Glimlachen

Net gebeurde het weer: terwijl ik buiten loop kruist mijn blik die van een andere vrouw en ze glimlacht naar me. Ik glimlach terug.
Waarom doen we dat eigenlijk?
Waar komt die gewoonte vandaan?
Wanneer begon het me op te vallen? Sinds wanneer doe ik er aan mee? In mijn jongere jaren was het fenomeen me onbekend.
Ik zoek op internet naar de reden waarom vrouwen naar elkaar glimlachen.
Er blijken diverse onderzoeken gedaan te zijn naar waarom vrouwen glimlachen. Althans, dat schrijven tal van columnisten en bloggers, maar de bronnen van die onderzoeken kan ik niet een twee drie vinden.
Er zou een onderzoek zijn naar de verschillen tussen het glimlachen van vrouwen en mannen. Vrouwen zouden meer glimlachen dan mannen en sneller glimlachen tegen hoger geplaatsten. Alsof ze willen behagen.
Er is veel te vinden over de betekenis van glimlachen in het kader van sociale en seksueel getinte contacten.
Vrouwen kunnen ook een glimlach geven als ze in een seksueel ongemakkelijk situatie zitten. Dat is niet handig, want mannen vinden een glimlach van een vrouw vaak flirterig.
Als ik zo al die blogs en columns lees krijg ik de indruk dat vrouwen tal van ongemakkelijke situaties proberen op te lossen met een glimlach.
Maar voelen we ons dan ongemakkelijk als onze blikken elkaar op straat kruisen?
Zou het iets te maken kunnen hebben met dat vrouwen in een korte blik vaak al een oordeel hebben over het uiterlijk van de ander? Voelen we ons daarop betrapt misschien? En geven we daarom elkaar een verontschuldigend glimlachje?
Ik heb met yoga en meditatie jarenlang geoefend op het niet oordelen. Ooit toen ik dacht dat ik daar flink mee gevorderd was, kwam er op straat een jonge vrouw mijn kant uit lopen. Ik nam waar, signaleerde o.a.: aubergine geverfd kort haar en een haarspeldje dat moest voorkomen dat een haarlok voor haar gezicht zou vallen. Benoemen is geen oordelen. Maar nadat we elkaar gepasseerd waren, uiteraard na een kort glimlachje en ik de hoek om ging, betrapte ik me op de gedachte: “Stom speldje!” Daar was het oordeel weer! 😦
Glimlachen we dan al dan niet onbewust naar elkaar om ons bij voorbaat te verontschuldigingen voor een mogelijk oordeel?
Vrouwen die ernstig kijken worden slechter beoordeeld lees ik. Waarom moet een vrouw toch altijd glimlachen? Een vrouw die dat niet doet wordt vaak beoordeeld als een ‘bitch’ en menig blogger deelt haar zielenroerselen over dit fenomeen.
Zouden we dus naar elkaar glimlachen om te zeggen ik ben geen bitch?
Het zijn meestal heel voorzichtige glimlachjes, misschien ietwat onzeker? Ben ik onzeker als ik begin met zo’n glimlachje?
Toen ik begon mee te doen met dat geglimlach dacht ik eigenlijk heel simpel dat het een teken was van solidariteit. Of even delen van hoe leuk je het vindt dat je er bent. Dat je geniet van het leven, van je vrouw zijn.

Vorige week kreeg ik in het voorbijgaan ineens zo’n lachje van een man. Een veel jongere man, dus kan me nauwelijks voorstellen dat er een erotische bedoeling achter zat. Ik liep met mijn hond door het park te genieten van de mooie natuur en het prachtige weer en voelde me licht en blij. Toen mijn blik die van die man kruiste en hij glimlachte, zag ik dat als een vorm van herkenning van die blijheid die ook hem op dat moment bevangen had.
Conclusie: We glimlachen naar elkaar om vreugde te delen.
In ieder geval is dat meestal de reden waarom ík glimlach naar een onbekende die mijn pad kruist, man of vrouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s