Bankplaatjes

De eerste plaatjes die ik op banken in buitengebieden zag, jaren geleden, vermeldden wie de bank geschonken had, doorgaans een bedrijf. Dat is al lang niet meer zo. Er verschijnen steeds meer bordjes op buitenbanken die melding maken dat de bank is ter nagedachtenis van… Maar het kan ook beknopter:

Wie is deze Tineke? Is ze dood? Of leeft ze nog en heeft ze zelf die bank geschonken? Zou het uitzicht vanaf de bank er mee te maken hebben dat de Tineke-bank juist hier staat?:

90 graden van deze bank heeft een ander bankje dit uitzicht over de ‘ijsbaan’ in Vlieland:

Maar het bordje gaat over een andere plek:

Waarschijnlijk het huis van Henk en Thea. Waar zou het staan of is het afgebroken en is het plaatje ter herinnering aan het huis? De plaatjes van Tineke en Henk en Thea geven je te denken en zittend op hun bankjes leiden ze je gedachten af van het mooie landschap. Van mij mag het daarom duidelijker. Bijvoorbeeld: In Utrecht staat langs de Krommerijn een tekst op een bankje ter nagedachtenis aan Dick Bruna die daar vaak zat. In het Zocherpark een bordje dat vertelt dat Leo Vroman daar voor het eerst kuste met zijn grote liefde, ook een Tineke. Maar haar achternaam staat er bij: Sanders.

Maar toch heeft het wel wat; zomaar alleen Tineke. Vlieland heeft zo’n 1100 inwoners, daar zullen niet zoveel Tineke’s bij zijn. Maar hoeveel vakantiegangers die Tineke heten zullen er langs dat bordje lopen? Die gaan vast lang op dat bankje zitten. Ik wil later ook een bankplaatje. Op mijn favoriete plekje. Maar dat ga ik hier niet vertellen, stel je voor dat iemand anders dan op het idee komt, het wordt steeds meer dringen met die plaatjes. 😉

Wantrouwen

Citaat uit een boekje uit 2009:

“Het is ongelooflijk dat er serieuze scenario’s worden ontwikkeld om elkaar geen handen meer te geven, maar een ‘ellebooggroet’ te introduceren voor het geval de H5N1-pandemie uitbreekt, terwijl er niets lijkt te gebeuren om de dreigende ramp via preventieve maatregelen in te dammen.” Aan het woord is Marianne Thieme in haar essay ‘Het gelijk van de dieren, het geluk van de mensen.’

Het werd niet de vogelpest maar covid19 waar dit scenario voor werd uitgerold, maar de volgende ziekte zou er zo maar eens aan kunnen komen.

Al vele jaren waarschuwen FAO en WHO dat ‘de intensieve veehouderij het gevaar van de verspreiding van dierziekten ernstig vergroot’.

Maar zelfs met de huidige covid19 pandemie is verkleinen van de veestapel nog nauwelijks aan de orde. Dat ook een groot deel van het stikstofprobleem zou worden opgelost door inkrimpen van de extreme hoeveelheid dieren is een maatregel die niet bepaald populair is, bij boeren noch politici. God economie regeert.

Nederland is een van de dichtstbevolkte gebieden in de wereld en heeft ook nog eens de grootste dichtheid qua dieren. Maar nog steeds doen we massaal alsof dat geen probleem zou zijn, ondanks alle ziekte uitbraken, waarvan sommige ook al mensenlevens hebben gekost, zoals de Q-koorts. ‘Ruimen’ van gezonde dieren bij een ziekte uitbraak wordt gebracht als ‘preventie’, maar is dat natuurlijk allerminst. Als er een ziekte onder pluimvee uitbreekt wordt er gewezen naar overtrekkende vogels, i.p.v. naar de dicht opeengepakt levende vogels die vervolgens massaal worden ‘geruimd’. Terwijl deskundigen al decennia waarschuwen voor de gevaren van veetransporten door Europa, gaan die transporten meestal door terwijl miljoenen varkens geruimd worden. Ik zou nog wel even door kunnen gaan met opsommen van hypocriete gedragingen, maar Marianne Thieme kan dat veel beter. Nog maar even twee citaten uit haar boekje uit 2009:

“Opeengepakte dieren, in inhumane en onhygiënische omstandigheden vormen een voedingsbodem voor de verspreiding van ziekten”
(Daniële Nierenberg van Worldwatch Institute)

“De intensieve veehouderij sleept zich van dierziektecrisis naar dierziektecrisis: BSE, mond- en klauwzeer, varkenspest, runder-tbc, Q-koorts, mrsa, noem maar op”
(Marianne Thieme )

Maar we gaan gewoon door, want ‘de consument moet in vrijheid voor zijn stukje vlees kunnen kiezen.’ Maar hoe vrij zijn die keuzes? Als je veel reclames te zien en te horen krijgt over ‘kip, het veelzijdige stukje vlees’, er sappige biefstukken in full colour op je tv scherm gebraden worden? Het publiek wordt net zo bespeeld om geen vegetariër te worden als om de knuffel in te leveren ten bate van de ellebooggroet.

Meer dan 80 % van de Nederlandse veeteelt (wat een vreselijke woord!) is voor de export. De veeboeren vormen dus een belangrijke economische factor.

Het kabinet wist kennelijk al heel lang dat een pandemie er aan zit te komen, de ellebooggroet was al vele jaren geleden bedacht! Dat bedenken was kennelijk belangrijker dan bedenken hoe we de veestapel kunnen terugdringen. En zo bedenkt het kabinet samen met RIVM en OMT nog meer maatregelen om de pandemie in te dammen. Het wantrouwen tegen die maatregelen neemt snel toe.

Niet zo gek als je weet dat we geregeerd worden door mensen die meer bezig zijn met symptoombestrijding dan met het wegnemen van oorzaken. Hoe kun je zulke regeerders nog vertrouwen?

China

Omdat ik in 2014 een reis naar en door Amerika had gepland, raadde mijn dochter me aan Facebook te nemen zodat we makkelijk contact konden houden. Ik had liever geen Facebook vanwege de manier waarop ze daar met je gegevens omgaan en daar word ik nog steeds niet blij van, maar ze had wel een goed punt. En dus werd ik eind 2013 lid van Facebook.
Terug uit Amerika besloot ik FB verder te gaan benutten en een van de eerste dingen die ik zag die veel vraagtekens bij me opriep, was een foto van een ISIS strijder op een pickuptruck met een tattoo op zijn arm van… US Army. De oude onderzoeksjournalist in mij was meteen klaar wakker. Het eerste wat ik deed was proberen te ontdekken of er met de foto geknoeid was, maar de fotoshop technieken zijn zo voortgeschreden dat ik daar niet achter kwam. Een etmaal later had ik eindelijk de bron van de foto gevonden; althans, de originele beelden. Die bleken afkomstig van een reportage gemaakt door Al Jazeera. De strijder had op die beelden geen tattoo.
Maar toen had ik nog steeds een belangrijke vraag over; wie had die foto bewerkt en wie had er voordeel bij om zo’n tattoo op de arm van een ISIS strijder te simuleren?
Eerlijk gezegd weet ik tot op de dag van vandaag het antwoord niet. En ik besef dat zulke openstaande vragen voer zijn voor complottheorieën.

Iets dergelijks is er aan de hand met het ontstaan van het Covid19 virus.
Is het nu echt afkomstig van dieren en die markt in Wuhan, of is het, al dan niet moedwillig, ontsnapt uit China’s grootste virus laboratorium dat in Wuhan is gevestigd?
Vermoedelijk komen we daar nooit achter. En hoewel het, vooral (geo) politiek gezien een belangrijke vraag is, kan het antwoord me in dit geval ook nog maar weinig schelen.
Virussen hebben in het ecosysteem op planeet Aarde één belangrijke functie: ze ontstaan daar waar een bepaalde levensvorm teveel expandeert met als doel weer te nivelleren. Het is duidelijk dat de diersoort mens teveel geëxpandeerd is, dit zoogdier drukt op aarde in hoog tempo andere levensvormen weg; dagelijks is er sprake van het uitsterven van dieren, planten en insecten. (ik schreef hier vaker over, ook recent)

Dat juist China steeds het eerste land is waar nieuwe virussen ontdekt worden, geeft wel te denken.
Zoals China nog veel meer te denken geeft.
Door Covid19 zijn we aan het leren dat we veel te afhankelijk geworden zijn van China. Het land heeft een slimme handelstactiek gehanteerd waar we met zijn allen wereldwijd ingetrapt lijken. Of het nu om fietsen of fietsonderdelen gaat of om kleding of volstrekt nutteloze versierselen in je tuin, het komt allemaal uit China.
Chinese bedrijven adverteren royaal op Facebook en andere social media. De Chinese kledingbedrijven hanteren klinkende Engelse namen, zoals Floryday, zodat je er vaak pas in het laatste stadium van bestellen achterkomt dat je er weken op moet gaan wachten omdat het bedrijf weliswaar in bijvoorbeeld Hamburg of Londen gevestigd lijkt, maar de spullen toch echt uit China moeten komen.
Ik wil niets meer uit China. Of het virus daar nu wel of niet vandaan komt, het land heeft duidelijk een agenda die niet uitgaat van dat we in deze wereld allemaal met elkaar verbonden zijn. Of misschien ook wel, maar dan moet het volgens het totalitaire denken van de Chinese leiders georganiseerd worden. Wie dat niet gelooft zou zich eens kunnen verdiepen in hoe China Tibet heeft overgenomen en wat voor vreselijke misdaden ze begaan hebben en wellicht nog begaan jegens de Tibetanen. Ik vind het een gotspe dat de internationale gemeenschap nooit het lef heeft betoond om China te veroordelen voor deze gruwelijke vorm van landjepik.
Door Covid19 is doorgedrongen dat China nu het machtigste land ter wereld is en verder lijkt te willen expanderen. Floryday en andere Chinese bedrijven hebben hun prijzen inmiddels drastisch verhoogd. Het wordt hoog tijd dat we onze afhankelijkheid van dit land beëindigen en ook in Europa weer meer zelf gaan maken dan mondkapjes.

Dansen op de vulkaan

Het wordt nooit meer zoals het was. Dat geldt eigenlijk al zolang we bestaan,
maar er komen nu wel erg veel veranderingen ineens op ons af door het coronavirus.
Het AD kopt vandaag: “Corona maakt comeback: bijna 1000 nieuwe gevallen in een week”

Een Belgische viroloog kwam gisteravond bij Op1 op laconieke wijze vertellen dat we er vermoedelijk niet aan ontkomen om in alle locaties waar een dak op zit, dus ook winkels enz. mondkapjes om te doen. Dus sla ze maar vast in.

Er zijn mensen die op dit soort berichten van de laatste dagen reageren met boosheid over de vele mensen die de regels die besmetting moeten voorkomen aan hun laars lappen.
Inderdaad zie je, op straat bijvoorbeeld, vooral jongeren niet meer denken aan de 1,5 meter. Er verschenen de afgelopen weken ook veel artikelen waarin jongeren als grootste groep slachtoffers van de hele virussituatie worden genoemd. Niet omdat ze er zo ziek van worden, maar omdat de regels hen beperken in hun culturele en sociale ontwikkeling.
Zoals de zoon van een vriendin, keihard gestudeerd en gewerkt daarnaast, eindelijk op zijn 18e vwo diploma, zijn leerbaan waar hij eind van de zomer mee begint is ook al maanden duidelijk. Een zoon om trots op te zijn dus. Wat moet je dan doen als ouder, zeggen ga maar lekker in het park zitten? Maar daar hoeft hij niet naar te luisteren, want hij is 18. Kun je verwachten van een jong volwassene die net geslaagd is en gespaard heeft door bij AH vakken te vullen, ook in deze Corona tijd, dat die een reisje naar Griekenland met twee vriendinnen aan zich voorbij laat gaan? Ik kan me voorstellen dat je het risico van besmet raken dan graag op de koop toe neemt.
Terugkomers kunnen op Schiphol meteen getest worden. Hopelijk doen de vakantievierders dat, want er schijnen inmiddels al z’n 40 vliegtuigen op Schiphol geland te zijn met mensen die besmet bleken.
Jongeren willen graag leven, grenzen verkennen, de wereld ontdekken.
Maar ook volwassenen willen graag gewoon leven.
Wat is dat ‘gewoon’ eigenlijk?
In dit land zijn we best een verwend volkje. We zijn (waren?) rijk genoeg om geregeld buiten de deur te eten, alleenstaanden, zelfs met een laag inkomen of uitkering konden naar de kroeg om hun bestaan als single te socialiseren, we hadden in ons kleine landje duizenden festivals per jaar, zoveel dat er bijna geen natuurgebied meer ongeschonden door het zomerse festivalcircus heen kwam, met het vliegtuig op vakantie kostte een habbekrats enz. enz..
Als je daar weer naar verlangt, ben je dan iemand die maling heeft aan het belang van anderen? Maar ook in andere landen zijn er mensen die niet aan het belang van anderen denken of leven alsof ze zelf nooit ziek kunnen worden. In arme landen is het denken aan anderen vaak niet eens mogelijk omdat ze nauwelijks hun eigen bestaan overeind kunnen houden.

Het RIVM meldt dat nu de meeste besmettingen bij jongeren plaatsvinden. Het is te hopen dat besmette jongeren zich aan de regels houden zodat ze geen ouderen besmetten, want dan is een tweede golf onvermijdelijk.
Het virus is niet weg, nog steeds is 90% van de mensen nooit besmet en zijn er berichten dat ons immuunsysteem alleen maar tijdelijke weerstand opbouwt tegen het virus (dat werpt opnieuw de vraag op of al die energie die in vaccins gestoken wordt niet beter in geneesmiddelen kan worden gestoken). Wereldwijd is het aantal doden al de 600.000 gepasseerd.
Het wordt nooit meer zoals het was. Dat is alleen nog niet bij iedereen doorgedrongen of mensen hebben juist daarom schijt aan regels en willen nog even feesten nu het nog kan.
Terug naar ‘gewoon’ is als dansen op de vulkaan.

Wat kunnen we doen?

Ons tuinderscomplex ligt in een buurt waar de bewoners niet hun eigen groenten verbouwen. Wij tuinders zijn in hun ogen maar een beetje vreemde snuiters.
Als er een keer een appeltje gestolen wordt, moeten we daar niet boos om worden maar gewoon een appeltje weggeven en een kwinkslag maken, vinden de buurtbewoners.
Daar zijn de meeste tuinders niet goed in. Ze worden angstig van de groepen jongeren die zich door de corona maatregelen ernstig begonnen te vervelen. Uiteindelijk maakte die buurtjeugd ons, de tuinders, ‘die anderen’, tot doelwit.
Zolang onze tuindersvereniging bestaat hebben we van tijd tot tijd last van buurtjeugd, maar het is nog nooit zo ernstig geëscaleerd als in deze tijd. We hebben als vereniging inmiddels duizenden euro’s schade aan vernielingen waarbij vooral onze hekken, sloten en heggen het doelwit zijn. Maar ook werd met een molotovcocktail een knotwilg in de fik gestoken, er zijn diefstallen en allerlei andere vormen van overlast en vernielingen en inmiddels ook aanhoudingen en arrestaties.
Kortom: het is flink geëscaleerd.
Het doet mij denken aan de zuidelijke grenzen van Europa en ik vraag me af hoe dat in godsnaam zal gaan als steeds meer mensen als klimaatvluchteling naar leefbaardere oorden willen.

Thomas van Luyn schreef een vermakelijke en nuchtere column over de nieuwe beeldenstorm die lijkt te zijn losgebarsten.
Relativerend schrijft hij: “Alle mensen hebben wat op hun kerfstok, zelfs de Gandhi’s en de Mandela’s. Dat hoort nu eenmaal bij ons menselijke ras.”
Is dat zo? vraag ik me af. Mensen leren van hun fouten, dat is waar, maar elk kind komt in de wereld zonder vooroordelen. Het zijn de opvoeders, ouders, omgeving, school, samenleving, die allerlei normen en waarden op het kind projecteren. Een kind is een al liefde, zaken als haat worden aangeleerd.

Mensen wanen zich allemaal God. En dat is niet zo gek, want we zijn allemaal onderdeel van het goddelijke leven, allemaal deel van hetzelfde ecosysteem; Moeder Aarde.
Maar we hebben geen goden nodig die ons eventjes vertellen wat we wel en niet moeten gaan doen en het laatste wat we nodig hebben is het versterken van het wij/zij denken dat door mensen als Trump juist wordt aangewakkerd.
Wat we nodig hebben is meer begrip voor elkaar, helen van aangeleerde haat enz., voelen hoe verbonden we met elkaar zijn.
We zijn niet de goden die de hele aarde moeten bestieren.
We zijn een diersoort die de aarde overheerst en al het leven op aarde bedreigt, inclusief onszelf.
Wat we nodig hebben is dat we elkaar helpen, steunen in onze heelwordingsprocessen. Zoveel mensen zijn gedurende hun leven verknipt geraakt, beschadigd, van zichzelf en de natuur vervreemd, hun pijn verhindert hen te kijken naar hoe de dingen echt zijn. Laten we elkaar accepteren zoals we zijn en helpen waarmee de ander geholpen wil worden.
Om weer in balans te komen met ons ecosysteem is die anderhalve meter samenleving helaas een stimulans van het wij/zij denken en het omgekeerde van wat we nodig hebben. Al zou je ook kunnen zeggen dat afstand houden een vorm is van voor elkaar zorgen.

Hans Benjamins van het gloednieuwe ‘sociaal intelligent collectief platform’ Wenoow zegt het zo:
“Mensen zijn gewend te denken in termen als ‘What’s in it for me?’. Maar het gaat erom: wat kan ik voor de ander betekenen?”
Het is even wennen aan Wenoow wellicht. Het vergt dat je openstaat voor de simpelheid ervan ;-).
Maar wie wil kan er zich nu gratis registreren en o.a. met mij al van gedachten wisselen over hoe we de samenleving tot een andere, mooiere, liefdevollere kunnen maken.

Ontkenners

Op mijn column van 30 mei over overbevolking kreeg ik naast instemmende reacties ook diverse reacties van mensen die vinden dat er helemaal geen sprake is van overbevolking, ruimte zat op Aarde vinden zij. Als we anders met de dingen om zouden gaan zouden er zelfs nog vele mensen bij kunnen, denken ze.
Maar hoe anders dan?
Het is de grote vraag naar producten waardoor mensen dollartekens in hun ogen krijgen en er misstanden ontstaan. Zouden zonder die dollartekentjes de bossen niet gekapt worden?
Als er geen grote vraag naar soja zou zijn, zou het Amazonewoud dan niet gekapt worden om daar soja plantages voor in de plaats te zetten?
Als er geen grote vraag naar palmolie zou zijn, zouden de bossen in Indonesië niet gekapt hoeven worden en zouden de orang oetans nog een leefgebied houden.
Als we geen kobalt nodig hadden voor onze mobieltjes hadden mensen op hun eiland kunnen blijven wonen i.p.v. daar van verjaagd zodat hun eiland afgegraven kon worden.
Als we niet massaal marmer gebruikten, zou het Griekse Naxos nog bergen hebben.
En zo kan ik nog wel een poosje doorgaan.
Alternatieven voor soja, palmolie, kobalt en marmer en al die andere natuurlijke stoffen bedenken dan?
Maar wat dan? Chemische stoffen? Maar dan is het weer vervuiling wat de klok slaat.
Circulaire producten dan?
Wellicht.
Ruimte genoeg, zeggen de overbevolking ontkenners. In Nederland nog weiland zat waar we op zouden kunnen bouwen. We hebben toch al teveel koeien…
We kunnen toch voedsel gaan verbouwen in woestijnen dankzij vernuftige watersystemen? Maar dat voedsel moet dan wel naar elders in de wereld vervoerd worden.
Zonnepanelen in de woestijnen dan?
Er ontstaan bij vernuftige systemen inmiddels traditiegetrouw monopolies met alle gevolgen van dien. Lokale bevolking profiteert er zelden of nooit van, want juist massale hoeveelheden blijven de hebzuchtigen onder ons triggeren.
Die massaliteit zorgt voor machtige industrieën waardoor we tegenwoordig meer geregeerd worden dan door democratische principes.
Groeigroeigroei, meermeermeermeer…
De vraag naar van alles en nog wat moet niet meer verder groeien. Groei is nog steeds gebaseerd op de toename van het aantal mensen. En waar de bevolkingsgroei stokt, op het aanmoedigen van consumentisme.

Hoe je het ook bekijkt, we moeten naar minder, naar krimp.
Door dat we met veel en ook nog steeds meer zijn, gaat het hele ecosysteem naar de knoppen. Het uitsterven van dieren maar ook van planten gaat in een steeds hoger tempo.
Na de milieuvervuilers en klimaat ontkenners heb je nu kennelijk de overbevolking ontkenners.
Hebben die de verhalen van de virologen die ondertussen een soort halve bn-er status hebben dan niet goed gehoord of gelezen?
Viroloog Marion Koopmans in Volkskrant van 19 juni:
“..het is allemaal onderdeel van het herstellen van ecosystemen. Want dat is wat virussen doen.”
“Neem het oceaanonderzoek van de Amerikaanse bioloog Craig Venter, die nam een heleboel emmers oceaanwater en onderzocht: wat gebeurt daar nou precies in? Daaruit bleek dat als bepaalde algen een explosieve groei doormaakten, er virussen in het geweer kwamen om die algen een infectie te bezorgen, waardoor die groei werd genivelleerd. In feite is dat wat er nu bij ons ook gebeurt. Als er steeds meer mensen en steeds meer dieren steeds dichter op elkaar komen te zitten, komt er toename van het risico op virusinfecties, wat voor een soort natuurlijk herstel van het evenwicht zorgt.’
Het virus grijpt in bij overbevolking.
‘Zo zou je het kunnen zeggen, ja.”

Er is nu een virus dat ons massaal aanvalt. Dat virus gaat niet meer weg. Sterker nog, grote kans dat het muteert en dat er een nog vervelender virus komt. Regeringen blijven inzetten op (en ons belastinggeld uitgeven aan) de ontwikkeling van een vaccin. Die keuze past geheel in het marktwerkingsdenken dat inmiddels alle sectoren van onze samenleving heeft verziekt. Want aan een vaccin valt goed geld te verdienen.
We zouden er beter aan doen om te kijken welke natuurlijke middelen ons kunnen helpen bij het versterken van ons immuunsysteem en i.p.v. grote bedrijven met ons belastinggeld overeind houden, kijken hoe de transitie naar minder en duurzamer gefinancierd kan worden.
Maar kennelijk moeten we eerst nog het e.e.a. beter communiceren met elkaar.

Kanker is een reactie

Vanmorgen vroeg belde een kennis dat de door mij voorgestelde afspraak voor vandaag niet kon plaatsvinden; hij moest naar het ziekenhuis voor een darmonderzoek.
Iets in mij reageerde onmiddellijk, ik kreeg letterlijk buikpijn.
Ik hoop van harte voor hem dat er niets aan de hand zal blijken te zijn, mijn buikpijn was zeker geen reactie op iets wat in zijn buik plaatsvindt.
Maar het korte telefoontje zorgde wel voor een hele revue die langs mijn geestesoog trok van bekenden die momenteel de strijd tegen kanker aangaan, en ook het hoofd van Marc de Hond op de voorpagina van VK-magazine van afgelopen zaterdag spookte door het mijne.
Ik ga niet eens meer tellen hoeveel mensen ik gekend heb die aan kanker zijn overleden. Kanker is inmiddels in Nederland doodsoorzaak nummer éen. Ik zeg er expliciet bij in Nederland, omdat er ook regio’s zijn waar kanker beduidend minder voorkomt. Steevast zijn dat gebieden waar geen hoge bevolkingsdichtheid is.

Ik heb er ineens mijn buik vol van. Het doet pijn.
Al die mensen die met chemo’s en bestralingen en operaties ‘geholpen’ worden, maar waarvan minimaal de schade nog jarenlang nawerkt, behandelingen die voor minder gelukkigen nauwelijks levensverlengend werken.
Gelukkig hoor je niemand meer van de orenmaffia die je het idee wilden geven dat het aan jezelf ligt. Onverwerkte emoties zouden een voedingsbodem zijn voor kanker.
Misschien speelt zoiets een rolletje. Maar laten we in godsnaam ophouden net te doen of kanker een individuele ziekte is. Kanker is het gevolg van collectieve problemen waar steeds meer individuen slachtoffer van worden.
Kanker is een reactie van je cellen op vervuiling. Onze lucht is vervuild, onze grond, ons water, ons voedsel en we worden de hele dag geconfronteerd met allerlei vormen van straling. En dan gaat het bij het continue proces van celvernieuwing in ons lichaam soms fout. Steeds vaker gaat het dan ernstig fout.
Zolang we doorgaan met vervuilen, zullen er steeds meer mensen (en dieren!) kanker krijgen.

Toen ik uiteindelijk yoga ging doen en mijn buikpijn ten volle voelde, merkte ik pas hoe boos ik ben.
Er worden miljarden gespendeerd aan een nog te vervaardigen vaccin dat als het aan de regering ligt straks verplicht wordt voor allerlei groepen mensen, maar krachtdadige maatregelen tegen de stikstofuitstoot worden niet genomen, noch tegen andere milieuvervuilende activiteiten. In de supermarkten ligt voedsel van de voedingsindustrie dat de term voeding niet meer zou mogen dragen en allerlei ‘levensmiddelen’ barsten van de suiker.
We moeten ondanks corona weer massaal gaan vliegen want dat is goed voor god economie. En dus zitten de mensen rond vliegvelden weer in de herrie en dalen de gifstoffen die de vliegtuigen uitstoten weer op ons neer.
De meeste mensen staan er niet eens bij stil.
Vanmorgen tilde mijn hond zijn poot op tegen een boom, achter een geparkeerde auto. Er zat kennelijk iemand in die auto die het net op dat moment tijd vond om zijn auto te starten, mijn plassende hond een grote wolk uitlaatgassen in zijn gezicht blazend.
Mensen denken niet na.
Wij met zijn allen denken onvoldoende na.

Covid19 is een nare ziekte die voor sommige mensen echt een hel betekent.
Maar er zijn nog veel meer erge en zelfs ergere zaken in de wereld.
Ik ben niet de enige die zo denkt. Een vriendin die ik vanmorgen vertelde over mijn buikpijn attendeerde me op de column van Saskia Noort van j.l. zaterdag.

Velen hadden de hoop dat de corona crisis voor veranderingen zou zorgen.
We moeten echter terug naar ‘normaal’, maar wel met behoud van afstand tot de medemens. Want stel je voor dat je iemand die daar behoefte aan heeft als blijk van liefde een omhelzing zou geven. Want hoe vreselijk is dat: Liefde kan helend werken.

.
.
Eerdere column uit 2015 over kanker

Duifje

8 maart schreef ik op mijn Facebook tijdlijn:

Er zit een koppeltje duiven elkaar te liefkozen op de tak van de boom precies voor de yogakamer. Daar kan geen asana tegenop.

Het liefdevolle samenzijn had kennelijk een vervolg, maar dat was mij ontgaan. Waarschijnlijk omdat ik meer naar binnen keek dan naar buiten omdat er buiten steeds meer gebeurde dat ook vroeg om naar binnen te gaan.
Vorige week meldden diverse fb-vrienden dat er vogels tegen hun raam vlogen. Het bleek vooral om jonge vogels te gaan die nog geen idee hebben van wat een glazen raam inhoudt.
Dezelfde dag nog vlogen er ook vogels tegen het raam van mijn huiskamer op de begane grond.
De volgende dag gebeurde het weer een paar keer. Het bleken duiven, een volwassen duif begeleidde een jonge duif die er echt niets van snapte en versuft in de vensterbank ging zitten.
’s Avonds had mijn hond veel belangstelling voor een klimplant die vooral aan de voet, dus bij de overgang van stoep naar muur, veel groen heeft geproduceerd en zo een prima schuilplaats kan bieden. Ik dacht aan een rat of een egel en trok mijn hond terug.
Maar de plek bleef interessant, ook overdag en toen ik de jonge duif weer in de vensterbank zag zitten, begon ik te vermoeden dat hij degene was die daar ’s nachts schuilde.
Kennelijk had hij te vroeg het nest verlaten, of misschien was hij gewond? De volwassen vogels waren nog in de buurt zag ik.
Een paar dagen later zat de jonge vogel ’s ochtends weer eens in mijn geveltuintje en zoals steeds zorgde ik er voor dat mijn hond hem met rust liet. Maar terugkomend van ons wandelingetje was er een oploopje voor het huis van de buren. Ik werd geroepen, maar of ik mijn hond dan niet meenam.
“Oh de duif,” begreep ik meteen, die nu in het geveltuintje van de buren zat en waarover zorgen werden gemaakt, o.a. vanwege de poezen in onze straat.
Of ik een doos had. Alleen een hele grote, een ander had een te kleine. Een buurvrouw zocht op haar telefoon naar Vogelopvang Utrecht en haar partner was bereid de vogel daarheen te brengen. Een overbuurvrouw schoot te hulp met een poezen reismandje en pakte kordaat de vogel en stopte hem daarin.
Vogel gered? Ik ging daar ernstig aan twijfelen toen ik een paar uurtjes later papa en mama duif heel hard klagende roepgeluiden hoorde maken. De ouders hadden dus niet zoals we dachten hun jong in de steek gelaten.
Maar de buurvrouw wiens man zo aardig was geweest de vogel naar de opvang te brengen, meldde dat de vogel pokken had en een wond op zijn vleugel.
Het menselijk ingrijpen was dus vogelleven reddend.
Hoewel…
De menselijke omgeving maakt stadsduiven gevoelig voor pokken, de ruiten op de vliegroutes van jonge vogels bezorgen hun wonden en het weinige groen in straten biedt nauwelijks bescherming.
Laten we nog meer geveltuintjes maken en groene daken.

Stiekem hoop ik dat de jonge duif als hij aangesterkt is, de weg naar ons straatje terug vindt. Naar de tak van de boom voor de yogakamer.

antieke smiley

Duimlachend typt hij

zijn telefoon is niet smart

hij wel: hahaha

Collectief bewustzijn

In mijn mailbox vanmorgen een bericht met een heerlijk positief subject:
“Collective awakening is possible”.
Het doet me denken aan ‘Worldpeace is possible’, een stichting met die naam deed niets anders dan die gedachte verspreiden op kaartjes, t-shirts, vlaggen, je kon het zo gek niet bedenken. Ik heb o.a. stapels ansichtkaarten met die tekst verstuurd, diverse t-shirts gekocht want zo’n mooie gedachte help ik graag verspreiden. Als ik het goed heb bestaat deze stichting niet meer, als ik nu zoek op ‘Worldpeace is possible’ krijg ik tal van inspirerende sites over prachtige initiatieven als eco-villages en andere milieubewuste activiteiten. Ook leuk vind ik ‘7 reasons why worldpeace is possible’. Die redenen zijn belangrijk, want zo’n vredelievende gedachte wordt door rationele mensen meteen bestreden met allerlei argumenten.
Niet ingaan op die argumenten, leerde ik in de loop der jaren.
De gedachte om de gedachte worldpeace is possible te verspreiden, kwam van een in Utrecht wonende zenmaster.
De gedachte ‘collective awarkening is possible’ blijkt afkomstig van de in (de buurt van?) Parijs woonachtige Vietnamese zenboeddhist Thich Nhat Hanh, wel bekend als de bedenker van mindfullness.
Als ik de e-mail open blijkt het volledige citaat:
“Collective awakening is our hope and the hope of our planet.
And collective awakening is possible.”

En dat was nou precies waar ik de hele week al over loop na te denken.
We gaan weer ‘terug naar normaal’, zeggen onze regeringsleiders, maar wat is dat ‘normaal’ dan?
De stichting Pandora verspreidde in de jaren ’60 van de vorige eeuw een poster met een soort spiegel erop en de tekst eronder: ‘Ooit een normaal mens gezien?”
Hadden we een normale wereld voor corona?
Die wereld was en is abnormaal.

Op mijn vorige column kreeg ik diverse reacties van mensen die beweerden dat er helemaal geen overbevolking is, dat er genoeg ruimte is op de aarde voor al die miljarden mensen. Maar al die mensen nemen zoveel ruimte in dat er voor vele andere levensvormen geen ruimte meer overblijft en er is een steeds harder gaande uitsterving gaande van planten en dieren en insecten. Dat heeft weliswaar ook relaties met ons economische systeem en hoe we uitbuiten en vervuilen, maar niet zien dat de overbevolking daar een grote rol in speelt is een vorm van beperkt bewustzijn en dat zeggen zullen die critici me ook wel weer kwalijk nemen.
Met rationeel kijken naar de problemen in onze wereld komen we kennelijk niet nader tot elkaar. Terwijl de een nog nageniet van al die mooie strakblauwe luchten, staat de ander alweer te popelen om het vliegtuig in te stappen.

Het is geen toeval dat die twee mooie gedachten komen van zen monniken. In de boeddhistische tradities word je geleerd je gedachten waar te nemen, waardoor je ook de werkelijkheid en waarheid van gedachtes gaat inzien. Met je denken schep je je eigen werkelijkheid. Met ons collectief denken scheppen we onze gezamenlijke werkelijkheid.
Als we massaal zouden denken dat wereldvrede mogelijk is, zou het al bestaan.
Als we massaal doordrongen zouden zijn van dat de diersoort mens, als onderdeel van het ecosysteem op planeet Aarde dat hele ecosysteem aan het aantasten is, zouden we met elkaar bezig zijn met alle mogelijke acties om het milieu te sparen i.p.v. werkloos toekijken hoe de longen der Aarde, zoals het Amazonewoud in hoog tempo gekapt worden.
Dan zouden we beseffen dat we onszelf aan het uitmoorden zijn en een heleboel ander leven meer.
Dan zouden we beseffen wat het betekent: ‘the sixt extinction’.
Een paar jaar terug was het gedachtegoed van ‘The Secret’ populair. Als je maar goed voor je geest haalde wat je wilt, zou je het bekomen. Maar dat was tamelijk materieel gericht. Mensen wensten zich betere banen, meer geld enz.
Zenboeddhisten houden van simpel leven. In hun eenvoud zijn ze een met de natuur.
En in hun bewustzijn is geen plaats voor het toevoegen van negatieve gedachten aan ons collectieve bewustzijn. Zenboeddhisten wensen een betere wereld, het stoppen van de al in gang gezette massale uitsterving op Aarde.
Dat begint met een mooie gedachte van hoop.

Mijn hoop is dat een ieder die dit leest gaat beseffen dat ook zijn/haar gedachten deel uitmaken van ons collectieve bewustzijn.
Als je dat beseft, volg dan deze twee adviezen van Thich Nhat Hanh op:
“Take a deep breath and give yourself a smile” (een goede ook voor alle momenten dat je je niet ok voelt)
En denk dan

Collective awakening is possible.

Onze laatste hoop?