Mooi he

Ze is die dag op de kop af 16 maanden jong. Lopen doet ze nog niet los, maar communicatie heeft al haar aandacht en ze is er voorlijk mee.
We bezoeken een speeltuin die meedoet aan de mode van constructies van waterbassins en pompen waar in combinatie met zand eindeloos speelplezier te beleven valt. De installatie in deze speeltuin is gigantisch. Ik bedien een van de pompen en zij loopt heen en weer langs een vier meter lange waterbaan om aan beide zijden daarvan met haar handje het water op te vangen.
Een paar keer komen er jongens even pompen, spelen, pluggen in en uit bassins doen. 6, 7 jaar zijn ze en mijn kleindochtertje vindt ze heel interessant. Als ze haar passeren zegt ze wat tegen ze, maar ze hebben geen aandacht voor zo’n dreumes met een taaltje dat ze niet goed verstaan.
Er is ook een jongen die alleen speelt. Met een plug in het bovenste bassins stopt hij het water dat richting mijn kleindochter loopt. Ze vindt het niet erg. Ze kijkt gebiologeerd toe hoe hij het water via een andere waterbaan naar een schoepenrad leidt dat er door gaat draaien. Bij het weggaan passeert hij haar, ze zegt wat tegen hem, maar ook hij negeert haar. Ze kijkt heel beteuterd.
“Zal ik weer gaan pompen?” vraag ik . “Ja!” zegt ze blij en daar gaan we weer door met hetzelfde spelletje van heen en weer lopen en haar handje onder de straaltjes houden.
Dan komt de jongen met de bril weer terug. Mijn kleindochter ziet hem aankomen, gaat op haar hurken en neemt met kikkersprongetjes een supersnelle spurt naar het schoepenrad. Ze gaat er pal naast zo rechtop mogelijk zitten, wacht tot de jongen in de buurt is en steekt dan haar vingertje uit naar het schoepenrad en zegt luid en duidelijk “Mooi he?!”
“Ja!” zegt de jongen.
Stralende lach op het gezicht van mijn kleindochter. Het is haar gelukt contact te maken.

Ik vertelde dit voorval aan vrienden waarvan er natuurlijk weer een paar begonnen over ‘nieuwetijdskinderen’.
De kinderen van nu zijn wellicht slimmer dan de kinderen van vorige generaties, maar vermoedelijk is dat door de eeuwen heen het geval. We worden steeds slimmer, we weten steeds meer. Er is zelfs een evolutietheorie over, de wet van Haeckel: de ontogenie is een herhaling van de fylogenie.
En sommige kinderen zijn op sommige vlakken extra slim. Ook mijn dochter was snel met haar taalontwikkeling. Toen die nog geen twee jaar was, zong ze al tien sinterklaasliedjes helemaal perfect.
We woonden in een schakelflat en hadden samen met nog vier andere flatwoningen de beschikking over een grote woonhal. Volgens de verhuurder pasten wij qua profiel niet zo goed bij de andere gebruikers van die woonhal, maar ik vond het al geweldig dat er nog twee gezinnen jonge kinderen hadden.
Mijn dochtertje kwam op een dag huilend terug van de woonhal die we tot een soort speelhal hadden bestempeld en waar ze met de buurkinderen gespeeld had. Ze zei letterlijk: “Mam, ze leven in een heel andere wereld als ik, maar daarom kan je toch wel aardig voor elkaar zijn?!”
2 jaar en vier maanden jong.
Daar is deze dreumes van 1 jaar en 4 maanden een waardige dochter van.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s