Bij de school

Het is de eerste keer dat we rond deze tijd een rondje lopen richting de basisschool. Door de ogen en vooral de oren van de pup zie en hoor ik de drukte die de aanvang van de schooltijd met zich meebrengt. Hardrijdende brommers, fietsen die met allerlei lawaai hun gebreken aantonen, dichtslaande portieren, bakfietsen met klapperende geluiden, krijsende kinderen, roepende ouders. De pup gaat steeds even op zijn kont zitten kijken naar wat dat nu weer voor een geluid is.
Terwijl we zo langzaam vorderend naderen wordt de omgeving van de school snel rustiger. Er is al bijna geen kind meer te zien en de ouders die er nog zijn staan met zijn tweeën te praten.
Eén duo staat wat verder van de ingang, bijna verscholen achter de bomen bij de buurtspeelplaats.
Het zijn een man en een vrouw en hun houding drukt uit dat ze alle aandacht voor elkaar hebben, zonder dat ze vertrouwd zijn met elkaar. Zij blijft ogenschijnlijk rustig staan, maar als ik goed kijk zie ik dat ze geregeld haar gewicht verplaatst van het ene naar het andere been. Hij beweegt veel; dan staat hij naast dan weer tegenover haar. Zijn onrust zegt me dat ze geen stel zijn, dan zou hij niet zo zijn best doen.
Zouden ze vreemd gaan met elkaar?
In hun buurt gaat mijn pup op zoek naar een plekje om te poepen, ik neem demonstratief een plastic zakje in de hand.
“Ik betaalde toen 300.000 gulden,” zegt hij.
“Wij kochten net toen de omslag begon,” zegt zij. “Dat was niet echt gunstig.”
Het klinkt niet echt als een versiergesprek. Zij blijft in de wij-vorm praten, hij in de ik-vorm.

“Toen kostte een pilsje in guldens 1,75. Drie jaar later 2 euro 20.” Zegt hij dat om de waardestijging van zijn huis te illustreren?
Of is het een stille hint om samen ergens wat te gaan drinken?
Het extreem keurige ABN dat hij spreekt zal zorgen dat hij nooit uit de toon valt.
De pup loopt door, ik moet er achter aan. Misschien kunnen ze nu over een heel ander onderwerp gaan praten.

Als we na nog een straatje om geweest te zijn terugkomen, zijn er nergens meer ouders bij de school te bekennen. Maar het stel dat geen stel is staat nog steeds te praten.
Het wordt tijd voor een koffiebarretje in de buurt.

Geweld

Ruim 60 jaar geleden viel China Tibet binnen en vluchtte de Tibetaanse leider, de Daila Lama naar India. China heeft Tibet ingelijfd als zoveelste provincie en vele mensenrechten schendende en menigmaal zeer wrede acties gepleegd naar de vredelievende Tibetanen. Nooit kwamen andere landen Tibet te hulp. Nooit hielpen wereldmachten de Tibetanen van hun bezetter te bevrijden. De westers denkende mens zou wrok en boosheid en wat dies meer zij verwachten bij de Daila Lama. Maar niets van dat alles. Met een glimlach blijft de geestelijk (en politiek) leider van Tibet in ballingschap zijn boodschap van liefde en vrede prediken. Hij heeft er zijn land niet door terug en of Tibet ooit weer zelfstandig zal worden mag na zestig jaar ernstig worden betwijfeld.
Er is wel iets anders gebeurd: het gedachtegoed van het Tibetaans boeddhisme is inmiddels wijd over de wereld verspreid.

Sedert twee weken prijs ik me gelukkig met een thans twee maanden jonge Briard. Hij is lief, leergierig en slim, maar een paar dagen terug begon zijn puppy gekluif te veranderen in bijten. Niet echt doorbijten, maar op steeds meer situaties begon hij te reageren met bokken en daarbij bijtgedrag vertonen. Het bokken werd springen en de tweede dag dat hij dat gedrag vertoonde hapte hij al in mijn schoudertas die boven heuphoogte hing. Tijd voor de hondengedragstherapeut vond ik en dat vond die therapeut ook.
Mijn jonge hondje bleek door de vele indrukken die hij opdoet overprikkeld en zijn bijtgedrag had daar mee te maken. En tevens met dat hij heel gevoelig is, wat de dierenarts een dag eerder ook al had geconstateerd. Zo gevoelig dat verbaal geuite boosheid al te veel voor hem is. Verbale correcties roepen bij mijn hondje grote onzekerheid op en lichte fysieke correcties pareert hij acuut met agressief gedrag en het enige dat hij kan bedenken is bijten. Ik dien hem op te voeden met liefde en zachtheid en vooral non-verbale duidelijkheid. De eerste dagen kan ik de plantenspuit inzetten bij excessief gedrag. Zo kan ik tezamen met het sterk terugdringen van prikkels weer evenwicht brengen.

Eerder deze week vatte Maarten van Rossum in het programma van Jeroen Pauw nog eens kort samen hoe westers geweld in islamitische staten heeft gezorgd voor het ontstaan van IS. Toch is het antwoord van steeds meer landen op de agressie van IS geweld. Heeft geweld ooit het geweld in de wereld doen afnemen? De vergelijking van mijn hond met IS gaat natuurlijk mank, maar toch…

De ‘gewone man’ en onze bewindslieden roepen nu op om je niet door angst te laten leiden als het om terroristen gaat. Daarin meen ik iets van het Tibetaanse gedachtegoed terug te vinden.
Maar ondertussen is een aanpak van oog om oog, tand om tand en ideeën over ‘hard terugslaan’ zoals o.a. Hollande afgelopen week aankondigde, van een vroeg-middeleeuwse onbeschaafdheid waar je nog geen puppy mee kunt opvoeden, laat staan een wolf mee temmen.

Griepprik

Sluitend bewijs dat de griepprik werkt is er niet.
Toch roept het RIVM vandaag middels nieuwsberichten in de media op die griepprik toch vooral te nemen. Steeds meer 60-plussers schijnen de prik niet meer te willen en het RIVM is nu een offensief tegen die weigeraars begonnen met als ik de nieuwsberichten samenvat het motto: beter drie dagen ziek dan dood. Angstzaaierij dus.

We vaccineren onze kinderen en huisdieren vaak zonder dat we weet hebben van wat er nu eigenlijk in de entstoffen zit. We worden door de vaccinerende instanties wel voorgelicht over de voordelen van vaccinaties, maar vrijwel niet over de nadelen en die zijn er ook. Vaccinatieschade komt geregeld voor meldt o.a. dit Volkskrant artikel. Waarom krijgen ouders niet automatisch de bijsluiter van de vaccinatie? vraagt de auteur zich af.
In de griepprik en de vaccinaties van onze kinderen zitten niet alleen ziektekiemen, maar ook chemische en soms ronduit giftige stoffen. Nog afgezien van dat ieder mens anders reageert op de inspuiting van ziektekiemen, worden er steeds vaker relaties gelegd met die ziektekiemen maar ook de ‘hulpstoffen’ in vaccinaties en ziekteverschijnselen die soms jaren na de vaccinatie aanhouden.

Mijn bewustzijn hierover ontwaakte toen ik met wijlen mijn hond na bijna twee jaar chronische oorklachten en tal van smeerseltjes die ik in het oor moest aanbrengen belandde bij een homeopathische dierenarts. Die vermoedde een verband met de vaccinaties en gaf hem homeopathische verdunningen van de vaccinaties. Binnen een maand waren zijn oorproblemen opgelost.

Het RIVM heeft ook veel stimulans doen uitgaan voor het inenten van jonge meisjes met het zgn. HPV-vaccin dat zou helpen om baarmoederhalskanker te voorkomen. De bijwerkingen van de vaccinaties geven volgens het RIVM geen aanleiding tot ongerustheid en de inentingen zijn inmiddels opgenomen in het Rijksvaccinatieprogramma. Maar er komen steeds meer bewijzen dat Gardasil en Cervarix, de twee vaccins tegen baarmoederhalskanker, grote gezondheidsrisico’s met zich meebrengen. Het ontstaan van veel chronische kwalen en auto-immuunziekten worden door steeds meer mensen toegeschreven aan de vaccins.
Wetenschappelijk sluitend bewijs dat de vaccins werken tegen baarmoederhalskanker ontbreekt en zelfs goed onderzoek naar de bijwerkingen blijkt nooit gedaan. Het tempo waarmee deze vaccins geïntroduceerd zijn, is ongekend en kan worden toegeschreven aan een fikse lobby van de farmaceutische industrie. Ondertussen zijn onze dochters in feite proefkonijn.

Misschien dienen we ons eens goed af te vragen wat de relaties van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) met deze bedrijfstak zijn.
En of het echt wel nodig is om ons en onze kinderen en huisdieren tegen van alles en nog wat in te laten enten. Nog niet zo lang geleden kregen kinderen hun natuurlijke weerstand tegen ziekten door ‘gewoon’ af en toe een poosje ziek te zijn. De vermoedens nemen toe dat in zulke periodes meer weerstand wordt opgebouwd dan alleen voor de betreffende kinderziektes.

Na het journaalitem met de schaamteloze RIVM campagne voor de griepprik lees ik verder in de nieuwe dichtbundel van Astrid Lampe; De Taiga zwijntjes. Mijn oog valt op: “hoe het ook zij- stap uit de rij: ontspan!”