Leeg hoofd

Het lijkt in de publieke ruimte alleen nog maar toe te nemen: mensen die niet meer naar elkaar maar alleen nog op hun scherm kijken.
Bij reizigers is dat gedrag helemaal opvallend.
Naar buiten kijken in de trein is er niet meer bij, praatjes maken wordt steeds zeldzamer.
Ik kijk graag naar buiten, vooral bij mooi weer op weg naar onbekende of minder bekende bestemmingen.
Zo zag ik vandaag vanuit de trein het polderlandschap van de zeevang en vond het een toekomstgericht denken waarmee de spoorlijn zo hoog aangelegd bleek. Ik was enigszins verbijsterd over het vertrouwen dat bewoners van huizen die onder een dijk van het IJsselmeer lagen moeten hebben om daar te wonen. Die woningen, waaronder veel van boeren, liggen zo laag dat bij een overstroming alleen hun dak nog boven het water uit zou steken. Dat lijkt me in deze eeuw van opwarming van de aarde en verhoging van de zeespiegel niet zonder gevaar.
Praatjes maak ik ook graag.
Vooral met mensen die hun telefoon in de aanslag hebben. 😉
“Wat een geweldige apparaten he,” zei ik tegen een mevrouw die aan de andere kant van het gangpad al een half uur intensief met haar smartphone bezig was en op dat moment mijn enige medereiziger in die coupe. Ze bevestigde mijn observatie en vertelde uit zichzelf dat ze dat ding niet de hele dag bij zich had. Maar zo in de trein was het wel fijn alle appjes even bijwerken.
De mevrouw die ik toch zeker een paar jaar ouder schat dan mezelf logenstraft het idee dat bejaarden niet met smartphones om zouden kunnen gaan.
Soms is het anders dan je denkt. Zo zat ik vorig jaar op een Turks vliegveld een uur tegenover een stel dat niet met elkaar sprak, maar allebei hun telefoon voor zich hield. Pas toen ik opstond ontdekte ik dat ze een spelletje speelden, samen 😉

De gratis metro krant was vandaag in extra grote getale op de stations aanwezig, zodat ik hem zelfs nog begin van de avond kon scoren. Ik dacht dat de grote oplage met de verkiezingen te maken zou hebben, maar daarvoor verwees de krant naar hun website.
Wat ik interessant vond waren de vijf tips om je hoofd leeg te maken op pagina 11. Want ja! dat vind ik een van de voornaamste voordelen van reizen: dat je de tijd en de rust hebt om meditatief of contemplatief bezig te zijn.
Al die mensen met hun telefoon voor hun neus maken geen gebruik van die gelegenheid.
Waarom eigenlijk niet?
Zien ze reizen als verloren tijd die ingehaald moet worden door iets te doen tijdens het reizen?
Is het reizen zo’n onderdeel van hun drukke leven dat ze blij zijn hun apps en mailtjes en Facebook even bij te kunnen werken?

Wachtend op de bus zag ik een jonge man iets doen wat ik al lang niet meer gezien had: een kruiswoordraadsel oplossen (en ondertussen naar iets door een koptelefoon luisteren, ongetwijfeld via zijn smartphone).
In de overvolle stadsbus vanaf het station moest ik blijven staan waardoor me blikken gegund werden op heel veel verschillende telefoonschermpjes. De meeste mensen bleken bezig met WhatsApp of Facebook, maar een aantal zaten ook domweg spelletjes te spelen.
Eén van de vijf tips in de Metro was deze:
Zet je telefoon op stil en stop hem in je jas of tas. Zonder deze afleiding wordt het vanzelf stiller in je hoofd.

Juist in een trein word ik makkelijk stil in mijn hoofd. Waardoor ik er veel van mijn diepste inzichten en beste ideeën heb gekregen.

20180322_192138

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s