Verward

Deze donderdagavond moest ik de trein uit die me binnen een half uurtje van Rotterdam Alexander naar Utrecht had moeten brengen. Een stroomstoring op het traject Gouda-Woerden verhinderde mijn reis. Dat werd omrijden via Rotterdam Centraal en Schiphol en vandaar een trein naar Utrecht. Allemaal trajecten waar vanwege ‘grillig winterweer’ minder treinen reden dan normaal. Toen ik zo’n 3 uur later Amsterdam-Zuid voorbij had zien komen en me al verheugde op nog voor middernacht Utrecht bereiken, stopte de trein midden op de spoordijk. Zo’n drie kwartier lang kregen we in allerlei variaties via de intercom te horen dat er iemand op het spoor stond, mensen op het spoor liepen, de politie moest komen om een persoon/personen van het spoor te halen enz.
Ineens was daar die gedachte: “Zou het een terroristische aanslag zijn?”
Was ik zo beïnvloed inmiddels door al het nieuws over (mogelijke) aanslagen dat ik die gedachte kreeg of was er echt zoiets aan de hand? Nog nooit ben ik zo opgelucht geweest over het weer gaan rijden van een trein met oponthoud.

Tijdens mijn trein omzwervingen dachten NOS-medewerkers ook even met een aanslag te maken te hebben. Een aardige jongen die veel nadacht over hoe hij de wereld kon verbeteren en over de macht van grote bedrijven had met dreigbrief en nep pistool een portier van de NOS de stuipen op het lijf gejaagd en die man voor hem aan het werk gezet om een verklaring te kunnen afleggen in de live uitzending van het NOS-journaal.
Afgezien van dat ik nog steeds benieuwd ben wat de 19-jarige Tarik Z. had willen melden en dat ik ook vind dat dat nep pistool er griezelig echt uitzag, doet de hele gang van zaken me toch denken aan hoe ik die gedachte over een terroristische aanslag kreeg in de trein.
Het is wel vaker voorgekomen dat verwarde personen zich toegang tot een studio in het mediapark in Hilversum probeerden te verschaffen.
Met enige compassie werd zo’n verward iemand met inschakeling van een of meerdere collega’s tamelijk voortvarend verwijderd. Niet zelden ging dat met enige humor gepaard.
Misschien had de portier donderdagavond dat ook gekund als hij niet zo geïndoctrineerd was door allerlei gedoe over mogelijke aanslagen. Misschien had ‘mijn’ trein ook eerder kunnen gaan rijden als er niet gewerkt had hoeven worden met allerlei veiligheidsprotocols. En wellicht had Tarik niet eens een nep pistool bij zich gehad als er niet zoveel te doen was over aanslagen.
Er is echt iets veranderd met onze gevoelens van veiligheid. De angst zit er ‘goed’ in.

Advertenties

Hoopvol?

Claudia de Breij vertelde gisteravond bij DWDD enthousiast over de hoopvolle woorden van Barack Obama tijdens diens ‘State of the Union’. We verleggen onze grenzen de ruimte in, zei Obama “not just to visit but to stay”.
Bert Wagendorp benoemde diezelfde speech in zijn column ook als hoopvol en had het over ‘Ver voorbij alle kleine aardse probleempjes’.
Maar is dat zo? Als aardlingen een kolonie stichten op een andere planeet zullen ze hoogst waarschijnlijk hun aardse systemen en manieren van denken meenemen, om het over controlerende systemen nog maar niet te hebben.
En hoezo kleine aardse probleempjes?
“We zullen wel moeten,” zei Claudia en sprak André Kuipers na die gezegd schijnt te hebben dat het niet een kwestie is óf we op een andere planeet gaan wonen, maar wanneer.
Maar waarom moeten we dat dan? Omdat we van deze aarde zo’n puinhoop maken dat het onleefbaar wordt?
Diezelfde André Kuipers is een groot pleitbezorger voor andere systemen en manieren van denken, doen en leven die deze prachtige planeet leefbaar moeten houden.
Als we ons gaan focussen op ergens anders leven, dreigt dan niet juist dat we de hoop opgeven dat we de problemen die we op Aarde veroorzaakt hebben, kunnen oplossen?
Denken we nou echt dat het op een andere planeet mooier zal zijn dan op deze schitterende, prachtige, geweldige moeder Aarde?

Affirmatie

Gedachten veroorzaken gevoelens. Als je er in slaagt je gedachten te veranderen zullen ook je gevoelens veranderen.
Een manier om dat te doen is gebruik maken van affirmatie: positieve zelfsuggestie. D.m.v. affirmaties kun je direct je onderbewustzijn beïnvloeden of ‘herprogrammeren’. We doen het allemaal wel eens. Bijvoorbeeld als je iets moeilijk vindt en dan steeds tegen jezelf zegt “Ik kan het! ik kan het!”

Als je zelf een affirmatie bedenkt, is het belangrijk dat die positief is en alleen gebruik maakt van de tegenwoordige tijd.
“Ik ben gezond” is beter dan ‘ik wil gezond worden”, aangezien het universum of ons onderbewuste alles letterlijk neemt en we anders ons hele leven blijven ‘willen’ in plaats van gewoon gezond zijn. Om vergelijkbare redenen moet je geen gebruik maken van ontkennende woorden zoals ‘niet’ en ‘geen’.

In deze tijd waarin politiek en media ons bewust aan het maken zijn dat de wereld door terrorisme onveilig aan het worden is, kunnen we een positieve affirmatie ook goed gebruiken.
Ik heb geprobeerd er éen te bedenken die veel ten goede kan keren:

Ik ben vrij van angst
Ik ben vrij van hebzucht
Ik ben vol liefde
en in mijn licht één met al dat leeft

Stel je eens voor wat er allemaal kan veranderen als veel mensen deze affirmatie gebruiken…
Veranderingen voor je zelf en voor de wereld…

.
.
.
.
.

PS:
Vredig worden door
Het woord HU (joe) zingen

Politiekogels

Als ik bij Google intyp ‘dood door’ geeft hij meteen deze suggestie: dood door politiekogel.
Dat er burgers dood gaan door politiekogels is dan ook geen zeldzaamheid. Over de hele wereld vindt dit plaats, de recente rellen in Amerika vanwege diverse doden door politionele acties staan ons nog vers in het geheugen. Maar ook in Nederland komt dit voor.
Wie herinnert zich niet de 17-jarige jongen Rishi Chandrikasing die op 24 november 2012 een dodelijke politiekogel in zijn nek kreeg op station Holland Spoor in Den Haag.
Diverse burenruzies worden met politiekogels beslecht, al dan niet met dodelijke afloop. Er zijn mensen die na een vuurgevecht met de politie door een kogel uit hun eigen wapen zijn overleden (zoals de 45-jarige Martijn Smits in maart 2014).
En ook de 29-jarige man die afgelopen zondagavond overleed na een schietpartij in de Rotterdamse wijk Charlois is getroffen door een politiekogel.
Toch pleit een politie vakbond n.a.v. de tragedies in Parijs afgelopen week voor krachtiger wapens voor politieagenten en verruiming van de schietbevoegdheid. Dat zou o.a. inhouden dat een agent die zijn wapen trekt niet eerst hoeft te roepen dat het doelwit stil moet blijven staan. Het pleidooi is extra opmerkelijk omdat er net 31 december 2014 een nieuw ‘Besluit bewapening en uitrusting politie’ in werking is getreden. Het uniform van agenten op straat is daarmee veranderd van agent1 in agent2

Vorig jaar vroeg een nieuwslezer in de VS zich af waar deze verandering eigenlijk vandaan kwam:
sheriff in agent
en hij betoogde dat als je mensen kleedt als moordmachines ze ook steeds meer zo zullen worden.

Soeplepel

Voor mijn ouder wordende hond was een urineonderzoek noodzakelijk. Maar hoe kom je aan zijn urine..? Met een soepschep was de tip die ik van allerlei kanten kreeg. En dus ging ik met mijn hond aan een éenmeterlijn aan de ene en een soepschep in de andere hand de straat op. Ik koos voor het minirondje wat we vaker als korte tussendoor uitlaat doen omdat hij daar vaste plekken heeft om zijn poot op te tillen. Uiteraard plast de hond de andere kant op dan waar ik loop. Maar dat bleek juist de moeilijkheid; ik moest met de schep onder hem door. Thuis had ik hem aan de schep laten wennen, maar zo’n groot ding onder zijn buik door halen was toch een beetje beangstigend. Het lukte me prima om de schep ervoor te houden, maar dan moest ik nog terug en dan deed hij al schielijk zijn poot naar beneden.. natuurlijk precies tegen de soepschep aan.
Na 3 x had ik zodoende nog steeds niet meer dan een halve eetlepel. Gelukkig was dat voldoende voor de dierenarts.
Wie ons gezien heeft zal het wel komische scenes gevonden hebben. In dat bewustzijn vertelde ik graag over deze nieuwe ervaring. Maar al snel kreeg ik door dat ik dat beter niet kon doen. Want de reacties waren unaniem dat er door hen geen soep meer bij mij gegeten zal worden.
Nog afgezien van dat ik twee grote soep opscheplepels heb, vind ik dit een overdreven reactie. Alsof zo’n schep na goed afwassen en schoonmaken met kokend water zelfs nog maar een microdeeltje urine zou bevatten…

Vorig jaar kwam ‘De kleine verlossing of de lust van ontlasten’ uit, een boek dat Midas Dekkers schreef over poep. Allerlei aspecten komen aan de orde: de poep zelf, de anatomie van maag en darmen, de stofwisseling van mens en dier, de producten die het oplevert zoals mest en de amber van de potvis dat onder andere in parfum verwerkt wordt, de geschiedenis van de wc, de seksuele aspecten en nog veel meer. Interessant toch?
Het boek kreeg veel publiciteit, is uiterst vermakelijk om te lezen en staat op de 45e plaats in de boeken top 100 van 2014 die 8 januari door het CPNB werd bekend gemaakt. Een knappe prestatie!

Oudejaarsconferences

Twee oudejaarsconferences maar liefst gisteravond.
En natuurlijk hadden ze veel dezelfde onderwerpen. Bijzonder om te zien hoe verschillend je daar mee om kan gaan.

“Als geweld het antwoord is, wat is dan de vraag?” was wat mij betreft de mooiste zin uit de conference van Youp van t Hek. “Wat is de vraag?” was zijn rode draad.
De rode draad bij Guido Weijers: “Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen”. Hij maakte daarbij grif gebruik van de gelijknamige song van The Scene

Guido ‘won’ voor mij, omdat ik zijn benaderingen positiever vond, niet in de laatste plaats zijn betrokken opmerkingen over hoe we met de wereld, onze Aarde omgaan.
Maar als je Guido gemist hebt bij RTL4 gisteren, is hij alleen nog terug te zien tegen betaling.
Ik lees: “Voor E 2,99* heb je 24 uur toegang tot deze aflevering” en die * staat voor exclusief transactiekosten.
Tsja, de commerciële omroepen worden steeds commerciëler.
Ik herinner me ineens dat Youp al eens de strijd aanbond met toegangskaartjes opkopers die de prijs om naar zijn voorstelling te gaan fiks opdreven.
Zijn conference werd uitgezonden op NPO1 en kun je ongelimiteerd bekijken. Gratis.
Youp heeft bij nader inzien toch ‘gewonnen’.

Het is te hopen dat amusement bij de publieke omroepen mag blijven bestaan. Want dit soort maatschappelijk geëngageerd amusement wil je niet missen.

Want iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen.