Rouwkaart

Zolang ik hier woon (zie vorige column ;-)) verwart de post mijn straat met een andere, tien minuten lopen hier vandaan. Ondanks de zeer afwijkende postcode krijg ik van tijd tot tijd post bezorgd voor mensen in die andere straat met hetzelfde huisnummer.
Met zelf de post daar in de bus stoppen ben ik jaren her al gestopt. Ik zet met grote letters de juiste straatnaam en verkeerd bezorgd op de envelop en stop hem in de bus van post.nl.

Donderdag ontving ik een rouwkaart.
Na de schrik van wie is er nu weer dood? volgt de opluchting dat de kaart niet voor mij bestemd is. Ja, de mens is een egoïstisch wezen.
Maar niet geheel zonder empathie en dus besluit ik de envelop die niet is dicht geplakt, open te maken. Niet uit nieuwsgierigheid, maar uit betrokkenheid. Immers, als het een uitnodiging voor een begrafenis of crematie of wat voor uitvaart dan ook is, is het misschien wel zo slim om te weten of dat al spoedig is. In dat geval wil ik de kaart zelf herbezorgen i.p.v. de omweg via de post besluit ik. Die stap is ook minder groot dan tot een aantal jaren geleden; wegens verminderen van het aantal brievenbussen ligt de dichtstbijzijnde bus inmiddels ongeveer halverwege mijn straat en die waarmee door slordig handschrift verwarring kan ontstaan.
Hoewel ik vermoed dat ik er vanwege medemenselijkheid niet aan ontkom, wil ik toch even checken of dat herbezorgen nodig is. Het kan tenslotte ook een bedankje zijn voor het bijwonen van een reeds voorbije uitvaart.
Ik krijg een soort klap in mijn gezicht als ik de kaart zie.
Voorop prijkt de foto van een prachtige blondine. Haar naar achteren in een staartje, een stralende lach onder helderblauwe kijkers. Ze is prachtig. En naar mijn schatting hooguit 24 jaar. Misschien jonger.
In een hartvorm aan de binnenkant worden prachtige eigenschappen van de mooie jonge vrouw opgesomd. Ze heet Lisa. Mooie lieve Lisa. Ik voel me een voyeur. Ik wil het niet lezen. Ik kijk naar de datum: de uitvaart is over 5 dagen. Meer hoef ik niet te weten en eigenlijk ook dat niet meer. Ik had al besloten.
Tijdens mijn fietstochtje naar het studentenhuis blijven mijn gedachten gaan naar wat er gebeurd kan zijn met de prachtige Lisa.
Zelfmoord? Zo’n prachtige meid? Met zoveel mooie eigenschappen?
Een ziekte?
Een ongeval?
Een misdrijf?
Ik zal het nooit weten.
Ik heb de tekst op de kaart niet gelezen.
Het gaat me niet aan.
Wel kijk ik op het rijtje brievenbussen of ik de naam van de geadresseerde zie staan. Maar ik zie geen Stijn. En ook de achternaam die ik net als de straatnaam nauwelijks kan lezen niet.
Ik bel aan bij een van de twee bellen zonder naambordje. Niemand reageert.
De tweede probeer ik niet. Ik besef dat ik aanbel uit nieuwsgierigheid. Want het is niet nodig; er is éen brievenbus voor alle studenten.
Ik hoop dat Stijn niet op een ander nummer woont en de kaart tijdig ontvangt.
Stijn en alle andere vrienden en vriendinnen en familie van Lisa: ik wens jullie in gedachten en vanuit mijn hart veel sterkte.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s