Squirten

Ooit liet een vriend me een stukje porno zien van twee vingerende vrouwen. Beter gezegd: éen vrouw vingerde, de ander liet zich dat welgevallen. De vingerende vrouw werkte heel hard, haar vinger beroerde de vagina van de ander in een zeer hoog tempo en bleef daarmee doorgaan terwijl de ander veel geluiden begon te maken en.. een fontein van helder vocht van zeker 10 centimeter hoog uit haar kut spoot. Wat was dat?!
“Dat is nou squirten,” zei mijn vriend. Nou hoe het ook genoemd werd, volgens mij was het een trucage. Spuitende vrouwen, dat bestond toch niet?!

Ik ben van een generatie waarbij vriendinnen elkaar nogal eens bekenden dat ze geen idee hadden wat klaarkomen was. Ook heden ten dagen schijnen vriendinnen dat soort gesprekken nog te voeren. Maar we leven in een tijd waarin alles zichtbaar wordt en niemand kijkt meer op van cursussen waarin je geleerd wordt hoe je een orgasme krijgt. En ook het woord squirten lijkt ingeburgerd te raken..
Nadat de vriend die het woord bij mij introduceerde een keer vertelde hoe geil hij het vond dat zijn toenmalige nieuwe vriendin bleek te kunnen squirten kon ik het nog nauwelijks geloven maar kon ik het niet laten er nader onderzoek naar te doen, zowel online als bij mezelf.
Squirten bleek geen pornotrucje, maar iets wat in principe elke vrouw kan leren.
Ik ben leergierig van aard. Zo leerde ik dat de onbekendheid met het fenomeen squirten bij mij voor verwarring had gezorgd waardoor ik bij heel geile vrijpartijen dacht dat ik van geilheid bijna moest pissen en me daar nog over schaamde ook en alles in het werk stelde om dat te voorkomen.
Ook bij mijn eerste experimenten met squirten was ik bang dat ik zou gaan plassen, maar uiteindelijk leerde ik hoe squirten toch echt vanuit een andere plek ontstaat en kan worden opgewekt door de juiste stimulering van de g-spot.
Maar waarom had ik mijn hele leven dit nooit geweten? Waarom had niemand, man noch vrouw, mij dit ooit verteld?

Een paar jaar geleden bekende een vriend mij dat hij de trend om schaamhaar te verwijderen niet kon waarderen. “Er moet iets te raden blijven, daarmee blijft het spannend, krijgt het soms iets mystieks,” zei hij. (Ik vraag me nu af of hij de g-spot van zijn vriendin zo kan stimuleren dat ze gaat squirten.)
De seksualiteit van de vrouw is vaak nog met geheimzinnigheid omgeven. Ik begin te vermoeden dat het voor veel mannen te intimiderend kan zijn als dat anders is. Een vrouw kan maar liefst op drie manieren klaarkomen. En als ze dan ook nog kan spuiten, waar blijft dan de mannelijke seksuele suprematie?

Misschien zou je ook kunnen stellen dat klaarkomen wordt overgewaardeerd. En dat wat kan niet altijd hoeft. Seksualiteit, los van liefde, komt al snel in de verleiding van die overwaardering. Seksualiteit die gecombineerd wordt met liefde voor elkaar, heeft meer aandacht voor de ander, minder voor het eigen hoogtepunt. Liefdevolle seks is een langgerekt genieten, waarbij geen streven naar hoogtepunten is, maar alle aandacht gaat naar elkaars genieten tijdens het hele vrijproces. Tantra is de ultieme verfijning van deze manier van vrijen. Elke vorm van presteren wordt losgelaten.

Nu het fenomeen squirten aan bekendheid toeneemt, wordt ook deze vorm van orgasme soms aan het willen of zelfs moeten presteren toegevoegd. Getuige o.a. deze vermakelijke cabaretscene van Vrijdag & Sandifort. Vrijdag lijkt ‘een tsunami van squirten’ een ultieme vorm van geilheid. Maar zo is het niet voor elke man.
En daar is misschien net als dat er over squirten lang gezwegen is, een simpele verklaring voor: het is een natte bedoening.

Advertenties

Grenzen

De uitzending met Jeroen Pauw woensdagavond ten spijt, heb ik nog steeds in de media geen sluitende verklaringen gehoord of gelezen over de oorzaak van de plotselinge toename van het aantal vluchtelingen.
Uiteraard zijn er ‘vermoedens’ dat de bombardementen die het westen uitvoert op IS in Irak en Syrië een rol spelen. Vooral Syrië wordt zo ongeveer kapot gebombardeerd. De inwoners van dat land hebben na het geweld door hun eigen leider en IS nu met zoveel geweld te maken dat je daar toch niet meer met enig fatsoen kunt leven?
Asha ten Broeke verbaasde zich in haar column van 24 april (VK) over een wereld “Waarin we verbaasd zijn dat er mensen naar hier komen uit een continent dat wij al eeuwenlang leegroven, om de welvaart, de kansen en de veiligheid te halen die we zelf van hen gestolen hebben.”
Ook IS is volgens velen het gevolg van westers ingrijpen in de regio waar een coalitie van vele westerse landen nu weer volop bezig is met oorlog voeren.
Zijn westerse leiders nou echt zo onbewust van de gevolgen van hun acties?

Alle critici van het asiel- en vluchtelingenbeleid in Europa moet ik in één ding gelijk geven: ja, de samenleving verandert met de komst van al die ‘buitenlanders’. Maar ik ben van mening dat de veranderingen in de westerse samenleving onontkoombaar zijn, met of zonder grote toestroom van vluchtelingen.
Nederland heeft eeuwenlang vluchtelingen opgenomen. De samenstelling van de bevolking is al heel lang meer en meer een smeltkroes van achtergronden en culturen. Na Kelten, Saksen en Vikingen komen er al sinds de Romeinen mensen uit zuidelijker en oostelijker streken ons land in. Waar komen anders die pigmenten van donkerharigen en al die tinten huid vandaan?
Het is de afgelopen decennia wel steeds harder gegaan, met als gevolg dat je waar je ook bent in Nederland mensen van allerlei nationaliteiten tegenkomt, allerlei talen hoort spreken, kleine mensen naast lange noordelingen door winkelstraten ziet lopen.
De multiculturele samenleving is al tijden een feit.
De hele wereld is bezig éen grote smeltkroes te worden.
Maar hoe zou het anders kunnen?
De virtuele wereld is er een die grenzen slecht.
Hoe kun je nu een mondiale samenleving hebben waarin communicatief alle grenzen verdwenen zijn en toch volhouden dat de fysieke wereld er een van grenzen is?

Sedert ik me in 1988 bezig ging houden met de virtuele wereld heb ik nog steeds deze hoop: dat de moderne media zullen zorgen voor een wereld zonder grenzen. Een wereld waarin we gaan beseffen dat we allemaal met elkaar in hetzelfde ‘schuitje zitten’. Een wereld waarin iedereen zich bewust wordt dat we allemaal afhankelijk zijn van ons moederschip Aarde.
Een wereld waarin we zodanig beseffen dat we allemaal met elkaar verbonden zijn, dat hebzucht die leidt tot oorlogen, uitbuiting enz. niet meer een ‘bij de mens behorende eigenschap’ is, maar gezien zal worden als het grootste kwaad waarmee we ons gezamenlijk voortbestaan op deze kwetsbare planeet op het spel zetten.