Kankermongool

Met een vriend wandel ik over het jaagpad langs de Krommerijn. We lopen meer achter dan naast elkaar. Het pad is amper een meter breed, opzij gaan voor een jogger is soms al lastig. Maar ineens staan we in de brandnetels omdat een jongen op een scootertje er dwingend langs wil. Net als we door willen lopen komt er nog een scootertje aan, nu met twee jongens erop en nog dwingender. “Het fietspad is daar,” wijs ik. Meteen is het kankermongool dit en wat mot je nou dat en zal ik jou kankermongool eens in het water gooien? Het is niet tegen mij, maar tegen mijn vriend. Met enige moeite weerhoud ik hem ervan te reageren en de jongens verdwijnen snel uit het zicht. Gelukkig.

Twee dagen later wandel ik ’s avonds laat met mijn hond en krijg ineens een onveilig gevoel. Aanvankelijk snap ik de reden niet, maar dan dringt tot me door dat ik in de verte het geluid van meerdere scootertjes hoor. Ik zie het gezicht van de scheldende duorijder op het jaagpad weer voor me. Ik heb nog nimmer zo’n van haat vertrokken gezicht gezien en al helemaal niet van zo dichtbij. Met ogen die vuur leken te schieten.

Mijn vriend is 1.90, fors gebouwd en goed getraind, de jochies zijn klein en wegen minder dan de helft van mijn vriends gewicht. Hij maakt vaker dit soort situaties mee. Misschien begonnen ze meteen te schelden en dreigen omdat hij op hen imposant overkomt? Een soort aanval is de beste verdediging? Maar diezelfde vriend heeft meer van dit soort verhalen. Zoals over een bezoek aan een supermarkt op het Utrechtse Kanaleneiland. Zes jongens kwamen daar zonder mondkapje binnen, hielden zich niet aan afstand, noch onderling noch naar andere bezoekers. Toen hij eerst een medewerker en later de caissière bevroeg of ze daar niks van zeggen, reageerden ze beiden hetzelfde: “Ach meneer, dat heeft geen zin.” Mijn vriend belde later met de bedrijfsleider, die zich in dezelfde bewoordingen uitliet. De politie doet ook niets vertelde de bedrijfsleider. In andere winkels in het centrum gebeurt hetzelfde. Het winkelpersoneel wordt dus ronduit geterroriseerd.

Ik denk aan de aardige vrouw van de snackbar in de buurt, die jaren geleden ook mee ging doen met de toen opkomende trend van thuisbezorgen. Ze had o.a. een op het oog aardige jongen uit de buurt als bezorger aangenomen die al snel begon met haar te terroriseren. Hij ging gewoon ergens op een hoek staan wachten tot het eten koud was zodat degene die het besteld had niet hoefde te betalen om haar zo af te persen. Met heel veel moeite kwam ze uiteindelijk van hem af. Niet lang daarna werd hij loverboy, ik noem het nog gewoon pooier. Ik zag hem een keer in een rustig straatje een mooi donkerblond meisje trainen in verleidelijk langs de weg staan. Dat deze jongen het verkeerde pad op ging, verbaasde me niets. Als jong jochie reed hij me bijna van de sokken toen ik mijn deur uit wilde gaan. Hij was met volle vaart de stoep opgereden met een brommer waar hij nog lang niet de leeftijd voor had. Ik riep hem achterna: “Hee, je reed me zowat omver! Stop eens!” Hij stopte. En… draaide zich zo dreigend mogelijk om en riep allerlei verwensingen naar mijn hoofd, kankerhoer was daarbij duidelijk favoriet. Ik werd eerlijk gezegd razend en rende op hem af, maar hij koos het hazenpad.

Was hij toen nog enigszins een uitzondering, verbale agressie is nu schering en inslag. Agressie tegen mannen, minachting tegen vrouwen. Ze komen veel voor in de criminaliteitscijfers. Maar als je zulke dingen constateert, ben je aan het discrimineren. Maar wie discrimineert er nu eigenlijk?

Waarom weet ik wel wanneer het ramadan is en suikerfeest, maar geven te vroeg buiten gezette vuilniszakken na christelijke feestdagen precies aan waar Marokkaanse mensen wonen? (Overigens herken je zo ook studentenhuizen.) Waarom staat er voor hun huis nooit een gft bak? Zie je ze nooit bij afvalscheidingsstations? Waarom kan ik leuk omgaan met Marokkaanse gezinnen, maar groeten de zonen me nooit terug? Als we nu eens ophouden een andere kant op te kijken, maar bijvoorbeeld massaal gaan groeten, of we nu worden teruggegroet of niet, zou dat helpen?

Ik constateer een wij-zij denken dat de tegenstellingen alleen maar lijkt aan te scherpen. Als de jochies een vrouw krijgen, gaat het irritante gedrag meestal over, maar kunnen we daarop wachten?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s