Verontwaardiging

Tegen een vriendin uit ik mijn verontwaardiging over kwaadwillende machthebbers zoals die er zijn in de farmaceutische- en voedselindustrie en de financiële wereld.
Ze zegt: “Je wordt wat je bestrijdt”. Daarmee bedoelt ze niet dat de mensen van Monsanto zelf net zo giftig worden als hun RoundUp en andere bestrijdingsmiddelen (al zou dat nog niet eens zo gek gedacht zijn). Nee, ze maakt zich druk om mijn zieleheil.
Ik vermoed dat deze opvatting die in ‘spirituele kringen’ flink heeft post gevat, relaties heeft met “wie het zwaard oppakt zal er door vergaan”.
Maar ik pak geen zwaard op maar de pen, of eigenlijk het toetsenbord. En die geëmotioneerde ratel die ik mijn vriendin laat zien en horen is even een uitlaatklep voor mijn boosheid, verdriet en nog veel meer emoties over hoe allerlei kwaad de wereld steeds meer in zijn greep lijkt te krijgen.
Wat ik daarbij zeg zijn grotendeels feiten en de rest zijn vermoedens van feiten die ik als onderzoeksjournalist of een collega nog nader wil onderzoeken.

Bij meditatielessen word je geleerd dat je de dingen moet beschouwen zoals ze zijn, accepteren en dan loslaten.
Dat is mooi en geheel waar en goed voor je heelwording/-zijn en innerlijke rust. Liefde en Licht dienen je drijfveren te zijn in plaats van emoties die je op allerlei manieren voor de gek kunnen houden.
Maar als je de emoties van allerlei zaken verwerkt hebt en je bewustzijn van Licht en Liefde continue je leven bepaalt, moet je dan nog steeds zomaar alles ‘loslaten’ en alleen je eigen leven leiden en dat voorbeeld leven?
Het woordje ‘moeten’ in de vorige zin deugt niet. Je moet niks.
Maar in mij ontwaakt van tijd tot tijd een soort vuur, een soort ‘heilig moeten’. Daar moet ik wel degelijk wat mee. Dan moet ik mijn verontwaardiging uiten. Verontwaardiging over misstanden, misbruik, leugens en bedrog. En dan kan ik het loslaten. Om een volgende keer weer mijn mond open te doen. Of iemand een liefdevolle ‘hug’ te geven.

In de titelsong van zijn nieuwe CD Pass it on zingt Douwe Bob Posthuma:
“Practise love
until you master it
and pass it on”

Geef je Liefde door en durf liefdevol verontwaardigd te zijn.

Advertenties

Voeding als medicijn

Het ontwikkelen van medicijnen door de farmaceutische industrie is een dure aangelegenheid. Dat komt deels door een lang test traject. Eerst wordt het medicijn getest op dieren, daarna op gezonde mensen, dan op mensen die de ziekte hebben waarvoor het medicijn bedoeld is en tot slot komt er nog een vergelijkingsonderzoek met patiënten die het nieuwe middel gebruiken en patiënten die een oud middel gebruiken. Het totale ontwikkelingstraject duurt gemiddeld 10 jaar en kost meer dan 2 miljard euro.
Dan heb je ook wat zou je denken…
Maar het is de vraag of dat ook zo is.
Steeds meer mensen kiezen voor een andere weg: die van bewuste voeding en kruiden en alternatieve geneesmiddelen die van kruiden gemaakt worden. Ondanks de vereniging tegen kwakzalverij en andere sceptici en ondanks het verbod om op de verpakking van kruidengeneesmiddelen te mogen zetten waar ze werkzaam voor zijn, groeit het aantal mensen die een andere weg zoeken dan de middelen van de farmaceutische industrie en de daaraan gelieerde ‘allopatische’ geneeskunde. Officiële cijfers ontbreken, maar als je alleen al op Facebook kijkt hoeveel mensen informatie uitwisselen over alternatieve wegen voor het genezen van allerlei kwalen, ja zelfs kanker, kun je niet anders dan concluderen dat hun aantal toeneemt. Voeding speelt een steeds grotere rol in die informatie uitwisseling. En zo gek is dat niet.

Neem bijvoorbeeld diabetes 2. Het blijkt dat de dieetadviezen van de reguliere geneeskunde van o.a. minder vet eten en afvallen, helemaal niet werkzaam zijn en de weg van pillen naar uiteindelijk insuline spuiten niet veranderen.
Daarentegen zijn ‘alternatieve’ diëten wel succesvol, vooral bij mensen waarvan de diagnose recent gesteld is. Ideeën voor zulke diëten zijn o.a. ontwikkeld door de Stichting Voeding Leeft. Deze groep artsen, wetenschappers, diëtisten en koks zijn er van overtuigd dat vele kwalen zijn te genezen door de voeding van de patiënt te veranderen. Voor diabetes 2 gaan ze er van uit dat als je lichaam niet tegen suiker kan, je dat ook zo min mogelijk aan je lichaam moet geven. Niet minder vet, maar minder koolhydraten, vooral de zgn. ‘snelle suikers’ is dan ook- heel simpel samengevat- hun oplossing.

Een van de oprichters van de Stichting Voeding Leeft; fysioloog Dr. Peter Voshol, schrijft op hun site: “Wij wetenschappers reduceren (versimpelen) voeding tot een aantal ‘bekende’ voedingsstoffen, koolhydraten, vetten en eiwitten (met wat vitamines, mineralen). Hierdoor laten wij dus honderden (misschien wel duizenden) andere chemische stofjes buiten beschouwing. De gemiddelde aanpak of analyse van een effect van voeding op ons lichaam reduceert voeding nog verder. Elk fysiologisch systeem is uniek en daardoor kan het net even anders, later, eerder, hoger of lager reageren op bepaalde voeding. Als wij nou eens stoppen met reductie en een persoonlijke analyse en interpretatie van het effect van voeding gaan toepassen? Dit is veel logischer gezien de complexiteit van interactie tussen voeding en het lichaam en hopelijk komen we dan dichter bij de essentie van de interactie.”
Anders gezegd: voeding is belangrijker dan in de reguliere geneeskunde wordt erkend. En dient holistischer zowel als individueler te worden bekeken i.p.v. het uiteenrafelen van stofjes. Juist dat uiteenrafelen en isoleren van stofjes is een kenmerk van de farmaceutische industrie.

Ik schreef er eerder over: artsen krijgen in hun opleidingen weinig informatie over voeding.
Het uitwisselen over wat gezonde voeding is, is zo bezien een noodzaak. Dat mensen daarin doorschieten is onvermijdelijk. Het lijkt me een goede zaak dat organisaties als Stichting Voeding Leeft ons helpen weer wegwijs te worden in wat gezonde en gezond makende voeding is.
Er komen steeds meer van dat soort organisaties. Vaak zijn ze gespecialiseerd in éen kwaal en gebaseerd op de ervaringen van patiënten zelf. Met elkaar zorgen we er zo voor dat verloren kennis terugkomt, en dankzij weldenkende wetenschappers steviger gefundeerd dan ooit eerder het geval was.

Gedogen

De afgelopen twee jaar zijn diverse gemeentes bezig geweest met het bedenken van oplossingen voor de ‘achterdeur problematiek’ van de coffeeshops. Ondertussen zetten politie en justitie vol in op de teelt van hennep. Thuis- en tuinkwekers met kleine en grote hoeveelheden planten werden aangepakt. Zelden kwam het tot een veroordeling maar de oogsten werden wel vernietigd en dat maakte de weg vrij voor een steeds criminelere aanpak van de teelt.
En ja hoor, nu kunnen de mensen die voorstander zijn van het stoppen met het gedoogbeleid hun stem laten horen. De discussie laait inmiddels hoog op. De nieuwsmedia besteden er ruim aandacht aan en ook prof. mr. Pieter van Vollenhoven mengt zich in de discussie. Hij doet dat vanuit zijn functie als voorzitter van de Stichting Maatschappij en Veiligheid.
Uit een onderzoek dat de SMV heeft laten verrichten naar de aanpak van de illegale drugsmarkt en m.n cannabis blijkt o.a. dat Nederland vanaf 1915 betrokken was bij internationale drugsverdragen. Tot midden jaren zestig was er nauwelijks een drugsprobleem, maar dat veranderde toen ‘non-conformisme en maatschappelijk verzet belangrijke drijfveren werden voor gebruik van cannabis.’ Zoiets is natuurlijk niet in het belang van de overheid.
In een interview met de Volkskrant meldt Van Vollenhoven eerlijk dat cannabis op de lijst van verboden middelen werd gezet onder druk van Amerika en de farmaceutische industrie. Dat gebeurde vooral nadat Amerika onder Nixon in 1971 de ‘War on drugs’ had uitgeroepen. En als Amerika een oorlog uitroept, volgen wij braaf. Dat gebeurde ook toen Amerika na 9/11 de ‘War on terror’ uitriep. Nederland betoonde zich bij monde van Peter Balkenende het braafste jongetje van de klas en tekende verdragen waarmee Amerikaanse veiligheidsdiensten verregaande bevoegdheden in ons land kregen.
Toch zijn er ook in Amerika nu andere geluiden te horen over cannabis. In Colorado is de teelt en verkoop van cannabis sedert 1 januari vorig jaar vrijgegeven. Wat je daar ziet is dat verkoop, teelt en handel in handen is van grote commerciële bedrijven. Geen wonder, een ‘D.A.N.K.’ zet al gauw een half miljoen per maand om…
Ook in Nederland zie je die ontwikkeling.
Het bedrijf van Ben Dronkers, Bedrocan, is sedert 1 maart 2005 het enige bedrijf dat is gecontracteerd door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport voor de teelt en productie van medicinale cannabis. Ze produceren 3 verschillende soorten, maar het high effect van alle drie is beduidend lager dan de wiet uit de coffeeshops. Het is zeer de vraag of gebruikers daarvan nog met non-conformisme bezig zijn.
De afgelopen twee jaar zijn op vele plaatsen in de wereld rapporten verschenen over de helende werking van cannabis. Het gebruik als pijnstiller is algemeen erkend en ook de positieve effecten bij kankerpatiënten zijn inmiddels bekend.
De farmaceutische industrie heeft baat bij het schrappen van het gedoogbeleid.
Het heeft er alle schijn van dat die machtige industrie effectieve lobby’s heeft bij regeringen om zich te gaan houden aan de verdragen die voortvloeiden uit de ‘War on drugs’.
Van Vollenhoven pleit ervoor dat Nederland een keuze moet maken: óf het voortouw nemen om andere landen te overtuigen van een andere aanpak dan de repressieve en de internationale verdragen te veranderen, óf stoppen met het gedoogbeleid. Zo’n pleidooi komt de lobbyisten van de farmaceutische industrie goed uit…