Zaadproductie

In een tv-documentaire wordt gemeld dat Monsanto 60 % van de zaadproductie in handen heeft. Ik hoop dat ze niet bedoelen wereldwijd en dat het alleen ‘maar’ graan betreft, maar gezien de agressieve marktmethodes van dit bedrijf vrees ik dat het getal klopt. Voor geval u nog niet weet wie Monsanto is: ze produceren ook gifgassen, waaronder het beruchte orange agent dat gebruikt werd in de Vietnam oorlog. Hun ‘core business’ is nu het genetisch manipuleren van voedselgewassen en deze gmo’s massaal produceren.
Alleen al dat het woord ‘zaadproductie’ gemeengoed is geworden geeft te denken. Nog niet zo lang geleden had je uitsluitend ‘zaadhandelaren’. De planten zelf zijn van nature de producenten van hun zaden, wij mensen zijn de dankbare oogsters. Of waren, want de planten afkomstig van zaden van Monsanto leveren geen zaden meer om te oogsten.

De Wageningen Universiteit adverteert geregeld op de voorpagina van de Volkskrant. Ze maken kleine nieuwsberichtjes over wat ze doen en dat blijkt zeer gevarieerd: van methodes ontwikkelen om vis in kweekvijvers te kunnen laten leven zonder dat allerlei ziektes deze voedsel productie (weer dat woord…) bedreigen tot allerlei onderzoeken voor ‘veredelen’ van gewassen. 7 februari schreven ze dit stukje:
Wageningen

De WUR is trots op het ontrafelen van het gnoom van de ui, waarmee ze dit bolgewas, dat over de hele wereld voor belangrijke voedingsstoffen zorgt, kunnen ‘veredelen’. Oftewel genetisch manipuleren. Net als Monsanto.
“Zo werkt Wageningen UR aan de kwaliteit van leven”.

De vraag is welke kwaliteit?
De kwaliteit van leven van boeren die gmo’s afnemen van Monsanto is behoorlijk afgenomen: van voedselproducent zijn ze zadenconsument geworden en financieel afhankelijk van hun zaadleverancier. De ‘veredelde’ gewassen die we eten zorgen voor steeds meer allergieën en andere gezondheidsproblemen. Bijvoorbeeld: de enzymen van granen, vooral tarwe, zijn zodanig veranderd dat je lichaam nog wel het signaal krijgt van dat enzym, maar in feite is het een vals signaal, waardoor o.a. allerlei vermoeidheidsverschijnselen ontstaan.
De ui staat bekend om o.a. zijn bloedzuiverende werking, hoe meer je die veredelt, hoe meer je dat proces in de war brengt. Vooral in je lichaam.

Advertenties

Gastvrij

Van tevoren heb ik geïnformeerd of hun boomlange tienerzoon ook komt. De hoeveelheid voedsel die hij naar binnen kan werken is net als bij veel van zijn leeftijdsgenoten legendarisch. Maar nee, hij moet werken op zondag, dus we spreken af met z’n drieën te gaan pizzaretten. Ik vind het een mooie aanleiding om zodanig voor te bereiden en in te kopen dat ik nu eens niet de volgende dag van overgebleven ingrediënten een grote plaatpizza kan maken.
Als ik de deur voor ze open doe, blijken ze hun zoon mee te hebben genomen. Het eerste wat ik denk is: Oh jee, dan hebben we niet genoeg.
Ik blijk het hardop te denken.
Ik probeer mijn ongastvrije opmerking weer goed te maken door hem te verzekeren dat hij welkom is en hem als eerste een welkomstdrankje te bezorgen, maar ondertussen werken mijn hersens op volle toeren om te bedenken hoe ik de hoeveelheid voedsel kan vergroten. Weer lukt het me niet al die gedachten voor me te houden. Zo verkondig ik dat het allemaal wel zal lukken, maar dat ik twijfel over de hoeveelheid tomatensaus. Aangezien dat een zelfgemaakte saus is die meer dan een uur heeft staan indikken, breid ik dat niet zomaar uit. Maar we zijn creatief genoeg om daar straks wat op te bedenken, opper ik vol vertrouwen. Ik twijfel ook over de hoeveelheid pizzadeeg. Die ik al gemaakt heb, staat nog na te rijzen en daarna de broodbakmachine opnieuw vullen kan natuurlijk, maar dan duurt dat hele kneed- en rijsproces toch nog wel anderhalf uur.
Mijn vrienden bieden aan pizzadeeg bij de pizzeria te gaan halen, maar daar wil ik niets van weten. Ze zijn bij mij te gast en we gaan toch mini pizzaatjes eten voor de gezelligheid, dus grote kans dat we na anderhalf uur nog steeds aan tafel zitten.
Dan herinner ik me ineens dat mijn vriend aanvankelijk mee zou eten maar dat ik hem nog moet verontschuldigen. “Het is maar goed dat hij heeft afgezegd, want we hebben maar voor vier mensen plaats aan de mini steenoven,” bedenk ik weer hardop.
Voor mijn vriendin is de maat vol; op hoge benen loopt ze de deur uit, laat zich niet terugroepen en komt na een poosje terug met grote stokbroden, kruidenboter, kaas en lemon cord. Ik was nog niet zover dat ik een voorgerecht had kunnen bedenken, dus eigenlijk wel een goede oplossing van haar.
Terwijl zij de stokbroodjes klaar maakt, snijd ik de groenten bij.

Daarmee had het klaar kunnen zijn en het werd alsnog gezellig, maar ik bleef er over nadenken. Want waarom werd ik zo gestrest van extra bezoek? Waarom floepte er van die ongastvrije opmerkingen uit mijn mond? Waarom had ik zo’n moeite om extra ingrediënten aan te rukken? Word ik oud? Zo oud dat ik niet echt gewend raak aan dat op zondag de winkels open zijn?
Ik vond het bijna gênant te ontdekken dat het extra pizzadeeg niet nodig was en dat we ook goed uitkwamen met de tomatensaus. Daar hadden de stokbroden natuurlijk ook een bijdrage aan geleverd, waar had ik me nou druk om gemaakt?

De volgende dag bleef ik nog nadenken over mijn reacties. Vooral vroeg ik me af: Wat is er gebeurd met mijn gastvrijheid? Speelt mijn krappere budget een rol? Maar in vroegere schaarse tijden kon er altijd wel een bord extra aan tafel worden gezet, ik kon hele maaltijden tevoorschijn toveren voor meerdere onverwachte bezoekers. Mijn vrienden zijn ook zo, en juist bij hen had ik….
Door die vergelijking begon het me eindelijk te dagen. Zij wonen met z’n drieën, maar ik heb tegenwoordig een eenpersoons huishouden.
Het heeft moeite gekost te leren niet zoveel voedsel in te slaan dat zonder allerlei bezoekers ik eten weg moest gooien. Om balans te vinden in mijn keuze van inkopen bij bepaalde winkeltjes en op de markt, waar ik ook kleinere hoeveelheden voedsel kan aanschaffen dan in de super.
Vandaar ook dat ik niet op zondag direct denk aan dat de super open is. Het is niet meer de plaats waar ik heen ga voor de ingrediënten van de avondmaaltijd.

Ik heb al jaren een zgn. eenpersoons huishouden. Soms duurt het ‘even’ voor de consequenties van veranderingen tot je zijn doorgedrongen.

Vergeten groenten

“En wat is dat?”
“Vergeten groenten”.
“Volgens mij ben je vergeten ze water te geven”.
Vervolgens troont zij hem mee naar de supermarkt waar allerlei groenten en fruit zonder ook maar éen smetje er op ligt te glimmen.

Heeft u hem herkend, deze reclame van de Jumbo?
Die reclame ontmoedigt de enthousiaste amateurtuinder en moedigt het kopen van de steeds onnatuurlijker gegroeide groenten en fruit uit de super aan. Biologische groenten en fruit zijn bij de Jumbo ver te zoeken.

Een andere grootgrutter pakt het met ingang van deze week totaal anders aan. Bij je boodschappen krijg je gratis kleine potjes met zaden van 20 verschillende groenten, kruiden en fruit. Onder het motto ‘begin je eigen moestuintje’ kun je zo’n 20 soorten planten zelf opkweken. Van cherrytomaten tot rucola, van tijm tot bosaardbei. Je kunt er voor een paar dubbeltjes een boekje bij kopen en voor je kinderen ook nog handschoentjes en nog wat speciaal voor deze actie bedachte parafernalia.
Ik betwijfel of de zaden afkomstig zijn van biologische planten en ik hoop maar dat er geen gmo’s bij zitten, er zitten in ieder geval geen vergeten groenten bij. Maar ik ga nu niet zitten kniesoren.
Ik vind het een geweldig initiatief van AH. Want we zijn niet alleen allerlei groenten vergeten, de meeste mensen zijn vergeten hoe groenten groeien, of hebben dat zelfs nog nooit geweten.
Met de actie van de supermarktketen kunnen we ons weer her-inneren hoe goed, natuurlijk voedsel er uitziet en tot stand komt. Wie weet leidt dat tot nog meer initiatieven voor stadstuinieren en.. minder betegelde achtertuintjes.
Want die man uit de Jumbo reclame vond het hartstikke interessant om ’s avonds met zijn zaklantaren op slakkenjacht te gaan. En kon trots zijn kromme worteltjes oogsten. Ze zijn waarschijnlijk gezonder dan die kaarsrechte uit de super. En smaakvoller.

3 jaar

31 is ze en succesvol, prachtig koophuis, mooie auto, een eveneens succesvolle partner, maar ze zegt: “Ik weet niet wat ik wil en wie ik ben. Ik heb het gevoel dat ik mijn hele leven niets anders heb gedaan dan van me verwacht werd.”

Ik moet aan haar denken door de ideeën van PvdA-leider Samsom om kinderen al vanaf 3 jaar naar school te laten gaan. In een opiniestuk in de Volkskrant van 7 februari schrijft hij: “Niet-cognitieve vaardigheden worden vooral op zeer jonge leeftijd aangeleerd. Als we het in de toekomst aandurven om het schoolgaan al op 3-jarige leeftijd te beginnen, geven we een nieuwe impuls aan het onderwijs als verheffingsmachine.” Een dag later zegt hij in het tv-programma Buitenhof: “Verheffing en verbinding is onze opdracht”

Verheffen tot wat?

Nog een citaat: “verscheidenheid moet geen gescheidenheid worden..”
En hoe eerder een kind naar school gaat hoe beter het ontwikkelt in samenwerken, sociale vaardigheden, communicatie en motoriek volgens Samsom.
Je kan dit ook samenvatten als aanpassen. Diederik is daar zelf een ster in. Van actievoerder nu de grootste pleitbezorger geworden van een regering met de VVD en vol overtuiging meewerkend aan de afbraak van ons sociale stelsel.

Geweldig hoor, jonge kinderen naar peuterspeelzalen, kinderopvang enz.
Voor 1 of 2 dagdelen per week. Doe je dat vaker, leert het kind allerlei vaardigheden om zich aan te passen aan de groep(sdruk), maar blijft er weinig tijd over voor individuele ontplooiing. Ouders die hun kind 4, 5 dagen per week alleen zien aan het ontbijt en van het avondeten tot ze naar bed gaan, hebben na hun drukke werkdag vaak nauwelijks tijd (of ruimte) om de verhalen van hun kind aan te horen, laat staan aandacht besteden aan individuele alternatieven.

Mijn kinderen hebben geen erg hoog inkomen, geen dure koopwoningen of andere hoge financiële lasten. Maar ze zijn gelukkig met wat ze doen.
Recent zei iemand die mijn volwassen nazaten goed kent: “Je hebt in ieder geval bereikt dat ze allebei heel erg zich zelf zijn.”
Een groter compliment had ik als ‘opvoeder’ niet kunnen krijgen.