CD ‘Long road out of Eden’ van The Eagles. Wat zongen ze nou, no more fox in the woods? Alleen al bij dat idee werd ik triest. Volume op 10 en toen hoorde ik dit vrijwel a capella gezongen nummer ineens met meer dan mijn oren.
“No more walks in the wood. Because all the trees are cut down…”
wood
Dat spookbeeld doemde voor me op en mijn gedachten gingen er mee aan de haal en mijn gevoel nog meer. Terwijl de prachtige meerstemmige zang door de kamer schalde dacht ik aan hoe de mensheid bezig is de Aarde te beroven van haar schatten. Hoe steeds meer leven wijkt voor de hebzucht van het menselijk ras, diersoorten, planten in hoog tempo verdwijnen.
Onze mooie Aarde, die miljarden en miljarden jaren er over gedaan heeft om zo mooi te worden als ze was toen de mens er begon te leven en die de laatste 2, 3 generaties wordt overspoeld door de nog steeds immer uitdijende diersoort waarvan elk zich in het diepst van zijn gedachten God waant, als we de dichter Kloos mogen geloven.
Maar waren we ons maar bewust van die goddelijkheid in het diepst van ons wezen. Dan zouden we ons ook bewust zijn van wat een geschenk het is dat je een leven lang op deze planeet mag zijn.
Want hoe je ook denkt over wat er na dit leven wel of niet op je wacht, Ć©en ding is zeker: je leven op deze kleine blauwe knikker is uniek.
In al zijn schoonheid is er voor zover we weten niets mooier dan deze planeet, het hof van Eden.
Terwijl de Eagles de laatste noten zongen vloeide mijn hart over van liefde voor deze planeet en stroomden de tranen uit verdriet om wat de mensheid haar aandoet.

Tanden

Een gesprek tussen twee dertigsters:

“Bleek jij je tanden?”
“Ja. Dat heb ik laten doen.”
“Doet het geen pijn?”
“Nee hoor. helemaal niet.”
“Mijn tandarts zegt dat het niet zo goed is voor je tanden.”
“Zou niet weten waarom niet.”
“Het is slecht voor je glazuur. En hij zegt dat je er gevoelige tanden van krijgt.”
“Ja, dat is wel zo.”
“Dat is toch ook een vorm van pijn.”
“Ja, dat wel.”