Regels

In het natuurpark maant een andere wandelaarster me dat mijn hond aan de lijn moet.
“Mijn hond blijft op de paden en jaagt niet,” zeg ik.
Dan nog moet hij aan de lijn.
“Ik gun mijn hond zijn beweging,” zeg ik.
Maar dan moet ik maar ergens anders naar toe, vindt ze.
Dat ik helemaal nergens meer naartoe kan omdat alle wandelroutes aan de rand van de stad zijn afgezet vanwege de corona crisis is haar zeker ontgaan, ik zeg het maar niet.
Hier mag het niet vindt ze. Regels zijn regels.
“Ik vind sommige regels wel erg ver gaan,” zeg ik.
Ik krijg een kort exposé over het belang van het natuurpark.
“Ja daar ben ik mee bekend, ik kom hier al jaren minstens een keer per week en vind het een belangrijk ecologisch gebiedje”.
Volgens de mevrouw vind ik het helemaal niet belangrijk.
Ze permitteert zich dus ook nog om voor mij te gaan denken en me te betichten een leugenaar te zijn.
“Ik heb hier geen zin in,” zeg ik en loop door.
Het was door de corona crisis een beetje op de achtergrond geraakt, maar ik weet nu meteen weer wat een hekel ik zou kunnen hebben aan dit type regeltjes fuckers, ware het niet dat ze niet door hebben hoezeer ze zichzelf beperken.
Ik moet weer denken aan de werkloze ecoloog die jarenlang de scepter zwaaide in dit park en wie loslopende honden een doorn in het oog was. We spraken elkaar desondanks of misschien ook wel dankzij geregeld, ik raadpleegde hem bovendien graag vanwege zijn enorme kennis van planten.
Op een dag was hij bezig met het graven van een paddenpoel. Volgens mij een eigenaardige bezigheid in dit natuurpark dat enige verwantschap vertoont met een grienden landschap en waar het barst van de ondiepe watertjes, maar destijds waren paddenpoelen net als slangenhopen een modisch verschijnsel bij natuurbeheerders.
“Marja kom nu eens kijken,” riep hij me toe. Het bleek om een tak te gaan van enkele centimeters dik. “Moet je nou toch kijken hoe vreselijk: die tak barst van de afdrukken van honden tanden!” Hij vond het echt verschrikkelijk. Ik kon mijn lachen bijna niet onderdrukken en zei zo achteloos mogelijk dat die honden toch maar mooi zorgden voor een snellere vertering van afgewaaide takken.

Had die mevrouw trouwens niet door dat ze in haar fanatisme steeds dichterbij kwam en dreigde de corona regels te schenden? Als ik dat gezegd had, zou ze dan kwaad geworden zijn of geschrokken?
Ik zag en zie de zin wel in van de meeste corona regels, leek de afgelopen weken zelfs een beetje op die mevrouw als ik buiten liep en dingen zei als “ik zou graag afstand houden” wanneer iemand te dichtbij kwam.
Dat nu steeds meer mensen die regels aan hun laars lappen, is wel goed te begrijpen. Het wordt overal weer drukker en dan is die anderhalve meter afstand ook steeds lastiger vol te houden. Je kunt niet meer even snel de stoep af, er rijdt weer verkeer op de weg.
Straks mogen we weer in het OV, maar dan wel met mondkapje.
Als ik zonder kapje in de trein of bus zit, word ik dan beboet? Uit de bus of trein gezet, door mijn boze medereizigers wellicht die zich graag aan de regels willen houden?
Als dat vaccin er komt, wat wegens gebrek aan testtijd een gevaarlijk vaccin kan zijn, kan ik de vaccinatie dan weigeren, bijvoorbeeld door de arts aan te spreken op zijn eed van Hippocrates? Of als het geen arts is die vaccineert kan ik me nog beroepen op mijn grondrechten, mijn beschikkingsrecht over mijn eigen lichaam? Of wordt er zoveel sociale druk gecreëerd dat ik ook met mondkapje niet meer in het OV mag o.i.d.?
Ik vind regels en vooral mensen die ze willen naleven, soms echt te ver gaan.

Uit elkaar spelen

Nu de ergste dreiging van overbezette ic’s enz. voorbij is en de discussie op gang gekomen is over hoe vanuit de ‘intelligente lockdown’ de samenleving weer op te starten, beginnen mensen ook verder na te denken.
Opvallend was een artikel van Ties Dams in de Groene Amsterdammer van 2 mei j.l.. Of eigenlijk is het een essay waarmee Ties Dams (29) de Open Call van De Balie en het Amsterdams 4 en 5 Mei Comité won.
Het is een geopolitieke beschouwing waarin Dams laat zien hoe Chinese, Russische en Amerikaanse propaganda er op uit is Europa van zichzelf te laten denken dat ze in verval is, dat de Europese waarden van medemenselijkheid, open samenleving enz. in verval zijn.
Citaat: Tijdens de coronacrisis wordt duidelijk dat China er belang bij heeft dat Europa in het eigen verval gaat geloven. Xi’s grootschalige, mondiale desinformatiecampagne is er allereerst op geënt aandacht af te leiden van het feit dat de pandemie in China ontstond en de CCP tijdens het begin van de crisis in Wuhan geen enkele vorm van leiderschap toonde.

In Buitenhof van 3 mei nam Ties Dams, onderzoeker bij het China centrum van Clingendael samen met oud-ambassadeur in China Ed Kronenburg en PvdA-Europarlementariër Kati Piri deel aan een analyse over de opgelopen spanningen tussen China en de VS en de consequenties voor de wereldorde.
Er wordt nu hard geroepen om een sterker Europa.
Dat zou kunnen voorkomen dat de grootmachten ons nog verder uit elkaar spelen en uiteindelijk de Europese waarden onder de voet worden gelopen.
Kronenburg suggereert dat Europese landen die het wel met elkaar eens zijn een verbond sluiten.

Europa laat zich steeds verder uit elkaar spelen. Migratiecrises, de Brexit, een Hongarije dat de democratie tot Sint Juttemis lijkt te hebben afgeschaft enz. enz.. De Europese waarden van medemenselijkheid, tolerantie, openheid enz. staan onder druk.
In De VS geldt steeds meer het recht van de sterkste, in China de dictatuur van de staat…
Maar bestaat er wel zoiets als Europese waarden? Juist de Coronacrisis liet zien hoe ieder land zijn eigen regels, aanpak en mentaliteit heeft.
Italië werd boos omdat Nederland niet zomaar vele miljarden wil schenken aan een land dat de Europese begrotingsregels totaal aan zijn laars lapte. Politici roepen nu op tot meer solidariteit in Europa, al was het maar omdat we anders vermalen worden tussen de grootmachten. Maar het gevoelen in de lidstaten is juist dat een steeds groter deel van de bevolking meer dan genoeg heeft van het geldverslindende en weinig democratische Europa.

Tegenlicht van 3 mei had het over of de coronacrisis een kantelmoment in ons mondiale systeem zal worden? Zien we de contouren van een nieuw en meer toekomstbesteding wereldsysteem? Maar ook in die uitzending geluiden voor een sterker Europa.

Het is het oude idee van een wereld verdeeld in 3 a 4 grootmachten. Het zijn oude gedachten, gebaseerd op de huidige machtssystemen, zoals er ook meteen weer mensen roepen dat we een nieuwe koude oorlog hebben, nu tussen China en de VS.
Waar blijven de denkers met echt nieuwe ideeën? Ideeën die uitgaan van dat we allemaal éen zijn, dat we met zijn allen een heel grote klus hebben te klaren, namelijk het weer leefbaar maken van onze planeet.

Steeds meer mensen uiten het gevoel, dat ze hopen dat de coronacrisis veranderingen ten goede zal brengen, maar velen uiten tevens dat ze verwachten dat het niet lukt. Dat is ook een vorm van je uit elkaar laten spelen. Erger nog: het is met zijn allen een negatieve gedachte hebben. En gedachten scheppen werkelijkheid. Vooral de collectieve.
Let’s think global. Act local. Be positive.

Schone lucht

We zijn allen één, we zijn allemaal verbonden.
Zijn dat voor u loze kreten of heeft u er wel eens over nagedacht wat het betekent?
Laat ik het even praktisch of zo je wilt ecologisch bekijken: we zijn éen ecosysteem. We leven met zijn allen op een klein bolletje in een immens heelal. De dampkring om dat bolletje beschermt ons tegen allerlei invloeden uit het heelal en… houdt alles wat er op Aarde gebeurt binnen die dampkring.
Zuurstof, stikstof, vocht, giftige dampen.
We ademen allemaal dezelfde lucht. Panters, olifanten, mensen. Grote kans dat u een keer een ademteug hebt gehaald met lucht die ook door Jezus is in- en uitgeademd, of door Ghandi, of Hitler en vast wel een keer door een poes of een slang. Zoals we meeroken als iemand bij ons in de kamer rookt, zo ademen we massaal alle vergiften in die we met elkaar in de lucht uitstoten.
Die lucht is niet zelfreinigend. De natuur doet haar uiterste best om zuurstof te maken en stikstof op te nemen, maar stom genoeg kappen we massaal de wouden op onze planeet.
De natuur schreeuwt al decennia erom dat we een stapje terug doen, maar we zitten in een cultuur van meer meer meer, een economie die gebaseerd is op groei en zijn bezig al het leven op aarde uit te roeien en denken hoogmoedig dat we daar van uitgezonderd zijn.
Maar ook wij zijn een deel van de natuur.
De natuur zet ons nu stil. Dit zou een mooi moment kunnen zijn om te reflecteren.
Niet straks de economie weer gewoon opstarten, maar kijken naar de voorwaarden waaronder we dat op een duurzame manier kunnen doen.
We hebben ongeveer een mondiale economie en vinden het gewoon om spullen van overal op de wereld vandaan te halen, van voedsel tot kleding. Vliegtuigen en vrachtschepen vol.
Als we daar nou eens mee ophouden? Gewoon, simpelweg mee ophouden!
Dan kost een in Nederland gefabriceerd kledingstuk maar veel meer dan die uit India.
Dan kunt u er niet elk jaar meer tien kopen. Nou en?!
Dan moet u weer wachten op de Hollandse aardbeien i.p.v. het hele jaar door aardbeien uit Spanje en nog verder weg kunnen eten. Nou en?!
Niet die vele miljarden van Schiphol voor in stand houden van de groei, de gigantische hoeveelheid vliegverkeer. Nee, gebruiken om regelingen te treffen voor afbouw.
Lelystad nooit open. Mensen ongeacht hun status en rijkdom een maximum aan vliegkilometers in hun leven toekennen. Kun je bij de eerste aanvraag voor een paspoort daarin opnemen. Bijvoorbeeld 1x de omtrek van de Aarde, dan kun je zelfs nog meer dan 1x een verre reis maken.

Dit virus gaat niet meer weg.
Als we er niet naar luisteren wat het ons te vertellen heeft, zal er nog een virus komen, of nog grotere rampen dan die we de afgelopen jaren hebben meegemaakt. De Aarde maakt zijn 6e massale extinctie mee en het is een illusie om te denken dat de diersoort mens daarvan gespaard zal blijven. Leef je nog in die illusie? Ga alsjeblieft eens sf films gebaseerd op grote rampen in de wereld bekijken.
Onvoorstelbaar? Het zijn bijna allemaal mogelijke scenario’s. De natuur is ons aan het uitkotsen, de mensheid heeft niet alleen last van een virus, de mensheid is zelf een virus, wij zijn de grootste bedreiging voor het bestaan van het leven op aarde. We zitten met zijn allen midden in een door onszelf veroorzaakte grote ramp, het gebeurt nu, onder onze neuzen, onder onze ogen.
Daar kunnen we alleen samen iets aan veranderen. De schone lucht tijdens de lockdown wijst ons de weg…

Foodie

Weer zo’n Engels woord; Foodie, blogfoodie. Wijlen Joop Braakhekke noemde zichzelf een kookgek. Een foodie hoeft niet zelf te kunnen koken als h/zij maar enorm interessant kan doen over interessant eten.
Recent heb ik veel foto’s gewist die ik de afgelopen twee jaar heb gemaakt van zelf gemaakt voedsel. Trots op en blij met mijn eerste goed gelukte desembrood, bananenbrood, nagemaakte recepten met kleurige opmaak op de borden, enz. enz.. deelde ik de foto’s ervan met vrienden die ook graag koken, bakken en braden.
Een paar dagen geleden gaf een vriend voor wie ik een lekker courgettesoepje had gemaakt me een tip voor http://www.thuisgekookt.nl. Hohoho vriend, ik maakte die soep voor jou omdat je ziek bent, ik dank je voor het compliment dat het zelfs lekkerder smaakte dan die van je moeder (!), maar ik hoef nu ook weer niet voor jan en allemaal te gaan koken.
Koken vind ik leuk als ik er tijd voor heb. Veel mensen hebben nu die tijd, maar ik kook eerlijk gezegd graag voor twee dagen tegelijk, zo’n grote hobbykok ben ik nou ook weer niet. De dagen dat ik alleen even iets hoef op te warmen, kan ik lekker productief zijn met andere zaken.
Dus hupsakee, weg met al die voedselfoto’s, mijn sd kaartje zat toch al bijna vol. Dat scheelde!

De volgende dag komt tijdens een wandeling mijn hond een van zijn favoriete vriendinnetjes tegen en ik natuurlijk zijn mens, een vrouw waar ik ook bevriend mee aan het raken ben. Dat gebeurt vaker, zo honden, zo de mensen. Ze wandelt samen met haar vriend die van Italiaanse afkomst is.
Als we samen neerstrijken op een bankje, zo goed mogelijk rekening houdend met de anderhalve meter samenleving, kan ik het niet laten te informeren of haar vriend van koken houdt. Ze zegt nee, maar als ik vertel dat ik dol ben op de Italiaanse keuken, blijkt het een grapje. De Italiaan is zelfs kookgek en het duurt niet lang of hij komt met foto’s van de talloze gerechten die hij met veel plezier blijkt te bereiden. Ik heb mijn telefoon niet bij me, maar baal ineens flink dat ik mijn foto’s van gerechten niet bewaard heb.
Ik zie o.a. eieren in tomatensaus. Wat een toeval: een paar dagen eerder heb ik geprobeerd zoiets te maken, maar had duidelijk het goede recept niet. Dat krijg ik nu zomaar cadeau: uitjes bruin fruiten, knoflook erbij en daarna goede kwaliteit gepelde tomaten, een kwartiertje laten sudderen, een beetje basilicum en dan rauwe eieren in de tomatensaus pocheren. Die pocheer truc had ik niet kunnen bedenken.
Als we gezamenlijk doorlopen en nog meer recepten uitwisselen, begint hij over Fave tuinbonen. Nog nooit van gehoord, ze schijnen heel groot te zijn. Hij heeft nog een handje gedroogde Fave bonen die hij zelf heeft meegenomen uit Sicilië en biedt aan die ter planten aan mij te geven. Als ik net thuis ben komt hij ze zelfs brengen, ik leg ze in de week om de volgende dag meteen in mijn moestuin in de grond te leggen. Zo worden de Italiaanse bonen in Nederland geteelde producten.
Product is een woord dat koks veel gebruiken voor de ingrediënten van hun gerechten. Raar woord; product voor groenten, fruit, kruiden enz.. waar je lekkere gerechten mee kunt bereiden. Als hobbytuinder weet ik maar al te goed hoe groenten van eigen teelt zoveel meer smaak hebben dan al die op grote schaal commercieel gekweekte ‘producten’. Dat was o.a. het ‘geheim’ van de smaakvolle courgettesoep. Met goede smaakvolle ingrediënten kunnen gerechten ook zoveel eenvoudiger. Niet voor niets drukte de Italiaan me op het hart goede kwaliteit tomaten te gebruiken voor de saus met gepocheerde eieren. Niet voor niets ben ik zo’n grote fan van de Italiaanse keuken, omdat de meeste gerechten verrassend weinig ingrediënten bevatten en toch zo smaakvol zijn
Ik ben als hobbykok een groot voorstander van zo puur mogelijk koken, liefst met ingrediënten uit eigen omgeving.
Think global, act local.
Met ons huidige klimaat hoeven we de meeste ingrediënten voor Italiaanse gerechten niet meer uit het buitenland te halen. Wel zo duurzaam.
Dat wordt later dit jaar een maaltje verse Fave tuinbonen bezorgen bij een ‘foodie’ die dat al zijn hele leven begrijpt 😉

Verwerken

De planeten in ons sterrenstelsel staan al geruime tijd zodanig dat hun energie inwerkt op het verwerken van ons verleden.
Vindt u zo’n bewering onzinnig? Ik heb die bewering ook maar van horen zeggen, maar ik hoorde/las hem wel van heel veel kanten, van astrologen tot lichtwerkers. Om me heen veel mensen bij wie onverwerkte stukken uit het verleden omhoog kwamen. Dat is soms geworstel, maar wie de worsteling aangaat kan ontdekken hoe bevrijdend het verwerken van oud zeer kan zijn.
De corona crisis zoals we de ellende met het Covid-19 virus zijn gaan noemen, blijkt ook een duit in het psychische zakje te doen. Door de grote veranderingen in ons dagelijks leven en het noodgedwongen veel thuis zijn, worden velen van ons diep geraakt. Na een leven van meer hollen dan stilstaan, worden we ineens op onszelf terug geworpen. We hebben de invloed van de planeten niet eens (bewust) nodig om ons eigen functioneren eens nader onder de loep te nemen.
Ondertussen hadden we het mooiste weer wat we maar voor de tijd van het jaar konden wensen en zagen we voor het eerst in vele jaren weer blauwe luchten zonder vliegtuigstrepen. Buiten is de constante brom van verkeer en apparaten verstomd zodat we eindelijk weer de vogels goed kunnen horen fluiten.
We mogen elkaar niet aanraken, maar door wat we missen, raken we bewust van hoe belangrijk we zijn voor elkaar en kijken we weer meer naar elkaar om.
Inmiddels is het denken over hoe ‘de maatschappij weer kan opstarten’ onderwerp in de talkshows maar daarbij blijkt het vooral te gaan over terug naar hoe het was. Maar wat weerhoudt ons eigenlijk om het anders te doen dan voorheen?
Opvallend vond ik dat veel mensen de afgelopen weken zijn gaan opruimen, Op straten staan overal zaken die je gratis mee mag nemen, al dan niet op kleedjes die lijken op individuele alternatieven voor de afgelaste vrijmarkt op Koningsdag.
Als je dan toch in jezelf en je huis aan het opruimen bent, kijk dan eens of er nog meer zaken zijn die je niet nodig hebt. Heb je echt die groentes en andere producten uit verre landen nodig? Of kun je gewoon koken met wat er in Nederland wordt verbouwd? Moet je echt die goedkope spullen uit China hebben die snel bij het afval belanden of kun je een duurzamer product aanschaffen waarvoor geen vliegtuigen en schepen hoeven te worden volgeladen? Heb je echt die vliegvakantie nodig? Je hebt de hele wereld on screen en als de wereld zoveel rustiger is geworden, we een steeds warmer klimaat krijgen, je minder stress ervaart, kun je je ontspanning wellicht ook dichterbij huis zoeken en misschien kunnen de accommodaties ook goedkoper worden verhuurd en/of die vliegreizen duurder gemaakt. Minder vliegen, dan gaat Lelystad definitief niet door en moet Schiphol inkrimpen. Nou en?
Het wordt hoog tijd dat we stoppen met de groei waarop ons huidige economische stelsel is gebaseerd en die vooral ten goede komt aan de rijken en ons milieu totaal heeft verziekt. We kunnen momenteel zien hoe de Aarde herstelt omdat de mensheid een stap terug moet doen.
We hebben ook gezien dat we veel van ons werk vanuit huis kunnen doen, veel minder in auto’s en OV hoeven te stappen dan we ons wijs hebben laten maken.
Laten we doorgaan met naar onszelf kijken, naar de hebzucht, consumentisme en oppervlakkigheid waar we ongelukkig van werden en (her)ontdekken waar we gelukkig van worden. Laten we doorgaan met naar elkaar omkijken en laten we daar de zorg voor onze wereld bij betrekken.

Vreugdevuren

Toen ik bijna 40 jaar geleden begon met tuinieren beëindigde ik de winter steevast met een vreugdevuur. Niemand had daar hinder van. Tot de sociale huurwoningen die aan de rand van ons tuinderscomplex staan, verkocht werden en de nieuwe huiseigenaren bang bleken dat een vonk kon zorgen dat hun huis afbrandde. Ik stelde de brandstapel zorgvuldig samen van dode takken en twijgen op mijn tuin die ik met de hand afbrak, zodat ik zeker wist dat ze goed droog waren en dus weinig tot geen rook zouden veroorzaken, peilde met een natte vinger in de lucht meerdere malen de windrichting. Ook maakte ik de stapel steeds kleiner, maar uiteindelijk werd in de reglementen van onze tuinvereniging open vuur verboden.
Vier jaar geleden kreeg ik een kleinere tuin en begon ik ijverig de instortende houtwal die aan een zijde van het tuintje stond, af te breken. Verbranden kon ik inmiddels in een speciaal aangeschafte kleine steenoven, maar zodra in februari mijn eerste vuurtje in het oventje brandde, kwam een mevrouw mij vragen dat te doven. De vrouw, zowel bewoonster van een huis achter mijn tuin als tuinder op ons complex heeft COPD en of ik daar rekening mee wilde houden. We bedachten samen dat het hout van de houtwal werd afgevoerd middels een grote kliko die zij steeds leeg bij mijn tuin neerzette en ik vol op de ophaalplek terugbezorgde.

Maar ik miste steeds duidelijker het effect van de as als meststof. Wortelgroenten, ui en andere knolgewassen, houden van kalium. Ik citeer: “Houtas bevat veel kalium (gemiddeld 6% – 10%, met uitschieters tot 40%, afhankelijk van de houtsoort), calcium (30% – 35%) en magnesium (5%). Het is dus een geconcentreerd goedje, waarbij bovendien geldt dat de mineralen in deze vorm goed oplosbaar zijn en (dus) snel door de planten worden opgenomen.”
Ik besloot derhalve vorig jaar om nog zorgvuldiger dan met de brandstapeltjes vroeger, de inhoud van de steenoven samen te stellen, goed op te letten dat de ramen en deuren van de mevrouw dicht waren, de wind de andere kant op stond en dan de gevulde oven aan te steken met slechts éen bladzijde krantenpapier. Dat lukt alleen als de takjes en twijgen echt droog zijn, zo had ik nog een extra controle ingebouwd om geen rook te veroorzaken.
Uiteraard ontstaat er altijd even rook, maar dat is maximaal een minuut en daarna begint het smeulen.
Vorig jaar heb ik dat 2 a 3 x gedaan en daarbij heeft de mevrouw een keer haar dochter gestuurd om te vragen of ik het minivuurtje weer uit wilde maken. Dat is dan een dilemma, want uitmaken… hoe doe je dat zonder dat je rook veroorzaakt? Ik heb dat uitgelegd en gewoon laten smeulen.
Dit jaar moest ik lang wachten voor het materiaal in het steenoventje droog genoeg was, maar drie weken geleden was het dan eindelijk zover. Na een half uur kwam de dochter weer. Weer dat dilemma. Vooral omdat er dit keer ook twee half verteerde dikke kastanje houten palen als laatste restant van de houtwal in lagen.
’s Avonds belde de bestuursvoorzitter van onze tuindersvereniging over een klacht van de mevrouw met COPD. Hij vroeg zich hardop af of er dan toch iets aan de reglementen moest veranderen zodat ook dit soort vuurtjes en bbq’s niet meer mogen. Ik beloofde hem die palen niet meer te zullen verbranden maar ze te doneren voor de houtkachel in ons verenigingshuisje midden op het complex. Zou de voorzitter gedacht hebben aan hoe we zonder die kachel het doorgaans vochtige huisje zouden moeten verwarmen bij onze activiteiten in de koudere tijd van het jaar?
Deze week had ik nog een keer teveel twijgjes voor de composthoop en stak ik deze aan; met een snippertje papier en 1 lucifer vatten ze vlam, amper 30 seconden even rook en toen begon het smeulen.
Na een half uurtje zag ik de mevrouw uit haar huis komen. Maar ze had niets gemerkt kennelijk, liep zonder groeten langs mijn tuin op weg naar de hare. Een kwartiertje later porde ik even in de as om te kijken of het vuur volledig gedoofd was. Vermoedelijk kwam daardoor wat onzichtbare rook vrij, want daar kwam ze scheldend en tierend aangerend, slingerde minutenlang de vreselijkste verwensingen naar mijn hoofd, haar man kwam ook nog een duit in het zakje doen… Alles op gigantisch volume, zodat wandelaars op het pad langs het riviertje dat ons tuinderscomplex doorsnijdt, over de heg bleven staan kijken.
Eén bood me haar telefoon aan om het vuur te fotograferen. (zie foto)
Een tuinder van de andere kant van het riviertje kwam op mijn tuin kijken om te kunnen getuigen waar het geschreeuw eigenlijk om ging, een andere tuinder liet desgevraagd weten dat hij helemaal niets gemerkt had van het vuurtje.
steenoven
Ben ik te ver gegaan? COPD is een nare ziekte. Maar ik heb die niet veroorzaakt en ik houd maximaal rekening met haar, maar dat ziet zij kennelijk anders.
Naast alle vreselijke verwensingen, waarvan hoer en heks nog de minst erge waren, viel ook een paar keer het woord corona. Het bevestigde voor mij wat ik na vier jaar al wist: Deze mevrouw is bang. Bang voor fijnstof, bang om corona te krijgen. Er schijnen ook steeds meer mensen bang te zijn dat hun huisdier corona zou kunnen overdragen waardoor de dieren op straat worden gezet, of nog erger, afgemaakt.
Ik heb geen zin om me bang te laten maken. Ik weiger me door angsten te laten regeren en al helemaal door de angsten van een ander.
Hoe zit het met de wederkerigheid, een beetje leven en laten leven?
Als er straks iemand komt wonen met een bijenallergie moeten we dan de imkers niet meer toelaten op ons tuinencomplex? Als omwonenden hooikoorts hebben moeten we dan allerlei gewassen gaan verhinderen tot bloei te komen?
De tijd van vreugdevuren is voorgoed voorbij.

Risico’s

Onze samenleving is steeds meer gericht geraakt op het vermijden en afdekken van risico’s.
Veiligheid is onderdeel van verkiezingsprogramma’s en regeerakkoorden. We verzekeren ons voor van alles en nog wat en voor bescherming tegen ziekten hebben we een heel scala aan preventieve middelen ontwikkeld in de vorm van vaccins.
Dat er ook andere preventies bestaan, zoals rozemarijn als preventie tegen griep en verkoudheid, daar hebben we het niet meer over. Sterker nog; een paar jaar terug hebben overheden ook in Nederland verboden dat op de verpakking van kruiden hun geneeskrachtige werking wordt vermeld. Homeopathie is naar het rijk der fabelen verwezen.

Vorig jaar ontstond er nog een hele discussie over dat steeds meer ouders beducht raken voor de vaccincocktails die ze hun gezonde baby’s en peuters moeten laten geven.
Ik hoor nog tot een generatie bij wie kinderziektes heel gewoon waren; je kreeg de bof of mazelen of wat dan ook, lag een weekje in bed en werd verwend door je moeder.
Maar nu worden ouders boos aangekeken als ze hun kind niet tegen die kinderziektes laten inenten.
Kinderdagverblijven weigeren de verzorging van peuters die niet tegen mazelen zijn ingeënt, ondanks dat er steeds meer geluiden komen dat al dat vaccineren wellicht de oorzaak is van verslechtering van het auto-immuunsysteem. En ondertussen wordt er gewerkt aan weer een nieuw vaccin tegen het coronavirus dat deze pandemie veroorzaakt terwijl ondertussen steeds duidelijker wordt dat vooral ouderen en andere mensen met een verzwakt immuunsysteem ernstige klachten krijgen van het virus.

Mazelen is in een paar decennia van een kinderziekte waar hoogst zelden iemand aan overleed, veranderd in een levensgevaarlijke ziekte waartegen je per se beschermd moet worden middels een vaccin.
Roel Coutinho van het RIVM was vorig jaar op tal van plekken uitgebreid aan het verkondigen dat een vaccinatiegraad, een bepaald (hoog) percentage van gevaccineerden, zorgt voor groepsimmuniteit en dat er voldoende mensen ingeënt moeten zijn om te zorgen dat het werkt. Of er een weg terug is naar mazelen als ‘gewone’ kinderziekte is onbekend.
Des te opmerkelijker is het dat Coutinho in Buitenhof van 22 maart j.l. erkende dat er altijd onbekende factoren een rol zullen blijven spelen en dat onze mogelijkheden om dat te beïnvloeden heel gering zijn en we in feite moeten leren leven met risico’s. “We zullen moeten accepteren dat we een aantal dingen niet kunnen controleren en dat is heel erg moeilijk in deze maatschappij,” zei hij.

In diezelfde uitzending zei hoogleraar One Health Dick Heederik dat uitbraken van allerlei ziekten vaak te maken hebben met ecologische verstoringen door de mens. Ook de intensieve veeteelt brengt steeds grotere risico’s met zich mee. Ons ingrijpen in de wereld kan niet zo doorgaan als we doen, zei Heederik.

Interviewer Pieter Jan Hagens vroeg naar een veilig mondiaal ecosysteem. Zoiets bestaat gewoon niet! Uitbraken zoals het covid-19 virus zijn niet te voorkomen.
Het is hoog tijd dat de mensheid zich leert matigen in gedrag en omvang en ecologische systemen gaat respecteren.