Muse

Vanaf de eerste keer dat ik de muziek van Muse hoorde vond ik het geweldig. En velen vinden dat met mij. Gisteravond werd er op tv een registratie van een concert in Rome op 6 juli 2013 uitgezonden. De tv aangesloten op de geluidsinstallatie en op de laptop de teksten erbij gehaald.
Die teksten van frontman en muzikale duizendpoot Matthew Bellamy zijn minstens zo goed als de muziek en maken duidelijk dat hij zich over allerlei onrechtvaardige zaken in de wereld opwindt. Vaak cynisch: “Koop een eiland (…) koop een oceaan!”
In Uprising:
“They’ll try to push drugs that keep us all dumbed down
And hope that we will never see the truth around”
De wanhoop en boosheid gilt Matthew met zijn falsetstem de microfoon in:
“I’m lost, crushed, cold and confused
With no guiding light left inside”
In Supremacy:
“Wake to see
Your true emancipation is a fantasy
Policies
Have risen up and overcome the brave
Greatness dies
Unsung and lost, invisible to history
Embedded spies
Brainwashing our children to be mean”

Muse is een duidelijke exponent van hun eigen generatie; verontwaardigd, nauwelijks meer gelovend in een goede afloop van een wereld die geregeerd wordt door hebzucht. Verzet is nodig maar hoe doe je dat?
“Love is our resistance” zingt Bellamy.

In mijn vorige column schreef ik over een andere generatie die ook geloofde in de kracht van liefde, de hippies. Ook die generatie vond (h)erkenning bij de muziek van hun frontmannen. Er was nog minder verontwaardiging. Misschien kwam dat omdat die generatie de eerste westerse was die massaal ging blowen en een ‘tevreden roker is geen onruststoker’.
De huidige generatie jongeren rookt en slikt van van alles. Ik kan de namen van al die spullen nauwelijks meer bijhouden, laat staan de werking. Die generatie lijkt te zeggen: het maakt niet meer uit wat we doen, alles gaat toch naar de kloten.
Waar Bellamy nog oproept haast te maken met verzet en met hoge falset uitroept “we’ll win” en “We will be victorious (so come on)” lijken jongeren van nu het verzet bij voorbaat kansloos te achten.
Zorg maar voor je zelf (en de mensen waar je van houdt) en leidt een zo leuk mogelijk leven is het motto. Een leven waarbij je je ogenschijnlijk aanpast en in je vrije tijd helemaal los gaat.

Het kan ook wat gelijkmatiger. Zonder de hoge pieken en dalen van allerlei druggebruik en door je zo min mogelijk aan te passen bijvoorbeeld. Door waar maar kan niet mee te doen aan wat er allemaal bedacht is om het ‘gewone volk’ onder de duim te houden.

Ik las recent deze strijdkreet:

Wees revolutionair: eet ecologisch en lokaal!

.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s