Hondenburen

Een paar jaar terug keek ik naar binnen bij een net leeggekomen huurwoning in de buurt. Op de vloer, dicht tegen de muur die kennelijk grenst aan de huiskamer van de buren stond met dikke zwarte letters een boodschap geschreven voor potentiële nieuwe bewoners. Klaarblijkelijk waren de schrijvers daarvan verhuisd vanwege het lawaai aan de andere kant van de muur, veroorzaakt door honden. Ik kende die honden als lieve, rustige honden, maar ja ik woonde er niet naast.

Ik heb slechts éen keer buren gehad die een hond hadden. Geen kleintje die hond en zijn zware blaf was goed te horen. Maar ik had er geen last van, meestal viel zijn geblaf me pas op als hij echt erg tekeer ging en dan blockte ik dat geluid doorgaans uit mijn systeem. Zoals ik ook vroeger de klanken van mijn vioolspelende vriend uitblockte (“hoe klonk dat?” Wat? “Wat ik net speelde.” Sorry, niet naar geluisterd), of tegenwoordig het beginnend pianospel van mijn buurman. Ja zelfs het lawaai van de snelweg hoor ik niet als ik in het natuurgebied er pal naast met mijn hond wandel. Ik focus op de natuur en mijn hond, niet op het lawaai.
Maar daar zijn grenzen aan. Als ik niet jaarlijks minimaal een periode in een natuurgebied van de stilte geniet gaat het continue geluid van de stad me vroeg of laat opbreken en ga ik steeds vaker midden in de nacht met mijn hond wandelen om van de stilte te genieten, eindelijk mijn eigen voetstappen te kunnen horen, het ritselen van blad, het wegschieten van een rat, geluidjes van nachtdieren. Het mooiste vind ik die momenten dat het volledige windstil is en alles stil wordt.. Oorverdovende stilte.. Mijn oren moeten er aan wennen…

I.h.k.v. mijn pup wennen aan alleen zijn, had ik weer een keer de duur van mijn afwezigheid verlengd en vroeg ik bij thuiskomst mijn buurman of de hond lawaai had gemaakt. Ik schrok van het antwoord: “Dat weet ik niet. Hij blaft altijd.” Naar mijn idee viel het wel mee, maar voor buurman was er kennelijk een grens gepasseerd. Ik nam me voor er strenger mee om te gaan maar het leek wel hoe meer ik het aanpakte, de hond steeds meer begon te blaffen. Niets te zien of te horen in de straat, maar de snel groeiende pup vloog naar het raam of er buiten vreselijk kabaal gemaakt werd of iemand voor de deur stond. We begonnen al grapjes te maken: “die hond ziet spoken” maar er leken steeds meer spoken te zijn en allengs werd het steeds minder grappig en sommige bezoekers opperden al dat er misschien een steekje los zat bij de hond. Hij kon op allerlei tijdstippen gaan waakblaffen alsof er werd aangebeld, maar vooral ’s avonds ergens tussen half 10 en 10 uur was het dagelijkse kost. Ik begon op te letten of er in die tijd iets gebeurde in de straat, ging buurman misschien rond die tijd naar bed? Maar nee, buurman ging sedert hij met pensioen was een tikkie later naar bed.
Lang verhaal kort makend: na ruim 4 maanden onverklaarbaar en steeds irritanter waakblaffen wat ook ’s nachts gebeurde, kwam ik er achter dat een buurvrouw schuin aan de overkant aan het treiteren was met een hondenfluitje. Mijn hond kreeg er pijn aan zijn oren van, blafte naar buiten en naar mij om duidelijk te maken wat er was, maar ik snapte er niets van want ik hoorde niets. Van dat fluitje dan, zijn irritante geblaf des te meer. Evenzo mijn buren. De buren aan beide kanten vonden het al beter als ik een andere plek voor de hond zou zoeken, die hond van mij hoorde volgens hen niet in de stad…

Ik vertelde dit verhaal vanmiddag aan een kennis, een hondenuitlaatster. Ze had ook een treiter story: 11 jaar lang had ze last van lekkages.. wat ze ook deed, de oorzaak werd niet gevonden. Tot haar buren verhuisden en haar nieuwe buren kwamen vragen of ze niet veel last van lekkage had. Bleek dat er een ingenieuze omleiding was gemaakt om regenwater af te voeren:  via een paar kleine pijpjes kletterde dat van enige hoogte op het dak van de hondenuitlaatster.
“Ze waren zogenaamd ook hondenliefhebbers, maar ik had al vaker gemerkt dat ze in feite een hekel aan mijn hond hadden,” vertelde ze. Ja, wij hondenbezitters merken zulke dingen aan onze honden. Zo merken we ook dat de tolerantie jegens honden afneemt, de angst toe. De nu al bijna twintig jaar vrijwel overal geldende aanlijnplicht voor honden heeft ervoor gezorgd dat steeds minder mensen iets van honden snappen. Wie weet er nu nog dat rennend een hond passeren geen goed idee is? Wij hondenbezitters moeten steeds intensiever trainen met onze honden om te zorgen dat ze sociaal aanvaardbaar gedrag vertonen onder omstandigheden die vaak zeer hond onvriendelijk zijn.

Ik ben ook gaan trainen met mijn hond om het zijn oren pijnigende gefluit te verdragen, maar er zal nog wel ‘even’ tijd overheen gaan voor hij het wantrouwen jegens geluiden in onze straat kwijt raakt. Van mijn buren kan ik echter niet vragen of ze dat geduld nog zouden kunnen opbrengen. Het is ook nauwelijks uit te leggen. Cezar Milan kan dingen toch ook in korte tijd afleren? Nee, niet altijd. Soms moet een hond maandenlang naar Cezars rehabilitatiecentrum. Weg uit een voor de hond slechte situatie.
Inmiddels is toch de vraag aan de orde of zo’n gevoelige hond als de mijne nog wel tegen alle hectiek van de stad bestand is. Naast het pijn aan zijn oren veroorzakende hondenfluitje dat hij maandenlang tevergeefs aan zijn baasje heeft proberen duidelijk te maken waardoor zijn gevoelens van veiligheid in zijn eigen huis werden aangetast heeft hij nog tal van andere slechte ervaringen opgedaan. Ook maakt hij dagelijks mee dat mensen bang voor hem zijn. Het doet zijn gevoelige aard allemaal geen goed. Hij is mede door al die ervaringen snel overprikkeld en/of onzeker en ook dat zorgt dat hij sneller blaft dan wenselijk is.
De treiterende overbuurvrouw is inmiddels overgegaan tot midden in de nacht en in de heel vroege uurtjes bonzen op de ruiten. Politie noch woningcoöperatie kan iets voor ons doen.  Noch konden ze dat de afgelopen 31 jaar voor tal van andere bewoners waarvan er minstens 6 verhuisd zijn vanwege het getreiter. Ik ga niet verhuizen. Maar mijn hond waarschijnlijk wel… Ik kan hem dit ‘woonklimaat’ niet langer aandoen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s