Overbodige producten

Zag en hoorde vanmorgen bij WNL op zondag Sofie van de End vertellen over het nieuwe tv programma De Medicijnmannen en arbitraire middeltjes die op de markt zijn, zoals die voor de ‘persoonlijke hygiëne’ van de vrouw. Sofie zei wat ik al jaren denk: Voor het schoonhouden van je vagina volstaat water. Ik heb die middeltjes nooit vertrouwd, de fauna en flora van de vagina raakt er volgens mij van in de war of op zijn minst uit balans. Sofie heeft de moed gehad om die zeepjes en gels enz. uit te proberen op haar eigen vagina. Die werd daar niet blij van want droger. Dus waarom zou je het kopen?
Daar zorgen slimme marketing technieken voor. Sofie windt zich op over dat die zinloze producten op de markt worden gebracht. Maar vooral over dat de marketingtrucs voor vaginale producten zich richten op jonge vrouwen en in feite op de onzekerheid die jonge vrouwen vaak over hun lichaam hebben. De intieme producten suggereren dat er iets mis is met je vagina en de geur daarvan. Maar Sofie helpt je uit de droom dames: haar vagina rook minder lekker na de intieme wasbeurten dan daarvoor..

Naast mijn laptop ligt een brief van de woningcoöperatie waar ik mijn huis van huur. Of ik even mee wil werken aan een enquête van tig pagina’s. Even dacht ik nog dat het ook in mijn belang is als mijn verhuurder weet wat ik vind van allerlei zaken het wonen betreffende. Maar na het zien van en luisteren naar Sofie wist ik het weer: het lijkt of de enquête zal bijdragen aan het woongenot, maar vermoedelijk wordt de uitslag vooral gebruikt voor de zoveelste efficiency slag en het volgende telefoonsysteem waar ik eindeloos op keuzetoetsen moet klikken voor ik in een wachtrij gezet wordt… Of de gegevens komen van pas bij het kiezen welke sociale huurwoningen aan de beurt zijn om onttrokken te worden aan het sociale, dus goedkopere woningbestand en verkocht gaan worden.
Ergert u zich ook aan al die feedbackmails die je krijgt van winkels en producenten waar je online iets bij gekocht hebt? Je kunt niets meer kopen of online reserveren of na afloop komen de vragen hoe je het gevonden hebt. Wilt u a.u.b. even een paar vragen beantwoorden? Wilt u wellicht een review geven? Was het product/ concert/ diner naar uw zin? Wat vond u van de service/ geluidskwaliteit/ bediening? Enzovoort enzovoort.
Er lijkt niks mis mee, maar grote kans dat uw antwoorden en reviews vooral benut worden om de marketing nog preciezer te maken.
Facebook laat zien hoe het steeds preciezer weten van wat u leuk vindt en niet, in de praktijk voor u uitpakt; u ziet vrijwel alleen nog berichten van gelijkgestemden.
Ook nieuwsberichten en advertenties worden voor u gefilterd. Maar dit werkt ook andersom. Sofie gaf ook een paar voorbeelden over hoe er voor nieuwe producten waar niemand op zit te wachten, heel slim een markt gecreëerd wordt.

Er is bekend wat we eten, waar we iets kopen, waar we naartoe gaan enz.
Alles in ons leven wordt onderzocht, alles wat we doen wordt vastgelegd en via vragenlijstjes, feedbackmails en enquêtes wordt daar aan toegevoegd wat we er van vinden.
Ons koopgedrag wordt beinvloed door slim gebruik van grote hoeveelheden data, het inzetten van technieken van (massa)psychologie en marketing.
Het wordt tijd dat we geen enkel onderzoekslijstje meer invullen.

Verspakketten

Ben je gelukkig in je werk?
Voelt het elke dag dezelfde tijd en weg naar je werk gaan niet als een keurslijf?
Kun je met gemak rondkomen van je salaris?
Fijn voor jou!
Ben je misschien iemand die zijn stamppotje bij de stamppotspecialist haalt of je avondmaaltijd laat wokken of bezorgen? Haal jij je koffie in een kartonnen beker bij de een of andere koffiespecialist of heb je ’s ochtends tijd om je eigen koffie te zetten en wellicht zelfs in een thermoskan te doen?
Koop je een broodje bij de zaak op de hoek bij je werk of in de kantine, of stel je thuis een weloverwogen lunch in meeneemverpakking samen?
Jonge werkers van nu vinden het de normaalste zaak van de wereld om maaltijden door professionals te laten verzorgen. Daar minimaal 15 euro per dag aan uitgeven is normaal geworden als je werkt. Je hebt het immers druk zat met je geld verdienen met het werk dat je zo leuk vindt…
De jongste trend van verspakketten van speciaalbedrijven of van supermarkten waarmee je aan de hand van een bijgeleverd recept een ‘home cooked meal’ kan maken neemt een enorme vlucht, als een soort tegenwicht wellicht.
Als je zelf de inhoud van zo’n verspakket bij elkaar zou shoppen, zou het veel minder kosten, vooral als je de tijd zou hebben om naar markten te gaan of je inkopen kan baseren op aanbiedingen.
Maar de doordeweekse markten worden steeds kleiner, er lopen steeds minder mensen rond en die er lopen zijn meestal gepensioneerd, invalide of anderszins werkloos.
Op de dinsdagmarkt waar ik geregeld inkopen doe, is de uiterst goed gesorteerde groenten- en fruitspecialist vermoedelijk het volgende slachtoffer bij de marktinkrimping. Zijn uitgebreide assortiment vergt prijzen die boven het marktgemiddelde liggen. Hij kan niet stunten met (over)rijp fruit en de groenten van het seizoen. Hij heeft de normale prijs nodig om ook al die speciale groenten- en fruitsoorten die je vrijwel nergens anders kunt kopen te kunnen aanbieden.
Een andere marktkoopman komt sedert de kerst niet meer ‘tot het weer aardbeientijd is’, want hij kon in de marktrustige winterperiode niet meer op tegen de stuntprijzen van groenteman nummer drie. Dat diens spullen meestal binnen een paar dagen op moeten schijnt er niet toe te doen. Wie weinig geld heeft kookt elke dag zelf.
Maar de werkende gooit dat rijpe fruit al snel weg en als je te weinig tijd hebt om ook de meest knapperige verse groente te verwerken, ligt die er uiteindelijk slap bij. Tenzij je die gesneden en verpakte groenten uit de super koopt. Hoe krijgen ze het toch voor elkaar om zo’n slamix na een week nog als kakelvers in je koelkast te kunnen laten liggen? (welk stofje en bewerking zorgt daarvoor?) Mijn zelf gesneden sla is al na een dag niet meer om aan te zien…

Kortom: werkenden hebben tegenwoordig weinig tijd voor en/of zin in zelf koken. Steeds meer singles zeggen niet te kunnen koken en terwijl de keuken nog niet zo heel lang geleden het domein van de vrouw was, lijken steeds meer vrouwen met een relatie niet kunnen koken een blijk van emancipatie te vinden.
Ik ben nog van de generatie die een man die kon koken een teken van emancipatie vond en kan genieten van koken als zinvolle hobby.
Tijden veranderen en vrouwen die niet buitenshuis werken om voor de kinderen te zorgen worden steeds zeldzamer.
Ik, kind van de babyboomgeneratie die nu zorgt voor de vergrijzing van ons land, vraag me toch af:
Zijn al die harde werkers nou echt zo gelukkig met hun werk?
Of zijn het brave slaven van het systeem wat we met zijn allen door er aan mee te doen in stand houden?
Ga vooral stemmen 15 maart en heb daarmee een minuscuul beetje invloed op wie van de politieke elite aan de macht komt.
Maar misschien zou je ook eens na kunnen denken hoe je leven er uit zou zien als je minder hard zou werken, dan weliswaar minder geld zou verdienen, maar wel meer tijd zou hebben. Voor jezelf misschien. Of om een goede en voordelige zelf bereide maaltijd op tafel te zetten.
Bijvoorbeeld.