Natuureducatie

Zonnig weer en vrije dagen is een aantrekkelijke combinatie om de natuur in te trekken. Dit lange weekend blijken veel kinderen met en zonder ouders het natuurpark aan de rand van de stad te hebben uitgekozen. De eerste kinderen die ik zie schat ik tussen de 8 en 10 jaar. Ze zijn bezig met vissen in de vijver die dient als kraamkamer voor veel vissoorten. Kinderen weten zulke dingen meestal niet. Maar snoeken wel en dat die daar zitten trekt al jaren veel jeugd aan. Ik werp een blik op hun professioneel ogende equipement; die hebben ze vermoedelijk geleend van een oudere broer. Ik besluit hun plezier niet te vergallen, zeg niks en vertrouw er op dat eventueel gevangen vissen worden terug gezet.

Maar daar komt het volgende kind aan gesjeesd. Op een mountainbike crost hij door het veld waar het hele jaar door allerlei bloemsoorten bloeien, waaronder de Grote Ratelaar. Om hem heen blaft en dolt een Vizsla. Ik bedenk dat we blij mogen zijn dat de hond dolt met de jongen, want een jachthond als de Vizsla in deze tijd van het jaar hier los laten lopen lijkt me niet erg bevorderlijk voor de broedende dieren en de recent geborenen. De neiging van de hond om zigzaggend over het land te lopen op zoek naar wild lijkt me überhaupt een reden om een hond in een natuurpark aan te lijnen. Ik spreek de jongen aan en zeg dat het de bedoeling is dat hij op de paden blijft en dat er zeldzame planten door zijn wielen vernield worden.  De jongen reageert niet en fietst ‘gewoon’ verder door het groen. Ik krijg geen steun van de vader van de jongen die me verstoord aankijkt. “U kunt er een boete voor krijgen,” zeg ik zo ferm mogelijk. Ik ben verbaasd dat uit mijn mond te horen komen. “Dat zal dan wel,” zegt de vader en draait me de rug toe. Er is afgelopen jaar al een eerste fietsluis aangebracht, daar zal het niet bij blijven vrees ik…

Een stukje verder zijn drie kinderen aan het voetballen op het moerassige veldje. Plaggen vliegen door de lucht. Een middelmaat hond, type poedel, rent met de kinderen mee. Een moeder staat er lachend bij te kijken. Ik besluit nu eerst de ouder aan te spreken. “U weet dat dit park niet bedoeld is om er te voetballen? Uw kinderen zijn aan het spelen op een veldje waar zeldzame orchideeën groeien.  Zou u zo vriendelijk willen zijn ze van het veld te halen?” “Dat wist ik niet”, zegt de vrouw. “Bij elke ingang in het park staat een bord waarop staat dat u alleen op de paden mag komen,” zeg ik. “Als uw kinderen willen voetballen, kunt u o.a. in het Wilhelminapark terecht.”
“Maar daar mogen ze ook niet overal komen.”
Alsof dat zou moeten kunnen…

Nog geen minuut later zie ik het volgende stel kinderen door het groen rennen. Hun ouders lopen arm in arm over het pad. Een eindje achter hen zie ik een groepje mensen met een picknickkleed in de weer.
Ik heb er genoeg van. Ik krijg ineens meer begrip voor de ecoloog die hier de scepter zwaait. Hij staat bij vaste bezoekers bekend als iemand die redeloos kwaad kan worden over het gebrek aan respect voor dit kleine gebiedje natuur waar hij samen met tientallen vrijwilligers probeert een zo goed mogelijk natuurlijk evenwicht te creëren met een grote soorten diversiteit.
Dat hij geen vertrouwen heeft in mensen die zeggen dat hun hond op het pad blijft en zich ook anderszins geroepen voelt om een soort politieagent te spelen, snap ik na deze wandeling wel.

Sterker nog ik ben verbijsterd over het domme egoïsme waarmee ouders hun kinderen in een natuurpark laten spelen. Waarschijnlijk hebben die ouders zelf nooit natuureducatie gehad. Toch is een natuurpark daar de uitgelezen plek voor…
Fietsen, ballen en andere sporten horen niet thuis in zo’n klein natuurgebiedje. We willen toch niet dat natuur in Nederland straks vooral bestaat uit grasland waar je op kunt spelen, sporten en picknicken…

Advertenties

Bus Stop

Op de radio hoor ik een liedje uit 1966 wat ik daarna niet meer mijn kop uit krijg. Vooral éen zinnetje blijft terugkomen: “Someday my name and hers are going to be the same.”
Het is een vrolijk maar tamelijk oubollig liedje en dat zinnetje maakt het nog erger.
Dat zinnetje zou nu niet meer kunnen vermoed ik. Daar is de emancipatie te ver voor gevorderd.
Vroeger werd bij een huwelijk de achternaam van de vrouw automatisch veranderd in de achternaam van de man. Tegenwoordig mag je dat zelf kiezen en kan ook de man de naam van de vrouw aannemen. Het kan zelfs zonder te trouwen. Ook bij een partnerregistratie kun je er voor kiezen om elkaars achternaam te gebruiken. Er zijn verschillende mogelijkheden:
Eerst eigen achternaam, dan achternaam van partner
Eerst achternaam van partner, dan eigen achternaam
De achternaam van partner in plaats van eigen achternaam
Allebei de eigen achternaam houden.
Bijna teveel om uit te kiezen 🙂

De man in het liedje wil erg graag trouwen:
“Nice to think that that umbrella
Led me to a vow”

Een ander zinnetje doet ook erg zijn best om in mijn hersenpan rond te blijven spoken:
“All the people stared as if we were both quite insane”

Ik zie het helemaal voor me: daar staan ze te zoenen bij de bushalte en zulke openlijke liefdesuitingen waren toen niet gewoon. Sterker nog: zoiets deed je niet in het openbaar. Vrijende mensen zijn nu het lente is weer veel waar te nemen. Toch denken nog veel mensen er (bijna?) net zo over als in 1966.
Zelfs toen ik een filmpje rondstuurde van twee knuffelende otters reageerde iemand met:
“Get a room.”
Daar hoef je tegenwoordig niet meer getrouwd voor te zijn.

.
.

Het nummer Bus Stop werd geschreven door Graham Gouldman, later vooral bekend van 10cc, maar met een enorme lijst hits op zijn naam uitgevoerd door anderen. Hij schreef dit lied voor The Hollies die er in 1966 een grote hit mee hadden, maar ook Herman’s Hermits namen het op.

Zachte voeten

Na de tv-reclames voor middeltjes tegen kalknagels, oftewel schimmel, is het weer tijd om ‘zachte voeten’ te krijgen.
Na de beelden van goor gekleurde teennagels worden we nu getrakteerd op roze eeltloze voetjes.
Drogehielenpuntenel zal, voorspel ik, spoedig volgen.

Aan reclames kun je merken welk jaargetijde het is. Volgens de makers van de spulletjes om gezonde teennagels en roze voetjes te krijgen is het binnenkort weer tijd voor open schoenen en dan moet je mooi voor de dag komen. Zodra de temperatuur daadwerkelijk oploopt is het tijd voor gelakte teennagels en ontharingsproducten. In de winkels zijn de eerste anti zonnebrandproducten al weer in de aanbieding voor vroege vakantiegangers. Die kunnen dan hun roze voetjes tentoonspreiden. Ook al kunnen ze er nauwelijks mee over het strand lopen en al helemaal geen kiezelstrand.
Roze voetjes zijn nl. wel geschikt voor baby’s, maar niet voor vrouwen die op hun voeten willen lopen. Maar dat doen vrouwen ook steeds minder.
Vrouwen trekken schoenen aan die hun outfit dienen te completeren en fraai moeten staan. Of je er goed op kunt lopen is minder belangrijk geworden.
Ik koop nog steeds schoenen in winkels waar ik ze goed kan passen. Steeds meer vrouwen echter kopen schoenen online en als ze fraai zijn moeten ze wel heel slecht passen voor een vrouw ze terug stuurt.
In het bedrijfsleven lijken hoge hakken voor vrouwen wat de stropdas is voor mannen.
Werkende vrouwen hebben ‘gemakkelijke’ schoenen in hun auto of bureaukastje staan. Het lopen op hoge hakken is dankzij moderne inlegzooltjes weliswaar langer vol te houden dan vroeger maar toch niet bepaald geschikt voor lange wandelingen. Toch zie je ze soms lopen in lunchpauzes, de vrouwen op hakken.
Ik stel me voor hoe na zo’n wandeling als ze hun ‘high heels’ uitdoen, striemen zichtbaar zijn in het zachte roze vlees van hun voeten of de tenen tijdelijk vierkant zijn van het tegen elkaar aan geperst worden.

Met een vriendin was ik in de zomer op een popfestival in een park. Ondanks de plastic bekertjes en ander afval danste ze dat het een lieve lust was op haar blote voeten. De onderkant van haar voeten zijn niet roze, ook niet voor ze daar begon te dansen. Mijn vriendin houdt van lopen op blote voeten en heeft gewoon eelt op haar voeten.
Juist de dames die veel op hoge hakken lopen kan ik aanraden om thuis en in de natuur zoveel mogelijk op blote voeten te gaan lopen. Het is een goede manier om je voeten te masseren. En niet te vergeten alle energiepunten op je voetzolen. Ze zijn het begin van energiebanen die door je hele lijf lopen.

Kanker

Het afgelopen half jaar kregen diverse vrienden en kennissen de diagnose ‘ongeneeslijk’. Zo’n diagnose krijgen is voor elk mens een shock. Toch werd direct bij die diagnose een afspraak gemaakt voor de start van de eerste chemokuur. Binnen een week! Doorgaans werd er nog bijgezegd: “Als u niet snel begint, heeft u nog maar kort te leven.” Dat kort was bij een vriend zelfs maar een maand.
Zulke uitspraken vind ik ronduit misdadig. Geen enkele arts kan voorspellen hoe lang iemand in staat is nog te blijven leven na zo’n afschuwelijke diagnose. Legio zijn de voorbeelden van patiënten die hun artsen verbaasd deden staan met een niet aflatende levenslust die levensverlengende effecten had.
Maar die levenslust is meestal ver te zoeken tijdens de chemokuren. Mensen worden er hartstikke ziek, zwak en misselijk van en allerlei ingrijpende ervaringen zoals je haar verliezen maken het ook niet bepaald draaglijker.

Hoewel ik al jaren zeg dat ik ieders keuzes respecteer en dat ik snap dat de weg van ‘alternatief’ moeilijker kan zijn of lijken dan die de medici ons voorhouden, zie ik dat nu deels anders. Ik ben boos over de slimheid van de leugens waardoor mensen als gewillige slachtoffers dat geldverslindende traject van chemokuren ingaan waar doorgaans alleen de medici en vooral de farmaceutische industrie beter van worden. Ik ben boos over de volharding waarmee alle natuurlijke(r) methoden van tafel worden geschoven of voor kwakzalverij versleten, hoe goedwillende medici die chemokuren niet ondersteunen zwart gemaakt worden enz. enz. Dat alles kan door de macht die mensen anderen en vooral doktoren geven over hun lichaam. Zolang mensen ziekten niet zien als iets wat in hun eigen lichaam en geest ontstaat en dat je via een holistische en unieke individuele benadering kunt helen, maar als iets wat buiten henzelf ligt en waar je een middeltje voor bij de dokter kunt halen, zullen deze praktijken blijven bestaan. Als je zo’n houding hebt zullen ‘alternatieven’ ook niet werken. Er is geen eenduidig middeltje dat je kunt innemen waardoor kanker geneest. Geen chemo’s, maar ook geen wortels, geen paardenbloemen, sneeuwklokjes, druivenkuren, bakpoeder of wat dan ook.

Iedereen krijgt kanker. Bij het ingewikkelde proces van het steeds maar weer vernieuwen van ontelbare cellen in je lichaam gaat er wel eens iets mis. In plaats van een gezonde cel ontstaat er dan een kankercel. Doorgaans zorgt je lichaam er zelf voor dat mislukte cellen weer worden verwijderd. Maar soms lukt dat niet. Bijvoorbeeld omdat je immuunsysteem niet zo goed meer functioneert, omdat je veel gifstoffen hebt binnen gekregen via de lucht of voedsel, doordat je veel suiker eet of door wat dan ook waar we nu nog steeds veel te weinig van weten.
Dat je zo’n minuscule verandering in je lichaam niet meteen merkt is logisch. Dat je het pas gaat merken als die verkeerde cellen zich blijven vermeerderen, is ook heel begrijpelijk. Maar de volstrekte ontkenning dat er natuurlijke geneeswijzen zijn die goede resultaten boeken is meer dan oneerlijk. De vanzelfsprekendheid waarmee oncologen in ziekenhuizen uitgaan van dat de patiënt zo snel mogelijk geopereerd, bestraald of aan de chemo’s moet, is ronduit stuitend. Vooral daar er geen bewijzen zijn dat die behandelingen bij mensen met diagnose ‘ongeneeslijk’ ook daadwerkelijk levensverlengend werken.
Zeker is wel dat de tijd die hen nog rest, de farmaceutische aanpak hun leven een stuk onprettiger maakt.

De natuurlijke geneeswijzen laten zien dat alleen al door versterking en herstel van het immuunsysteem goede resultaten worden geboekt. Als dat zo is, is met preventie ook veel meer mogelijk dan we nu denken. Eenieder weldenkend mens weet dat voorkomen beter is dan genezen.
Maar zolang de medische wetenschap kanker ziet als een kwaal waar je een geneesmiddel, of nog onwaarschijnlijker, een vaccin voor moet ontwikkelen, wordt er geen energie gestoken in preventie onderzoek.

O.a. deze twee films geven genuanceerde informatie over kanker:

film: rethinking cancer

film: de waarheid over kanker