Weggooien

Of ik even het wandelwagentje kan vasthouden zodat het niet kiept. Het is een speciaal wandelwagentje, een zgn. doggy ride. Ze vervoert er haar hoog bejaarde teckel in die ze nu gaat pakken om de terugreis te kunnen aanvangen. Ze heeft veel boodschappen in het karretje waardoor het gewicht teveel een kant op gaat. Bij die boodschappen een nieuwe koekenpan. Vanmorgen is haar oude koekenpan gevallen. Hij was wel vaker gevallen, maar ze was er een beetje aan verknocht, maar nu was hij toch echt kapot.
Ik herken dat. Heb al lang een nieuwe koekenpan, maar gebruik nog steeds de oude waarbij ik elke veertien dagen een schroefje moet aandraaien anders valt het handvat er af. De nieuwe koekenpan is net een andere maat en van ander materiaal, we moeten nog aan elkaar wennen. Never change a winning team, maar soms kan het niet meer anders.
Ik heb enige mate van bewondering voor mensen die zaken die beschadigd zijn rücksichtlos weggooien. Alles in hun huis is heel en functioneel, ze hebben nooit uitpuilende kasten maar zijn de eersten die hun kast of lade te vol vinden en dan efficiënt opruimen.
Ik was zo’n type dat die mooie mok of bord waar een klein stukje van af is, toch weer afwast en terug in de kast zet. Was, want sedert iemand die trainingen gaf aan kantinedames me vertelde hoe servies met een barst of andere beschadiging bacteriën verzamelt en hoe hij die bij trainingen onder een vergrootglas liet zien waarbij de dames gruwden, weet ik dat het te onhygiënisch is.
Maar andere zaken zijn nog steeds wel ergens goed voor. Ooit. Misschien. De zolder getuigt van deze misplaatste zuinigheid. Hoewel, ook weer niet helemaal misplaatst, want vanuit milieu oogpunt gezien is weggooien wat nog goed is een slechte zaak. Daarom vind ik al die weggeefwinkels, -tafels en gevelkastjes zo’n uitkomst. Wat je niet meer nodig hebt kun je daar een goede bestemming geven. Er blijkt altijd wel iemand gebaat bij wat jij weggooit.
Ik breng nu elke week iets weg naar zo’n weggeefplek. Mijn huis wordt steeds ruimer… Dat voelt lekker, ook ruimer in mij.
Wie weggeeft wat je niet meer nodig hebt is niet alleen aan het opruimen. Je zorgt er ook voor dat je vertrouwen kan groeien. Het vertrouwen dat het leven, het universum, God of hoe je het ook maar noemen wilt, zorgt dat alles op je pad komt wat je nodig hebt.
We hebben veel minder nodig dan we denken. Ik ben op vakanties steeds weer verbaasd hoe tevreden ik ben met wat ik in mijn koffer heb en wat ik op mijn bestemmingen aantref.
Overbodige zaken zijn ballast, illustraties van je onzekerheid over de toekomst. Die onzekerheid zit in onze westerse, materie gerichte cultuur ingebakken.
In de tijd dat Portugezen en Spanjaarden aan het koloniseren waren vroeg een Indiaanse medicijnman een keer aan zo’n Zuid-Europese handelsman: “Waarom kap je toch zoveel bomen? En waar breng je die naartoe met je schip?”
“Die neem ik mee om voor de toekomst van mijn zoon te kunnen zorgen.”
“Eigenaardig,” zei de medicijnman. “Wij laten de bomen juist staan omdat we vertrouwen dat moeder aarde zo kan zorgen voor de toekomst van onze zonen”.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s