Altijd blij

Naarmate de camera’s op de mobiele telefoons in kwaliteit toenamen, nam ook het fotograferen en filmen toe. Ons hele leven moet tegenwoordig vastgelegd. Wat we eten, met wie, naar welk concert we gingen en met wie, waar we ook maar heengingen en met wie wordt vastgelegd. Youtube is inmiddels vergeven van de ‘bootlegs’, het wordt steeds moeilijker om een professionele opname van concerten te vinden tussen alle bewerkingen daarvan en slechte amateurfilmpjes.
De selfie spant de kroon.
Wat me steeds meer opvalt is hoe blij iedereen kijkt op die selfies en groepsfoto’s. Niemand kijkt meer verlegen in de lens, in tegendeel. We zijn kennelijk volleerd in het in de lens kijken en hebben onze vrolijkste en guitigste gezichten geoefend met selfies.
We schamen ons nergens meer voor. De foto’s van dronken en/of doped faces op allerlei feesten lachen en schreeuwen me via de diverse sociale media tegemoet.
Kijk ons eens een lol hebben, zeggen die foto’s. De verhitte gezichten en natte slierten haar, flessen en glazen drank en gekke bekken trekken moeten dat illustreren. Het leven is één groot feest lijkt het wel en vooral bij de jongere generaties lijken parties daarbij een must.

Mijn dochter maakte selfies van haarzelf met haar pasgeboren baby tegen zich aan. Ze lacht ook op die foto’s, maar het is een ingetogen lach, een genietende glimlach. Prachtige foto’s.
Het grote voordeel van selfies: je bepaalt zelf wanneer je klikt en je kiest zelf welke je bewaart.
Fotografeert iemand anders je, dan speelt diens manier van kijken ook een rol in de keuzes. Speel ik fotograaf, dan komt die geoefende lach weer te voorschijn, maar eveneens zie ik, al is het soms maar even, die ongemakkelijke blik weer, die verlegen glimlach. Als een ander naar je kijkt, echt kijkt, kun je daar behoorlijk onzeker over worden.
Mensen die ik fotografeer willen steeds vaker kunnen (mee)beslissen welke foto bewaard wordt en welke niet. Ik begrijp dat wel en uiteraard werk ik daar aan mee. Maar opvallend vind ik dat zelden de foto waarop iemand ingetogen kijkt bewaard mag blijven. Er is een sterke voorkeur voor de blije foto’s.
Want we moeten vooral blij zijn in en met het leven kennelijk.
Ik ben een groot voorstander van genieten van het leven. Je hebt maar één leven en maak daar alsjeblieft iets moois van. Enjoy life! Maar steeds vaker komen die hyper blije gezichten op selfies op me over als een masker.
Ik ben niet altijd blij. Ik ben ook wel eens boos, verdrietig, gekwetst of wat dan ook. Ook die emoties horen bij het leven. Het zijn mijn leermomenten waardoor ik kan groeien en op een steeds diepgaandere manier met anderen kan omgaan en van het leven genieten. Als je zo’n moment fotografeert, ja dat is intiem. Dat is geen pose.

Advertenties

Alles is goed

Bij een van de toegangen van het natuurpark staat naast een bruggetje een verlaten scootmobiel. Ik kijk om me heen, vanaf het bruggetje kan ik een groot deel van het natuurpark overzien, maar geen mens te bekennen.
Ik ben niet ongerust. De eigenaresse van de scootmobiel komt hier al jaren en in die tijd hebben we diverse gesprekken gevoerd. De eerste keer over de indruk die zo’n verlaten scootmobiel op mij en anderen maakte.
Ze heeft er wat op bedacht: aan de achterkant van de rugleuning heeft ze met 2 knijpers een geplastificeerd briefje opgehangen.
Daarop staat met grote letters
‘ALLES IS GOED’
en daaronder:
“Ik ben even wandelen of zit op een bankje te genieten van het uitzicht of drink een kopje koffie.
Je hoeft niet de politie te bellen, alles is goed.
Maar wil je wel met je handen van mijn scootmobiel afblijven!”

Mensen met een scootmobiel kunnen meestal nog wel lopen, maar niet lang. Of alleen met heel veel aandacht erbij en de ondersteuning van een stok.  De vrouw van de verlaten scootmobiel loopt heel bedachtzaam, alsof ze lessen in Mindfulness in de praktijk brengt.
‘Iedere stap is vrede’ heet een boek van de van oorsprong Vietnamese zenmeester Thich Nhat Hanh die wordt gezien als de grondlegger van Mindfulness. Beroemd zijn zijn lessen in schrijden, maar loop meditaties horen bij elke boeddhistische cursus of yoga onderricht.

De meeste mensen wandelen in gezelschap. Al kletsend over van alles en nog wat, hele disputen kunnen al wandelend worden aangegaan. Ook ik vind het af en toe gezellig om met een vriend of vriendin in de natuur te wandelen. Ik kan dan niet nalaten om hun aandacht te vestigen op de natuur om ons heen, meestal zien ze dat nauwelijks, sommigen kijken, gefocust als ze zijn op het gesprek, zelfs meer naar de grond voor zich dan om zich heen.
Hoe anders is dat met mijn hond; hij ziet alles wat er gebeurt in de natuur en door zijn focus zie ik meer dan als ik alleen loop. We stappen stevig door of wandelen heel rustig, naar gelang we zin hebben en wat er te zien is. Ik zou ook kunnen gaan schrijden, bewust zijn van elke stap, dan zou ik wellicht nog veel meer van alle details in de natuur kunnen genieten, het micro leven tussen het gras waarnemen.

Mijn huidige hond doet hetzelfde als mijn vorige hond: bij het betreden van het natuurpark blijft hij even staan en kijkt langzaam om zich heen. Alsof hij de natuur indrinkt met elke ademhaling. Ik herken dat, doe hetzelfde.
“Om werkelijk te leven, moeten we terugkeren naar het nu. Het voertuig dat ons naar het heden terugbrengt is onze bewuste ademhaling” (citaat uit de teaser van het boek ‘Iedere stap is vrede’)

De benenwagen is ook een voertuig.  Bedachtzaam lopen in de natuur, dan is alles weer goed.

 

 

 

65

In ons land was een groot feest geven als je 65 wordt usance. Sinds mensenheugenis leek het, maar het zal wel begonnen zijn toen er op die leeftijd pensioen werd ingevoerd.
De grote feesten als iemand 65 wordt gaan nog onverdroten voort.
Maar pensioen krijg je dan niet meer, dat komt later, dus wat vier je dan als je 65 wordt? Dat je 65 jaar geleefd hebt? Niet iedereen haalt de 65, maar voor wie het haalt was het meestal een kwestie van niet al te ongezond of gevaarlijk leven en gewoon doorgaan met ademhalen. Dus niet zo’n bijzondere prestatie.
Toch vond ik het de afgelopen tijd leuk om als het zo te pas kwam te melden dat ik 65 werd. Misschien omdat meestal de reactie was dat ze me die leeftijd niet geven, misschien omdat het bijzonder zijn van die leeftijd half in de genen zit na zo lange tijd dat feit gevierd te hebben.
Achteraf denk ik dat het misschien slimmer was geweest als ik sommige mensen in de waan gelaten had dat ik tien jaar of zo jonger ben. Want tot mijn verbijstering was de kennis dat ik 65 ben voor die sommigen aanleiding om anders met mij om te gaan. Bij de hondenspeelweiden bijvoorbeeld lopen een paar mensen nu na een korte groet door om met anderen te gaan praten. Eerst dacht ik dat het me verbeeldde, maar dat ze geen gesprekjes meer aanknopen sedert in ons laatste, heel plezierige gesprek mijn leeftijd ter sprake kwam, vind ik te toevallig. Zelf gesprekjes aanknopen wordt door die sommigen minder gehonoreerd. Ook in andere situaties voelde ik ineens afstand bij sommigen sedert hen mijn leeftijd bekend werd.
“Je bent er te gevoelig voor,” zeiden mijn jongere vrienden. “Misschien heb je zelf altijd een beeld gehad bij 65 zijn en heb je die houding van sommigen zelf gecreëerd,” zeiden andere vrienden. Was dat zo? Zat het in mij?
Ik ging te rade bij vrienden die de 65 al een poosje gepasseerd zijn. Ja, ze herkenden wel wat ik mee maakte. Voor sommigen tel je niet meer mee of ze nemen je minder serieus. “Maar het zijn er gelukkig maar een paar,” zei een emeritus hoogleraar. “Het is hun probleem,” vonden al mijn oudere vrienden steevast.
Daar hebben ze gelijk in, en ik prijs me gelukkig met al mijn leeftijdloze vrienden.
Maar het neemt niet weg dat het voelt alsof er een streep getrokken is. Ik ben ineens aan de andere kant van die grens beland. Aan mijn kant van de grens krijg je korting, op busreizen en museumkaartjes o.a.. Dat is mooi meegenomen, maar de arrogantie van sommige jeugd vind ik soms bijna stuitend. Onze cultuur die jong zijn verheerlijkt laat helaas weinig ruimte voor gebruik maken van de wijsheid van de ouderen. Zou het kunnen dat het een rol speelt bij dat geschiedenis zich zo vaak herhaalt, mensen generatie na generatie dezelfde fouten blijven maken? Of hebben we die fouten maken nodig om te zijn en worden wie we zijn?
Ongevraagd adviezen geven kan natuurlijk ook niet. Ieder zijn of haar vrijheid.
Mijn vrijheid wordt een stuk groter als ik pensioen ga krijgen.
Dat is waard gevierd te worden. Ik ga dus toch een groot feest geven. De dag dat ik voor het eerst AOW krijg.