Yoga

Veertig jaar geleden kreeg ik mijn eerste les in yoga en meditatie van Rita Beintema. Ze noemde het geen meditatie, maar stilzitten. Na de eerste keer stilzitten realiseerde ik me dat ik zoiets spontaan al vaker deed, alleen nooit zo lang.

Bij de derde les zag ik mezelf ineens als een stipje beneden zitten. Het was even opletten om niet in het vliegtuig te stappen 😉

Ik memoreer vaak een uitleg van Rita n.a.v. het stilzitten:

“Gedachten zijn als een trein.
Het is nu misschien nog een sneltrein
Maar als je zelf op het perron blijft staan en je observeert de trein
zul je merken dat de trein steeds langzamer gaat rijden
En kun je steeds beter elke wagon waarnemen.
Een gedachte is als een wagon.
De kunst is om niet in te stappen”

Een aantal jaren later kreeg ik yogales van Engelse Sheila. Gewoon, in het buurthuis. We deden elke week de ‘zonnegroet’ en de volgende dag had ik vreemde spierpijnen, vooral in mijn heupen en bovenbenen. Ook elke week.

“Nou Marja, dan is het nu kiezen,” zei Sheila. “Of je accepteert dat je vanaf nu langzaam stijver wordt, of je gaat elke dag yoga doen.” Ik was pas 35 en vond de keuze niet moeilijk. Een half jaar later vroeg Sheila of ik haar bij een les in een andere groep kon vervangen. De vervangingen werden de basis voor latere yogalessen die ik zelf aan kleine groepjes heb gegeven.

Ik volgde ook een aantal meditatiecursussen bij wat toen nog heette “The Friends of the Western Buddhist Order” (Nu Triratna Buddhist Community). Van Vasjragita leerde ik o.a. de metta bhavana meditatie. Ik heb nog een paar keer meegedaan aan yoga- en meditatiegroepjes. Eentje maar éen keer, de yogalessen leken er op gymnastiek. Een seizoen raja yoga heeft aan mijn eigen dagelijkse oefeningen wel een paar waardevolle asana’s kunnen toevoegen.

Van vrienden die vipassana retraites deden, leerde ik de volgorde om de dingen aan te gaan gaan; waarnemen, benoemen, accepteren en loslaten.

Goede leermeesters leren je hoe je eerlijk omgaat met jezelf, met emoties (ook een gedachte) en met de wereld om ons heen.

Uiteindelijk heb ik het meest geleerd via mijn eigen dagelijkse discipline. En van ontelbare mensen die op mijn pad kwamen en elk op hun eigen manier wat te leren hadden. Mijn grootste leermeester is niet in de stof, dat wist ik al vijftig jaar, maar wie het is werd vorige week zowaar bevestigd.

Vanmorgen zat ik zoals gebruikelijk voor de aanvang van mijn dagelijkse yoga op mijn hometrainer. In mijn hoofd al sinds gisteren Euphoria, de song die in 2012 één werd bij het Eurovisie songfestival. Ik besloot het nummer op mijn smartphone en bluetooth speaker op te zetten in de uitvoering van Floor Jansen.

En nog een keer en nog een keer in de uitvoering van Loreen met lyrics zodat ik eindelijk begreep waar het nummer over gaat. Tranen van vreugde en liefde stroomden over mijn wangen, beroerden mijn hele wezen.

Ik heb wat te vieren vandaag. Niet dat ik veertig jaar bewust beweeg met yoga en mediteer, want 40 is ook maar een getal.

Ik vier in het diepst van mijn hart dat ik mag zijn wie ik ben. Daar ben ik zo dankbaar gelukkig ontroerd om.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s