50 jaar geleden

We herdenken deze zomer twee spectaculaire gebeurtenissen die 50 jaar geleden kort na elkaar plaatsvonden; na alle aandacht voor de eerste stappen op de maan komt er nu waarschijnlijk aandacht voor het legendarische festival Woodstock dat in 1969 van 15-18 augustus werd gehouden.
Nog nooit waren zoveel mensen bij elkaar geweest op een festival (“by the time we got to Woodstock, we were half a million strong” zongen Crosby, Stills, Nash & Young niet veel later)
Een nieuwe generatie vierde dat er een heel nieuw tijdperk aan zat te komen.
Ik hoor bij die generatie die in de zestiger jaren volwassen werd. Ik was een en al optimisme over een betere toekomst. Weliswaar moesten er nog wel wat hobbels genomen worden, zoals ook het rapport van de Club van Rome begin zeventiger jaren waarschuwde, maar met alle liefde voor en in de wereld zouden we dat wel voor elkaar krijgen.
Maharishi Mahesh verkondigde dat als er maar genoeg mensen aan meditatie deden, misdaad zou afnemen en deze goeroe van The Beatles en grondlegger van de TM meditatie presenteerde daar zelfs statistieken over.
We, zeg mijn generatie, geloofden erin dat we de wereld konden veranderen.
“Verander de wereld en begin bij jezelf” was de slogan. We gingen daartoe massaal navelstaren, blowen en in mindere mate LSD gebruiken om ons bewustzijn te verruimen en politiek waren we met een gigantische democratiseringsgolf bezig.

Nu 50 jaar later is er van die vrijheid en liefde niet veel meer terug te vinden.
Op de stranden is topless inmiddels weer not done.
Rechtse en zelfs rechts-extremistische politici leiden regeringen die niet terugdeinzen voor openlijke leugens en worden in feite aangestuurd door grootkapitalisten. Inmiddels is vrijwel al het geld in de wereld in handen van een kleine elite terwijl ‘gewone’ burgers ook in ons land steeds meer sappelen om rond te komen.
Angst zaaien is sedert ‘9/11′ super populair bij regeringen waardoor mensen zich allerlei vrijheidsbeperkende veiligheidsmaatregelen door de strot laten duwen.
Terwijl we in de negentiger jaren nog dachten dat de culturele revolutie doorging op internet en dat zou zorgen dat de grenzen in de wereld vervaagden, worden er weer op tal van plaatsen in de wereld hoge hekken gebouwd.
Ondertussen zorgen hebzucht, egoïsme maar ook apathie ervoor dat de juiste maatregelen om de klimaatveranderingen die door ’s mensen toedoen zijn veroorzaakt te beperken, niet genomen worden.

Door de ruimtereizen zijn we gaan zien hoe klein en kwetsbaar het blauwe knikkertje is waar we met zoveel mensen op leven. Wij hippies dachten dat de mensheid ook daar wakker door zou worden en tijdig de maatregelen zou nemen om alle levensvormen op onze mooie planeet te behouden.
Liefde en positiviteit zouden het winnen van domheid en hebzucht.
Het lijkt er niet meer op.
Maar dat is een pessimisme waar ik me tot de dag van vandaag weiger aan over te geven.
Wat wij hippies al lang begrepen is inmiddels bevestigd door de wetenschap: we bestaan uit sterrenstof.
“We are stardust” zongen CSNY.
“And we got to get ourselves back to the garden.”

Ondanks alle hebzucht en manipulatie is er voor wie goed luistert en kijkt:
“everywhere a song and a celebration”.
Laten we daar aanstekelijk van genieten.

Advertenties

Zo erg is het niet

Op mijn vorige column reageerde een lezer met een opmerking over ‘reacties als “zo erg is het niet”’. Die uitspraak hoor ik inderdaad vaker als ik vertel over allerlei vormen van uitbuiting en misleiding.
De laatste zin van die column was:
‘Op de vrije markt worden burgers massaal verhandeld.’ Ik had het niet over de seksmarkt en de slavenhandel, maar over de economische waarde die u als burger hebt.
U bent
huurder,
koper,
consument,
zieke,
bezoeker,
werknemer,
premiebetaler,
abonnee,
enz. enz.

Rond de eeuwwisseling was er op internet een soort zeepbel ontstaan die in elkaar stortte toen World Online met allerlei hooggespannen verwachtingen en valse beloften onder leiding van Nina Brink de beurs opging.
Terwijl wij (NoPapers, ’s werelds eerste digitale uitgeverij, inmiddels ter ziele) in 1990 door het land reizend om op allerlei plekken onze visie te geven op internet en uitgeven, vaak te horen kregen dat we ‘veel te vroeg’ waren, was er nog geen 10 jaar later een grote hype ontstaan en was Internet ineens big booming business.
Grote commerciële, meesttijds internationaal opererende partijen waren druk bezig allerlei kleine en vaak idealistisch begonnen bedrijfjes op te kopen. De waarde van die bedrijven werd bepaald aan de hand van abonnees en andere relaties. Zo werd de waarde van een provider geschat aan de hand van het aantal abonnees waarbij elke abonnee 2000 waard was. B2B oftewel Business to business relaties deden maar liefst 12.000. Guldens, dat wel, maar nog steeds kregen wij niet uitgerekend hoe je zulke bedragen als opkopend bedrijf ooit terug kon verdienen.

Nog niet zo lang geleden had vastgoed een waarde die in relatie stond met de grondprijs, maar dat is inmiddels voor de zgn. ‘stenenschuivers’ veel minder belangrijk dan hoe er met het vastgoed object te speculeren valt.
Kun je een huurwoning verhuren aan mensen met een hoog inkomen of moet je je houden aan zogenaamd sociale huur? Het verschil hoef ik niemand voor te rekenen en bovendien heeft de Volkskrant dit weekend net een uitgebreid artikel gepubliceerd met een analyse van de woningmarkt.

Mijn punt is en blijft dat er aan u, brave burger, geld te verdienen valt en dat dat ook op uitgebreide schaal gebeurt. Terwijl u 385 euro eigen risico moet betalen als u wat mankeert, maken de zorgverzekeraars woekerwinsten. Terwijl u met moeite anderhalf uur huishoudelijke hulp per week kunt krijgen via het WMO loket en die hulp heel hard moet werken voor weinig geld, worden de bureau’s die de thuiszorg leveren met forse winsten doorverkocht door hun eigenaren. Terwijl u twijfelt of u uw kind wel voor al die kinderziektes wilt laten vaccineren, komt Big Pharma alweer met de volgende vaccinatie aan waarvan ze vindt dat het ministerie van Volksgezondheid die in het landelijk vaccinatieprogramma moet opnemen en mag uw kind niet naar het kinderdagverblijf als u niet alle entingen laat geven. Terwijl u zich afvraagt of u wel mobiel wilt bankieren zijn er steeds meer bedrijven waar u niet meer cash kan betalen en worden uw bankgegevens als interessante data doorverkocht aan marketingbedrijven e.d.. Terwijl u nog niet weet of u wel in een zichzelf besturende auto wilt stappen, worden zulke auto’s als een van de argumenten genoemd waarom het 5G netwerk snel uitgerold moet worden, negerend dat er steeds meer onderzoeken bijkomen die aantonen dat de straling van 5G ziekmakend zou zijn en er ook nog eens vele duizenden antennes bij moeten komen.

De rechter heeft in juni de overheid teruggefloten op het stikstofbeleid en dat heeft gevolgen voor tal van luchtvervuilende projecten. Zo heeft de Raad van State afgelopen week beslist dat er in Amelisweerd niet verder gekapt mag worden en dus de A27 niet verbreed en zo zijn er meer zaken.
Het wachten is nu op welke manier de liegende en bedriegende overheid daar onderuit gaat komen, want er moet natuurlijk verdiend worden aan die projecten. Er zal vast wel weer iemand gaan roeptoetereren dat anders de economie stagneert o.i.d..
Ja stel je voor dat we minder ziek zouden worden…

Er zijn zoveel misstanden, er is zoveel uitbuiting, dat het bijna niet te geloven is. “Zo erg is het niet”, is misschien wel een manier om jezelf voor de gek te houden, een vorm van troost. Want veel mensen hebben het gevoel dat ze aan de ongelijkheid en uitbuiting en leugens enz. toch niets kunnen veranderen. Dan is “zo erg is het toch niet?” een manier om je eigen leventje zo goed mogelijk te laten verlopen, op een zo positief mogelijke manier te dealen met ‘de omstandigheden’.

Vrije markt

Vrije markteconomie heet het maar wat is daar eigenlijk vrij aan?
Het barst van de regelgeving en die is sedert de propagandisten van de vrije markt aan de macht zijn alleen maar toegenomen. En die regelgeving heeft nu een nieuwe bevolkingsgroep ten gevolge: de economisch daklozen.

Slachtoffers van het economisch stelsel dus. Er is een stelsel van regelgeving ontstaan dat meer en meer begint te lijken op een vernuftig systeem om de burger zoveel mogelijk uit te buiten.
Onder het mom van een ‘lang gewenste’ regelgeving tegen scheefwonen zijn de huren geprivatiseerd en onder het mom van nog meer regels over o.a. winsten en belasting zien woningcoöperaties zich gedwongen sociale huurwoningen te verkopen. In binnensteden kunnen grootkapitalisten ongebreideld hun speculatieve gang gaan waardoor woningen onbetaalbaar zijn geworden, winkelhuren vele malen over de kop gingen enz. enz..
In die winkelsector kunnen kleine winkels niet alleen vanwege de hoge huren nauwelijks hun hoofd boven water houden. De zevendaagse winkelopenstelling maakt winkeliers tot slaven en soms zelfs slavendrijvers doordat ze winkelpersoneel in de vorm van zzp-ers maar een habbekrats kunnen betalen.
In allerlei andere sectoren is de uitbuiting ook steeds zichtbaarder:
De kosten voor de zorgverzekering blijven stijgen terwijl de verzekeringsmaatschappijen recordwinsten boeken.
In de gezondheidszorg lopen de zorgverleners aan de leiband van de verzekeraars die de protocollen bepalen. Het wachten is op de eerste kraamvrouw en baby die overlijden omdat de zorgverzekeraars van alles eisen om een keizersnee (en dus langere ziekenhuisopname) te voorkomen. Of andere slachtoffers omdat het ziekenhuis in de buurt gesloten is.
Er worden nieuwe maatregelen overwogen voor ouders die vaccinaties weigeren, ze kunnen nu al niet meer terecht bij de meeste kinderdagverblijven.
Je wordt vanaf volgend jaar automatisch orgaandonor tenzij je actie onderneemt om te kennen te geven dat je dat niet wilt.

Ondertussen worden onder het mom van onze veiligheid juist angsten aangewakkerd,
wil een minister dat er minder festivals komen om te kunnen bezuinigen op politie-inzet,
worden gegevens over waarschijnlijke gezondheidsschade door 5G verdoezeld,
prachtige landwegen verpest door het kappen van bomen,
moet u om rond te komen fulltime werken en mag u dat blijven doen tot u doodgaat want de pensioengerechtigde leeftijd schuift nog steeds verder op.
(Het nieuwe pensioenakkoord is zo’n typisch voorbeeld van een manipulatieve overheid: eerst iets afpakken en dan een klein beetje teruggeven zodat mensen denken dat er iets gewonnen is.)
En dan is mijn opsomming nog maar een topje van een gigantische ijsberg.

Hoezo vrij? Wie is er vrij?

Op de vrije markt worden burgers massaal verhandeld.

Als het kalf…

Al vele jaren heeft grootkapitaal in vele gebieden van onze samenleving ongebreidelde vrijheid van ondernemen. In de politiek vinden de zogenaamde ‘rechtse’ partijen die vrijheid van ondernemen een groot goed, ‘links’ is daar kritischer op, maar heeft tot nu toe bij allerlei ontwikkelingen zitten slapen lijkt het.
Vooral in de vastgoed business is nu op alle fronten te merken hoe slecht die ongebreidelde vrijheid van ondernemers is voor ‘gewone’ burgers.
Binnensteden hebben geen ruimte meer voor het gewone volk. De koop- en huurprijzen van woningen zijn er dusdanig dat geen gewoon mens die meer kan betalen. Zo worden binnensteden het terrein van de rijken, de yuppen, de expats en toeristen. Amsterdam loopt dan weliswaar voorop, maar begin vorig jaar leerde een bezoek aan Edam me dat bijna al die pittoreske huizen in dit voormalige vissersdorp weliswaar bewoond worden, maar ook hier in het centrum vooral door tijdelijke huurders die een prijs van 2000 euro voor een schaars gemeubileerd huis bestaande uit een kleine huiskamer, keuken en twee slaapkamers een lage prijs vinden. Alleen mensen die zo ongeveer hun hele leven al eigenaar zijn van het huis waar ze wonen hebben nog te maken met lagere woonlasten.
Iets dergelijks geldt ook voor winkelpanden.
Vandaag nam ik een gratis lokale krant mee die op de voorpagina kopt: ‘Identiteit Utrechtse binnenstad onder druk’ en die op de binnenpagina’s diverse politici daarover een mening laat geven. Ze zijn allemaal reuze bezorgd over het verdwijnen van lokale ondernemingen.
Maar ik kon een sarcastisch lachje niet onderdrukken.
Die uittocht van originele ondernemers uit de binnenstad is al jaren bezig, er zijn bijna geen lokale ondernemers meer over. Die er nog zijn hebben doorgaans hun pand ooit lang geleden gekocht, zijn meestal al de AOW gerechtigde leeftijd genaderd of zelfs al gepasseerd.
Wat er met hun winkel gebeurt als zij er de brui aan geven is makkelijk raden.
Er zijn mensen die beweren dat die grote winkelketens die nu de binnensteden bevolken goed zijn voor de werkgelegenheid. Ik geloof er geen snars van. Ik vind het leuk hoor, herintredende dames van middelbare leeftijd bij o.a. het Kruidvat, Etos en Zeeman, maar het vertelt mij ook iets over het salaris dat die ketens betalen. Voor mensen met een ‘grote afstand tot de arbeidsmarkt’ weten juist die grote ketens goed de weg in allerlei loonsubsidieregelingen.
Bij tal van andere zaken zie ik alleen jongeren als winkelbediende. Bij kapperszaken kom ik zelfs behalve de eigenares of eigenaar zelden of nooit een kapster tegen die ouder is dan 28. Is kappen na die leeftijd niet meer leuk om te doen? Of is de salarisschaal dan te hoog voor de baas? Die baas moet vooral in de binnenstad exorbitante huurprijzen betalen.
‘Als het kalf verdronken is, dempt men de put’, zegt een bekend spreekwoord.
Er zijn in de binnensteden al ontelbare kalveren verdronken.

Gisteravond zag ik de docu Fahrenheit 11/9 van Michael Moore. Vele schrijnende feiten daarin, maar het meest onvoorstelbare verhaal is dat van de stad Flint. Een stad met vooral gekleurde inwoners die slachtoffer zijn van een hebzuchtige gouverneur. Hij verkoopt het heldere water dat de bewoners van de stad voor weinig geld uit een meer gepompt kregen aan een grote onderneming. In plaats van dat heldere water krijgen de inwoners met o.a. lood vervuild rivierwater uit hun kranen. Verhuizen kunnen ze niet, want niemand wil hun huis nog kopen.
Dat er volgens president Trump niets aan de hand is met het water in Flint zal u niets verbazen, maar president Obama bleek even corrupt toen hij poolshoogte kwam nemen door net te doen of hij het rivierwater kon drinken.
Volgens Moore hebben dit soort acties van Obama de weg vrij gemaakt voor Trump.
Zoals ook de corruptie en leugens van Nederlandse politici de weg vrij maakten voor mensen als Baudet.
Als gewone burger, of je nu woont in Groningen in een instortend huis, of je zorgkosten niet meer kunt betalen, of (soms zelfs ondanks dat je een baan hebt toch) naar de voedselbank moet, of als mantelzorger het allemaal niet meer aankan enz. enz. enz., weet je toch ook niet meer op wie je nog kunt stemmen zonder dat je belazerd wordt?
De oplossing zit niet in stemmen op racisten of fascisten of nationalisten.
Ook niet in het lacherig doen over die partijen, want ze hebben een geraffineerde aanpak, bedoeld om jaren aan de macht te blijven (Trump zinspeelt al op 16 jaar!).
Maar voor genoeg mensen dat begrijpen zijn er vermoedelijk niet alleen kalveren verdronken…

Verdeeldheid creëren

Onze samenleving is in betrekkelijk korte tijd een stuk minder relaxt geworden. Voor de oorzaak wordt vaak naar immigranten verwezen, maar ik denk dat het veel genuanceerder ligt dan populistische politici ons willen doen geloven.
Buitenlanders roemen nog steeds de relaxte aard van de Nederlandse bevolking, maar toeristen zijn kennelijk anders dan mensen die hier komen wonen. Wellicht hebben toeristen voor dat ze geld in het laadje brengen.
Ik heb altijd geleerd dat een goed voorbeeld goed doet volgen. Kennelijk zijn we niet meer in staat om het goede voorbeeld te zijn.
We hebben het steeds drukker gekregen en vermoedelijk zijn veel mensen daardoor minder relaxed.
En als je gestrest bent is het met je verdraagzaamheid vaak slecht gesteld.

Maar er is nog iets. Er wordt sinds 9/11 overal in de wereld angst gezaaid. Het lijkt een onderdeel van een verdeel en heers politiek van (rechtse?) politici en regeerders. Het trieste is, dat deze politiek goed lijkt te werken en wel in alle lagen van de bevolking en bij alle bevolkingsgroepen.
Wie angstig is, heeft behoefte aan mensen om zich heen die je kunt vertrouwen. Wat vreemd is wordt argwanend bekeken.

Sociale media krijgen de schuld van dat mensen vooral in meningen denken, in voor en tegen iets zijn i.p.v. compromisdenken. Nog niet zo lang geleden was ons zgn. poldermodel een voorbeeld voor heel de wereld. Maar deze politiek van compromissen sluiten is naar de schroothoop verwezen en in plaats daarvan kwamen de politici die goed waren in oneliners. Nu is de grootste partij een club mensen geworden die ook heel beperkt denkt maar er een sausje van welbespraaktheid overheen gooit. Met veel mooie woorden bepleiten ze fascistische idealen van een ‘boreale’ samenleving. Allerlei niet witte groepen in de samenleving haasten zich deze week om te vertellen dat het beeld dat geschetst wordt van onaangepaste immigranten niet klopt. In tegendeel, de ruime meerderheid van hen past prima in de Nederlandse samenleving. Het beeld dat de angstzaaiers, vaak geholpen door de media, schetsen van niet aangepasten, betreft in de praktijk meestal rebellerende jongeren of geflipte personen.
Rebellerende jeugd is van alle tijden, mafkezen, gevaarlijk en ongevaarlijk, eveneens. Die laatste categorie groeit echter wel. De hoge eisen die de maatschappij stelt aan mensen speelt daarbij een rol. We moeten steeds harder werken en apparatuur en organisaties worden steeds ingewikkelder. Door de complexiteit van apparatuur groeit de noodzaak van specialismen, wat makkelijk kan leiden tot eenzijdige kennis en focus. De toenemende bevolkingsdruk overal in de wereld en de manier waarop de economie is georganiseerd zorgen voor een schaalvergroting die organisatiestructuren complexer maken dan ooit, wat gevoelens van vervreemding in de hand werkt.
Het wordt bij dit alles steeds moeilijker om in het gareel te lopen.
Als je dan ook nog niet vertrouwd wordt, je achternaam voldoende is om moeite te hebben met werk vinden en meer van dat soort discriminatoire zaken, zoek je vanzelf je veiligheid binnen je eigen groep.

Al vele jaren kom ik geregeld met een hond bij de grote hondenspeelweide in het Wilhelminapark. Eén van de leuke dingen daaraan vond ik dat alle mensen ongeacht rangen, standen en type hond bij elkaar stonden en elkaar met raad en daad bijstonden over hun honden.
Met mijn nieuwe hond, of eigenlijk al met die ervoor, zie ik daar verandering in komen. De verandering blijkt de laatste tijd in te houden dat er twee groepen ontstaan. Ze staan ver van elkaar verwijderd aan de lange kant van de speelweide.
De tweedeling gaat hier over verschillende tegenstellingen:
-arm en rijk;
-mensen die een hondenuitlaatservice inschakelen en zij die dat niet doen;
-mensen die de commando’s van de hondencursusgever hebben overgenomen en zij die proberen echt hun hond te begrijpen;
-mensen die over de kleine dingen in het leven praten en mensen die de wereldproblemen bespreken;
en als ik even doordenk kan ik wellicht nog meer tegenstellingen opnoemen.
Persoonlijk vind ik het wel interessante groepsprocessen om te zien welke gemeenschappelijke noemers elkaar opzoeken. Tegelijkertijd vind ik het een treurigmakende ontwikkeling. Nog even en ik moet kiezen bij welk groepje ik ga staan. Maar ik wil niet kiezen. Mijn hele leven al ga ik om met mensen van alle rangen en standen, ik praat met daklozen en directeuren, met hondenbezitters en hondenhaters. Ik ga niet kiezen. Ik kan er voor kiezen om minder naar het park te gaan. Maar de vraag is of dat een keuze zou zijn, of het gevolg van een proces van uitstoting.

Tegen stemmen

Recent vond ik een pamflet in mijn bus van duur geplastificeerd papier. Op de witte voorkant een rood stopbord met daarop de tekst: ‘Stop crematorium St. Barbara’. Even dacht ik dat het stopbord een sticker was die ik los moest maken, zulk papier was het dus. Maar het is kennelijk de bedoeling dat ik het hele A4 voor mijn raam zou hangen. Ik ga dat niet doen.
Sint Barbara is een rooms-katholieke begraafplaats aan de rand van oostelijk Utrecht. Ik heb er diverse uitvaarten van familie en vrienden meegemaakt en daarvan liepen er een paar vreemd af doordat de meest naasten van de overledene vroegtijdig de koffie met cake bijeenkomst verlieten om het stoffelijk overschot van hun geliefde naar elders te begeleiden voor de crematie. Dat elders was dan meestal Nieuwegein. Bij die gelegenheden vroeg ik me al af waarom Sint Barbara niet ook een crematorium kon hebben. Met de huidige technieken kan de rook daarvan geen enkele hinder meer veroorzaken.
Apart genoeg zag ik de afgelopen tijd bij een paar huizen zo’n pamflet voor een raam, steevast bij mensen die zelf een open haard of iets dergelijks hebben.

Ik moest door dit pamflet denken aan pamfletten die ik vorig jaar op elektriciteitskastjes en lantaarnpalen in de buurt van een hondentoilet zag hangen: ‘Geen fietstrommel op het hondentoilet’ stond er op. Dat hondentoilet ligt op de hoek van een drukke straat en een iets stillere in een woonwijk en… tegenover een snackbar en vrijwel naast een kinderspeelplaats. Ik heb menige zomer als ik bijna kokhalzend in de buurt van dat toilet liep, me verbaasd over dat zo’n stankoverlast gevende plek daar mag bestaan. Mijn honden mogen van mij niet op een hondentoilet, de gezondheidsrisico’s zijn veel te groot. Er bestaat al opruimplicht, waar zijn die stankplekken dan voor nodig?
Komisch genoeg stond de fietstrommel al twee vierkante meter van het hondentoilet in beslag te nemen, toen ik de pamfletten er pal naast ontwaarde.

Twee voorbeelden waaruit blijkt dat er altijd verschillen van mening bestaan over wat dan ook. Wat wie dan ook bedenkt aan verandering, er is altijd wel iemand tegen.
Daarom is democratie ook zo’n groot goed.
Het is niet ideaal, maar tot nu toe kunnen we niets beters bedenken. Ik zie een samenleving nog niet georganiseerd worden volgens, bijvoorbeeld, het consent model van de sociocratie.
Hoewel.. als je goed kijkt hoe onze kabinetten tot besluitvorming komen, gaat het wel degelijk om consent. Er was een tijd dat we regeringen hadden die zo goed waren in consent bereiken dat het een naam kreeg; het poldermodel. Toegegeven; het was meer goed compromissen sluiten dan consent bereiken, maar de besluiten werden breed gedragen.
Het poldermodel is naar de schroothoop verwezen. Maar inmiddels roepen veel politieke partijen op om naast elkaar in plaats van tegenover elkaar te staan. Om op zoek te gaan naar verbinding in plaats van tegenstellingen. Het zal tijd worden na al die jaren waarin het normaal lijkt te zijn geworden om vooral een mening te hebben. Tegenwoordig ben je voor iets of tegen iets, compromissen zoeken lijkt in het dagelijks leven steeds ongebruikelijker.
Door die polarisatie zijn mensen meer bezig met waar ze tegen zijn dan waar ze voor zijn. Met al dat nepnieuws en gemanipuleer en angst zaaien is het ook makkelijker om ergens tegen te zijn. Want als je ergens voor wilt zijn, moet je vaak een alternatief kunnen verzinnen.
Als je tegen kunt zijn, kun je lekker je boosheid of gevoelens van onmacht ventileren. Ergens voor zijn betekent vaak dat je positief moet proberen te zijn.
Er zijn meer politieke partijen die haat en tweespalt zaaien dan ooit. Je herkent ze niet aan hun namen. Democratie in de naam vrijwaart niet van manipulatie. Vrijheid in de naam kun je kennelijk hebben zonder dat je eigen organisatie democratisch is.
Daarom: denk zelf!
En kijk bij uw stemkeuze naar waar u voor bent in plaats van tegen. Naar doelen die opbouwen in plaats van afbreken.

Geo-engineering

Ik plaatste een uitleg van Peter Munneke over geo-engineering door op Facebook. De uitleg heeft een tamelijk onschuldig karakter. Maar ondertussen wordt er dus wat af gerotzooid met stoffen in de lucht 😦 en die stoffen dalen dus ook op ons neer… Het positieve is dat het eindelijk openlijk wordt toegegeven.
Zo reageert ook een vriendin: “Eindelijk”, schrijft ze simpelweg.
Ik schrijf terug: “…ik krijg steeds meer het gevoel dat alle bedriegerij begint door te dringen bij iedereen… Zou de mensheid dan toch nog wakker worden?”
Haar reactie: “Ja, dit jaar wordt en is het jaar van de mondiale uitvoering van sprookjes van de keizer”. Als dat toch eens waar was!
Een FB community die zich Collective Evolution noemt, plaatste deze image:

Als je dit lijstje leest, kun je je afvragen of het nog wel zin heeft om mee te doen aan politieke verkiezingen. Democratie is verworden tot een toneelstuk, een leugenmachine die probeert het volk zoet te houden.

Je kunt het ook andersom bekijken: misschien stemmen mensen juist op die partijen en politici waarvan ze denken dat die misschien nog een beetje invloed hebben op de oligarchie die ons in werkelijkheid bestuurt. En is daardoor Trump aan de macht gekomen en in Nederland de VVD met goedlachse Mark. Voor mensen die zo denken heb ik een teleurstellende mededeling: Ze hebben geen invloed op die bedrijven en de 26 rijkste mensen in de wereld die inmiddels de helft van het wereldkapitaal in handen hebben; al die politici zijn er slechts pionnen van.

1984 is 35 jaar geleden en toen het dat jaar was, dachten we dat het met Orwell’s voorspellingen nog wel meeviel. Maar als je dit lijstje goed leest, kun je je afvragen of we in 1984 oogkleppen op hadden. Het manipulatieve bedrog was toen wellicht onzichtbaarder dan nu. De keizer had nog kleren aan.