Poepzuigers

Diverse steden hebben ooit in de strijd tegen de hondenpoep hondentoiletten gerealiseerd: stukjes groen met een heg om minstens twee, vaker drie zijden. Ook Utrecht, de stad waar ik woon, kent vele van dat soort plekjes.

Inmiddels zijn hele generaties honden opgevoed met het idee dat ze op zulke stinkplekken hun behoeften moeten doen.

Apart genoeg is het een steeds kleiner wordende categorie hondeneigenaren die hun honden op zulke plekken uitlaat en een groot deel van hen neemt zelden of nooit de moeite om lange wandelingen met hun hond te maken, een iets kleiner deel laat ook hun hond nergens los. (Bron: Bijna 20 jaar gesprekken met hondenbaasjes). Ik vind dat opvallend.

De meeste hondenbezitters die ik ken, weigeren hun hond op zo’n openbaar toilet te laten schijten. O.a. omdat ze bang zijn dat hun hond er ziektes oploopt. Honden immers ruiken graag aan de uitwerpselen en urine van hun soortgenoten, ze lezen er hele boodschappen aan af. Ik probeer me dat wel eens voor te stellen: Lisa is hier pas geweest, Bo al een paar dagen geleden, hey new kid in town, vriend Wim moet verderop in het park te vinden zijn, Silva heeft kennelijk iets verkeerds gegeten, enz.

Al die geurtjes bij elkaar op één plekje is behoorlijk arbeidsintensief voor de hondenneuzen om nog maar te zwijgen over de moeite die het kost om een plekje te vinden zonder dat al die boodschappen verstoord of niet gerespecteerd worden. Op zoek naar zo’n plekje lopen de hondenpoten natuurlijk ook nog eens door restanten… Ik ben dan ook blij dat mijn honden hooguit aan de rand van zulke veldjes ruiken en hun poot op tillen, want ik zou er nog niet eens op mijn regenlaarzen doorheen willen lopen..

En dan die stank.. nu met het warme weer moet het voor mensen die in de buurt wonen ondraaglijk zijn…

Maar het allerergste aan die hondentoiletten vind ik het opruimen.

Heeft u ze wel eens goed bekeken: die poepzuigers? Kleine karretjes met een doorzichtige net de man erin omhullende cabine erop, achterop een grote kliko waar de poep in terecht komt. Die komt daar via een lange flexibele metalen slang die vanuit de cabine te bedienen is. Wat een mensonterende job om de hele dag in zo’n karretje met zo’n slingerende zuigslang naar poep te moeten speuren! en die lucht te ruiken!. Alleen daarom al moeten die hondentoiletten afgeschaft worden! De stank en de ziektes zijn twee andere goede redenen.

Bovendien: hondenpoep opruimen met een plastic zakje o.i.d. is inmiddels behoorlijk ingeburgerd. Als je nergens meer hondentoiletten hebt, vervalt het argument wat luie hondeneigenaren nog wel eens hebben: ‘Oh ik dacht dat dit een hondentoilet was…’

Er zijn ook steden zonder hondentoiletten. Deventer bijvoorbeeld. Overal hangen rolletjes met poepzakjes en staan speciale prullenbakken om de gevulde zakjes in te kunnen doen.

Al jaren geleden, toen in Utrecht ondanks de hondentoiletten de stoepen nog vol lagen, viel me in Deventer op dat ik nergens hondendrollen zag liggen.

Wel hier en daar kattendrolletjes.

Maar katten lopen dan ook niet aan de lijn.

.

.

Verliefdheid

Mijn ex was de mening toegedaan dat verliefdheid niets anders is dan geilheid. Voor hem was dat wellicht zo, maar ik zie dat anders.

Ik ben in mijn leven vele malen verliefd geweest en ik heb daarvan geleerd dat het een gevoel is, een emotie, zoals elke andere emotie. En emoties mogen er zijn, altijd. Of het nu gaat om vreugde, verdriet of boosheid, een emotie is er altijd met een reden en door dat gevoel er helemaal te laten zijn, valt er steevast iets te leren. Er helemaal laten zijn, is iets anders dan je emoties op een ander botvieren. Als ik boos ben op iemand, kan ik kiezen: val ik die ander lastig met mijn boosheid, ga ik tekeer of wat dan ook, of houd ik het bij mezelf, kijk naar waarom ik boos ben. En al dat dan echt door die ander komt, zeg ik op een rustige manier wat me boos maakt(e), wat meestal bij die emotie neerkomt op dat ik aangeef waar mijn grens ligt of nog simpeler, dat ik het er niet mee eens ben, er niet van gediend ben of daar anders over denk.

Van alle emoties is verliefdheid misschien wel de meest complexe.

Verliefdheid heeft ontegenzeggelijk met aantrekkingskracht te maken. Maar aantrekkingskracht is niet per definitie een kwestie van geilheid.

Ik kan me aangetrokken voelen tot zowel mannen als vrouwen, maar ik ben van het soort dat niet geil wordt van een vrouw. Toch kan ik me ineens sterk aangetrokken voelen door een vrouw. Omdat ze bijzonder is, lief, aandachtig of wat dan ook dat ik in haar geval heel aantrekkelijk vind. Die aantrekking zorgt bijna altijd voor het ontwikkelen van een diepe vriendschap. Daar moet ik dan wel in investeren, maar als de aantrekking wederzijds is komt die investering vroeg of laat van twee kanten.

Bij mannen ligt dat voor mij complexer.

Vorig jaar nog, werd ik tot mijn verrassing ineens verliefd op een man. Bij onze eerste kennismaking voelde ik meteen een klik en al bij de tweede keer was geheel duidelijk dat we veel gemeen hadden, onze ideeën over veel zaken zorgden er zelfs voor dat we makkelijk dingen aanvulden van wat we elkaar vertelden. Ik vond onze gesprekken uiterst prettig en al snel kwamen daar wandelingen bij. Maar wat moest ik in vredesnaam met die verliefde gevoelens? Ik ben heel tevreden met mijn single zijn sinds mijn relatie zes jaar geleden werd beëindigd en zit bepaald niet te wachten op allerlei ingewikkeldheden rond het starten van een nieuwe. Gelukkig bleek hij daar ook helemaal geen behoefte aan te hebben en al snel herkende ik mijn gevoelens als hetzelfde bij vrouwen: de potentie van een diepe vriendschap.

Voor het zover was moest ik langs de opvatting van mijn ex heen en ik kwam tot de conclusie dat ik er niet aan moest denken om met deze man seks te hebben. Daarmee was de verliefdheid duidelijk geworden en kon ik gewoon blij zijn met de nieuwe ontwikkelende vriendschap.

Ik voel me een gezegend mens met tal van mooie vriendschappen met uiteenlopende types. En met het geleerde vermogen om emoties er altijd te laten zijn en te kunnen beschouwen, benoemen en desgewenst weer los te kunnen laten.

Hoe anders ligt dat voor mensen die emoties uit de weg gaan. Ik voel compassie voor mensen die de emotie verliefdheid uit de weg gaan, wat meestal te maken heeft met angst om gekwetst te worden, niet zelden gebaseerd op een nare ervaring met een relatie of soms zelfs teruggaand tot iets in hun jeugd.

Verliefdheid is een vreugdevolle emotie. Het kan pas lastig worden als je daar andere emoties zoals verlangens (naar iets wat je niet hebt bijvoorbeeld) aan gaat koppelen Een verlangen naar intimiteit is volkomen legitiem natuurlijk, maar wordt lastig als het niet wederzijds is of de beleving van intimiteit ver uiteenloopt.

Ben je verliefd, dan heb ik eigenlijk maar éen advies: laat je gevoelens bij jezelf toe en onderzoek ze, bijvoorbeeld door er over te mediteren en als je dan nog steeds vindt dat je die gevoelens moet uiten: veel plezier ermee. Ik gun je een positieve reactie, maar ook een nee kan heel bevredigend en leerzaam zijn.

.

Mainstream

Er wordt nogal wat gefoeterd op de mainstream media, in kringen waar dat veel gebeurd vaak MSM genoemd. De mainstream media zouden aan de leiband lopen van regeringen en meedoen aan al het gelieg en gedraai waar onze overheid al vele jaren in uitblinkt.

Ik kan niet ontkennen dat dit soort zaken gebeuren. Zo herinner ik me een uitzending van het Nos-journaal waarin beweerd werd dat Poetin op een vraag van de Nos-verslaggevers geen antwoord had willen geven. Het bijbehorende beeld was dat van een weglopende Russische president. Ik weet niet meer waar het over ging, Poetin was in Nederland om zijn toen nog hier wonende dochter te bezoeken en de verslaggevers maakten van dat moment gebruik.

Een week of drie later gaf de cameraman van dat item blijk van gewetenswroeging. Hij postte op social media de oorspronkelijke beelden: Poetin was in een goede bui en gaf een uitgebreide reactie, het hele item bleek wel een kwartier te duren.

Dit is dus ronduit manipulatieve nieuwsvoorziening geweest en dit soort dingen gebeuren ongetwijfeld nog. Maar dat wil niet zeggen dat alle journalisten die bij de mainstream media werken niet deugen.

Daar werken ook zeer integere en goed opgeleide mensen, maar die hebben soms grote moeite om hun werk te kunnen doen. Bijvoorbeeld: informatie van de overheid krijgen, vergt niet zelden een enorm uithoudings- en doorzettingsvermogen. Zo las ik in de Volkskrant een paar weken geleden over een verzoek dat journalisten al drie (!) jaar geleden hadden gedaan over inzage in specifieke overheidsstukken. Ze waren zelfs naar de rechter gestapt die had bepaald dat de overheid die stukken ter beschikking moest stellen. maar ze hebben die tot op de dag van vandaag niet gekregen. In diezelfde editie een relaas van een columnist die graag een bepaald debat in de Tweede Kamer wilde bijwonen maar als niet-parlementair redacteur daar accreditatie voor moest aanvragen. De aanvraag werd pas gehonoreerd nadat het debat geweest was.

Het zijn rare tijden als het gaat om informatievoorziening. Fake news, feiten die worden afgedaan alsof het fake news betreft, feiten die als leugens afgedaan worden en leugens die als feiten gepresenteerd worden.

Journalistiek is nog nooit zo ingewikkeld geweest als in deze tijd.

Maar het gemanipuleer met informatie is niet van vandaag of gisteren.

Zo herinner ik als de dag van gisteren hoe ik als jonge undercoverjournalist in 1970 met een story kwam over meiden die in de prostitutie belandden na verslaafd te zijn gemaakt. Ik kwam op het spoor daarvan omdat er een poos veel hash verkocht werd met opium erin. Wat vreemd was, omdat opium duurder was dan hash.

I.p.v. dat het stuk geplaatst werd, moest ik op het bureau van de hoofdredacteur komen waar ook de toenmalige hoofdcommissaris van politie aanwezig bleek. Samen legden de heren me uit dat het artikel niet geplaatst kon worden omdat het teveel onrust zou veroorzaken. Twee jaar later kwam de Volkskrant met een artikel over wat toen meteen heroïneprostitutie heette. Betrof het in 1970 nog maar enkele meiden, twee jaar later ging het om tientallen slachtoffers. Ik kan er nog steeds boos over worden, temeer daar het niet plaatsen van het stuk voor mij heel nare gevolgen had.

Iedereen mag zich journalist noemen. Maar journalist is desondanks een serieus, moeilijk en soms gevaarlijk vak. Het eerste dat ik op de School voor de Journalistiek leerde, was dat objectieve journalistiek niet bestaat. Veel van de opleiding ging over hoe je desondanks tot zo betrouwbaar mogelijke informatie komt.

Er zijn nu veel mensen die -al dan niet onbetaald- werken voor wat meestal alternatieve of onafhankelijke media worden genoemd. Soms is hun informatie van groot belang. Maar net zo vaak wordt die informatie bijeen gegaard door mensen die nooit als journalist zijn opgeleid. Het maakt het er allemaal niet eenvoudiger op om als lezer of zelfs kijker te weten wat waar is en wat niet.

Betrouwbare, goed opgeleide journalisten zijn harder nodig dan ooit. Je vindt ze zowel bij msm als onafhankelijke media.

.

Wenkbrauwen

“Dan zie je eerst die wenkbrauwen en daarna pas de rest.” Een flard van een tafelgesprek, maar de flard blijft na echoën. Want inderdaad, al een aantal jaren is de wenkbrauw ineens voor veel vrouwen ultra belangrijk geworden. Er bestaat nu zelfs het beroep ‘wenkbrauwverzorger’.

Vorig jaar vroeg een Syrische kapper toen hij bijna klaar was met mijn hoofdhaar: “Zal ik je wenkbrauwen knippen?”

“Nee zeg! Dat doe ik zelf wel!” zei ik verbouwereerd. Maar ik knip ze nooit, hooguit soms één haar.

Maar ik ben door die vraag wel op wenkbrauwen gaan letten.

En verdomd, bij de meeste vrouwen uit zuidelijke landen zijn ze geknipt en ook steeds meer andere, vooral jonge vrouwen hebben geknipte wenkbrauwen die zijn bijgetekend tot zware, dikke bogen.

Eerlijkheid gebied me te melden dat ik van nature ook zulke donkere zware wenkbrauwen had, maar mijn moeder spoorde me al vroeg in de pubertijd aan tot epileren en teruggroeien is er helaas niet meer bij. Toch vond ik het als kind al raar dat vrouwen hun wenkbrauwen afschoren en er dunne potloodstrepen voor in de plaats zetten. Ook die variant komt nog steeds voor, maar de zwaar aangezette donkere tot zwarte bogen zijn duidelijk in de mode. En ook een volledige make up met foundation is weer in opmars. Zo ontmoette ik recent een jonge moeder met peuter die in de volle zon zichtbaar een laag make-up over haar gezicht had en ja hoor, ook van die zwaar aangezette wenkbrauwen.

Het bracht me tot het bekijken van filmpjes van influencers die zich bezig houden met het opmaken van je gezicht. Er ging een wereld voor me open. Wat ik nog aanzag voor een ‘simpel’ laagje foundation blijkt een ingewikkelde aanpak van concealers, foundations, blushers, poeders en vooral allerlei soorten kwasten. Er wordt uitgelegd waarom je een blush niet zus maar zo moet opbrengen, bij eyeliner vooral de buitenhoeken moet ophogen om een effect van grotere ogen te krijgen, minstens 3 kleuren ogenschaduw moet gebruiken en bij ‘smokey eyes’ nog meer, enz. enz.

De influencers worden door torenhoge aantallen bekeken op internet. Ik zag kijkcijfers van 22 miljoen bij Dominique Sachse en ook Nikkie Tutorial is nog steeds immens populair.

Vaak wordt het voor- en na-effect getoond: de (soms niet helemaal) naakte versie en het gezicht na de opmaak, die volgens de influencers ‘niet veel tijd hoeft te kosten’, maar die filmpjes duren al gauw twintig minuten.

Die twintig minuten ben je dan bezig om een zo ‘naturel’ mogelijke look te krijgen.

Ik gebruik graag wat oogmake-up, maar op een doordeweekse dag kost me dat maximaal twee minuten. Volgens mij zou die jonge moeder met peuter nog veel mooier zijn als ze haar natuurlijke gezicht zou tonen. Zou ze zo opgemaakt nog vaak gekust worden?

Afvallen

Was ik nog aan het nadenken hoe ik hier zou schrijven over hoe ik 11 kilo ben afgevallen zonder enig dieet, was daar deze week de uitzending van de Keuringsdienst van Waarde over gemodificeerd zetmeel.

Het wordt gemaakt van maismeel of aardappelmeel en wellicht nog meer. Je kunt er, blijkt uit die uitzending, dus ook lijm van maken. Dat wist ik nog niet. Wat ik wel wist is dat als gemodificeerde ingrediënten op het etiket stonden van een of ander product van de voedingsindustrie, ik daar niet tegen kon. Op zijn minst word ik een kwartier of iets langer na het nuttigen van zo’n product moe.

Er staan nog meer bewerkingen op etiketten: er wordt gehydroliseerd, gehydrogeniseerd, ontsloten, geëxtraheerd, gluten verwijderd en nog tal van andere bewerkingen van gewone voedingsmiddelen. Als er bakkersgist op staat, zit er in dat bakkersspul meer dan gist, zo zit er o.a. broodverbetermiddel in, maar dat hoeft niet vermeld te worden. Over alle toevoegingen al dan niet als E-nummers vermeld heb ik het dan nog niet eens.

Zo’n 15 jaar geleden was ik na het stoppen met roken in een half jaar tijd 20 kilo aangekomen. En ik zweer, niet door meer te gaan eten of snoepen. In tegendeel, ik was een gewaarschuwd mens, want slechts een enkeling komt niet aan na stoppen met roken. De meeste stoppers zien na een poos de weegschaal 8 tot 20 kilo meer aangeven. Dus dronk ik lauw water voor ik ging eten, nam water als ik zin kreeg in lekkers, maar ik had de hoofdprijs.

Wat ik ook probeerde, die 20 kilo bleef.

Tot ik het verband legde tussen moe worden met als ik iets van de voedingsindustrie genuttigd had. Een paar keer nam ik de proef op de som door een paar weken niets kant-en klaars of geprefabriceerds uit de supermarkt te kopen en alles wat ik at zelf van verse producten te bereiden. Brood bak ik al jaren zelf.

Telkens ging na een week of drie de weegschaal iets naar beneden. Maar ik hoefde maar een diepvriespizza te nemen of een toetje en hupsakee, daar was die een of twee kilo weer terug.

Begin vorig jaar gooide ik het roer radicaal om: geen enkel product van de voedingsindustrie kwam meer mijn huis in. Wel pure producten, zoals melk, joghurt, boter, kaas, groenten en fruit, maar niets met vreemde bewerkingen of -namen en ook geen vreemde suikers zoals maltrose-dextrose of glucosestroop e.d.

Het resultaat: ik ben 11 kilo lichter inmiddels, zonder dat ik minder ben gaan eten. Ik eet gewoon waar ik zin in heb, steeds vaker ook vegan, ik eet volop als dikmakers bekend staande noten, bonen, aardappels, verse friet en lekker zelfgebakken brood met gezond beleg. Dat kan ook pindakaas van 100% pinda’s zijn, al dan niet met een laagje tomatensambal erop. Ik eet zelfs af en toe zelfgebakken taartjes en -koekjes e.d. met suiker!

Heel af en toe neem ik nog iets ‘lekkers’ mee uit de super, maar controleer dan wel het etiket.

Als iets me, ook weer door die uitzending van de Keuringsdienst duidelijk is, is dat al die stofjes alleen maar bedoeld zijn om zo goedkoop mogelijk te produceren. Het voorbeeld van de met gemodificeerd zetmeel en weinig andere ingrediënten geproduceerde ‘tomatensoep’ in de uitzending van de KvW spreekt boekdelen.

Gewone bewerkingen kunnen nuttig zijn om voedingsmiddelen te bewaren zoals invriezen, koken, pasteuriseren en fermenteren en kan ook zorgen voor een hogere beschikbaarheid van voedingsstoffen. Maar dit soort bewerkingen worden steeds meer aangevuld met of zelfs vervangen door industriële ultrabewerkingen.

Ook in de voedingsindustrie is het geld dat regeert.

Vrouwen voor vrede (2)

Met hoeveel liefde ben je gedragen in onze buik… Hoe kwetsbaar was jij als net geboren kind, en hoeveel tijd, zorg en aandacht nam het voor je je zelf kon redden… Met hoeveel liefde zorg en aandacht ben je daarna door de jaren heen omringd…

Kijk in onze ogen; daar is liefde voor jou. Laat ons samen doorgaan in die liefde en de haat en angst achter ons laten. Denk aan je eigen moeder, en herinner je wat zij voor je voelde, heeft gedaan in volle toewijding zo goed ze kon

Daarom roepen we je op om de wapens neer te leggen en haar huis te gaan, uit liefde voor je moeder. Als we dat allemaal doen, is er geen oorlog meer, en kunnen we weer in vrede leven.

Als je nog vecht, omdat een ander dat zegt….

Realiseer je dan dat elke keer als je een ander mens doodmaakt, dat er een moederhart huilt en schreeuwt van wanhoop. Dus, zeg niets, maar ga lopen, ga weg van het front en ga naar huis…

Wij vrouwen, moeders, wonend in alle landen, staan nu samen voor de kracht van liefde; de kracht van liefde, maakt dat deze wereld draait en dat wij – hoe verschillend ook- met elkaar in vertrouwen en in vrede kunnen leven.

(tekst van Tjitske)

Vrouwen voor vrede

Een vriendin kwam gisteren even iets brengen en wilde tevens iets delen. Met een vers kopje thee voor haar neergezet begon ze enigszins opgewonden te vertellen over haar idee:

Als nu eens alle vrouwen in alle buurlanden van Oekraïne zich zouden verenigen en bij de grens zich opstellen en zo een statement maken. Volkomen geweldloos, maar wel duidelijk! En vooral moeders. Want je zet toch geen kind op de wereld en helpt het 18 jaar lang opgroeien om het daarna kapot te laten schieten?

Maar hoe organiseer je zoiets? vroeg ze zich af. We wisselden allerlei ideeën uit. Ik zocht online naar vrouwenorganisaties en stuurde het ene naar het andere e-mailtje met links naar haar. Haar werkgever wil helpen, ik wil helpen door een bericht en/of manifest zo breed mogelijk te delen. Ik adviseerde haar zo spoedig mogelijk een tekst op te stellen, kort maar krachtig en wellicht een uitgebreidere tekst op een website te zetten en al die organisaties en nog meer vragen het idee te steunen. En met die organisaties te overleggen of het wel zo slim is om naar de grenzen van een oorlogsgebied te gaan of dat het beter is om overal in steden manifestaties te organiseren. Of misschien lange kettingen van mensen te creëren. De eerste bescheiden manifestaties hebben afgelopen weekend al plaatsgevonden. Met die mensen contact leggen lijkt me ook heel zinnig.

En alles met gezwinde spoed! Wat te denken van a.s. zaterdag 5 maart?

We brainstormen nog even door en dan moet ze dringend naar huis. Eten koken voor haar 18-jarige zoon. Bij het weggaan zegt ze: “Ik moet donderdag ook nog naar het lange weekend vakantie met een vriendin.”

Toen ze weg was stuurde ik nog een paar mailtjes, eentje met een beginnetje voor een actietekst.

Als ik haar ’s avonds app heeft ze de mailtjes nog niet gezien. Dat ging ze morgen doen.

Morgen is nu en ik vind in de vroege ochtend een appje dat haar zoon corona heeft. Dank voor de waarschuwing, misschien hadden we elkaar beter niet gisteren bij het afscheid een lange hug kunnen geven, maar ik zie wel.

Ik zie vooral hoe het vaak gaat met mooie ideeën: het ‘gewone’ leven gaat door/voor. Tenzij je in een oorlogsgebied woont.

Gerommel met het weer

Momenteel vindt de grootste milieuramp ooit plaats en we staan nog slechts aan het begin daarvan. Sommigen noemen het klimaatverandering omdat de ramp overal in de wereld grote gevolgen heeft en de grote hoeveelheid CO2 in de lucht bijdraagt aan opwarming.

Desondanks gaan regeringen en bedrijven maar door met acties waardoor de ramp alleen maar groter wordt. Het kappen van het Amazonewoud gaat maar door, de bossen in Azië verdwijnen als sneeuw voor de zon waardoor o.a. de orang oetang al bijna geen plek meer heeft om te leven, net als zovele andere dieren zoals de Bonobo’s in Afrika. Biomassacentrales worden gestookt met hout uit alle delen van de wereld en daarvoor van vooral arme landen naar de rijkere vervoerd met vervuilende zeeschepen. Toch beweren regeringen dat ze wat doen aan het fossiele brandstofprobleem. Er worden gigantische bedragen uitgegeven aan windmolens terwijl die ecologisch totaal onverantwoord zijn. Insecten en planten sterven in hoog tempo uit en de bijensterfte zorgt nu al voor minder natuurlijke bestuiving van wilde en geteelde gewassen.

Kortom: we hebben een vervuilde wereld en moeder Aarde kan de zooi niet meer zelf opruimen.

Er zijn oplossingen bedacht; zo zou natuur zich overal kunnen herstellen als de mens 50% van de Aarde en zee ongemoeid zou laten.

Maar wat doet ‘de mens’: die gaat zich nog meer bemoeien met het aardse ecosysteem door allerlei vormen van geo-engineering. Zo zijn experimenten met het weer al decennia bezig en nemen die activiteiten toe.

Sommige wetenschappers denken de opwarming van de Aarde tegen te kunnen gaan door het zonlicht te ‘filteren’. Hoe debiel kun je zijn om daarvoor te kiezen?!

De zon is de basis van al het leven op Aarde. Door de zon groeit en bloeit alles wat leeft, door in de zon te zijn zet onze huid zonlicht om in vitamine D, dat o.a. een belangrijk onderdeel vormt van ons immuunsysteem. Door die zon te verminderen los je niets op maar maak je de problemen alleen maar groter!

Verhalen over chemtrails vond ik ooit nogal overdreven, tot ik ze met eigen ogen kon waarnemen. Zo was er een prachtige zonnige, wolkeloze dag en dacht ik even lekker in mijn tuintje onder de strakblauwe lucht in de zon te gaan liggen. Ik lag er nog maar net en ineens in de schaduw. Van vier kanten waren er ‘vliegtuigstrepen’ die bij elkaar kwamen voor de zon en daar een ‘wolk’ creëerden waardoor er ineens schaduw was!

(foto genomen na 10 minuten toen de wolk begon uit te waaieren)

Op televisie bedenken de weermannen en -vrouwen steeds nieuwe namen voor wolkenformaties die we nog maar kort kennen. En het experimenteren gaat maar door! Nu vaak ’s nachts zodat het minder opvalt, maar soms ook juist brutaler bij klaarlichte dag. De gekste stoffen worden in de lucht achtergelaten, stoffen die natuurlijk uiteindelijk op Aarde neerdalen, op onze omgeving, onze gewassen en… onze lichamen.

Iemand in Tsjechië signaleerde 1 februari helikopters die enorme ‘rook’sporen achter lieten. Het filmpje heb ik op 6 februari op mijn tijdlijn op Facebook geplaatst voor wie het met eigen ogen wil zien.

Hoe wetenschappers, bedrijven en regeringen denken om te gaan met de milieuramp, is gewoon schandalig! Geen aanpak van de oorzaken, maar nieuwe rampen creëren die zogenaamd helpen.

21 september vorig jaar hield Pieter Stuurman een lezing waarin hij uitlegt hoe we bedrogen worden en hoe het komt dat we door psychopaten worden geregeerd. Dat stopt pas als we ons niet meer willen laten bedriegen!

Gedachten

“Ik ben een God in ’t diepst van mijn gedachten,” dichtte Willem Kloos in 1894 en schreef daarmee een van de meest geciteerde dichtregels. Het volledige gedicht laat zien dat er zowel sprake is van zelfliefde als zelftwijfel.

Hoe herkenbaar is die twijfel, hoeveel mensen raken niet in verwarring door verschil in wat ze voelen en wat ze denken en doen…

Recent sprak ik een vrouw die o.a. klassieke homeopathie heeft gestudeerd. Ze liet zich ontvallen dat ze nog maar een paar jaar hoefde te werken en dan eindelijk fulltime zou gaan voor haar passie: het toepassen van homeopathie bij dieren. “Maar als dat je passie is, waarom doe je dat dan niet nu fulltime?” vroeg ik. Het antwoord ging over materie, het kopen van een huis.

Ontelbaar zijn de mensen die ik in mijn leven ben tegengekomen die met zo’n tegenstelling leven tussen wat ze willen en doen. Ik word er altijd een beetje verdrietig van.

Het wemelt van de adviezen als ‘volg je hart’, ‘wees jezelf’ enz. maar waarom doen zo weinig mensen dat? Het antwoord is even simpel als onthutsend: omdat mensen niet weten wat dat ‘zelf’ is en denken dat deze wereld de enige realiteit is en vastzitten aan de eisen die ‘de wereld’ aan hen stelt. Het verklaart waarom de grote massa der mensen volgt wat hun leiders hen voorhouden.

“Je bent een ziel en hebt een lichaam”, zei Yvonne Hagenaar-Ratelband telkens in haar 220 radiolezingen.

Het is een aanname die niet algemeen gedeeld wordt. Want wat is dat dan die ziel? Wat heb je eraan te weten dat je een ziel bent? Iedereen weet dat je je gedachten kunt waarnemen. Maar wie is dan die waarnemer? Wie bewust bezig gaat met waarnemen van de eigen gedachten, bijvoorbeeld door meditatie, komt vaak al snel tot het inzicht dat je meer gedachten hebt dan je wist en door die gedachten eerlijk waar te nemen kun je tot verrassende inzichten komen, over jezelf en meer.

Voor het leren waarnemen van je gedachten citeer ik graag de uitleg die ik kreeg van Rita Beintema

( meer daarover in deze column) :

“Gedachten zijn als een trein.
Het is nu misschien nog een sneltrein
Maar als je zelf op het perron blijft staan en je observeert de trein
zul je merken dat de trein steeds langzamer gaat rijden
En kun je steeds beter elke wagon waarnemen.
Een gedachte is als een wagon.
De kunst is om niet in te stappen”

Wie is die zelf die op dat perron blijft staan dan?

Ooit was ik bij een bijeenkomst met Atmo Rananda. Hij maakte daarbij deze opmerking (vrij vertaald):

“Er zijn twee soorten gedachten, die van God en die van het ego. Godzijdank zijn die van het ego veel langzamer”.

God mag je vervangen door wat je maar wilt; de Bron, Liefde, Intuïtie, flitsgedachten.

Die snelle gedachten neem je zonder oefening vaak niet bewust waar. Als we dat wel doen, leggen we die meestal naast ons neer. Al was het maar omdat ons ego er steevast tegen begint te sputteren. Ons ego wil bij deze wereld horen, met alle beperkingen die deze realiteit biedt.

Maar wie in staat is de goddelijke gedachten, de flitsgedachten waar te nemen en te volgen leert uiteindelijk vertrouwen op wie je in wezen bent. Zijn wie je bent zorgt dat alles wat je nodig hebt op je pad komt. Voor de keuzes waar je pad je voor stelt, hoef je slechts je eerste gedachten waar te nemen. En laat daarna dat ego maar sputteren.

Kosmisch existentialisme

Een boekje met zo’n titel moet welhaast wetenschappelijk zijn. Ik kreeg het van een vriendin te leen met de waarschuwing me niet te laten weerhouden door het taalgebruik van de schrijver: Dr.M. Lietaert Peerbolte, die het inmiddels vergeelde boekje de ondertitel ‘een psychisch-energetische inleiding’ meegaf.

Ondanks haar waarschuwing liet ik me na een eerste blik op de tekst toch weerhouden. Gelukkig heeft mijn vriendin vele regels rood onderstreept en zo heb ik gedurende een jaar toch een aantal van schrijvers woorden tot me genomen.

Vanmorgen viel mijn oog op deze onderstreepte zin: “Welk genie in de menselijke historie heeft werkelijk kans gezien richtlijnen te geven, die tegelijkertijd zowel de menselijke samenleving als het kosmisch ervaren op een hoger peil zouden kunnen brengen in de zin van: meer geluksgevoel, meer vredelievendheid, meer respect voor de medemens?”

Grappig dat juist deze zin me nu opvalt, want mijn gedachten gingen vanmorgen naar religieuze leiders zoals de recent overleden Vietnamese zenmeester Thich Nath Hanh.

Zulke leiders zijn er door de eeuwen heen altijd geweest. Deze ‘genieën’ bevonden zich eeuwenlang in kleine religieuze groeperingen waar ze hun leer verkondigden aan ingewijden die volgens allerlei rituelen en leefregels de doelen van hun leiders nastreefden.

Maar in onze tijd is er een groot verschil met vroegere geestelijke leiders. Niet langer is hun kennis esoterisch of voorbehouden aan ingewijden of specifieke kasten.

In feite begon de verandering met de inval van China in Tibet. Tibetaanse boeddhisten vluchtten hun land uit, waaronder ook hun geestelijk leider de Dalai Lama, die sedertdien in India leeft. Maar ook andere ontwikkelingen speelden een rol. Hippies trokken naar het oosten en laafden zich in ashrams aan woorden van goeroes. De Beatles vonden Maharishi Mahesh, Thich Nath Hanh adviseerde Maarten Luther King, de Dalai Lama sprak met vrijwel alle wereldleiders. Maar ook tal van boeken kwamen naar het westen, zoals het Tibetaanse Boek over leven en sterven van een van de vele rinpoches die in het westen hun nieuwe thuis vonden.

Kennis die was voorbehouden aan de hogere kaste van de Brahmanen, kwam beschikbaar voor wie maar wilde.

Een mooi voorbeeld is het Gayatri Mantra. Ooit alleen gereciteerd door Brahmanen, nu bij tal van boeddhistische cursussen door eenvoudige leerlingen.

De Gayatri Mantra komt uit het Sanskriet en is een eeuwenoud gebed om je te helpen ontwaken uit de illusie van de 3D wereld. Daarbij helpt het ook om dichter bij jezelf te komen en te focussen op wie je echt bent.

Aum
Bhur Bhuvah Svaha
Tat Savitur Varenyam
Bhargo Devasya Dheemahi
Dhiyo Yo nah Prachodayat

Zo klinkt het als Tibetaanse monniken het reciteren

Op internet zijn diverse vertalingen te vinden, ik kies nu voor deze:

Door de ervaring van het leven heen is ‘Dat’
De wezenlijke natuur die het bestaan verlicht
De aanbiddelijke Ene
Mogen allen, door subtiel en meditatief intellect
De schittering van het verlicht gewaarzijn bewust worden

Nog even een citaat uit het boekje: “De huidige cultuur dwingt tot verraad aan het eigen innerlijk van de mens en tot projectie van dit innerlijk op de goddelijke voorzienigheid. Dit is in wezen ontmenselijking.”

U kunt die cultuur doorbreken. In de Brahmaanse traditie deden ze dat o.a. door het Gayatri Mantra 108 keer achter elkaar op te zeggen…