Als het kalf…

Al vele jaren heeft grootkapitaal in vele gebieden van onze samenleving ongebreidelde vrijheid van ondernemen. In de politiek vinden de zogenaamde ‘rechtse’ partijen die vrijheid van ondernemen een groot goed, ‘links’ is daar kritischer op, maar heeft tot nu toe bij allerlei ontwikkelingen zitten slapen lijkt het.
Vooral in de vastgoed business is nu op alle fronten te merken hoe slecht die ongebreidelde vrijheid van ondernemers is voor ‘gewone’ burgers.
Binnensteden hebben geen ruimte meer voor het gewone volk. De koop- en huurprijzen van woningen zijn er dusdanig dat geen gewoon mens die meer kan betalen. Zo worden binnensteden het terrein van de rijken, de yuppen, de expats en toeristen. Amsterdam loopt dan weliswaar voorop, maar begin vorig jaar leerde een bezoek aan Edam me dat bijna al die pittoreske huizen in dit voormalige vissersdorp weliswaar bewoond worden, maar ook hier in het centrum vooral door tijdelijke huurders die een prijs van 2000 euro voor een schaars gemeubileerd huis bestaande uit een kleine huiskamer, keuken en twee slaapkamers een lage prijs vinden. Alleen mensen die zo ongeveer hun hele leven al eigenaar zijn van het huis waar ze wonen hebben nog te maken met lagere woonlasten.
Iets dergelijks geldt ook voor winkelpanden.
Vandaag nam ik een gratis lokale krant mee die op de voorpagina kopt: ‘Identiteit Utrechtse binnenstad onder druk’ en die op de binnenpagina’s diverse politici daarover een mening laat geven. Ze zijn allemaal reuze bezorgd over het verdwijnen van lokale ondernemingen.
Maar ik kon een sarcastisch lachje niet onderdrukken.
Die uittocht van originele ondernemers uit de binnenstad is al jaren bezig, er zijn bijna geen lokale ondernemers meer over. Die er nog zijn hebben doorgaans hun pand ooit lang geleden gekocht, zijn meestal al de AOW gerechtigde leeftijd genaderd of zelfs al gepasseerd.
Wat er met hun winkel gebeurt als zij er de brui aan geven is makkelijk raden.
Er zijn mensen die beweren dat die grote winkelketens die nu de binnensteden bevolken goed zijn voor de werkgelegenheid. Ik geloof er geen snars van. Ik vind het leuk hoor, herintredende dames van middelbare leeftijd bij o.a. het Kruidvat, Etos en Zeeman, maar het vertelt mij ook iets over het salaris dat die ketens betalen. Voor mensen met een ‘grote afstand tot de arbeidsmarkt’ weten juist die grote ketens goed de weg in allerlei loonsubsidieregelingen.
Bij tal van andere zaken zie ik alleen jongeren als winkelbediende. Bij kapperszaken kom ik zelfs behalve de eigenares of eigenaar zelden of nooit een kapster tegen die ouder is dan 28. Is kappen na die leeftijd niet meer leuk om te doen? Of is de salarisschaal dan te hoog voor de baas? Die baas moet vooral in de binnenstad exorbitante huurprijzen betalen.
‘Als het kalf verdronken is, dempt men de put’, zegt een bekend spreekwoord.
Er zijn in de binnensteden al ontelbare kalveren verdronken.

Gisteravond zag ik de docu Fahrenheit 11/9 van Michael Moore. Vele schrijnende feiten daarin, maar het meest onvoorstelbare verhaal is dat van de stad Flint. Een stad met vooral gekleurde inwoners die slachtoffer zijn van een hebzuchtige gouverneur. Hij verkoopt het heldere water dat de bewoners van de stad voor weinig geld uit een meer gepompt kregen aan een grote onderneming. In plaats van dat heldere water krijgen de inwoners met o.a. lood vervuild rivierwater uit hun kranen. Verhuizen kunnen ze niet, want niemand wil hun huis nog kopen.
Dat er volgens president Trump niets aan de hand is met het water in Flint zal u niets verbazen, maar president Obama bleek even corrupt toen hij poolshoogte kwam nemen door net te doen of hij het rivierwater kon drinken.
Volgens Moore hebben dit soort acties van Obama de weg vrij gemaakt voor Trump.
Zoals ook de corruptie en leugens van Nederlandse politici de weg vrij maakten voor mensen als Baudet.
Als gewone burger, of je nu woont in Groningen in een instortend huis, of je zorgkosten niet meer kunt betalen, of (soms zelfs ondanks dat je een baan hebt toch) naar de voedselbank moet, of als mantelzorger het allemaal niet meer aankan enz. enz. enz., weet je toch ook niet meer op wie je nog kunt stemmen zonder dat je belazerd wordt?
De oplossing zit niet in stemmen op racisten of fascisten of nationalisten.
Ook niet in het lacherig doen over die partijen, want ze hebben een geraffineerde aanpak, bedoeld om jaren aan de macht te blijven (Trump zinspeelt al op 16 jaar!).
Maar voor genoeg mensen dat begrijpen zijn er vermoedelijk niet alleen kalveren verdronken…

Advertenties

Verdeeldheid creëren

Onze samenleving is in betrekkelijk korte tijd een stuk minder relaxt geworden. Voor de oorzaak wordt vaak naar immigranten verwezen, maar ik denk dat het veel genuanceerder ligt dan populistische politici ons willen doen geloven.
Buitenlanders roemen nog steeds de relaxte aard van de Nederlandse bevolking, maar toeristen zijn kennelijk anders dan mensen die hier komen wonen. Wellicht hebben toeristen voor dat ze geld in het laadje brengen.
Ik heb altijd geleerd dat een goed voorbeeld goed doet volgen. Kennelijk zijn we niet meer in staat om het goede voorbeeld te zijn.
We hebben het steeds drukker gekregen en vermoedelijk zijn veel mensen daardoor minder relaxed.
En als je gestrest bent is het met je verdraagzaamheid vaak slecht gesteld.

Maar er is nog iets. Er wordt sinds 9/11 overal in de wereld angst gezaaid. Het lijkt een onderdeel van een verdeel en heers politiek van (rechtse?) politici en regeerders. Het trieste is, dat deze politiek goed lijkt te werken en wel in alle lagen van de bevolking en bij alle bevolkingsgroepen.
Wie angstig is, heeft behoefte aan mensen om zich heen die je kunt vertrouwen. Wat vreemd is wordt argwanend bekeken.

Sociale media krijgen de schuld van dat mensen vooral in meningen denken, in voor en tegen iets zijn i.p.v. compromisdenken. Nog niet zo lang geleden was ons zgn. poldermodel een voorbeeld voor heel de wereld. Maar deze politiek van compromissen sluiten is naar de schroothoop verwezen en in plaats daarvan kwamen de politici die goed waren in oneliners. Nu is de grootste partij een club mensen geworden die ook heel beperkt denkt maar er een sausje van welbespraaktheid overheen gooit. Met veel mooie woorden bepleiten ze fascistische idealen van een ‘boreale’ samenleving. Allerlei niet witte groepen in de samenleving haasten zich deze week om te vertellen dat het beeld dat geschetst wordt van onaangepaste immigranten niet klopt. In tegendeel, de ruime meerderheid van hen past prima in de Nederlandse samenleving. Het beeld dat de angstzaaiers, vaak geholpen door de media, schetsen van niet aangepasten, betreft in de praktijk meestal rebellerende jongeren of geflipte personen.
Rebellerende jeugd is van alle tijden, mafkezen, gevaarlijk en ongevaarlijk, eveneens. Die laatste categorie groeit echter wel. De hoge eisen die de maatschappij stelt aan mensen speelt daarbij een rol. We moeten steeds harder werken en apparatuur en organisaties worden steeds ingewikkelder. Door de complexiteit van apparatuur groeit de noodzaak van specialismen, wat makkelijk kan leiden tot eenzijdige kennis en focus. De toenemende bevolkingsdruk overal in de wereld en de manier waarop de economie is georganiseerd zorgen voor een schaalvergroting die organisatiestructuren complexer maken dan ooit, wat gevoelens van vervreemding in de hand werkt.
Het wordt bij dit alles steeds moeilijker om in het gareel te lopen.
Als je dan ook nog niet vertrouwd wordt, je achternaam voldoende is om moeite te hebben met werk vinden en meer van dat soort discriminatoire zaken, zoek je vanzelf je veiligheid binnen je eigen groep.

Al vele jaren kom ik geregeld met een hond bij de grote hondenspeelweide in het Wilhelminapark. Eén van de leuke dingen daaraan vond ik dat alle mensen ongeacht rangen, standen en type hond bij elkaar stonden en elkaar met raad en daad bijstonden over hun honden.
Met mijn nieuwe hond, of eigenlijk al met die ervoor, zie ik daar verandering in komen. De verandering blijkt de laatste tijd in te houden dat er twee groepen ontstaan. Ze staan ver van elkaar verwijderd aan de lange kant van de speelweide.
De tweedeling gaat hier over verschillende tegenstellingen:
-arm en rijk;
-mensen die een hondenuitlaatservice inschakelen en zij die dat niet doen;
-mensen die de commando’s van de hondencursusgever hebben overgenomen en zij die proberen echt hun hond te begrijpen;
-mensen die over de kleine dingen in het leven praten en mensen die de wereldproblemen bespreken;
en als ik even doordenk kan ik wellicht nog meer tegenstellingen opnoemen.
Persoonlijk vind ik het wel interessante groepsprocessen om te zien welke gemeenschappelijke noemers elkaar opzoeken. Tegelijkertijd vind ik het een treurigmakende ontwikkeling. Nog even en ik moet kiezen bij welk groepje ik ga staan. Maar ik wil niet kiezen. Mijn hele leven al ga ik om met mensen van alle rangen en standen, ik praat met daklozen en directeuren, met hondenbezitters en hondenhaters. Ik ga niet kiezen. Ik kan er voor kiezen om minder naar het park te gaan. Maar de vraag is of dat een keuze zou zijn, of het gevolg van een proces van uitstoting.

Tegen stemmen

Recent vond ik een pamflet in mijn bus van duur geplastificeerd papier. Op de witte voorkant een rood stopbord met daarop de tekst: ‘Stop crematorium St. Barbara’. Even dacht ik dat het stopbord een sticker was die ik los moest maken, zulk papier was het dus. Maar het is kennelijk de bedoeling dat ik het hele A4 voor mijn raam zou hangen. Ik ga dat niet doen.
Sint Barbara is een rooms-katholieke begraafplaats aan de rand van oostelijk Utrecht. Ik heb er diverse uitvaarten van familie en vrienden meegemaakt en daarvan liepen er een paar vreemd af doordat de meest naasten van de overledene vroegtijdig de koffie met cake bijeenkomst verlieten om het stoffelijk overschot van hun geliefde naar elders te begeleiden voor de crematie. Dat elders was dan meestal Nieuwegein. Bij die gelegenheden vroeg ik me al af waarom Sint Barbara niet ook een crematorium kon hebben. Met de huidige technieken kan de rook daarvan geen enkele hinder meer veroorzaken.
Apart genoeg zag ik de afgelopen tijd bij een paar huizen zo’n pamflet voor een raam, steevast bij mensen die zelf een open haard of iets dergelijks hebben.

Ik moest door dit pamflet denken aan pamfletten die ik vorig jaar op elektriciteitskastjes en lantaarnpalen in de buurt van een hondentoilet zag hangen: ‘Geen fietstrommel op het hondentoilet’ stond er op. Dat hondentoilet ligt op de hoek van een drukke straat en een iets stillere in een woonwijk en… tegenover een snackbar en vrijwel naast een kinderspeelplaats. Ik heb menige zomer als ik bijna kokhalzend in de buurt van dat toilet liep, me verbaasd over dat zo’n stankoverlast gevende plek daar mag bestaan. Mijn honden mogen van mij niet op een hondentoilet, de gezondheidsrisico’s zijn veel te groot. Er bestaat al opruimplicht, waar zijn die stankplekken dan voor nodig?
Komisch genoeg stond de fietstrommel al twee vierkante meter van het hondentoilet in beslag te nemen, toen ik de pamfletten er pal naast ontwaarde.

Twee voorbeelden waaruit blijkt dat er altijd verschillen van mening bestaan over wat dan ook. Wat wie dan ook bedenkt aan verandering, er is altijd wel iemand tegen.
Daarom is democratie ook zo’n groot goed.
Het is niet ideaal, maar tot nu toe kunnen we niets beters bedenken. Ik zie een samenleving nog niet georganiseerd worden volgens, bijvoorbeeld, het consent model van de sociocratie.
Hoewel.. als je goed kijkt hoe onze kabinetten tot besluitvorming komen, gaat het wel degelijk om consent. Er was een tijd dat we regeringen hadden die zo goed waren in consent bereiken dat het een naam kreeg; het poldermodel. Toegegeven; het was meer goed compromissen sluiten dan consent bereiken, maar de besluiten werden breed gedragen.
Het poldermodel is naar de schroothoop verwezen. Maar inmiddels roepen veel politieke partijen op om naast elkaar in plaats van tegenover elkaar te staan. Om op zoek te gaan naar verbinding in plaats van tegenstellingen. Het zal tijd worden na al die jaren waarin het normaal lijkt te zijn geworden om vooral een mening te hebben. Tegenwoordig ben je voor iets of tegen iets, compromissen zoeken lijkt in het dagelijks leven steeds ongebruikelijker.
Door die polarisatie zijn mensen meer bezig met waar ze tegen zijn dan waar ze voor zijn. Met al dat nepnieuws en gemanipuleer en angst zaaien is het ook makkelijker om ergens tegen te zijn. Want als je ergens voor wilt zijn, moet je vaak een alternatief kunnen verzinnen.
Als je tegen kunt zijn, kun je lekker je boosheid of gevoelens van onmacht ventileren. Ergens voor zijn betekent vaak dat je positief moet proberen te zijn.
Er zijn meer politieke partijen die haat en tweespalt zaaien dan ooit. Je herkent ze niet aan hun namen. Democratie in de naam vrijwaart niet van manipulatie. Vrijheid in de naam kun je kennelijk hebben zonder dat je eigen organisatie democratisch is.
Daarom: denk zelf!
En kijk bij uw stemkeuze naar waar u voor bent in plaats van tegen. Naar doelen die opbouwen in plaats van afbreken.

Geo-engineering

Ik plaatste een uitleg van Peter Munneke over geo-engineering door op Facebook. De uitleg heeft een tamelijk onschuldig karakter. Maar ondertussen wordt er dus wat af gerotzooid met stoffen in de lucht 😦 en die stoffen dalen dus ook op ons neer… Het positieve is dat het eindelijk openlijk wordt toegegeven.
Zo reageert ook een vriendin: “Eindelijk”, schrijft ze simpelweg.
Ik schrijf terug: “…ik krijg steeds meer het gevoel dat alle bedriegerij begint door te dringen bij iedereen… Zou de mensheid dan toch nog wakker worden?”
Haar reactie: “Ja, dit jaar wordt en is het jaar van de mondiale uitvoering van sprookjes van de keizer”. Als dat toch eens waar was!
Een FB community die zich Collective Evolution noemt, plaatste deze image:

Als je dit lijstje leest, kun je je afvragen of het nog wel zin heeft om mee te doen aan politieke verkiezingen. Democratie is verworden tot een toneelstuk, een leugenmachine die probeert het volk zoet te houden.

Je kunt het ook andersom bekijken: misschien stemmen mensen juist op die partijen en politici waarvan ze denken dat die misschien nog een beetje invloed hebben op de oligarchie die ons in werkelijkheid bestuurt. En is daardoor Trump aan de macht gekomen en in Nederland de VVD met goedlachse Mark. Voor mensen die zo denken heb ik een teleurstellende mededeling: Ze hebben geen invloed op die bedrijven en de 26 rijkste mensen in de wereld die inmiddels de helft van het wereldkapitaal in handen hebben; al die politici zijn er slechts pionnen van.

1984 is 35 jaar geleden en toen het dat jaar was, dachten we dat het met Orwell’s voorspellingen nog wel meeviel. Maar als je dit lijstje goed leest, kun je je afvragen of we in 1984 oogkleppen op hadden. Het manipulatieve bedrog was toen wellicht onzichtbaarder dan nu. De keizer had nog kleren aan.

Communicatiestrategie

Hij is psycholoog en communicatiestrateeg bij Ogilvy, dus kun je van een artikel van zijn hand verwachten waar het over gaat. Maar dat het zo schaamteloos over communicatiestrategie gaat, had ik niet durven denken. Het artikel van Daan Remarque in de Volkskrant van afgelopen zaterdag over vaccineren heeft als kop: “Weet u wát riskant is? Difterie en polio zelf”. Daarmee is de toon van het hele artikel gezet.

Daan staat duidelijk aan de kant van de overheid, die ons een verhaal verkoopt dat een te lage vaccinatiegraad een gevaar is voor de volksgezondheid. Nog steeds heeft niemand me kunnen uitleggen waarom niet het vaccin zelf, maar de vaccinatiegraad van doorslaggevend belang is. En dat is raar. Als je van een ziekte geneest zorgt je immuunsysteem ervoor dat je die ziekte de volgende keer dat je er aan blootgesteld wordt, niet meer krijgt. O.a. daarom noemden we allerlei aandoeningen zoals mazelen, bof en waterpokken, kinderziektes. Door ze als kind te krijgen was je er de rest van je leven immuun voor. Dat was fijn, want gevaarlijke complicaties van de ziekten ontstaan vooral als je ze pas op latere leeftijd krijgt. Daan kiest niet voor niets voor gevaarlijke ziekten als difterie en polio als kop bij zijn verhaal. Niemand zal bestrijden dat dat gevaarlijke ziekten zijn en daar gaan de twijfels ook niet over. De twijfels van steeds meer ouders gaan o.a. over de vaccins voor kinderziektes, de gevolgen van vaccinatie voor je immuunsysteem en het niet bewezen zijn van de effectiviteit van het HPV-vaccin. Daan raadt de overheid aan het HPV-vaccin van naam te laten veranderen, noem het een anti-kankervaccin vindt Daan en dan zullen de mensen wel hun 12-jarige dochters er mee laten inspuiten. Het is pure misleiding die Daan propageert. Allereerst omdat het vaccin slechts tegen één vorm van kanker zou helpen, namelijk baarmoederhalskanker en voorts omdat de anti geluiden tegen het HPV-vaccin gaan over de onbewezen werkzaamheid en een toenemend aantal gevallen van complicaties en eigenaardige ziekten die tienermeisjes die zijn ingeënt met dit vaccin ontwikkelen. Dat er een relatie tussen het vaccin en die nieuwe ziekten, die vaak in verband staan met aantastingen van het immuunsysteem, zou bestaan, is volgens o.a. het RIVM niet wetenschappelijk bewezen. Maar van 95 % van de in omloop zijnde medicijnen blijkt de werkzaamheid niet echt bewezen. Een goede marketing zorgt ervoor dat de mensen het toch kopen. Zelfs veel (huis)artsen weten nauwelijks wat ze voorschrijven.

De overheid verkoopt schijnveiligheid en mensen als Remarque helpen daarover te communiceren. Met allerlei massacommunicatie trucs wordt het volk dom gehouden en misleid. Toen Freud met psychologie begon, heeft hij vast nooit gedacht aan hoe dat vak misbruikt zou worden om mensen te misleiden en zinloze en zelfs gevaarlijke producten ongeveer door de strot de duwen. Gewoon nog beter liegen, is eigenlijk het advies van Daan aan de overheid en in dit geval impliciet aan de farmaceutische industrie.

Arm en rijk

Ooit deed zich in mijn leven de gelegenheid voor om puissant rijk te worden. Ik raadpleegde mijn boekhouder over e.e.a. en die had terstond een aantal ongevraagde adviezen voor me. Waarvan ik vooral onthouden heb dat hij het nodig vond dat ik zou gaan verhuizen. Mijn woning was niet veilig genoeg om daar als miljonair in te wonen. Wie rijk is heeft een vrijstaande woning met een hek er omheen. Miljardair Trump wil zelfs een hek om het land waar hij president van is. Want stel je voor dat de armen in het land van de rijken willen wonen en werken om het minder arm te krijgen.

Deze week werd bekend dat de 26 rijkste mensen van de wereld nu de helft van het totale geld in de wereld in handen hebben. In ons land trok een Nijmeegse huisarts aan de bel omdat het eigen risico in de zorg mensen ertoe dwingt levensgevaarlijke risico’s met hun gezondheid te nemen. Dat was te voorzien en er is door vele mensen van tal van disciplines voor gewaarschuwd. Zo langzamerhand begin ik te denken dat zulke waarschuwingen moedwillig in de wind zijn geslagen en dat het vergroten van de tweedeling in de samenleving, het vergroten van de kloof tussen arm en rijk, bewust beleid is van de diverse kabinetten Rutte. Want de rijken hebben niet alleen een hek om hun woning nodig, ze willen ook voorkomen dat ze minder rijk worden. Die 26 mega puissant rijken in de wereld kunnen met gemak de kosten voor verduurzamen van de mondiale samenleving op zich nemen en het tij van de klimaatverandering keren. Maar de rijken houden zich liever bezig met star wars projecten en het belachelijke idee dat we op andere planeten zouden kunnen gaan wonen als de Aarde onleefbaar is geworden.

“Wie goed doet, goed ontmoet,” is mij van kinds af aan geleerd. Het is ook mijn ervaring dat het zo werkt in het leven. Geef mensen die je tegemoet lopen een glimlach en je zult zien dat steeds meer mensen jou vriendelijk zullen bejegenen. Wie niet bang is om tekort te komen, deelt van wat hij/zij heeft en komt ook nooit tekort. Niet in de ogen van mensen voor wie materie minder belangrijk is dan andere zaken in het leven. Maar leg dat die angstige rijken maar eens uit. Of misschien zijn ze wel helemaal niet angstig, maar echt kwaadwillend. Sturen ze al decennia bewust aan op het vergroten van de kloof tussen arm en rijk. Want het volk moet je niet alleen bang maken om ze te kunnen krijgen waar je ze hebben wilt, je moet ze ook monddood maken, voorkomen dat ze ooit in opstand komen. Dat doe je door ze te laten sappelen voor hun voedsel en levensgeluk. Voor een gezond leven zorgen hoort daar niet bij.

Vind u me nu zwartgallig? Of een complotdenker? Zou u me dan een goede reden kunnen geven waarom hardnekkig wordt doorgegaan met maatregelen waardoor we het steeds zwaarder krijgen? Of waarom de regering zoveel leugens verkoopt over allerlei onderwerpen? Dat we er allemaal op vooruit gaan dit jaar is inmiddels ook weer een leugen gebleken. Bijvoorbeeld: de compensatie in het inkomen van minima weegt niet op tegen de diverse hogere lasten vanaf 1 januari. Nog meer mensen gaan daardoor zorgmijder worden.


Verzorgingsstaat

Afgelopen zomer kwam terwijl ik door de stad fietste, een flard van een gesprek uit een op hoog volume staande radio tot me: “…afschaffing van de verzorgingsstaat” verstond ik. Niets meer en niets minder.
Ik dacht meteen “zie je wel”.
Wat we na de tweede wereldoorlog en vooral sedert de zestiger jaren hadden opgebouwd, is niet meer.
Het toverwoord bij die veranderingen was: marktwerking.
In 2006 werd het ziekenfonds afgeschaft. Achteraf lees ik bij evaluaties van die verandering in de zorgverzekering dat het nadeel van het oude systeem was dat er een tweedeling in de zorg was ontstaan. Nooit iets van gemerkt, noch toen ik ziekenfondsverzekerde was, noch toen ik als zelfstandige particulier verzekerd was. Voor dezelfde dekking ben ik nu meer kwijt in euro’s als toen in guldens en toen waren mijn twee kinderen nog meeverzekerd.
Het wordt steeds duurder en wat je er voor terug krijgt steeds minder. Sinds de marktwerking in de zorg volledig werd doorgevoerd in 2012 vliegen de prijzen nog meer de pan uit. Mensen die vroeger ziekenfondsverzekerden zouden zijn geweest zijn steeds vaker onvoldoende verzekerd en hun keuzevrijheid voor artsen, ziekenhuizen enz. wordt steeds verder ingeperkt. Terwijl de laagbetaalden geen geld meer hebben voor fysiotherapie, kunnen de rijken onder ons nog net als voorheen hun personal trainer aan huis laten komen.
De marktwerking is inmiddels voelbaar in alle zorgsectoren.
Wat er nog aan overheidstaken over is, is van de rijksoverheid verschoven naar de gemeenten. Hoe dat in jouw gemeente uitpakt hangt o.a. af van hoe rijk jouw gemeente wel of niet is. De verschillen tussen plaatsen in ons land zijn hier en daar ronduit schrijnend.
In alle organisaties die zorgtaken uitvoeren is het toverwoord naast marktwerking nog steeds bezuinigen.
Terwijl eigenaren en managers van particuliere organisaties nog steeds rijk kunnen worden van onze zorgpremies, zijn de mensen die het eigenlijke werk moeten doen of een paar jaar terug al ‘afgevloeid’ of van vast werk naar flexcontract gegaan en is hun inkomen te laag om zelf pensioenregelingen te treffen e.d.

Mijn vader verhuisde na de dood van mijn moeder een aantal jaren geleden naar een aanleunwoning bij een verzorgingstehuis. Eén van de voordelen die hij daar in zag was dat als hij minder voor zichzelf kon zorgen, hij dan makkelijk hulp kon krijgen. Dat blijkt nu hij 93 is en aan het dementeren ook inderdaad het geval. Maar bij die hulp hoorde ook dat er voor hem gekookt kon worden. Het huis had een leuke kantine annex recreatieruimte daarvoor, die in de tijd dat hij er woonde werd verbouwd tot een prachtig restaurant. Wat wij niet wisten was dat met die verbouwing de zorg voor warme maaltijden werd uitbesteed aan een particuliere organisatie.
Die hield het na een paar jaar voor gezien: het koken voor de bejaarde bewoners was niet rendabel.
Er wordt nu alleen nog om 12 uur een warme maaltijd verstrekt. Voor mensen als mijn vader is na alle langzaam uitgevoerde rituelen van het begin van de dag dan net de ontbijttijd geweest.
De marktwerking heeft weer toegeslagen.

Het woord verzorgingsstaat had een nare bijsmaak gekregen. Maar dat woord sloeg op veel meer dan de zorg voor onze zieken en zwakkeren. Met de zorg was weinig mis.
Behalve dan dat het te duur werd zeiden bestuurders. Maar het is sedert de marktwerking in de zorg zijn intrede deed echt niet goedkoper geworden.
Wat maakte die zorg nou steeds duurder?
De graaicultuur.
Dat was al tijden bezig. Zo herinner ik me de vader van een kennis die in de negentiger jaren een bedrijfje in thuiszorg begon en twee jaar later miljonair werd door het bedrijfje te verkopen.
In plaats van dit soort wantoestanden te veranderen en controles te verbeteren door de overheidstaken in de zorg meer aandacht te laten geven voor prijsbeheersing, is de prijsontwikkeling nu helemaal een speelbal voor de hebzuchtige jongens van de vrije markt. Zodanig dat, om maar wat te noemen de farmaceutische industrie nu zelf bepaalt of een geneesmiddel nog wel of niet betaalbaar is en hun graaiende collega’s bij de verzekeraars bepalen of u het onbetaalbare goedje nu wel of niet vergoed krijgt.
Het lijkt erop dat de kabinetten Rutte de graaicultuur alleen maar verder faciliteren.
In ieder geval is de tweedeling in de zorg groter dan ooit.

.