Aquarius

Vijftig jaar geleden begon ik met een studie astrologie, eigenlijk om aan te tonen dat het onzin was, maar bij de eerste probeersels van horoscopen bleek het omgekeerde. Eigenlijk is astrologie een soort energetische uitleg van wat er astronomisch valt waar te nemen. Ik moest er gisteren weer aan denken toen de prachtige constellatie van Jupiter en Saturnus (met ook nog een aspect van Pluto) vele miljoenen mensen in de wereld inspireerde tot het houden van wereldwijde, massale meditaties.

De dagen ervoor toen de planeten nog net niet in éen lijn stonden (conjunctie) vertoonde de constellatie zich al als een prachtige ‘Ster van Bethlehem’. Ruim 2000 jaar geleden luidde deze planetenstand het tijdperk vissen in (“Jezus was een visser”), nu gaan we met zijn allen eindelijk het watermantijdperk in. De hippies zongen al over “The age of Aquarius”.

Al die mediterende mensen gisteren voelden zich in Licht en Liefde aangeraakt worden en de massale meditaties hadden o.a. als doel nog meer mensen in contact te brengen met hun innerlijk Licht en van daaruit te verbinden met het licht in al wat leeft op deze planeet.

Wat een liefde en hoop in deze donkere tijden op Aarde. Wat een prachtige dag! Deze bijzondere winterzonnewende op dezelfde dag dat de media ons overspoelden met angstig makende berichten over mutaties van het coronavirus .

Mensen dat virus gaat niet meer weg en er zullen waarschijnlijk nog vele virussen volgen. Dat is nu eenmaal de taak van virussen; dat aanvallen waar teveel van is in de natuur. Maar moeten we daar bang voor zijn of kan het ons iets goeds leren? Zo hebben veel mensen nu in plaats van druk gedoe, de tijd om ‘naar binnen te gaan’.

Het hippiefestival bij uitstek; Woodstock in 1969, was een eyeopener voor heel veel mensen in de wereld. “By the time we went to Woodstock we were half a million strong” schreef Joni Mitchell en zongen Crosby, Stills, Nash & Young. Nu zijn we met ‘many millions strong’ die een andere weg zien dan die van angst en beperkingen in ons dagelijks leven. “We are stardust, we are golden and we’ve got to get ourselves back to the garden,” zongen CSNY in het nummer Woodstock. Sinds gisteren zijn daar nog veel meer mensen naar op weg.

Aquarius is een luchtteken en oefent derhalve invloed uit op zaken als het denken. Ook naastenliefde en de ontwikkeling van bewustzijn zijn stevige watermaneigenschappen. Waterman is dan ook van invloed op ons collectief bewustzijn en wellicht ook de virtueel vormgegeven versie daarvan: het Internet. De oorspronkelijke betekenis van het woord virtueel is in dit verband veelzeggend: virtueel staat voor wezenlijk. Inmiddels is die betekenis in Nederlandse woordenboeken omgevormd tot o.a. “innerlijk of schijnbaar aanwezig.”

De constellatie van gisteren staat in het teken Waterman. Het is een kans om ons innerlijk licht te (her)ontdekken en ons weer verbonden te gaan voelen met al wat leeft op deze planeet. Dat lijkt me een prachtige kans voor noodzakelijke veranderingen.

Wat mooiers kunnen we ons nog wensen in deze kersttijd?

Ik wens u, ‘in klein comité’, heel mooie, vredige dagen!

De Sterren Van Het De Dierenriemteken Van Waterman Op De Kosmische Hemel  Vector Vector Illustratie - Illustratie bestaande uit fortuin, cosmo:  78969445

Aanraken

De laatste tijd had ik af en toe hoofdpijn. Niet gebruikelijk voor mij dus was ik gaan opletten waar dat aan kon liggen. Ik dacht het verband te hebben gevonden met dat ik nog wel eens in slaap val terwijl ik nog half rechtop in de opgeschudde kussens lig. Dat is niet goed voor je nek en kan zorgen voor een energieblokkade naar je hoofd, dus was ik stevig aan het oefenen met mijn boek weg leggen voor ik in slaap val 😉 of vrijwel plat liggend tv kijken (sleeptimer aan).

Maar juist toen een vriendin op bezoek kwam die ik niet vaak zie en me flink zat te verheugen op lekker lachen met elkaar, kwam de hoofdpijn in volle kracht opzetten. Een poos lukte me het te negeren, maar uiteindelijk moest ik het mijn vriendin wel melden, zo hevig had ik het nog niet gehad. Ze bood aan te masseren, maar aangezien dat iets is waar ze normaal geld mee verdient en ze kwam om het gewoon samen gezellig te hebben, sloeg ik haar lieve aanbod af. De hoofdpijn ging daarna af en aan.

Na de maaltijd stond ze ineens achter me. Oh wat een heerlijke lieve, geoefende, helende handen waarmee ze op eclectische wijze de blokkade ophief. Liefdevolle energie doorstroomde mijn hele lijf en het duurde niet lang of ik voelde de emotie opkomen. Die vastzittende schouders kwamen niet van een verkeerde houding bij het in slaap vallen, dit had een heel andere oorzaak. Ineens voelde ik me heel verdrietig. Een sterk gevoel van gemis maakte zich van mij meester. Ik keek het zo open mogelijk aan… Mijn lijf miste aangeraakt worden!

Dat was een schok!

Dit hele corona jaar zei ik tegen wie ook maar vroeg hoe het me ging steeds ongeveer hetzelfde; het gaat goed, in mijn leven is niet zoveel veranderd, alleen mijn reizen naar vrienden en andere bekenden buiten de stad zijn bijna stil komen te staan omdat gewoon elkaar vriendschappelijk bezoeken geen dringende noodzaak is om je in het OV te begeven. Maar mijn leven is ingrijpender veranderd dan ik beseft had. De vrienden en vriendinnen die per fiets of benenwagen bereikbaar zijn, houden tegenwoordig allemaal graag afstand. De een omdat ze in de zorg werkt, de ander omdat ze weet dat ze een slecht werkend immuunsysteem heeft, weer een ander omdat hij slechte longen heeft en menigeen omdat die zich in de risicogroep acht vanwege leeftijd, of een kwetsbaar iemand in eigen omgeving heeft enz.. De enkeling, mijn meest naaste familie vooral, die me nog een beetje omhelst doet dat half, enigszins schuin. Ik, die graag diepe hugs uitwissel, heb dat dit jaar vrijwel niet meer kunnen doen. Goed beschouwd is de enige waar ik nog een beetje diepgaand mee knuffel, mijn hond. Maar hoe liefdevol mijn relatie met mijn hond ook is en hoe dankbaar ik ook ben dat hij in mijn leven is, een hond is geen mens.

Je kunt nog zoveel compassie met elkaar hebben terwijl je afstand houdt, maar je lijf heeft ook een behoefte om aangeraakt te worden. Dat was een mooie les die ik van mijn vriendin leerde.

Maar ik denk nu vaak aan al die mensen die sedert corona niet meer worden aangeraakt. Dat gaat niet alleen over ‘huidhonger’. Ik moet er niet aan denken welke blokkades ontstaan door gebrek aan aanrakingen en hoe ziek sommige mensen daar van kunnen worden.

Aanrader van mijn vriendin: laat je af en toe professioneel masseren!

Bankplaatjes

De eerste plaatjes die ik op banken in buitengebieden zag, jaren geleden, vermeldden wie de bank geschonken had, doorgaans een bedrijf. Dat is al lang niet meer zo. Er verschijnen steeds meer bordjes op buitenbanken die melding maken dat de bank is ter nagedachtenis van… Maar het kan ook beknopter:

Wie is deze Tineke? Is ze dood? Of leeft ze nog en heeft ze zelf die bank geschonken? Zou het uitzicht vanaf de bank er mee te maken hebben dat de Tineke-bank juist hier staat?:

90 graden van deze bank heeft een ander bankje dit uitzicht over de ‘ijsbaan’ in Vlieland:

Maar het bordje gaat over een andere plek:

Waarschijnlijk het huis van Henk en Thea. Waar zou het staan of is het afgebroken en is het plaatje ter herinnering aan het huis? De plaatjes van Tineke en Henk en Thea geven je te denken en zittend op hun bankjes leiden ze je gedachten af van het mooie landschap. Van mij mag het daarom duidelijker. Bijvoorbeeld: In Utrecht staat langs de Krommerijn een tekst op een bankje ter nagedachtenis aan Dick Bruna die daar vaak zat. In het Zocherpark een bordje dat vertelt dat Leo Vroman daar voor het eerst kuste met zijn grote liefde, ook een Tineke. Maar haar achternaam staat er bij: Sanders.

Maar toch heeft het wel wat; zomaar alleen Tineke. Vlieland heeft zo’n 1100 inwoners, daar zullen niet zoveel Tineke’s bij zijn. Maar hoeveel vakantiegangers die Tineke heten zullen er langs dat bordje lopen? Die gaan vast lang op dat bankje zitten. Ik wil later ook een bankplaatje. Op mijn favoriete plekje. Maar dat ga ik hier niet vertellen, stel je voor dat iemand anders dan op het idee komt, het wordt steeds meer dringen met die plaatjes. 😉

China

Omdat ik in 2014 een reis naar en door Amerika had gepland, raadde mijn dochter me aan Facebook te nemen zodat we makkelijk contact konden houden. Ik had liever geen Facebook vanwege de manier waarop ze daar met je gegevens omgaan en daar word ik nog steeds niet blij van, maar ze had wel een goed punt. En dus werd ik eind 2013 lid van Facebook.
Terug uit Amerika besloot ik FB verder te gaan benutten en een van de eerste dingen die ik zag die veel vraagtekens bij me opriep, was een foto van een ISIS strijder op een pickuptruck met een tattoo op zijn arm van… US Army. De oude onderzoeksjournalist in mij was meteen klaar wakker. Het eerste wat ik deed was proberen te ontdekken of er met de foto geknoeid was, maar de fotoshop technieken zijn zo voortgeschreden dat ik daar niet achter kwam. Een etmaal later had ik eindelijk de bron van de foto gevonden; althans, de originele beelden. Die bleken afkomstig van een reportage gemaakt door Al Jazeera. De strijder had op die beelden geen tattoo.
Maar toen had ik nog steeds een belangrijke vraag over; wie had die foto bewerkt en wie had er voordeel bij om zo’n tattoo op de arm van een ISIS strijder te simuleren?
Eerlijk gezegd weet ik tot op de dag van vandaag het antwoord niet. En ik besef dat zulke openstaande vragen voer zijn voor complottheorieën.

Iets dergelijks is er aan de hand met het ontstaan van het Covid19 virus.
Is het nu echt afkomstig van dieren en die markt in Wuhan, of is het, al dan niet moedwillig, ontsnapt uit China’s grootste virus laboratorium dat in Wuhan is gevestigd?
Vermoedelijk komen we daar nooit achter. En hoewel het, vooral (geo) politiek gezien een belangrijke vraag is, kan het antwoord me in dit geval ook nog maar weinig schelen.
Virussen hebben in het ecosysteem op planeet Aarde één belangrijke functie: ze ontstaan daar waar een bepaalde levensvorm teveel expandeert met als doel weer te nivelleren. Het is duidelijk dat de diersoort mens teveel geëxpandeerd is, dit zoogdier drukt op aarde in hoog tempo andere levensvormen weg; dagelijks is er sprake van het uitsterven van dieren, planten en insecten. (ik schreef hier vaker over, ook recent)

Dat juist China steeds het eerste land is waar nieuwe virussen ontdekt worden, geeft wel te denken.
Zoals China nog veel meer te denken geeft.
Door Covid19 zijn we aan het leren dat we veel te afhankelijk geworden zijn van China. Het land heeft een slimme handelstactiek gehanteerd waar we met zijn allen wereldwijd ingetrapt lijken. Of het nu om fietsen of fietsonderdelen gaat of om kleding of volstrekt nutteloze versierselen in je tuin, het komt allemaal uit China.
Chinese bedrijven adverteren royaal op Facebook en andere social media. De Chinese kledingbedrijven hanteren klinkende Engelse namen, zoals Floryday, zodat je er vaak pas in het laatste stadium van bestellen achterkomt dat je er weken op moet gaan wachten omdat het bedrijf weliswaar in bijvoorbeeld Hamburg of Londen gevestigd lijkt, maar de spullen toch echt uit China moeten komen.
Ik wil niets meer uit China. Of het virus daar nu wel of niet vandaan komt, het land heeft duidelijk een agenda die niet uitgaat van dat we in deze wereld allemaal met elkaar verbonden zijn. Of misschien ook wel, maar dan moet het volgens het totalitaire denken van de Chinese leiders georganiseerd worden. Wie dat niet gelooft zou zich eens kunnen verdiepen in hoe China Tibet heeft overgenomen en wat voor vreselijke misdaden ze begaan hebben en wellicht nog begaan jegens de Tibetanen. Ik vind het een gotspe dat de internationale gemeenschap nooit het lef heeft betoond om China te veroordelen voor deze gruwelijke vorm van landjepik.
Door Covid19 is doorgedrongen dat China nu het machtigste land ter wereld is en verder lijkt te willen expanderen. Floryday en andere Chinese bedrijven hebben hun prijzen inmiddels drastisch verhoogd. Het wordt hoog tijd dat we onze afhankelijkheid van dit land beëindigen en ook in Europa weer meer zelf gaan maken dan mondkapjes.

Dansen op de vulkaan

Het wordt nooit meer zoals het was. Dat geldt eigenlijk al zolang we bestaan,
maar er komen nu wel erg veel veranderingen ineens op ons af door het coronavirus.
Het AD kopt vandaag: “Corona maakt comeback: bijna 1000 nieuwe gevallen in een week”

Een Belgische viroloog kwam gisteravond bij Op1 op laconieke wijze vertellen dat we er vermoedelijk niet aan ontkomen om in alle locaties waar een dak op zit, dus ook winkels enz. mondkapjes om te doen. Dus sla ze maar vast in.

Er zijn mensen die op dit soort berichten van de laatste dagen reageren met boosheid over de vele mensen die de regels die besmetting moeten voorkomen aan hun laars lappen.
Inderdaad zie je, op straat bijvoorbeeld, vooral jongeren niet meer denken aan de 1,5 meter. Er verschenen de afgelopen weken ook veel artikelen waarin jongeren als grootste groep slachtoffers van de hele virussituatie worden genoemd. Niet omdat ze er zo ziek van worden, maar omdat de regels hen beperken in hun culturele en sociale ontwikkeling.
Zoals de zoon van een vriendin, keihard gestudeerd en gewerkt daarnaast, eindelijk op zijn 18e vwo diploma, zijn leerbaan waar hij eind van de zomer mee begint is ook al maanden duidelijk. Een zoon om trots op te zijn dus. Wat moet je dan doen als ouder, zeggen ga maar lekker in het park zitten? Maar daar hoeft hij niet naar te luisteren, want hij is 18. Kun je verwachten van een jong volwassene die net geslaagd is en gespaard heeft door bij AH vakken te vullen, ook in deze Corona tijd, dat die een reisje naar Griekenland met twee vriendinnen aan zich voorbij laat gaan? Ik kan me voorstellen dat je het risico van besmet raken dan graag op de koop toe neemt.
Terugkomers kunnen op Schiphol meteen getest worden. Hopelijk doen de vakantievierders dat, want er schijnen inmiddels al z’n 40 vliegtuigen op Schiphol geland te zijn met mensen die besmet bleken.
Jongeren willen graag leven, grenzen verkennen, de wereld ontdekken.
Maar ook volwassenen willen graag gewoon leven.
Wat is dat ‘gewoon’ eigenlijk?
In dit land zijn we best een verwend volkje. We zijn (waren?) rijk genoeg om geregeld buiten de deur te eten, alleenstaanden, zelfs met een laag inkomen of uitkering konden naar de kroeg om hun bestaan als single te socialiseren, we hadden in ons kleine landje duizenden festivals per jaar, zoveel dat er bijna geen natuurgebied meer ongeschonden door het zomerse festivalcircus heen kwam, met het vliegtuig op vakantie kostte een habbekrats enz. enz..
Als je daar weer naar verlangt, ben je dan iemand die maling heeft aan het belang van anderen? Maar ook in andere landen zijn er mensen die niet aan het belang van anderen denken of leven alsof ze zelf nooit ziek kunnen worden. In arme landen is het denken aan anderen vaak niet eens mogelijk omdat ze nauwelijks hun eigen bestaan overeind kunnen houden.

Het RIVM meldt dat nu de meeste besmettingen bij jongeren plaatsvinden. Het is te hopen dat besmette jongeren zich aan de regels houden zodat ze geen ouderen besmetten, want dan is een tweede golf onvermijdelijk.
Het virus is niet weg, nog steeds is 90% van de mensen nooit besmet en zijn er berichten dat ons immuunsysteem alleen maar tijdelijke weerstand opbouwt tegen het virus (dat werpt opnieuw de vraag op of al die energie die in vaccins gestoken wordt niet beter in geneesmiddelen kan worden gestoken). Wereldwijd is het aantal doden al de 600.000 gepasseerd.
Het wordt nooit meer zoals het was. Dat is alleen nog niet bij iedereen doorgedrongen of mensen hebben juist daarom schijt aan regels en willen nog even feesten nu het nog kan.
Terug naar ‘gewoon’ is als dansen op de vulkaan.

Wat kunnen we doen?

Ons tuinderscomplex ligt in een buurt waar de bewoners niet hun eigen groenten verbouwen. Wij tuinders zijn in hun ogen maar een beetje vreemde snuiters.
Als er een keer een appeltje gestolen wordt, moeten we daar niet boos om worden maar gewoon een appeltje weggeven en een kwinkslag maken, vinden de buurtbewoners.
Daar zijn de meeste tuinders niet goed in. Ze worden angstig van de groepen jongeren die zich door de corona maatregelen ernstig begonnen te vervelen. Uiteindelijk maakte die buurtjeugd ons, de tuinders, ‘die anderen’, tot doelwit.
Zolang onze tuindersvereniging bestaat hebben we van tijd tot tijd last van buurtjeugd, maar het is nog nooit zo ernstig geëscaleerd als in deze tijd. We hebben als vereniging inmiddels duizenden euro’s schade aan vernielingen waarbij vooral onze hekken, sloten en heggen het doelwit zijn. Maar ook werd met een molotovcocktail een knotwilg in de fik gestoken, er zijn diefstallen en allerlei andere vormen van overlast en vernielingen en inmiddels ook aanhoudingen en arrestaties.
Kortom: het is flink geëscaleerd.
Het doet mij denken aan de zuidelijke grenzen van Europa en ik vraag me af hoe dat in godsnaam zal gaan als steeds meer mensen als klimaatvluchteling naar leefbaardere oorden willen.

Thomas van Luyn schreef een vermakelijke en nuchtere column over de nieuwe beeldenstorm die lijkt te zijn losgebarsten.
Relativerend schrijft hij: “Alle mensen hebben wat op hun kerfstok, zelfs de Gandhi’s en de Mandela’s. Dat hoort nu eenmaal bij ons menselijke ras.”
Is dat zo? vraag ik me af. Mensen leren van hun fouten, dat is waar, maar elk kind komt in de wereld zonder vooroordelen. Het zijn de opvoeders, ouders, omgeving, school, samenleving, die allerlei normen en waarden op het kind projecteren. Een kind is een al liefde, zaken als haat worden aangeleerd.

Mensen wanen zich allemaal God. En dat is niet zo gek, want we zijn allemaal onderdeel van het goddelijke leven, allemaal deel van hetzelfde ecosysteem; Moeder Aarde.
Maar we hebben geen goden nodig die ons eventjes vertellen wat we wel en niet moeten gaan doen en het laatste wat we nodig hebben is het versterken van het wij/zij denken dat door mensen als Trump juist wordt aangewakkerd.
Wat we nodig hebben is meer begrip voor elkaar, helen van aangeleerde haat enz., voelen hoe verbonden we met elkaar zijn.
We zijn niet de goden die de hele aarde moeten bestieren.
We zijn een diersoort die de aarde overheerst en al het leven op aarde bedreigt, inclusief onszelf.
Wat we nodig hebben is dat we elkaar helpen, steunen in onze heelwordingsprocessen. Zoveel mensen zijn gedurende hun leven verknipt geraakt, beschadigd, van zichzelf en de natuur vervreemd, hun pijn verhindert hen te kijken naar hoe de dingen echt zijn. Laten we elkaar accepteren zoals we zijn en helpen waarmee de ander geholpen wil worden.
Om weer in balans te komen met ons ecosysteem is die anderhalve meter samenleving helaas een stimulans van het wij/zij denken en het omgekeerde van wat we nodig hebben. Al zou je ook kunnen zeggen dat afstand houden een vorm is van voor elkaar zorgen.

Hans Benjamins van het gloednieuwe ‘sociaal intelligent collectief platform’ Wenoow zegt het zo:
“Mensen zijn gewend te denken in termen als ‘What’s in it for me?’. Maar het gaat erom: wat kan ik voor de ander betekenen?”
Het is even wennen aan Wenoow wellicht. Het vergt dat je openstaat voor de simpelheid ervan ;-).
Maar wie wil kan er zich nu gratis registreren en o.a. met mij al van gedachten wisselen over hoe we de samenleving tot een andere, mooiere, liefdevollere kunnen maken.

Ontkenners

Op mijn column van 30 mei over overbevolking kreeg ik naast instemmende reacties ook diverse reacties van mensen die vinden dat er helemaal geen sprake is van overbevolking, ruimte zat op Aarde vinden zij. Als we anders met de dingen om zouden gaan zouden er zelfs nog vele mensen bij kunnen, denken ze.
Maar hoe anders dan?
Het is de grote vraag naar producten waardoor mensen dollartekens in hun ogen krijgen en er misstanden ontstaan. Zouden zonder die dollartekentjes de bossen niet gekapt worden?
Als er geen grote vraag naar soja zou zijn, zou het Amazonewoud dan niet gekapt worden om daar soja plantages voor in de plaats te zetten?
Als er geen grote vraag naar palmolie zou zijn, zouden de bossen in Indonesië niet gekapt hoeven worden en zouden de orang oetans nog een leefgebied houden.
Als we geen kobalt nodig hadden voor onze mobieltjes hadden mensen op hun eiland kunnen blijven wonen i.p.v. daar van verjaagd zodat hun eiland afgegraven kon worden.
Als we niet massaal marmer gebruikten, zou het Griekse Naxos nog bergen hebben.
En zo kan ik nog wel een poosje doorgaan.
Alternatieven voor soja, palmolie, kobalt en marmer en al die andere natuurlijke stoffen bedenken dan?
Maar wat dan? Chemische stoffen? Maar dan is het weer vervuiling wat de klok slaat.
Circulaire producten dan?
Wellicht.
Ruimte genoeg, zeggen de overbevolking ontkenners. In Nederland nog weiland zat waar we op zouden kunnen bouwen. We hebben toch al teveel koeien…
We kunnen toch voedsel gaan verbouwen in woestijnen dankzij vernuftige watersystemen? Maar dat voedsel moet dan wel naar elders in de wereld vervoerd worden.
Zonnepanelen in de woestijnen dan?
Er ontstaan bij vernuftige systemen inmiddels traditiegetrouw monopolies met alle gevolgen van dien. Lokale bevolking profiteert er zelden of nooit van, want juist massale hoeveelheden blijven de hebzuchtigen onder ons triggeren.
Die massaliteit zorgt voor machtige industrieën waardoor we tegenwoordig meer geregeerd worden dan door democratische principes.
Groeigroeigroei, meermeermeermeer…
De vraag naar van alles en nog wat moet niet meer verder groeien. Groei is nog steeds gebaseerd op de toename van het aantal mensen. En waar de bevolkingsgroei stokt, op het aanmoedigen van consumentisme.

Hoe je het ook bekijkt, we moeten naar minder, naar krimp.
Door dat we met veel en ook nog steeds meer zijn, gaat het hele ecosysteem naar de knoppen. Het uitsterven van dieren maar ook van planten gaat in een steeds hoger tempo.
Na de milieuvervuilers en klimaat ontkenners heb je nu kennelijk de overbevolking ontkenners.
Hebben die de verhalen van de virologen die ondertussen een soort halve bn-er status hebben dan niet goed gehoord of gelezen?
Viroloog Marion Koopmans in Volkskrant van 19 juni:
“..het is allemaal onderdeel van het herstellen van ecosystemen. Want dat is wat virussen doen.”
“Neem het oceaanonderzoek van de Amerikaanse bioloog Craig Venter, die nam een heleboel emmers oceaanwater en onderzocht: wat gebeurt daar nou precies in? Daaruit bleek dat als bepaalde algen een explosieve groei doormaakten, er virussen in het geweer kwamen om die algen een infectie te bezorgen, waardoor die groei werd genivelleerd. In feite is dat wat er nu bij ons ook gebeurt. Als er steeds meer mensen en steeds meer dieren steeds dichter op elkaar komen te zitten, komt er toename van het risico op virusinfecties, wat voor een soort natuurlijk herstel van het evenwicht zorgt.’
Het virus grijpt in bij overbevolking.
‘Zo zou je het kunnen zeggen, ja.”

Er is nu een virus dat ons massaal aanvalt. Dat virus gaat niet meer weg. Sterker nog, grote kans dat het muteert en dat er een nog vervelender virus komt. Regeringen blijven inzetten op (en ons belastinggeld uitgeven aan) de ontwikkeling van een vaccin. Die keuze past geheel in het marktwerkingsdenken dat inmiddels alle sectoren van onze samenleving heeft verziekt. Want aan een vaccin valt goed geld te verdienen.
We zouden er beter aan doen om te kijken welke natuurlijke middelen ons kunnen helpen bij het versterken van ons immuunsysteem en i.p.v. grote bedrijven met ons belastinggeld overeind houden, kijken hoe de transitie naar minder en duurzamer gefinancierd kan worden.
Maar kennelijk moeten we eerst nog het e.e.a. beter communiceren met elkaar.

Kanker is een reactie

Vanmorgen vroeg belde een kennis dat de door mij voorgestelde afspraak voor vandaag niet kon plaatsvinden; hij moest naar het ziekenhuis voor een darmonderzoek.
Iets in mij reageerde onmiddellijk, ik kreeg letterlijk buikpijn.
Ik hoop van harte voor hem dat er niets aan de hand zal blijken te zijn, mijn buikpijn was zeker geen reactie op iets wat in zijn buik plaatsvindt.
Maar het korte telefoontje zorgde wel voor een hele revue die langs mijn geestesoog trok van bekenden die momenteel de strijd tegen kanker aangaan, en ook het hoofd van Marc de Hond op de voorpagina van VK-magazine van afgelopen zaterdag spookte door het mijne.
Ik ga niet eens meer tellen hoeveel mensen ik gekend heb die aan kanker zijn overleden. Kanker is inmiddels in Nederland doodsoorzaak nummer éen. Ik zeg er expliciet bij in Nederland, omdat er ook regio’s zijn waar kanker beduidend minder voorkomt. Steevast zijn dat gebieden waar geen hoge bevolkingsdichtheid is.

Ik heb er ineens mijn buik vol van. Het doet pijn.
Al die mensen die met chemo’s en bestralingen en operaties ‘geholpen’ worden, maar waarvan minimaal de schade nog jarenlang nawerkt, behandelingen die voor minder gelukkigen nauwelijks levensverlengend werken.
Gelukkig hoor je niemand meer van de orenmaffia die je het idee wilden geven dat het aan jezelf ligt. Onverwerkte emoties zouden een voedingsbodem zijn voor kanker.
Misschien speelt zoiets een rolletje. Maar laten we in godsnaam ophouden net te doen of kanker een individuele ziekte is. Kanker is het gevolg van collectieve problemen waar steeds meer individuen slachtoffer van worden.
Kanker is een reactie van je cellen op vervuiling. Onze lucht is vervuild, onze grond, ons water, ons voedsel en we worden de hele dag geconfronteerd met allerlei vormen van straling. En dan gaat het bij het continue proces van celvernieuwing in ons lichaam soms fout. Steeds vaker gaat het dan ernstig fout.
Zolang we doorgaan met vervuilen, zullen er steeds meer mensen (en dieren!) kanker krijgen.

Toen ik uiteindelijk yoga ging doen en mijn buikpijn ten volle voelde, merkte ik pas hoe boos ik ben.
Er worden miljarden gespendeerd aan een nog te vervaardigen vaccin dat als het aan de regering ligt straks verplicht wordt voor allerlei groepen mensen, maar krachtdadige maatregelen tegen de stikstofuitstoot worden niet genomen, noch tegen andere milieuvervuilende activiteiten. In de supermarkten ligt voedsel van de voedingsindustrie dat de term voeding niet meer zou mogen dragen en allerlei ‘levensmiddelen’ barsten van de suiker.
We moeten ondanks corona weer massaal gaan vliegen want dat is goed voor god economie. En dus zitten de mensen rond vliegvelden weer in de herrie en dalen de gifstoffen die de vliegtuigen uitstoten weer op ons neer.
De meeste mensen staan er niet eens bij stil.
Vanmorgen tilde mijn hond zijn poot op tegen een boom, achter een geparkeerde auto. Er zat kennelijk iemand in die auto die het net op dat moment tijd vond om zijn auto te starten, mijn plassende hond een grote wolk uitlaatgassen in zijn gezicht blazend.
Mensen denken niet na.
Wij met zijn allen denken onvoldoende na.

Covid19 is een nare ziekte die voor sommige mensen echt een hel betekent.
Maar er zijn nog veel meer erge en zelfs ergere zaken in de wereld.
Ik ben niet de enige die zo denkt. Een vriendin die ik vanmorgen vertelde over mijn buikpijn attendeerde me op de column van Saskia Noort van j.l. zaterdag.

Velen hadden de hoop dat de corona crisis voor veranderingen zou zorgen.
We moeten echter terug naar ‘normaal’, maar wel met behoud van afstand tot de medemens. Want stel je voor dat je iemand die daar behoefte aan heeft als blijk van liefde een omhelzing zou geven. Want hoe vreselijk is dat: Liefde kan helend werken.

.
.
Eerdere column uit 2015 over kanker

Overbevolking

Waarom is geboortebeperking als politiek doel zo’n taboe?
Het is duidelijk dat de aarde ongeveer bezwijkt onder de almaar uitdijende diersoort mens. Nou ja, misschien niet de planeet zelf, maar zo langzamerhand wel alles wat daar op leeft. Langzamerhand is een verkeerd woord. Het gaat razendsnel en steeds sneller…
China heeft jarenlang een eenkindpolitiek gevoerd en de hele wereld foeterde daar op. Als een vrouw al een kind had en toch weer zwanger werd, moest ze dan verplicht abortus ondergaan of zo?
Ja dat druist in tegen elke vorm van zelfbeschikking over het eigen lichaam.
Abortus druist ook in tegen het geloof dat elk kind door God gegeven is. Gelovigen posten daarom bij abortusklinieken om vrouwen te overtuigen dat ze het kind niet moeten aborteren. Ook dat druist in tegen zelfbeschikking.
Al dan niet gelovige vrouwen die een abortus hebben gehad, hebben daar vrijwel altijd later in hun leven spijt van, hoe goed doordacht de redenen ook waren om het te doen.
Je kind afstaan dus, ter adoptie?
Maar je hoeft van al die programma’s die op zoek gaan naar de biologische ouders van een geadopteerd kind maar één keer een aflevering te zien om de nadelen van adoptie te beseffen.
Wat moet je dan om de geboortebeperking te stimuleren?
In Nederland is voorstellen om de kinderbijslag af te schaffen al heiligschennis.
Maar de groei van de wereldbevolking is om ontelbare redenen onverantwoord.
Het is dan ook volstrekt onverantwoord dat de economie is gebaseerd op groei; steeds meer mensen die steeds meer nuttigen en weggooien? Hoe kun je daar nou mee doorgaan? We weten toch allemaal dat het vijf voor twaalf is?
Of zijn er nog steeds mensen die denken dat het wel meevalt?
Wie niet zijn kop in het zand steekt moet kunnen zien dat het echt uit de klauwen aan het lopen is. Door de snelle opwarming van de aarde, klimaatverandering en mega milieuschade worden steeds grotere gebieden op Aarde onvruchtbaar. De paniekerige manier waarop Europa met migranten omgaat door de grenzen te sluiten voor mensen die in dit vruchtbare deel van de wereld een bestaan willen opbouwen is mensonterend. En als het er nog meer worden, wat gaan we dan doen? Als de hekken niet meer genoeg tegenhouden… gaan die egoïsten dan schieten? Dat is pas een inhumane manier om de wereldbevolking in te dammen… 😦

Als we nou eens beginnen: elke vrouw niet meer dan twee kinderen.
Vrouwen, kunnen we dat aan elkaar gaan vragen misschien?
Of gaan we wachten tot het aantal onvruchtbare vrouwen en mannen zo is toegenomen dat daardoor de wereldbevolking afneemt?
Maar zoveel tijd hebben we niet meer.
En in arme landen is het hebben van kinderen nog steeds de beste oudedagsvoorziening.
Laten we daar beginnen. Nu!
Zorg dat alle landen hun bevolking een pensioen kunnen bieden.
In plaats van te investeren in hekken en grenswachten om de migranten tegen te houden, in oorlogmachinerie, investeer in de toekomst van de mensheid en het kleine bolletje waar we op leven.
Sommige regeringsleiders hadden het over ‘oorlog tegen het virus’. Dat klinkt alsof het virus een biologisch wapen is. Misschien was het dat ook wel, of misschien is het per ongeluk uit dat laboratorium in Wuhan ontsnapt, of is het door vleermuizen overgedragen. Maar als je echt beseft hoe al het leven op Aarde met elkaar verbonden is, weet je dat de oorzaak niet uitmaakt. We zijn één ecosysteem en de diersoort die alle andere bezig is uit te roeien wordt nu aangevallen. Die diersoort op wat voor manier dan ook terugdringen in aantal, is het laatste dat Moeder Aarde, de Natuur, God, noem het zoals je wilt, kan doen om te voorkomen dat deze planeet onleefbaar wordt. Als covid19 niet helpt komt er wel een ander virus of een plaag, steeds grotere rampen of wordt het gat in de ozonlaag te groot.
Als je dat beseft, hoezo is een halt toeroepen aan de overbevolking dan een taboe?

Regels

In het natuurpark maant een andere wandelaarster me dat mijn hond aan de lijn moet.
“Mijn hond blijft op de paden en jaagt niet,” zeg ik.
Dan nog moet hij aan de lijn.
“Ik gun mijn hond zijn beweging,” zeg ik.
Maar dan moet ik maar ergens anders naar toe, vindt ze.
Dat ik helemaal nergens meer naartoe kan omdat alle wandelroutes aan de rand van de stad zijn afgezet vanwege de corona crisis is haar zeker ontgaan, ik zeg het maar niet.
Hier mag het niet vindt ze. Regels zijn regels.
“Ik vind sommige regels wel erg ver gaan,” zeg ik.
Ik krijg een kort exposé over het belang van het natuurpark.
“Ja daar ben ik mee bekend, ik kom hier al jaren minstens een keer per week en vind het een belangrijk ecologisch gebiedje”.
Volgens de mevrouw vind ik het helemaal niet belangrijk.
Ze permitteert zich dus ook nog om voor mij te gaan denken en me te betichten een leugenaar te zijn.
“Ik heb hier geen zin in,” zeg ik en loop door.
Het was door de corona crisis een beetje op de achtergrond geraakt, maar ik weet nu meteen weer wat een hekel ik zou kunnen hebben aan dit type regeltjes fuckers, ware het niet dat ze niet door hebben hoezeer ze zichzelf beperken.
Ik moet weer denken aan de werkloze ecoloog die jarenlang de scepter zwaaide in dit park en wie loslopende honden een doorn in het oog was. We spraken elkaar desondanks of misschien ook wel dankzij geregeld, ik raadpleegde hem bovendien graag vanwege zijn enorme kennis van planten.
Op een dag was hij bezig met het graven van een paddenpoel. Volgens mij een eigenaardige bezigheid in dit natuurpark dat enige verwantschap vertoont met een grienden landschap en waar het barst van de ondiepe watertjes, maar destijds waren paddenpoelen net als slangenhopen een modisch verschijnsel bij natuurbeheerders.
“Marja kom nu eens kijken,” riep hij me toe. Het bleek om een tak te gaan van enkele centimeters dik. “Moet je nou toch kijken hoe vreselijk: die tak barst van de afdrukken van honden tanden!” Hij vond het echt verschrikkelijk. Ik kon mijn lachen bijna niet onderdrukken en zei zo achteloos mogelijk dat die honden toch maar mooi zorgden voor een snellere vertering van afgewaaide takken.

Had die mevrouw trouwens niet door dat ze in haar fanatisme steeds dichterbij kwam en dreigde de corona regels te schenden? Als ik dat gezegd had, zou ze dan kwaad geworden zijn of geschrokken?
Ik zag en zie de zin wel in van de meeste corona regels, leek de afgelopen weken zelfs een beetje op die mevrouw als ik buiten liep en dingen zei als “ik zou graag afstand houden” wanneer iemand te dichtbij kwam.
Dat nu steeds meer mensen die regels aan hun laars lappen, is wel goed te begrijpen. Het wordt overal weer drukker en dan is die anderhalve meter afstand ook steeds lastiger vol te houden. Je kunt niet meer even snel de stoep af, er rijdt weer verkeer op de weg.
Straks mogen we weer in het OV, maar dan wel met mondkapje.
Als ik zonder kapje in de trein of bus zit, word ik dan beboet? Uit de bus of trein gezet, door mijn boze medereizigers wellicht die zich graag aan de regels willen houden?
Als dat vaccin er komt, wat wegens gebrek aan testtijd een gevaarlijk vaccin kan zijn, kan ik de vaccinatie dan weigeren, bijvoorbeeld door de arts aan te spreken op zijn eed van Hippocrates? Of als het geen arts is die vaccineert kan ik me nog beroepen op mijn grondrechten, mijn beschikkingsrecht over mijn eigen lichaam? Of wordt er zoveel sociale druk gecreëerd dat ik ook met mondkapje niet meer in het OV mag o.i.d.?
Ik vind regels en vooral mensen die ze willen naleven, soms echt te ver gaan.