Worteldoek

Bij mij in de buurt wordt onderhoud gepleegd aan de infrastructuur onder de grond. Maandenlang is daartoe dan een straat of een deel daarvan afgesloten en daarna is het volgende stuk straat aan de beurt. Het schijnt tijdrovend werk te zijn doordat het steeds ingewikkelder wordt omdat er zoveel ligt. Bij herinrichting van straten wordt ook de ondergrondse infrastructuur aangepakt en dat besteden nutsbedrijven tegenwoordig uit aan een aannemer die het werk voor 3, 4 verschillende nutsbedrijven tegelijk uitvoert. Tsja dan is het helemaal uitkijken geblazen natuurlijk. Vorige week ging het fout en hadden we een hele dag bruin water uit de kraan. Het waterleiding bedrijf was verbaasd over de grootte van het getroffen gebied. De beschadiging aan het waterleidingnet was ontstaan 6 straten verderop…
Wat me opvalt als ik naar de diepe geulen kijk waar al die buizen en leidingen en kabels doorheen lopen, is dat ze geheel in zand liggen. Aarde is nergens meer te vinden. Waar halen de bomen langs dit soort straten hun voeding vandaan vraag ik me af. Maar liever zand dan het steeds populairder wordende alternatief: worteldoek.
Het klinkt heel natuurlijk, daar zorgt dat ‘doek’ wel voor. Maar worteldoek is allesbehalve milieuvriendelijk. De juiste benaming zou eigenlijk zijn: anti worteldoek. Het wordt steeds vaker over de ondergrondse infrastructuur heen gelegd als bescherming tegen (boom)wortels.
Worteldoek wordt gemaakt van polypropeen.
Polypropeen is een thermoplastisch polymeer dat een zeer wijde toepassing kent. Polypropeen staat ook bekend onder de oudere benaming polypropyleen. Het wordt gewonnen uit aardolie.
Plastic dus.
Die wijde toepassing vindt o.a. plaats bij tuinen.
Een tekst uit zomaar willekeurig een advertentie:
“Worteldoek = geen last meer van onkruid en wortels in tuinen, paden en terassen!”
Uit een advertentie van de Gamma:
“Dit Anti Worteldoek van GAMMA is gemaakt van Polipropyleen. Dankzij de speciale structuur laat het anti worteldoek wel water door maar geen wortelgroei. Dit stevige worteldoek gaat de groei van wortels tegen en biedt stabiliteit aan de grond. Ideaal om te gebruiken voor het weren van onkruid in de tuin.”

Een citaat uit weer een andere advertentie:
“Het polymeer is goed bestand tegen chemische oplosmiddelen, basen en zuren. Het is ook bestand tegen bacteriegroei en daarom geschikt voor wegwerpspuiten en andere medische apparatuur.”
Onverteerbaar in de grond dus.
Worteldoek wordt ook op grote schaal gebruikt onder bestrating in tuinen
Nog een reden om tegen die verstening van de tuincultuur te zijn dus.

Een groothandel voor infrastructurele werken adverteert:
“worteldoek wordt ingezet als barrière om wortelgestellen van infrastructurele werken te scheiden. Hiermee wordt voorkomen dat wortels de bestrating opdrukken, dat kleiwegen verzakken door wortelpenetratie, dat riolen verstopt raken door wortels, dat kabels en leidingen beschadigd worden.”

Als de natuur ons niet tot economisch nut is, wordt ze gezien als lastpak, de wortels van bomen en planten iets waar je economische schade van kunt hebben.
Langzaam maar zeker wordt de hele grond onder onze voeten bedekt met worteldoek.
We lopen steeds vaker in feite op plastic dus.

Wie stopt dit??

.

.

(met dank aan Maarten Groenendaal)

Olijfboompje

Van tijd tot tijd neem ik graag jonge kinderen mee naar mijn moestuin(tje). Er zijn al diverse buurmeisjes mee geweest, éen buurmeisje wilde niet alleen helpen met bramen en bloemen plukken en die mee naar huis nemen uiteraard, maar had ook graag de veelkleurige stelen van snijbiet meegenomen om daar een kunstwerk van te maken. Nog steeds vind ik het jammer dat ik te weinig snijbiet had om daar destijds gehoor aan te geven. Wie weet wat voor moois ze had gemaakt…
Sedert drie jaar komt ook mijn kleindochter graag op de moestuin.
Het eerste seizoen kon ze nog niet eens lopen, maar ik vergeet nooit hoe ze kruipend op onderzoek uitging en daarbij vol verwondering een naaktslak oppakte.
Het tweede seizoen bezochten we de moestuin voor het eerst na de winterstop ergens in maart en mijn zeer talig kleinkind reed ik per wandelwagen het terrein op. Ze keek verrukt om zich heen en riep na een poosje uit: “Oh, wat hou ik toch van de speeltuin!”
Ze verwoordde daarmee ook nog eens precies waarom ik zo graag kinderen meeneem naar ons moestuinencomplex en mijn tuin in het bijzonder. Spelenderwijs kennis maken met de natuur en met waar je eten vandaan komt, acht ik heel essentieel voor een opgroeiend kind.
Ik zag pas op mijn 17e voor het eerst een koe van dichtbij en op mijn 30e voor het eerst hoe aardbeien groeien. Beide sensaties vergeet ik nooit meer. Een jaar na die aardbeien begon ik met tuinieren.
Afgelopen groeiseizoen kwam de dochter van een ‘hondenkennis’ graag mee naar de moestuin. Zij is met haar tien jaren het oudste kind tot nu dat met mij op de moestuin bezig is geweest en was echt een hulp. Volgens haar moeder vertelde ze thuis honderduit over wat ze beleefd en geleerd had.
In de zomervakantie ging het gezin naar Griekenland op vakantie en toen ze terugkwamen had hun tienjarige dochter een cadeautje voor me: de vruchten van een olijfboom, die volgens een Griekse boer geschikt waren om te planten.
Ik heb ze geplant en ik heb nu een piepjong olijfboompje in een pot op een vensterbank. Sterker nog, een tweede komt er ook al aan. Het zal nog lastig worden om te zorgen dat ze niet te snel gaan groeien in zo’n beschermde omgeving, maar met buiten uitplanten wil ik toch wachten tot de temperatuur buiten een beetje te vergelijken is met Griekenland. Dat is al een paar jaar niet meer zeldzaam.
Dankzij de klimaatverandering kunnen mijn olijfboompjes wellicht komend jaar verder opgroeien op mijn moestuintje.
Het is nog steeds van belang dat we duurzaam gaan leven en het aantal mensen op de wereld stopt met groeien, maar het houdt de klimaatverandering niet meer tegen.
Laten we maar het beste proberen ervan proberen te maken.
Wie weet lukt het met mijn olijfboompjes en misschien komt er ooit wel een duif een olijftakje halen.

Ik wens iedereen liefdevolle feestdagen,
innerlijke vrede en een vreugdevol 2020!

.
olijfboompje

Klimaatontkenners

Ik postte 24 september dit op Facebook:

Geweldig om te zien dat mensen tot actie overgaan aangaande de klimaatverandering. Zoals de jonge Greta Thunberg en hier in Nederland de klimaatbrief van vrouwen.
Het is een begin maar we zijn er nog lang niet.
Die klimaatbrief van vrouwen bijvoorbeeld: wat ik daar mis is dat vrouwen de hand in eigen boezen steken door te beloven vanaf nu te zorgen dat er minder mensen op aarde komen, dat kan simpelweg als elke vrouw die kinderen wil er niet meer dan 2 zou baren. Maar probeer dat maar eens uit te leggen in andere delen van de wereld, waar vrouwen geen zelfbeschikkingsrecht hebben of het aantal kinderen je toekomst bepaalt. Om maar eens wat te noemen.
Maar we moeten ergens beginnen… En wel nu. Of eigenlijk gisteren.
We hadden al na het rapport van Rome over einde aan de groei in 1972 in actie moeten komen. Milieuorganisaties toen rekenden al uit dat allerlei maatregelen uiterlijk in de tachtiger jaren (vorige eeuw!) genomen moesten worden wilden klimaatveranderingen niet onomkeerbaar zijn.
In feite zijn we nu bezig met redden wat er nog te redden valt. En dat is met 200 soorten leven op aarde dat per dag uitsterft bijna ontmoedigend. Er komen al berichten van mensen die lijden aan ‘klimaatdepressie’.
Laten we daar niet in vervallen maar nu eindelijk massaal tot actie overgaan.

Daar kwam o.a. deze reactie op:
“Ach kom nou, laat je niet gek maken. De aarde gaat al vanaf het begin van haar bestaan door klimaat veranderingen.
-Eerst zouden we snel in een ijstijd komen in de de jaren 70 en alle mensen zullen sterven.
-Dan was het probleem het zogenaamde gat in de ozonlaag en daar hoor je niets meer van.
-Daarna kwam die zogenaamde zure regen en ook daar geen woord meer over.
-Dan kwam de `global warming`en Al Gore die daardoor ineens multi-miljonair is geworden en nu blijkt dat het op veel plekken juist koeler wordt.
-En dan die zogenaamde de co2 uitstoot wat eigenlijk geen kwaad kan want alles wat groen is smeekt om die co2.
-Oke maar nu is het nieuwe “gevaar” ineens stikstof geworden.
Wat je wel ziet is dat die klimaat onheilsprofeten in no-time miljonair proberen te worden! “

Ik ga nu niet op alle beweringen in, maar pak er even twee uit in de vorm van links naar 2 artikelen (met dank aan Atse de Vries):
Over de zure regen:
Over het gat in de ozonlaag:

Bij beide issues zijn we er nog niet, maar er is wel heel veel aan gedaan waardoor het tij gekeerd is. Het waren dan ook duidelijke issues, met duidelijke en eenduidige oplossingen.
Bij ‘Climate Change’ ligt dat complexer.
Weliswaar is de CO2 uitstoot een onmiskenbare oorzaak van de opwarming van de Aarde, maar om dat aan te pakken zijn zoveel verschillende maatregelen nodig die bovendien onze huidige levensstijl gigantisch zullen aantasten, dat bijna niemand weet waar te beginnen. Bovendien: klimaatveranderingen zijn nu ‘hot topic’, maar de opwarming van de Aarde is ‘maar’ een van de vele problemen die we hebben. Wel het belangrijkste milieu item op dit moment, omdat de gevolgen wereldwijd gigantisch zijn, maar er is in onze wereld nog veel meer aan de hand op milieugebied.
Wie echt open daarnaar kijkt, kan het nauwelijks meer bevatten.
De lijst van dingen die anders moeten is schier oneindig lang, van microplastics in al wat leeft, dus ook onze lichamen, tot geneesmiddelen die niet deugen en ultrabewerkt voedsel.

Geweldig die klimaatmarsen 27 september overal in de wereld, maar als we die 35.000 jonge mensen die in Den Haag meeliepen zouden vragen hun mobieltje in te leveren, hoe zouden ze reageren denk je? Toch worden voor stoffen in die mobieltjes o.a. hele eilanden ontvolkt en daarna afgegraven.
Niemand wil terug naar de leefstijl van onze (over)grootouders.
In tegendeel; er zijn nog vele landen in de wereld die nu nog niet de moderne levensstandaard hebben, maar daar ook naar streven en het recht daartoe willen hebben.

Als je naar de complexiteit van de problemen die de mensheid zichzelf en de Aarde heeft aangedaan kijkt, kan ik me voorstellen dat je er moedeloos van wordt.
Als dan ook nog de enorme brij aan informatie die over je heen gestort wordt zorgt voor tegenstrijdige berichtgeving, en het steeds moeilijker is te onderscheiden wat propaganda is en wat echte feiten zijn, ja dan kan ik me voorstellen dat het makkelijker is om te ontkennen dan echt wakker te worden over hoe erg het allemaal is.
Dan kun je nog zo bezorgd zijn over de toekomst (van je (klein)kinderen), dan is pogen je eigen leven zo plezierig mogelijk te houden vaak het enige wat je denkt dat er op zit.
Want je kunt in je eentje niets aan al die ellende doen. Toch?

Je zou je kunnen realiseren dat je niet in je eentje bent. En dan niet meteen in paniek raken als je je voorstelt hoeveel 7 miljard mensen zijn, dat kun je zo zien op een nachtfoto vanuit de ruimte gemaakt, maar je zou eens kunnen beginnen met voelen hoe je verbonden bent met al die mensen, je realiseren dat we allemaal voortkomen uit sterrenstof, deel zijn van Moeder Aarde, van de Natuur. Elk deeltje, elk individu dat de Liefde voor het Leven op Aarde hervindt en vanuit die Liefde gaat leven, kan bijdragen aan veranderingen ten goede.

Greta

Vaak heb ik hier, al dan niet subtiel, zaken aan het licht proberen te brengen die volgens sommigen thuis horen bij complotdenken. Of geprobeerd met wat ik schrijf mensen een beetje wakker te maken. Altijd mijn woorden wegend, de column meestal een dag laten liggen om zeker te weten dat mijn formuleringen geen misverstanden creëren.
En dan ineens is daar:
Greta.
16-jarige Greta Thunberg uit Zweden en ze zegt deze week in de VN tegen alle daar aanwezige wereldleiders :
“How dare you?!”
“We are in the beginning of a mass extinction, and all you can talk about is the money and fairytales of eternal economic growth. How dare you?!”
(…)
“Change is coming whether you like it or not.”
Ze schudt wakker en wat doen de leiders tegen wie ze zegt als ze nu niet tot actie overgaan het hen door haar generatie nooit zal worden vergeven:
die gaan tot actie over, vooral tegen Greta. Ze proberen haar in diskrediet te brengen, haar ouders zouden haar als pion inzetten, zelfs het feit dat ze asperger heeft wordt tegen haar gebruikt. Deze machthebbers laten daarmee zien dat ze echt niet deugen. Dat Greta juist alle gelijk van de wereld heeft.

Onze leiders deugen niet. Onze leiders gaan voor geld en gewin en hebben schijt aan onze gezondheid. Van de commissie o.l.v. oud-minister Johan Remkes werd eigenlijk door het kabinet verwacht dat ze slimme foefjes zou bedenken om onder het stikstofbesluit van de Raad van State uit te komen. Maar Remkes liet gisteren bij de presentatie van zijn rapport weten dat economische belangen niet meer kunnen prevaleren boven natuurbescherming.
Kan de Raad van State a.u.b. ook iets doen aan de massale bomenkap? We hebben juist de oude grote bomen hard nodig om onze lucht een beetje te zuiveren, maar ze worden als biomassa opgestookt ter energieopwekking. Kan er a.u.b. wereldwijd gestopt worden met biomassa verbranden waardoor de CO2 uitstoot alleen maar toeneemt en de natuur afneemt?
Kan er nou GVD eindelijk gestopt worden met alle milieuvervuilende activiteiten, al dan niet gedreven door economische hebzucht, waardoor mensen ziek worden, dieren en planten uitsterven, hele ecosystemen instorten en verdwijnen?
Kan er GVD opgehouden worden met oerwouden verbranden, eilanden afgraven en god mag weten wat nog meer voor waanzin?!
Kan die godvergeten valse economie nou eindelijk eens volledig instorten A.U.B.?
Of zijn de huidige regeerders van plan zware repressie toe te passen als de wereldbevolking echt helemaal wakker is geworden???? Worden we overal geregeerd door Assads die hun eigen bevolking bereid zijn uit te moorden om aan de macht te kunnen blijven?

Greta zei: “… because if you really understood the situation and still kept on failing to act, then you would be evil and that I refuse to believe.”
Ik vrees, lieve Greta, dat het wel waar is dat ‘EVIL’ regeert…
We hebben alle LIEFDE in de wereld nodig om daar verandering in te brengen.

.

.

P.S. Er zijn veel websites die informatie verspreiden die Greta in een kwaad daglicht proberen te stellen. Zij doen dat vaak door zogenaamde bewijzen op te voeren dat Greta gebruikt wordt door allerlei organisaties en/of haar ouders.
Al op 2 februari dit jaar gaf Greta daarover deze verklaring op haar Facebookpagina

Oeverloos

Elk jaar rond deze tijd worden de oevers van natuurlijke wateren aan de randen van de stad bijgewerkt. Of beter gezegd: het groen langs de oevers wordt dan gesnoeid. Dat gebeurt tamelijk rigoureus; riet en ander groen, overhangend loof en takken van bomen en struiken worden afgesneden. Dat gebeurt ten dele op de oever, waar mechanische zeisen vrijwel al het groen wegmaaien zodat er ineens een soort bruin graslandje ontstaat.
Een paar dagen geleden heb ik een tijdje staan kijken naar een bootje dat in de Biltse Grift met een grote snoeizaag overhangend groen te lijf ging.
Het zal wel moeten omdat er in die watertjes gevaren wordt. Weliswaar alleen kleine plezier vaartuigjes, maar ook daarvoor moet de overheid de doorgang garanderen.
Net als voor wegverkeer.
Vorige week dacht de chauffeur van een zeer grote vrachtwagen met ook nog een hoogte van zeker 4 meter dat hij door ons kleine straatje moest kunnen rijden. Nee, dus. Hij reed een boom uit het lood die meteen een noodkap moest ondergaan.
Complimenten voor de Gemeente die alles binnen no time onder controle had. Nog geen 2 uur na de aanrijding van de boom restte alleen nog wat droge blaadjes van de 35 jaar oude sierkers.
Ik leerde daarbij iets vreemds: niet de gemeente gaat de schade verhalen op de meubelfabrikant of diens chauffeur maar andersom. De gemeente dient als wegbeheerder een doorgang van 4 meter 20 te garanderen. De boom had daar deze zomer waarschijnlijk een paar centimeter van afgesnoept. Het was ook nog de grootste boom in ons straatje, zodat door diens wegvallen de groentunnel die de bomen met elkaar vormden een heel stuk kleiner is geworden.
Oordeel zelf: zo’n straatje rijd je toch niet in met een giga vrachtauto van ruim 4 meter hoog?
Al die schade van zoveel dommigheid kost niet alleen een boom, maar ook ons belastinggeld.
Ook die oevers worden bijgehouden van gemeenschapsgelden. Daarom snap ik nog iets niet: waarom wordt het groen dat vanaf het water gesnoeid wordt, niet opgevist? Nu alles mechanisch gaat zou dat toch ook kunnen met een schuiver en grijper aan een bootje? Nu blijft het afgesneden groen grotendeels gewoon drijven tot het naar de bodem zinkt. Daardoor slibt de bodem sneller dicht en moet er vaker gebaggerd worden. Leuk voor de werkgelegenheid, maar of de natuur dit soort acties kan waarderen?
En zou het zo erg zijn als die plezierbootjes een metertje minder doorgang hebben bij zulke brede wateren als de Biltse Grift? Meerkoeten, futen en andere watervogels maken in dat water dat langs natuurpark Bloeyendael loopt, in het voorjaar graag hun nesten onder overhangend groen…

20190826_152939

De rat

Bij een klimplant op een hoek snuffelt mijn hond. Hij doet dat meestal bij die hoek. Het is typisch zo’n hoekje dat de ene na de andere hond wil markeren met zijn geur. Maar iets aan zijn gedrag doet me kijken waaraan mijn hond snuffelt. Het blijkt een rat. Het diertje ligt half verscholen onder de klimplant op zijn of haar zij en mijn hond heeft zijn neus er ongeveer tegenaan. Ik trek hem terug. Hij is niet gebeten gelukkig.
Samen bestuderen we de rat. Hij heeft het duidelijk moeilijk; haalt met moeite adem en lijkt de situatie met ons gelaten te verdragen. Dat laatste verontrust me nog meer dan die ademhaling, waarschijnlijk is dit een stervende rat. Verbeeld ik het me nou of vraagt het dier om hulp? Maar wat voor hulp dan? Moet ik hem uit zijn lijden verlossen? Maar hoe doe ik dat dan? Met mijn wandelstok gaat me dat vast niet lukken. Moet ik op zoek naar een steen?
Maar wat voor voorbeeld geef ik mijn hond dan?
Ik besluit dat we doorlopen naar het park waar de hond even kan rennen en zijn behoefte doen. Kan ik ondertussen nadenken.

Aan het begin van het park is een milieukundige bezig met monsters nemen van het grondwater. Het blijkt niet te gaan om het grondwaterpeil maar om de verontreiniging en die is kennelijk fors. “Maar eigenlijk is dat in alle steden het geval,” vertelt de milieukundige.
“Het wordt alleen maar erger met al die stoffen die door geo-engineering over ons uitgestort worden,” zeg ik. De milieukundige kijkt me even onderzoekend aan. Ik denk oh jee, die kijkt of ik gek ben of twijfelt over wat hij zal zeggen. Het blijkt het laatste. Hij geeft een soort verontschuldigend glimlachje en zegt: “Inderdaad”.
Misschien heeft de rat wel verontreinigd water gedronken of anderszins gif binnen gekregen.
Terwijl ik met de hond ons ‘rondje park’ loop realiseer ik me dat ratten zelden gewaardeerd worden en mensen er van gruwen als ze hen op straat tegenkomen.
Soms als ik ’s avonds langs riviertje de Minstroom loop, hoor ik de ene plons na de andere; ratten die van de oever het water inspringen omdat wij eraan komen. Daarom wil ik mijn hond wel inenten tegen de ziekte van Weil.
Ratten kunnen het ook niet helpen dat ze ziekte overbrengers zijn. Maar om nou die rat op te pakken en naar de dierenarts te brengen, gaat mij ook weer te ver.

Op de terugweg blijkt de rat nog steeds op dezelfde plek. Even denk ik dat hij is overleden, maar hij ligt niet meer op zijn zij, maar als een normale rat op zijn poten en buik. Wanneer hij ons in de gaten krijgt, probeert hij weg te komen. Maar hij komt maar een paar centimeter vooruit en valt dan weer om op zijn zij.
Uit dat hij nu wel poogt voor ons weg te vluchten, leid ik af dat hij ietsje vooruit is gegaan sedert we hem drie kwartier geleden voor het eerst zagen, maar ben me tegelijkertijd ervan bewust dat zo positief denken me wel goed uitkomt. Ik heb met het dier te doen, maar kan het niet opbrengen om zijn einde te bespoedigen.
Ik ben een lafaard als het op het doden aankomt. Ondanks alle dode dieren en mensen die ik in mijn leven gezien heb, kan ik de dood zelf maar met moeite in de ogen kijken en durf ik zieke diertjes nauwelijks op te pakken, laat staan een genadeklap te geven.
Een stervende hommel, na lang aarzelen en geprobeerd te hebben of ik hem om kan keren, a la, maar een stervende rat? Wie ben ik om te oordelen over het levenseinde van een dier? Een dier dat ik goed ken en waar ik verantwoordelijk voor ben, ja daarvoor neem ik uiteindelijk soms zo’n besluit, maar laat het dan wel door een dierenarts uitvoeren en hoop ondertussen dat het niet nodig zal zijn en het dier een natuurlijke dood sterft.
Jao, de hond in mijn boek “Ja..?Oh!”, had dat goed begrepen. Jao ging ’s avonds om 11 uur zelf, i.p.v. op de met de dierenarts afgesproken tijd van 11 uur de volgende ochtend. Ik was daar heel dankbaar voor, maar het duurde meer dan een uur voor ik hem durfde aan te raken.

Ik moet opschieten, heb een afspraak en kan die moeilijk voor de deur laten staan. Ik laat de rat aan zijn of haar lot en de stedelijke vervuilde natuur over.

Nonchalance

Hoe haalt u de kroontjes van de aardbeien? Met een mesje of draait u ze er af met uw vingers?
Als kind zag ik nooit iemand met een mesje de kroontjes eraf halen.
Waren we toen minder bang voor vieze vingers? Of zijn de zo ongeveer industrieel geteelde aardbeien te vaak onrijp waardoor we graag het wit wegsnijden gelijk met het kroontje? Ik zie mijn gasten echter ook mijn prachtige geheel gerijpte smaakvolle aardbeien van eigen teelt toppen. Ik zie dat met lede ogen aan. Met een mesje verdwijnt er heel wat aardbei bij het afval. Gelukkig zijn mijn wormen in de wormentoren er blij mee.

Een tv-kok zag ik van een paprika een hele schijf afsnijden om het kleine steeltje te verwijderen.
Diverse tv-koks zie ik van uien aan twee kanten hele schijven wegsnijden.
In gedachten zie ik Willem de Ridder op de Hitweek/Aloha burelen waar hij ook woonde, bezig een ui te pellen en snijden. Willem verkende in die tijd, eind zestiger jaren, het macrobiotische koken en dat begon duidelijk met alle aandacht voor elk ingrediënt. Na het zorgvuldig pellen en verwijderen van de worteltjes en de harde kern aan de andere kant, sneed hij de ui perfect op de nerven.
Alles wat Willem kookte was zo smaakvol dat het je papillen streelde.
Willem kookte met aandacht en liefde.

Een gast die mij wilde helpen met koken vroeg ik of ze het laatste restje zout uit mijn zoutpot in een zoutvaatje wilde doen. Ik wilde de pot leeg hebben om af te kunnen wassen en weer te vullen met een royale hoeveelheid zout. Het kostte haar duidelijk moeite. Ik vroeg of dat iets met haar reumatische aandoening te maken had, maar ze bekende nooit te pielen met restjes maar het gewoon weg te gooien.
Als zout nou veel duurder was dan het is, zou ze dat dan nog doen vraag ik me af.

Zouden ze in arme landen ook paprika’s en uien zo grof behandelen en restjes voedsel van allerlei aard weggooien? Zouden de winkels daar ook zoveel weggooien?
Er wordt vaak beweerd dat we rijk zijn dat we zo makkelijk aan voedsel kunnen komen.
Maar ik zie steeds vaker hoe arm we in wezen zijn.
Door al dat gemak zijn we iets kwijt geraakt; de dankbaarheid voor wat moeder Aarde ons geeft.

We gaan haastig door het leven, er moet zoveel.
We hebben de rust niet om wezenlijke aandacht op te brengen voor al wat is.
Je ziet het in de parken en andere recreatiegebieden aan het afval wat er wordt achtergelaten. Je ziet het aan hoe we met dieren en elkaar omgaan.
Als we rustiger aan zouden doen, verdienen we minder geld, maar hebben we meer tijd om aandacht op te brengen voor al dat is. We zouden dan ook minder consumeren, wat goed zou zijn voor Moeder Aarde.
En wat goed is voor Moeder Aarde, is ook goed voor al wat leeft.
Wat de Aarde ons schenkt, is duur noch goedkoop, het zijn geen economische objecten, spinazie noch kip is een ‘mooi product’ zoals tv-koks dat graag noemen. Het is wat Moeder Aarde doet; ze schenkt leven en dat wat het in leven houdt. Dat verdient, nee vereist respect en is iets om dankbaar voor te zijn.
Als we dat massaal zouden doen, zou er een heel ander klimaat, in alle betekenissen van dat woord, op aarde heersen.