Onderwijs

Bij een vriendin maak ik voor het eerst kennis met haar kleinzoon. Acht maanden is hij en vanuit zijn kinderstoeltje bij de tafel bestudeert hij uitgebreid wie ik ben, volgt alle bewegingen van mijn pup nauwgelet. “Hij neemt de tijd om mensen en nieuwe dingen te leren kennen,” zegt mijn vriendin. Ja dat is heel duidelijk. Hij bekijkt ons heel ontspannen, maar zijn blauwe ogen zijn alert. Ik kijk terug en af en toe komt er het begin van een glimlachje op zijn lieve gezichtje. Wat een knap kind, in alle betekenissen van het woord. Maar bij het consultatiebureau denken ze daar anders over vertelt mijn vriendin. Daar vinden ze dat hij te langzaam reageert.

De volgende dag krijg ik deze tekst van ‘Omdenken’ onder ogen:
“Een slim kind kan zich dom voelen omdat hij niet zo simpel kan denken als van hem op school gevraagd wordt.”
Het voorland van de kleinzoon van mijn vriendin? Ik stuur de tekst door en ze reageert: “Daar hebben mijn kinderen en ik op school ook veel last van gehad. Pas later toen ik in het volwassenen onderwijs zat viel het kwartje dat het niet de bedoeling was dat ik er over nadacht maar dat ik aannames in mijn hoofd moest stampen. Ik heb toen met 8, 9 en 10 nes mijn mbo diploma gehaald.”  

Ineens zie ik het woord onderwijs met heel andere ogen: Onder-wijs. Waar komt dat woord eigenlijk vandaan?  De verklaring van woordherkomst en -opbouw zou zijn: samenstelling bijwoord “onder” en het werkwoord “wijzen”. Dus niet het wijs van wijsheid of wijzen van wijze mensen.
Onderwijs betekent volgens alle woordenboeken: het anderen kennis bijbrengen, lesgeven. En het staat synoniem voor onderricht.
Ik vond ook deze definitie: “Georganiseerde communicatie van niet-incidentele aard met als doel overdracht van kennis, vermeerdering van inzicht en-of aanleren van vaardigheden.Deze definitie is ontleend aan de International Standard Classification of Education (ISCED) van de UNESCO en zo wordt onderwijs ook in de Standaard Onderwijs Indeling 1998 (SOI 1998) omschreven.”

Soms vraag ik me af of ons onderwijsstelsel nu voor het kind of voor de samenleving bedoeld is. Bij sommige opleidingen voor volwassenen, vooral die binnen het bedrijfsleven, lijkt soms zelfs de term ‘robotisering’ van toepassing. Aanpassen aan ‘de norm’ lijkt het parool. (ik schrijf een paar keer ‘lijkt’ omdat binnen de context van deze column uitgebreide bewijsvoering niet aan de orde is).

Meten is weten.. maar het heeft er alle schijn van dat hoe meer we weten, hoe meer we elkaar langs de meetlat leggen. Dat heeft verstrekkende gevolgen. Vele denkers hebben er al op gewezen dat de groten uit onze geschiedenis nu wellicht een etiket zouden krijgen opgeplakt uit de DSM, het standaardwerk in de psychiatrie. Eén van die denkers is Gabor Maté. Hij pakt in zijn lezingen o.a. uit over ‘De mythe van normaal‘.

De Stichting Pandora kwam in de zeventiger jaren van de vorige eeuw met een affiche in spiegelvorm met daarop de tekst: “Ooit een normaal mens ontmoet? en…, beviel ‘t?”

 

Advertenties

Monteurs

Toen ik in 1988 gefascineerd raakte door het fenomeen computers en allerlei communicatieve toepassingen begon te bedenken, had ik nooit gedacht aan een systeem dat telefonistes ging vervangen. Inmiddels begint die toepassing steeds extremere vormen aan te nemen waar de klanten die hun leverancier bellen niet gelukkig van worden…

Ik was weer eens zo’n klant. De ene dag moest ik mijn verhuurder bellen, de andere mijn internetprovider.

Het computersysteem van mijn verhuurder wilde eerst weten of ik huurder was of niet, had vervolgens een meerkeuzevraag waar als 5e optie een reparatieverzoek bij zat. Vele meerkeuzevragen en ook het intoetsen van de cijfers van mijn postcode en mijn huisnummer later, ging de computer van mijn verhuurder me doorverbinden met het bedrijf dat de reparatie moest uitvoeren waarna het meerkeuzevragen beantwoorden en weer ingeven van mijn postcode enz. opnieuw begon. Ruim 7 minuten nadat ik mijn verhuurder te kennen had gegeven dat ik huurder was, kwam ik in de wacht bij het energiebedrijf dat kennelijk ook mijn warmwatervoorziening kan repareren. De wachttijd viel mee, na slechts 3 minuten kreeg ik een echte telefoniste aan de lijn die me ook weer het e.e.a. aan vragen stelde.

Welke foutmelding ik kreeg? Uh? Die cijfers in mijn display. Welke waren dat? En hoe veranderden ze als ik de kraan open draaide? En deed mijn verwarming het nog? Stom, ik had zelf natuurlijk al lang kunnen controleren of mijn verwarming het nog deed. Dit kostte tijd, veel tijd. Waarom vroegen ze daar niet naar bij de meerkeuzevragen, ik had toch ook moeten aangeven dat het om een combiketel ging… Maar de telefoniste speelde geduld. Na de controle van de verwarming moest ik nog het drukmetertje zoeken. “Anderhalf maar! Dan moet hij bijgevuld,” zei de telefoniste.

Dat zei de monteur een paar uurtjes later ook. “En dat moet u zelf doen,” voegde hij toe.

“Maar dat kan ik niet zelf”. Ik heb sedert een tijd een nieuwe vulkraan waar ik niet los van krijg wat ik vermoed dat los moet en ook de waterkraan waar ik de slang aan koppelde is vervangen waardoor de slang niet meer past. Dan moet het op de kraan waar de wasmachine is aangesloten, maar daar krijg ik met geen mogelijkheid beweging in en ik wil het aansluiten op de installatie graag voorgedaan krijgen. Het is bovendien raar dat er water weg loopt en ik liet hem de twee plekken zien waar duidelijk water uit de leidingen lekt. Maar daar ging hij niet over. Als ik daar wat aan gedaan wil hebben moet ik via mijn verhuurder een ander bedrijf bellen.

Hij ging eerst bij de ketel kijken. Daar was niks meer mis. Een kwartier voor zijn komst was de verwarming weer aangeslagen en had ik ook weer warm water. Dat kwartier zou ik bezig geweest zijn om te melden dat alles het weer deed. Tijd voor bijvullen dus. Maar nadat ik de monteur had uitgelegd waarom ik het (nog) niet zelf kon, vond de man bijvullen ineens niet meer nodig. 1,5 op het drukmetertje was voldoende.

De buurman heeft me uiteindelijk geholpen om de cv installatie bij te vullen. Waarbij de problemen met de vulkranen enz. voor een waterballet zorgden en ik diverse malen de hoofdkraan heb moeten dichtdraaien. Lag niet aan de buurman, maar aan de slecht functionerende kranen. Maar daar gaat vast weer een derde bedrijf over.

Mijn internetprovider had ook al een extern bedrijf ingehuurd om problemen bij mij op te lossen. Dat bedrijf had de opdracht gekregen om een nieuw modem bij mij aan te sluiten en het aansluitpunt van de bovenste verdieping te verplaatsen naar de begane grond bij het isra punt. Maar de monteur van dat externe bedrijf vond die verplaatsing onzin. Dat maakte allemaal niks uit. “Ja maar,” probeerde ik nog, “de bedoeling is dat ik daarna van ISDN/ADSL kan overgaan op analoog en VDSL om meer snelheid te krijgen.” Maar dat maakte volgens hem niks uit. En dat ik nu op BG geen wifi heb lossen we gewoon op met een wifi repeater. Die had ik al en die hielp dus niet meer, maar hij kent dat merk niet dus kan me daar niet mee helpen. Ik verklaar me bereid om via hem een nieuwe wifi repeater aan te schaffen die hij wel kan configureren voor me. Hij wordt daar niet blij van en als hij die uit zijn auto heeft gehaald, blijkt waarom: het is een type dat hij nog niet kent. Tevergeefs belt hij de technische ondersteuning van mijn internetprovider, die verwijst hem door naar de fabrikant. En och jee, het uur is om; als hij nu doorgaat moet ik zelf betalen.

De volgende dag heb ik telefonisch technische ondersteuning gekregen die alles bij elkaar drie uur in beslag nam en een paar dagen geleden heeft een andere monteur van het externe bedrijf mijn modem verplaatst naar het isra punt. De wifi repeater is niet meer nodig.

De lekplekken op de verwarmingsbuizen heb ik maar zo lang zelf omwikkeld.
Ik heb even genoeg van monteurs die als een soort verlengstuk van computersystemen andere monteurs werk verschaffen.

Vergeven

Recent vroeg een oude vriendin hoe ik dat ooit heb gekund, mijn incestpleger vergeven. Het wordt me vaker gevraagd of er wordt met ongeloof op gereageerd als ik er over vertel. Dat komt meestal omdat vergeving gezien wordt als iets dat iemand moet ‘verdienen’. Aan iemand vergeven worden voorwaarden gekoppeld. Dat komt vermoedelijk omdat we vergeving vooral kennen van een dader die om vergeving vraagt. Of we kennen het uit relaties waarbij vergeving vragen een soort overtreffende trap is van sorry zeggen. “Sorry schat, ik zal het niet meer doen, kun je het me vergeven?”
De bedoeling van de vraag om vergeving is het kunnen beginnen met een schone lei, het negatieve gebeurde achter je kunnen laten. Dat geldt voor een ‘dader’, maar dat geldt minstens zo sterk voor het ‘slachtoffer’.
Als je iemand kunt vergeven maak je jezelf vrij van allerlei negatieve gevoelens die je hebt jegens iemand. Niet langer voel je boosheid, wantrouwen, wrok, angst, jaloezie of wat voor lastige emotie dan ook. Als je er in slaagt de ander echt te vergeven, kun je al dat soort gevoelens achter je laten en is er weer ruimte voor positieve gevoelens.
Echt vergeven, wezenlijk vergeven, is een daad van liefde. Allereerst voor je zelf.
Bij heftige gebeurtenissen zoals incest of andere vormen van geweld is het niet eenvoudig om te vergeven. Maar door te beseffen dat je vergeven voor je zelf doet en dat het een proces is dat zich in je zelf voltrekt, ja zelfs zich kan voltrekken zonder dat de ander het hoeft te weten, kun je stap voor stap alle emoties los laten. Het vergt het onder ogen zien van alle gevoelens die je hebt en wellicht verhinderen om gelukkig te zijn. Een voor een je gevoelens erkennen en als het nodig is je zelf vergeven dat het achter je laten nog niet lukt, net zo lang tot het wel lukt. Wees lief voor jezelf en omarm je negatieve gevoelens, accepteer ze en vergeef jezelf dat je ze hebt. Plak er eens geen etiket op, het is niet negatief of positief, niet goed of kwaad, het is zoals het is. Door dat te doen verdwijnt er al veel lading van je gevoelens. Kun je echt accepteren dat het is zoals het is? Dan kun je het ook ‘los laten’. En dan kun je gaan vergeven. Ook de ander, hardop, of in stilte.
Het vergeven van ernstige daden die je schade hebben berokkend, is geen kwestie van een paar uurtjes, zeker niet als je voor het eerst aan de gang gaat met wezenlijke vergeving.
Maar als je kunt zien dat vergeven je zelf bevrijden is van gevoelens en gedachten die je afhouden van een vrij en gelukkig mens zijn, wordt vergeven een daad van dankbaarheid.

De wereld is niet allemaal liefde en vrede, hoe graag we dat ook willen. Maar door te accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn en vergeving te schenken, maak je de wereld weer een stukje lichter, in ieder geval je eigen binnenwereld waardoor de ellende daarbuiten draaglijker wordt en.. je weer aandacht kunt opbrengen voor het mooie en schone dat er ook is in de wereld.

Ik wens iedereen een heel vredig en liefdevol 2016. Als het niet in de buitenwereld is, dan toch in ieder geval in je binnenwereld.