Gedachten

“Ik ben een God in ’t diepst van mijn gedachten,” dichtte Willem Kloos in 1894 en schreef daarmee een van de meest geciteerde dichtregels. Het volledige gedicht laat zien dat er zowel sprake is van zelfliefde als zelftwijfel.

Hoe herkenbaar is die twijfel, hoeveel mensen raken niet in verwarring door verschil in wat ze voelen en wat ze denken en doen…

Recent sprak ik een vrouw die o.a. klassieke homeopathie heeft gestudeerd. Ze liet zich ontvallen dat ze nog maar een paar jaar hoefde te werken en dan eindelijk fulltime zou gaan voor haar passie: het toepassen van homeopathie bij dieren. “Maar als dat je passie is, waarom doe je dat dan niet nu fulltime?” vroeg ik. Het antwoord ging over materie, het kopen van een huis.

Ontelbaar zijn de mensen die ik in mijn leven ben tegengekomen die met zo’n tegenstelling leven tussen wat ze willen en doen. Ik word er altijd een beetje verdrietig van.

Het wemelt van de adviezen als ‘volg je hart’, ‘wees jezelf’ enz. maar waarom doen zo weinig mensen dat? Het antwoord is even simpel als onthutsend: omdat mensen niet weten wat dat ‘zelf’ is en denken dat deze wereld de enige realiteit is en vastzitten aan de eisen die ‘de wereld’ aan hen stelt. Het verklaart waarom de grote massa der mensen volgt wat hun leiders hen voorhouden.

“Je bent een ziel en hebt een lichaam”, zei Yvonne Hagenaar-Ratelband telkens in haar 220 radiolezingen.

Het is een aanname die niet algemeen gedeeld wordt. Want wat is dat dan die ziel? Wat heb je eraan te weten dat je een ziel bent? Iedereen weet dat je je gedachten kunt waarnemen. Maar wie is dan die waarnemer? Wie bewust bezig gaat met waarnemen van de eigen gedachten, bijvoorbeeld door meditatie, komt vaak al snel tot het inzicht dat je meer gedachten hebt dan je wist en door die gedachten eerlijk waar te nemen kun je tot verrassende inzichten komen, over jezelf en meer.

Voor het leren waarnemen van je gedachten citeer ik graag de uitleg die ik kreeg van Rita Beintema

( meer daarover in deze column) :

“Gedachten zijn als een trein.
Het is nu misschien nog een sneltrein
Maar als je zelf op het perron blijft staan en je observeert de trein
zul je merken dat de trein steeds langzamer gaat rijden
En kun je steeds beter elke wagon waarnemen.
Een gedachte is als een wagon.
De kunst is om niet in te stappen”

Wie is die zelf die op dat perron blijft staan dan?

Ooit was ik bij een bijeenkomst met Atmo Rananda. Hij maakte daarbij deze opmerking (vrij vertaald):

“Er zijn twee soorten gedachten, die van God en die van het ego. Godzijdank zijn die van het ego veel langzamer”.

God mag je vervangen door wat je maar wilt; de Bron, Liefde, Intuïtie, flitsgedachten.

Die snelle gedachten neem je zonder oefening vaak niet bewust waar. Als we dat wel doen, leggen we die meestal naast ons neer. Al was het maar omdat ons ego er steevast tegen begint te sputteren. Ons ego wil bij deze wereld horen, met alle beperkingen die deze realiteit biedt.

Maar wie in staat is de goddelijke gedachten, de flitsgedachten waar te nemen en te volgen leert uiteindelijk vertrouwen op wie je in wezen bent. Zijn wie je bent zorgt dat alles wat je nodig hebt op je pad komt. Voor de keuzes waar je pad je voor stelt, hoef je slechts je eerste gedachten waar te nemen. En laat daarna dat ego maar sputteren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s