Onbewust

We doen de hele dag dingen zonder dat we daar bewust mee bezig zijn. We krabben eens hier of daar, strijken een haar uit ons gezicht, trekken wenkbrauwen op enz. enz. Het kan zelfs dat je allerlei huishoudelijke en verzorgende bezigheden op de automatische piloot doet. Je trekt de buitendeur achter je dicht en vraagt je ineens af of je het gas wel hebt uitgedraaid, of een licht aan- of uitgedaan, of je sleutels wel in je zak gestoken hebt of je portemonnee in je tas gedaan… Meestal heb je het gedaan, maar omdat je het op je routine deed, heb je de handeling niet in je brein opgeslagen.

Hetzelfde kan gebeuren met dingen die je zegt. Een autistische vriend vertelde me een keer hoe hij in zijn jonge jaren allerlei zinnetjes inspoorde, die als een sociaal wenselijke reactie op iets wat iemand deed of zei werden gezien. Zo leerde hij zichzelf aan om met anderen om te kunnen gaan. Je hoeft niet autistisch te zijn om ook dat soort zinnetjes te hebben ingespoord. Als je goed luistert naar peuters hoor je het taalgebruik van hun ouder(s) terug, het insporen begint al vroeg. Zo vroeg dat je het als volwassene bij ingesleten gedrag mag scharen. We hebben onbewust zoveel ingespoord, zoveel van anderen overgenomen, dat je misschien de vraag mag stellen hoe authentiek je eigenlijk bent. Als je dat echt wilt weten, valt er vermoedelijk wel het e.e.a. ‘af te pellen’.

Bij jongeren komt het niet meer veel voor door de contante stroom van foto’s, video’s, live chats enz., maar nog niet zo lang geleden schrok bijna iedereen die zichzelf voor het eerst op bewegend beeld zag een hoedje. Ben ik dat? Kijk ik echt zo? Praat ik echt zo? Wat zit ik vaak aan mijn haar! Feedback op je uiterlijk gedrag kan nuttig zijn. Maar wat weet je over je innerlijk gedrag; je gedachten. Hoe bewust ben je van wat je denkt en daardoor zegt en doet?

Bij een bezoek aan mijn eerste yoga- en meditatiedocent observeerde ze onder de lunch dat ik bij het ademen steeds mijn neusvleugels extreem uitzette. Dat zei ze niet meteen, ze begon met te vragen of ik problemen met mijn maag had. Ja dat klopte, ik had niet zo lang daarvoor een kapotte maagsluiting opgelopen. Ze wist niet of het begonnen was met die neusvleugeltjes of de maagsluiting, maar in ieder geval raadde ze aan dat ik dat onbewuste gedrag met die neusvleugeltjes bewust ging uitsporen. Dan zou ik ook minder last van mijn maag hebben. En zo geschiedde 😉 . Met enige moeite, dat wel.

Het kan dus zin hebben je bewust te worden van je geautomatiseerde handelingen. Door meditatie en mindfulness kun je dat eenvoudig doen. Je kunt simpelweg beginnen met bewust ademhalen*). Doe je dat, dan ga je je ook langzaam maar zeker bewust worden van wat je van binnen bezig houdt. Als je daar toch mee bezig bent, probeer dan eens deze tip van de grondlegger van mindfulness (achtzaamheid), de Vietnamese zenmonnik Thich Nhat Han: “Take a deep breath and give yourself a smile”. 🙂

.

.

*) Oefening: ga ontspannen zitten met rechte rug (kruin in rechte lijn boven je stuitje) en ga je ademhaling tellen: tel tot 10 na elke inademing. Doe dat een poosje, draai het om, tel na elke uitademing. Raak je de tel kwijt begin je gewoon opnieuw. Besluit door een poosje bewust adem te halen (concentreer je op je ademhaling) zonder te tellen. Laat je gedachten gewoon komen en gaan zonder er aandacht aan te schenken. Als je dit geregeld oefent zul je op den duur ook merken dat je veel onbewuste gedachten hebt, die je gedrag beïnvloeden ;-))

.

Advertenties

Communicatiestrategie

Hij is psycholoog en communicatiestrateeg bij Ogilvy, dus kun je van een artikel van zijn hand verwachten waar het over gaat. Maar dat het zo schaamteloos over communicatiestrategie gaat, had ik niet durven denken. Het artikel van Daan Remarque in de Volkskrant van afgelopen zaterdag over vaccineren heeft als kop: “Weet u wát riskant is? Difterie en polio zelf”. Daarmee is de toon van het hele artikel gezet.

Daan staat duidelijk aan de kant van de overheid, die ons een verhaal verkoopt dat een te lage vaccinatiegraad een gevaar is voor de volksgezondheid. Nog steeds heeft niemand me kunnen uitleggen waarom niet het vaccin zelf, maar de vaccinatiegraad van doorslaggevend belang is. En dat is raar. Als je van een ziekte geneest zorgt je immuunsysteem ervoor dat je die ziekte de volgende keer dat je er aan blootgesteld wordt, niet meer krijgt. O.a. daarom noemden we allerlei aandoeningen zoals mazelen, bof en waterpokken, kinderziektes. Door ze als kind te krijgen was je er de rest van je leven immuun voor. Dat was fijn, want gevaarlijke complicaties van de ziekten ontstaan vooral als je ze pas op latere leeftijd krijgt. Daan kiest niet voor niets voor gevaarlijke ziekten als difterie en polio als kop bij zijn verhaal. Niemand zal bestrijden dat dat gevaarlijke ziekten zijn en daar gaan de twijfels ook niet over. De twijfels van steeds meer ouders gaan o.a. over de vaccins voor kinderziektes, de gevolgen van vaccinatie voor je immuunsysteem en het niet bewezen zijn van de effectiviteit van het HPV-vaccin. Daan raadt de overheid aan het HPV-vaccin van naam te laten veranderen, noem het een anti-kankervaccin vindt Daan en dan zullen de mensen wel hun 12-jarige dochters er mee laten inspuiten. Het is pure misleiding die Daan propageert. Allereerst omdat het vaccin slechts tegen één vorm van kanker zou helpen, namelijk baarmoederhalskanker en voorts omdat de anti geluiden tegen het HPV-vaccin gaan over de onbewezen werkzaamheid en een toenemend aantal gevallen van complicaties en eigenaardige ziekten die tienermeisjes die zijn ingeënt met dit vaccin ontwikkelen. Dat er een relatie tussen het vaccin en die nieuwe ziekten, die vaak in verband staan met aantastingen van het immuunsysteem, zou bestaan, is volgens o.a. het RIVM niet wetenschappelijk bewezen. Maar van 95 % van de in omloop zijnde medicijnen blijkt de werkzaamheid niet echt bewezen. Een goede marketing zorgt ervoor dat de mensen het toch kopen. Zelfs veel (huis)artsen weten nauwelijks wat ze voorschrijven.

De overheid verkoopt schijnveiligheid en mensen als Remarque helpen daarover te communiceren. Met allerlei massacommunicatie trucs wordt het volk dom gehouden en misleid. Toen Freud met psychologie begon, heeft hij vast nooit gedacht aan hoe dat vak misbruikt zou worden om mensen te misleiden en zinloze en zelfs gevaarlijke producten ongeveer door de strot de duwen. Gewoon nog beter liegen, is eigenlijk het advies van Daan aan de overheid en in dit geval impliciet aan de farmaceutische industrie.

Arm en rijk

Ooit deed zich in mijn leven de gelegenheid voor om puissant rijk te worden. Ik raadpleegde mijn boekhouder over e.e.a. en die had terstond een aantal ongevraagde adviezen voor me. Waarvan ik vooral onthouden heb dat hij het nodig vond dat ik zou gaan verhuizen. Mijn woning was niet veilig genoeg om daar als miljonair in te wonen. Wie rijk is heeft een vrijstaande woning met een hek er omheen. Miljardair Trump wil zelfs een hek om het land waar hij president van is. Want stel je voor dat de armen in het land van de rijken willen wonen en werken om het minder arm te krijgen.

Deze week werd bekend dat de 26 rijkste mensen van de wereld nu de helft van het totale geld in de wereld in handen hebben. In ons land trok een Nijmeegse huisarts aan de bel omdat het eigen risico in de zorg mensen ertoe dwingt levensgevaarlijke risico’s met hun gezondheid te nemen. Dat was te voorzien en er is door vele mensen van tal van disciplines voor gewaarschuwd. Zo langzamerhand begin ik te denken dat zulke waarschuwingen moedwillig in de wind zijn geslagen en dat het vergroten van de tweedeling in de samenleving, het vergroten van de kloof tussen arm en rijk, bewust beleid is van de diverse kabinetten Rutte. Want de rijken hebben niet alleen een hek om hun woning nodig, ze willen ook voorkomen dat ze minder rijk worden. Die 26 mega puissant rijken in de wereld kunnen met gemak de kosten voor verduurzamen van de mondiale samenleving op zich nemen en het tij van de klimaatverandering keren. Maar de rijken houden zich liever bezig met star wars projecten en het belachelijke idee dat we op andere planeten zouden kunnen gaan wonen als de Aarde onleefbaar is geworden.

“Wie goed doet, goed ontmoet,” is mij van kinds af aan geleerd. Het is ook mijn ervaring dat het zo werkt in het leven. Geef mensen die je tegemoet lopen een glimlach en je zult zien dat steeds meer mensen jou vriendelijk zullen bejegenen. Wie niet bang is om tekort te komen, deelt van wat hij/zij heeft en komt ook nooit tekort. Niet in de ogen van mensen voor wie materie minder belangrijk is dan andere zaken in het leven. Maar leg dat die angstige rijken maar eens uit. Of misschien zijn ze wel helemaal niet angstig, maar echt kwaadwillend. Sturen ze al decennia bewust aan op het vergroten van de kloof tussen arm en rijk. Want het volk moet je niet alleen bang maken om ze te kunnen krijgen waar je ze hebben wilt, je moet ze ook monddood maken, voorkomen dat ze ooit in opstand komen. Dat doe je door ze te laten sappelen voor hun voedsel en levensgeluk. Voor een gezond leven zorgen hoort daar niet bij.

Vind u me nu zwartgallig? Of een complotdenker? Zou u me dan een goede reden kunnen geven waarom hardnekkig wordt doorgegaan met maatregelen waardoor we het steeds zwaarder krijgen? Of waarom de regering zoveel leugens verkoopt over allerlei onderwerpen? Dat we er allemaal op vooruit gaan dit jaar is inmiddels ook weer een leugen gebleken. Bijvoorbeeld: de compensatie in het inkomen van minima weegt niet op tegen de diverse hogere lasten vanaf 1 januari. Nog meer mensen gaan daardoor zorgmijder worden.


Vrede in je zelf


Goed en kwaad bestaan

als ze in jezelf bestaan

Niets is positief

Niets is negatief

tot je er zelf dat etiket opplakt

zegt mijn yoga lerares.

Maar alles bestaat in tegenstellingen

Wit – zwart

Licht – donker

Vrouw – man

Goed – kwaad

Is het goed, dat er oorlog is?

Is het kwaad, als er vrede zou zijn?

En als de strijd in jezelf stopt,

waarom stopt de strijd buiten jezelf niet.

Ik wil geen oorlog in mezelf

maar hoe meer vrede in mij is

hoe heviger de oorlog in anderen,

met anderen.

Door anderen,

me raakt.

Au. Au.

Bovenstaand gedicht/gedacht schreef ik in 1982. Tot op de dag van vandaag blijf ik met dezelfde vragen worstelen. Het geworstel stopt slechts als ik aanvaard dat mijn leven, mijn binnenwereld, een andere is dan het leven buiten mij. Maar dat houd ik slecht vol. Ik ben te zeer vertrouwd met het gedachtegoed van de non-dualiteit om mezelf afgescheiden te kunnen zien van de rest van de wereld. We zijn in de kern allen één. Een mooie gedachte. Maar hoe ga je daar mee om als je allerlei ellende om je heen ziet gebeuren? Of als die ellende letterlijk je eigen huis binnenkomt?

Nog geen drie jaar geleden ontdekte ik in mezelf een gigantische haat jegens iemand. Die iemand had mijn prachtige lieve hond weggetreiterd. Het lieve dier werd er gek van en dus ook gevaarlijk. Voor de hond en de mensen in mijn omgeving werd het zo niet meer te harden dat ik een ander huis voor hem heb gezocht en gevonden en het is nog steeds een enorme troost dat hij het daar geweldig naar zijn zin heeft.

Maar kort nadat mijn lieve hond verhuisd was, betrapte ik me op de gedachte dat ik dat mens haar kop wilde inslaan. Een honkbalknuppel en flink timmeren! Ik wist niet dat ik zoveel geweld nog in me had. Ik ben de rest van de dag op de enorme woede gaan mediteren. Toen die overweldigende emotie eindelijk begrepen en losgelaten was, kwam een enorm dankbaar gevoel over me. Een dag later begreep ik dat ik de pestkop moest bedanken voor de les. In gedachten dan. Tenzij ze dit leest ga ik haar dat echt niet vertellen. Ze zou het niet begrijpen en hoogst waarschijnlijk uitbarsten in een enorme scheldpartij jegens mij.

Voor dit nieuwe jaar wens ik iedereen een diepe vrede in zichzelf.

Bebé

Donderdag 16:25 landde er op voormalig vliegveld Zestienhoven een vliegtuig uit Barcelona, met o.a. vijf honden waarvoor Tix.nl de vlucht had betaald en de Stichting Hondenzorg en Welzijn een nieuw baasje in Nederland gevonden. Eén van die honden was voor mij bestemd.

Zodra Bebé mij zag aankomen begon hij te kwispelen en toen ik dichterbij kwam wilde hij naar me toe en likte mijn hand. Ik stond meteen van ontroering en dankbaarheid te grienen. De volgende dag ben ik een nieuw blog begonnen op Jaoh.nl.  Zo vaak ik kan schrijf ik er stukjes over mijn leven met mijn nieuwe hond.  De verhaaltjes zijn een vervolg op het boek over mijn leven met honden dat begin 2019 uitkomt. Over mijn leven met Bebé kan ik je nu al vast vertellen dat ik éen ding zeker weet:  We zijn een ‘match made in heaven’.

Ik wens iedereen vreugdevolle feestdagen met veel liefdevolle verbindingen.

Medeschepselijkheid

Als ik het zoals in mijn vorige column heb over ‘Mensen Sporen niet’, wat ben ik dan eigenlijk aan het doen? Ben ik aan t oordelen? Waar haal ik het lef vandaan om te oordelen over anderen. Wie denk ik wel niet dat ik ben om dat te doen? Terecht reageert Loes Flendrie op die column dat het ook nog wel eens heel anders zou kunnen liggen dan ik denk.

Zulke columns, komen net als die daarvoor over ‘Verdeel en heers’ voort uit wanhoop. Wanhoop die het Utrechtse bandje de Megafoons al uitschreeuwde eind zeventiger jaren: “De wereld is een puinhoop, het is de vraag of dat goed afloopt”.  Wanhoop die voortkomt uit mijn grote Liefde voor de wereld en alles wat daarop leeft.  Wanhoop die soms leidt tot boosheid die eigenlijk weer het verdriet camoufleert.  Het zijn allemaal poginkjes om mensen aan het denken te zetten, wakker te maken.

In ‘De verwondering’  vertelt Hans Bouma over zijn gene toen hij zich in de zeventiger jaren door o.a. het rapport van de Club van Rome realiseerde dat hij de natuur tot dan toe gezien had als een soort decor. Ook Hans Bouma probeert met woorden en acties, zoals binnenkort weer een vredesdienst voor dieren, mensen wakker te maken. Vanmorgen kijkend  naar die uitzending van vandaag en luisterend naar de prachtige verwoordingen die Bouma aan zijn betrokkenheid geeft, realiseer ik me weer eens het dilemma waar ik me dagelijks voor geplaatst zie.  Reageer ik met boosheid of met Liefde? Reageer ik met wanhoop of met begrip? Reageer ik of haal ik in compassie mijn schouders op? Zeg ik wat of laat ik het?

Recent ging het tijdens een etentje over warmtepompen. Het blijkt dat om de aardwarmte te kunnen gebruiken er soms honderden meters in de grond geboord wordt om de leidingen aan te leggen. Het wordt gepresenteerd als een milieuvriendelijke manier van verwarmen.  Intuïtief wist ik, dat is ook niet goed. Hans Bouma gaf me vanmorgen het argument daarvoor toen hij vertelde over hoe bomen onder de grond met elkaar communiceren.  Bomen zijn geworteld in de aarde, de mens leeft daarop. Als de mens rekening wil houden met zijn medeschepselen, zou het wellicht een goed idee zijn om ons aan die verdeling te houden. 

Maar hoe krijgen we onze medemensen nu zo ver dat ze zich weer deel van de schepping gaan voelen en van daaruit hun verantwoordelijkheid als kroningen van de schepping weer in Liefde gaan dragen voor al onze medeschepselen?  Ook dit was weer een poginkje daartoe.

 

 

 

 

Mensen sporen niet

Overal in het land worden AED’s gestolen. Zoveel dat er zelfs een website bestaat met een overzicht van gestolen AED’s, of zoals ze voluit heten: Automatische Externe Defibrillators.

De ‘oplossing’ is nu dat hulpverleners een code hebben waarmee ze de kastjes kunnen openen. Daarmee is het grootste deel van de reden waarom die AED-kastjes op veel plaatsen hangen, achterhaald. Als niet-professionele hulpverlener kun je dus niet meer iemand met een hartstilstand snel helpen. Het aantal doden door hartproblemen zal weer stijgen 😦

“Als je zoiets steelt, spoor je toch niet!” zei een vriend.

De politie denkt dat de AED’s vooral naar Oost-Europa gaan. Daar hangen niet overal van die kastjes. Misschien dat Oost-Europeanen hun landgenoten willen helpen. Of vooral zichzelf omdat ze geld voor die apparaten krijgen.

Diezelfde vriend komt per keer dat hij op bezoek komt met een verhaal ter illustratie van wat hij al tijden zegt: “Mensen sporen niet!”. Ik herinner me van zijn recente verslagjes:

Iemand heeft een fiets zodanig dwars op de stoep voor de supermarkt gezet dat niemand er meer langs kan.

Midden in de nacht stortte iemand met veel kabaal afval in de vuilcontainer. Toen mijn vriend vriendelijk vroeg of die persoon misschien rekening wilde houden met slapende omwonenden werd de vuilstorter kwaad. Waar bemoeide mijn vriend zich wel niet mee?

Een auto stopte met piepende remmen omdat een man met een peutertje op zijn fiets mobiel aan het bellen was.

Een vrouw had haar baby zonder tuigje of wat dan ook op haar schoot, alleen vastgehouden door éen arm, terwijl ze over het ongeveer drukste fietspad van Utrecht fietste.

Genoeg voorbeelden; U komt dit soort gebeurtenissen vermoedelijk ook vrijwel dagelijks tegen. Voor mij illustreren de verhalen over mensen die niet sporen vooral twee zaken;

-er zijn veel mensen die niet verder kijken dan hun neus lang is

-er zijn veel mensen met een houding van ikke ikke en de rest kan stikken.

Vooral dat laatste baart me het meeste zorgen. Het illustreert namelijk vaak dat mensen zich niet verbonden voelen met de mensen om zich heen, met de gemeenschap waarin zij leven. Er wordt steeds vaker gesproken over een tweedeling in de samenleving die zou zijn ontstaan door alle migranten en alle verschillende culturen. Mensen die dat denken stemmen vaak rechts, denken soms dat PVV en FvD alternatieven zijn voor VVD en CDA maar hebben niet door dat het alle vier partijen zijn die de tweedeling alleen maar groter maken, ja daar zelfs hun hele gedachtegoed op baseren. (zie ook: verdeel en heers ) Hét grote probleem, niet alleen in ons land, maar in de hele wereld, is de tweedeling tussen arm en rijk. Dat geldt niet alleen op individueel niveau, dat speelt op mondiale schaal. Schrijvers, denkers en hulpverleners waarschuwen al decennia dat als de rijke landen doorgaan met de arme landen uitbuiten, de armen een keer in opstand gaan komen. Dat gebeurt ook binnen landgrenzen, zoals nu in Frankrijk met de protesten van de gele hesjes en dat gebeurt via migratie. En als al die rechtse bullebakken die nu op vele plaatsen regeren zo door gaan, worden de opstanden en migraties alleen maar massaler. Mensen die op dat soort mensen stemmen,  sporen niet.