Olijfboompje

Van tijd tot tijd neem ik graag jonge kinderen mee naar mijn moestuin(tje). Er zijn al diverse buurmeisjes mee geweest, éen buurmeisje wilde niet alleen helpen met bramen en bloemen plukken en die mee naar huis nemen uiteraard, maar had ook graag de veelkleurige stelen van snijbiet meegenomen om daar een kunstwerk van te maken. Nog steeds vind ik het jammer dat ik te weinig snijbiet had om daar destijds gehoor aan te geven. Wie weet wat voor moois ze had gemaakt…
Sedert drie jaar komt ook mijn kleindochter graag op de moestuin.
Het eerste seizoen kon ze nog niet eens lopen, maar ik vergeet nooit hoe ze kruipend op onderzoek uitging en daarbij vol verwondering een naaktslak oppakte.
Het tweede seizoen bezochten we de moestuin voor het eerst na de winterstop ergens in maart en mijn zeer talig kleinkind reed ik per wandelwagen het terrein op. Ze keek verrukt om zich heen en riep na een poosje uit: “Oh, wat hou ik toch van de speeltuin!”
Ze verwoordde daarmee ook nog eens precies waarom ik zo graag kinderen meeneem naar ons moestuinencomplex en mijn tuin in het bijzonder. Spelenderwijs kennis maken met de natuur en met waar je eten vandaan komt, acht ik heel essentieel voor een opgroeiend kind.
Ik zag pas op mijn 17e voor het eerst een koe van dichtbij en op mijn 30e voor het eerst hoe aardbeien groeien. Beide sensaties vergeet ik nooit meer. Een jaar na die aardbeien begon ik met tuinieren.
Afgelopen groeiseizoen kwam de dochter van een ‘hondenkennis’ graag mee naar de moestuin. Zij is met haar tien jaren het oudste kind tot nu dat met mij op de moestuin bezig is geweest en was echt een hulp. Volgens haar moeder vertelde ze thuis honderduit over wat ze beleefd en geleerd had.
In de zomervakantie ging het gezin naar Griekenland op vakantie en toen ze terugkwamen had hun tienjarige dochter een cadeautje voor me: de vruchten van een olijfboom, die volgens een Griekse boer geschikt waren om te planten.
Ik heb ze geplant en ik heb nu een piepjong olijfboompje in een pot op een vensterbank. Sterker nog, een tweede komt er ook al aan. Het zal nog lastig worden om te zorgen dat ze niet te snel gaan groeien in zo’n beschermde omgeving, maar met buiten uitplanten wil ik toch wachten tot de temperatuur buiten een beetje te vergelijken is met Griekenland. Dat is al een paar jaar niet meer zeldzaam.
Dankzij de klimaatverandering kunnen mijn olijfboompjes wellicht komend jaar verder opgroeien op mijn moestuintje.
Het is nog steeds van belang dat we duurzaam gaan leven en het aantal mensen op de wereld stopt met groeien, maar het houdt de klimaatverandering niet meer tegen.
Laten we maar het beste proberen ervan proberen te maken.
Wie weet lukt het met mijn olijfboompjes en misschien komt er ooit wel een duif een olijftakje halen.

Ik wens iedereen liefdevolle feestdagen,
innerlijke vrede en een vreugdevol 2020!

.
olijfboompje

Minderen

Een (facebook) vriendin plaatste een artikel door over kinderarbeid in Congo.
De kinderen, ook van soms pas 4 jaar oud, werken in mijnen en onderzoeken stenen op de aanwezigheid van kobalt.
Kobalt schijnt een belangrijk bestanddeel te zijn van batterijen die we o.a. in elektrische auto’s stoppen.
En wij westerlingen maar denken dat we goed doen aan elektrisch rijden.
Als je elektrisch wilt rijden, neem dan de trein!
Ja dan moet je je tijd goed plannen, ook nog stukken lopen.
Nou en?
Dat lopen is goed voor je, in de trein heb je tijd om te lezen of met je mobiel bezig te zijn of misschien juist eindelijk eens niet bezig te zijn met je mobiel en eens naar buiten te kijken, kun je zien hoe snel Nederland verandert…
Want we blijven maar groeien!
Meer, meer, meer meer!

Laten we nou eens beginnen met MINDEREN! Om te beginnen CONSUMINDEREN.
Ga je afval scheiden. Of nog beter: schaf minder afval aan. Koop geen goedkope troep uit China, koop niet meer verpakte groenten en fruit maar ga eens naar een echte groenteman, of naar een markt. Neem een mand of duurzame tas mee. Voor alleenstaanden en tweepersoonhuishoudens is dat ook nog anderszins ideaal; je kunt weer desnoods één struikje witlof kopen of twee uien i.p.v. een plastic netje vol.

Ga minder reizen, zoek je bezigheden dichter bij huis, koop producten uit je omgeving.
Minder met van alles en nog wat en wees vooral MEER tevreden met wat wat je hebt! en ga daar zorgvuldig mee om, houd op met meedoen met modes en trends, vergeet die influencers.
Ga MEER goed doen dicht bij huis. Elke dag een goede daad voor iemand doen, daar word je blij van! En een blij mens is sneller tevreden.

Laat je MINDER opjagen en doe MEER wat je hart je ingeeft.

Uiteindelijk zullen al die hebzuchtigen, die zich de bevoorrechten in de wereld achten en zich op grond daarvan menen te kunnen permitteren anderen, mens en dier van allerlei leeftijden, uit te buiten, te onderdrukken en nog erger, zich kapot moeten schamen over wat ze medeschepselen en planeet Aarde aandoen.

De hebzucht voorbij…

De wereld gaat aan hebzucht ten onder, placht ik nog wel eens te zeggen.
Nu er ontelbare signalen zijn dat dat ook wel eens zeer snel zou kunnen gebeuren, denk ik daar toch anders over.
Ik zou nu willen zeggen: de wereld hangt van hebzucht aan elkaar.
Met ‘de wereld’ bedoel ik uiteraard de door mensen gecreëerde samenleving. Want dieren zullen nooit meer nemen van een ander dan ze echt nodig hebben.
Probeer je eens voor te stellen hoe de wereld eruit zou zien als die verrotte menselijke eigenschap; hebzucht, niet meer zou bestaan?
Ik doe dat af en toe en dat geeft me verrassende inzichten, ja door me voor te stellen hoe de wereld eruit zou zien zonder hebzucht dienen zich zelfs ideeën en oplossingen aan om allerlei ellende in deze samenleving te kunnen beëindigen.
Dit etmaal doorzag ik, mediterend op een wereld zonder hebzucht en mede geïnspireerd door de film Time of the Sixth Sun
ineens hoe het hele verhaal van goed en kwaad een fabel is.
Eeuwen en eeuwenlang, misschien wel zo lang als de mens zich kan heugen, hebben we de tegenstellingen in de wereld geaccepteerd door de leugens over goed en kwaad, god en de duivel. Er zou nou eenmaal niks aan alle ellende te doen zijn omdat er nu eenmaal zowel goed als kwaad bestaat en al het gedoe in de wereld zou gaan over het in balans brengen en/of houden van die twee.
Maar zou het misschien zo kunnen zijn dat goed en kwaad eigenlijk vooral bestaan dankzij onbewustheid en valse voorstellingen van zaken?
Denk de hebzucht eens weg… en er bestaat geen goed en kwaad meer als eeuwige tegenstelling.
“Niets is goed of kwaad tot je er zelf een etiket opplakt,” zei mijn eerste yoga- en meditatiedocente Rita Beintema al.
Kijk eens naar het Yin-yang teken,. In het witte vlak zit een zwarte stip en in het zwarte vlak een witte. Daartussen loopt een dun lijntje, wat betekent dat lijntje eigenlijk?
Zou dat lijntje misschien de innerlijke weg kunnen aanduiden, de weg waarop alle tegenstellingen kunnen worden opgeheven indien je je pad in Licht en Liefde bewandelt.
Stel je eens voor dat iedereen in de wereld dat pad zou bewandelen…
Dat er geen goed of kwaad bestaan, maar alleen keuzes. Keuzes die je zelf kunt maken. Keuzes die je zouden kunnen bevrijden uit de eeuwige spiraal van goed en kwaad, schuld en boete. Keuzes die je tot een wezenlijk vrij mens zouden kunnen maken.
Stel je dat eens voor… 😉

E C O C I D E

ECOCIDE. Het enige eerlijke woord naast alle verbloemende taal voor de massale kaalkap van onze bossen door Staatsbosbeheer.
De bomen komen versnipperd terecht in de nieuwe biomassacentrales van het leugenachtige Vattenfall dat zich in tv spotjes graag presenteert als een soort redder van ons milieu terwijl biomassa verbranden nog meer CO2 oplevert dan kolencentrales 😦
Het eerlijke verhaal over hoe regering en commercie maling hebben aan onze gezondheid en het milieu vindt u hier.

Eerlijke verhalen lijken steeds zeldzamer te worden, niet in de laatste plaats als het om overheden gaat. De overheid is goed in verbloemende taal. Nederlanders zijn kennelijk eindelijk weer demonstratie bereid. Niet zo gek als je nagaat hoe we de afgelopen jaren onder de kabinetten Rutte de ene mooipraterij na de andere hebben geslikt, maar nu niet meer te verbloemen valt hoe onze samenleving ten prooi is gevallen aan hebzuchtig machtsdenken.
Of het nu gaat over de zorg, het onderwijs, ons milieu, onze koopkracht, baanzekerheid, immigratie of wapenverkoop, mooipraterij heeft ons zoet gehouden tot de bom nu echt barst.
Het is toch niet te geloven hoe we rechters nodig hebben om alle leugens en mooipraterij te stoppen, terwijl het wel gaat over de gezondheid van ons allemaal! Niet te geloven toch dat onze overheid economische motieven heeft laten prevaleren boven onze gezondheid en om dat te maskeren boekhoudkundige trucs uithaalde om de stikstof gewoon te laten toenemen. Nederland, nietig stipje op de aardbol, is de grootste vleesproducent ter wereld na de Verenigde Staten! Dan praten overheden en boeren trots over dat het zo is omdat de Nederlandse boer de meest efficiëntste ter wereld is. Maar al die veeteelt zorgt voor ammoniak, er moeten geregeld gigantische aantallen dieren gedood (geruimd heet dat dan!), omdat er ziektes zijn uitgebroken, het risico van ziektes die op de mens overslaan wordt steeds groter (er zijn al diverse doden gevallen door de Q koorts) , om het over dierenleed nog maar niet te hebben.
Ja natuurlijk moeten boeren die het door inkrimpingen financieel moeilijk krijgen, gesteund worden.
Maar laten vooral die boeren met megastallen overstappen op biologische landbouw o.i.d., of een ‘gemengd bedrijf’ beginnen.

En wat alle mooipraterij over de bomenkap betreft: Hoe ouder de boom, hoe groter de afvang van CO2.
Dus:

STOP DE BOMENKAP!!!!

Positief nieuws

Er bestaat een tijdschrift dat heet ‘The Optimist‘(voorheen Ode). Ze hebben ook een dagelijkse, gratis nieuwsbrief; Optimist Daily. Ik lees die graag, heerlijk al dat positieve nieuws.
Meestal kun je vanuit de e-mail nieuwsbrief ook doorklikken naar een iets uitgebreider stukje online en ook nog een uitgebreider actueel positief nieuwsoverzicht. Ik kan best blij worden van die stukjes, die vaak illustreren hoeveel mensen bezig zijn om te pogen veranderingen ten goede teweeg te brengen en dat kunnen we goed gebruiken in deze tijden vol somber nieuws en steeds somberder verwachtingen over hoe het met leven op onze planeet gaat.
Maar soms heb ik er moeite mee, want vind ik de berichtgeving wel erg kort door de bocht of te ongenuanceerd.
Vandaag bijvoorbeeld:
“Minder frisdrank
We kiezen steeds vaker voor drankjes zonder suiker, bleek uit het Nationale Frisse Dranken Onderzoek. Vier op de vijf Nederlanders koopt weleens bewust een light- of zero-drankje, omdat ze dan minder calorieën binnenkrijgen. Vooral Millennials laten frisdrank en energiedrankjes vaker links liggen. Zo’n 59 procent van deze groep tussen de 23 en 37 jaar is in twee jaar tijd meer water gaan drinken en 58 procent let bewust op het aantal calorieën als ze toch aan de frisdrank gaan.”

Er zit, vermoedelijk onbedoeld, een positieve waardering in van light producten, helaas zonder te melden dat die nog schadelijker zijn voor je gezondheid dan de drankjes met suiker.
“Wendbare economie
Nederland heeft de meest concurrerende economie van Europa, staat in een rapport van het World Economic Forum. Op de ranglijst zijn we Duitsland en Zwitserland voorbijgestreefd. Wereldwijd moeten we alleen Singapore, de VS en Hongkong nog voor laten gaan. De onderzoekers zeggen dat de Nederlandse economie veel wendbaarder is geworden door ‘een ondernemende cultuur, platte organisaties en groei van het aantal innovatieve bedrijven’.”

Geweldig nieuws en dan zo hoog in de wereldranglijst staan! Maar er wordt niet bij vermeld dat de loonzekerheid van werknemers daartoe is aangetast en inmiddels meer dan 2 miljoen mensen flexwerken wat in de praktijk voor velen betekent dat ze van een heel laag inkomen moeten zien rond te komen.
Om maar eens wat te noemen.

Ben ik nu een pessimist? Als ik eens kijk naar mijn columns van de laatste tijd, gaan die toch vooral over vervelende dingen, al probeer ik er doorgaans een positieve draai aan te geven.
Ik ken veel mensen die erg hun best doen om zo positief mogelijk in het leven te staan. Daar is niets mis mee, in tegendeel, positief het leven benaderen is een stuk gezonder dan lopen somberen. Waar ik vraagtekens bij zet is als mensen zoveel moeite moeten doen om positief te blijven dat ze geen nieuws meer willen zien, geen kranten meer lezen enz.. Ik heb daar alle begrip voor, ik heb ook wekelijk minstens één dag nodig dat de ellende in de wereld zoals die via nieuwsmedia e.d. tot ons komt, niet mijn huiskamer binnenkomt. Dan sluit ik de ‘boze buitenwereld’ even buiten en concentreer me op de mooie dingen des levens. En ook de andere dagen van de week zorg ik er voor dat ik veel van de schoonheid van het leven kan ervaren. Door met mijn hond in de natuur te wandelen bijvoorbeeld. Of met een geweldig lieve vriendin of vriend iets samen te doen. Door goed om me heen te kijken en dan zien wie ik even een hart onder de riem kan steken, een knuffel kan geven, even helpen o.i.d.
Ik geniet van mijn leven. Elke dag sta ik gelukkig op (niet in de laatste plaats door de knuffelpartij bij het wakker worden met mijn hond 😉 ).
Maar juist omdat ik zoveel van het leven houd, de Aarde een prachtige schepping vind, kan ik mijn ogen niet sluiten voor wat er mis gaat. Ook al doet dat soms meer pijn dan mij lief is.
Dan is het toch wel fijn om ook even goed nieuws te lezen…