Bankplaatjes

De eerste plaatjes die ik op banken in buitengebieden zag, jaren geleden, vermeldden wie de bank geschonken had, doorgaans een bedrijf. Dat is al lang niet meer zo. Er verschijnen steeds meer bordjes op buitenbanken die melding maken dat de bank is ter nagedachtenis van… Maar het kan ook beknopter:

Wie is deze Tineke? Is ze dood? Of leeft ze nog en heeft ze zelf die bank geschonken? Zou het uitzicht vanaf de bank er mee te maken hebben dat de Tineke-bank juist hier staat?:

90 graden van deze bank heeft een ander bankje dit uitzicht over de ‘ijsbaan’ in Vlieland:

Maar het bordje gaat over een andere plek:

Waarschijnlijk het huis van Henk en Thea. Waar zou het staan of is het afgebroken en is het plaatje ter herinnering aan het huis? De plaatjes van Tineke en Henk en Thea geven je te denken en zittend op hun bankjes leiden ze je gedachten af van het mooie landschap. Van mij mag het daarom duidelijker. Bijvoorbeeld: In Utrecht staat langs de Krommerijn een tekst op een bankje ter nagedachtenis aan Dick Bruna die daar vaak zat. In het Zocherpark een bordje dat vertelt dat Leo Vroman daar voor het eerst kuste met zijn grote liefde, ook een Tineke. Maar haar achternaam staat er bij: Sanders.

Maar toch heeft het wel wat; zomaar alleen Tineke. Vlieland heeft zo’n 1100 inwoners, daar zullen niet zoveel Tineke’s bij zijn. Maar hoeveel vakantiegangers die Tineke heten zullen er langs dat bordje lopen? Die gaan vast lang op dat bankje zitten. Ik wil later ook een bankplaatje. Op mijn favoriete plekje. Maar dat ga ik hier niet vertellen, stel je voor dat iemand anders dan op het idee komt, het wordt steeds meer dringen met die plaatjes. 😉

China

Omdat ik in 2014 een reis naar en door Amerika had gepland, raadde mijn dochter me aan Facebook te nemen zodat we makkelijk contact konden houden. Ik had liever geen Facebook vanwege de manier waarop ze daar met je gegevens omgaan en daar word ik nog steeds niet blij van, maar ze had wel een goed punt. En dus werd ik eind 2013 lid van Facebook.
Terug uit Amerika besloot ik FB verder te gaan benutten en een van de eerste dingen die ik zag die veel vraagtekens bij me opriep, was een foto van een ISIS strijder op een pickuptruck met een tattoo op zijn arm van… US Army. De oude onderzoeksjournalist in mij was meteen klaar wakker. Het eerste wat ik deed was proberen te ontdekken of er met de foto geknoeid was, maar de fotoshop technieken zijn zo voortgeschreden dat ik daar niet achter kwam. Een etmaal later had ik eindelijk de bron van de foto gevonden; althans, de originele beelden. Die bleken afkomstig van een reportage gemaakt door Al Jazeera. De strijder had op die beelden geen tattoo.
Maar toen had ik nog steeds een belangrijke vraag over; wie had die foto bewerkt en wie had er voordeel bij om zo’n tattoo op de arm van een ISIS strijder te simuleren?
Eerlijk gezegd weet ik tot op de dag van vandaag het antwoord niet. En ik besef dat zulke openstaande vragen voer zijn voor complottheorieën.

Iets dergelijks is er aan de hand met het ontstaan van het Covid19 virus.
Is het nu echt afkomstig van dieren en die markt in Wuhan, of is het, al dan niet moedwillig, ontsnapt uit China’s grootste virus laboratorium dat in Wuhan is gevestigd?
Vermoedelijk komen we daar nooit achter. En hoewel het, vooral (geo) politiek gezien een belangrijke vraag is, kan het antwoord me in dit geval ook nog maar weinig schelen.
Virussen hebben in het ecosysteem op planeet Aarde één belangrijke functie: ze ontstaan daar waar een bepaalde levensvorm teveel expandeert met als doel weer te nivelleren. Het is duidelijk dat de diersoort mens teveel geëxpandeerd is, dit zoogdier drukt op aarde in hoog tempo andere levensvormen weg; dagelijks is er sprake van het uitsterven van dieren, planten en insecten. (ik schreef hier vaker over, ook recent)

Dat juist China steeds het eerste land is waar nieuwe virussen ontdekt worden, geeft wel te denken.
Zoals China nog veel meer te denken geeft.
Door Covid19 zijn we aan het leren dat we veel te afhankelijk geworden zijn van China. Het land heeft een slimme handelstactiek gehanteerd waar we met zijn allen wereldwijd ingetrapt lijken. Of het nu om fietsen of fietsonderdelen gaat of om kleding of volstrekt nutteloze versierselen in je tuin, het komt allemaal uit China.
Chinese bedrijven adverteren royaal op Facebook en andere social media. De Chinese kledingbedrijven hanteren klinkende Engelse namen, zoals Floryday, zodat je er vaak pas in het laatste stadium van bestellen achterkomt dat je er weken op moet gaan wachten omdat het bedrijf weliswaar in bijvoorbeeld Hamburg of Londen gevestigd lijkt, maar de spullen toch echt uit China moeten komen.
Ik wil niets meer uit China. Of het virus daar nu wel of niet vandaan komt, het land heeft duidelijk een agenda die niet uitgaat van dat we in deze wereld allemaal met elkaar verbonden zijn. Of misschien ook wel, maar dan moet het volgens het totalitaire denken van de Chinese leiders georganiseerd worden. Wie dat niet gelooft zou zich eens kunnen verdiepen in hoe China Tibet heeft overgenomen en wat voor vreselijke misdaden ze begaan hebben en wellicht nog begaan jegens de Tibetanen. Ik vind het een gotspe dat de internationale gemeenschap nooit het lef heeft betoond om China te veroordelen voor deze gruwelijke vorm van landjepik.
Door Covid19 is doorgedrongen dat China nu het machtigste land ter wereld is en verder lijkt te willen expanderen. Floryday en andere Chinese bedrijven hebben hun prijzen inmiddels drastisch verhoogd. Het wordt hoog tijd dat we onze afhankelijkheid van dit land beëindigen en ook in Europa weer meer zelf gaan maken dan mondkapjes.

Dansen op de vulkaan

Het wordt nooit meer zoals het was. Dat geldt eigenlijk al zolang we bestaan,
maar er komen nu wel erg veel veranderingen ineens op ons af door het coronavirus.
Het AD kopt vandaag: “Corona maakt comeback: bijna 1000 nieuwe gevallen in een week”

Een Belgische viroloog kwam gisteravond bij Op1 op laconieke wijze vertellen dat we er vermoedelijk niet aan ontkomen om in alle locaties waar een dak op zit, dus ook winkels enz. mondkapjes om te doen. Dus sla ze maar vast in.

Er zijn mensen die op dit soort berichten van de laatste dagen reageren met boosheid over de vele mensen die de regels die besmetting moeten voorkomen aan hun laars lappen.
Inderdaad zie je, op straat bijvoorbeeld, vooral jongeren niet meer denken aan de 1,5 meter. Er verschenen de afgelopen weken ook veel artikelen waarin jongeren als grootste groep slachtoffers van de hele virussituatie worden genoemd. Niet omdat ze er zo ziek van worden, maar omdat de regels hen beperken in hun culturele en sociale ontwikkeling.
Zoals de zoon van een vriendin, keihard gestudeerd en gewerkt daarnaast, eindelijk op zijn 18e vwo diploma, zijn leerbaan waar hij eind van de zomer mee begint is ook al maanden duidelijk. Een zoon om trots op te zijn dus. Wat moet je dan doen als ouder, zeggen ga maar lekker in het park zitten? Maar daar hoeft hij niet naar te luisteren, want hij is 18. Kun je verwachten van een jong volwassene die net geslaagd is en gespaard heeft door bij AH vakken te vullen, ook in deze Corona tijd, dat die een reisje naar Griekenland met twee vriendinnen aan zich voorbij laat gaan? Ik kan me voorstellen dat je het risico van besmet raken dan graag op de koop toe neemt.
Terugkomers kunnen op Schiphol meteen getest worden. Hopelijk doen de vakantievierders dat, want er schijnen inmiddels al z’n 40 vliegtuigen op Schiphol geland te zijn met mensen die besmet bleken.
Jongeren willen graag leven, grenzen verkennen, de wereld ontdekken.
Maar ook volwassenen willen graag gewoon leven.
Wat is dat ‘gewoon’ eigenlijk?
In dit land zijn we best een verwend volkje. We zijn (waren?) rijk genoeg om geregeld buiten de deur te eten, alleenstaanden, zelfs met een laag inkomen of uitkering konden naar de kroeg om hun bestaan als single te socialiseren, we hadden in ons kleine landje duizenden festivals per jaar, zoveel dat er bijna geen natuurgebied meer ongeschonden door het zomerse festivalcircus heen kwam, met het vliegtuig op vakantie kostte een habbekrats enz. enz..
Als je daar weer naar verlangt, ben je dan iemand die maling heeft aan het belang van anderen? Maar ook in andere landen zijn er mensen die niet aan het belang van anderen denken of leven alsof ze zelf nooit ziek kunnen worden. In arme landen is het denken aan anderen vaak niet eens mogelijk omdat ze nauwelijks hun eigen bestaan overeind kunnen houden.

Het RIVM meldt dat nu de meeste besmettingen bij jongeren plaatsvinden. Het is te hopen dat besmette jongeren zich aan de regels houden zodat ze geen ouderen besmetten, want dan is een tweede golf onvermijdelijk.
Het virus is niet weg, nog steeds is 90% van de mensen nooit besmet en zijn er berichten dat ons immuunsysteem alleen maar tijdelijke weerstand opbouwt tegen het virus (dat werpt opnieuw de vraag op of al die energie die in vaccins gestoken wordt niet beter in geneesmiddelen kan worden gestoken). Wereldwijd is het aantal doden al de 600.000 gepasseerd.
Het wordt nooit meer zoals het was. Dat is alleen nog niet bij iedereen doorgedrongen of mensen hebben juist daarom schijt aan regels en willen nog even feesten nu het nog kan.
Terug naar ‘gewoon’ is als dansen op de vulkaan.

Wat kunnen we doen?

Ons tuinderscomplex ligt in een buurt waar de bewoners niet hun eigen groenten verbouwen. Wij tuinders zijn in hun ogen maar een beetje vreemde snuiters.
Als er een keer een appeltje gestolen wordt, moeten we daar niet boos om worden maar gewoon een appeltje weggeven en een kwinkslag maken, vinden de buurtbewoners.
Daar zijn de meeste tuinders niet goed in. Ze worden angstig van de groepen jongeren die zich door de corona maatregelen ernstig begonnen te vervelen. Uiteindelijk maakte die buurtjeugd ons, de tuinders, ‘die anderen’, tot doelwit.
Zolang onze tuindersvereniging bestaat hebben we van tijd tot tijd last van buurtjeugd, maar het is nog nooit zo ernstig geëscaleerd als in deze tijd. We hebben als vereniging inmiddels duizenden euro’s schade aan vernielingen waarbij vooral onze hekken, sloten en heggen het doelwit zijn. Maar ook werd met een molotovcocktail een knotwilg in de fik gestoken, er zijn diefstallen en allerlei andere vormen van overlast en vernielingen en inmiddels ook aanhoudingen en arrestaties.
Kortom: het is flink geëscaleerd.
Het doet mij denken aan de zuidelijke grenzen van Europa en ik vraag me af hoe dat in godsnaam zal gaan als steeds meer mensen als klimaatvluchteling naar leefbaardere oorden willen.

Thomas van Luyn schreef een vermakelijke en nuchtere column over de nieuwe beeldenstorm die lijkt te zijn losgebarsten.
Relativerend schrijft hij: “Alle mensen hebben wat op hun kerfstok, zelfs de Gandhi’s en de Mandela’s. Dat hoort nu eenmaal bij ons menselijke ras.”
Is dat zo? vraag ik me af. Mensen leren van hun fouten, dat is waar, maar elk kind komt in de wereld zonder vooroordelen. Het zijn de opvoeders, ouders, omgeving, school, samenleving, die allerlei normen en waarden op het kind projecteren. Een kind is een al liefde, zaken als haat worden aangeleerd.

Mensen wanen zich allemaal God. En dat is niet zo gek, want we zijn allemaal onderdeel van het goddelijke leven, allemaal deel van hetzelfde ecosysteem; Moeder Aarde.
Maar we hebben geen goden nodig die ons eventjes vertellen wat we wel en niet moeten gaan doen en het laatste wat we nodig hebben is het versterken van het wij/zij denken dat door mensen als Trump juist wordt aangewakkerd.
Wat we nodig hebben is meer begrip voor elkaar, helen van aangeleerde haat enz., voelen hoe verbonden we met elkaar zijn.
We zijn niet de goden die de hele aarde moeten bestieren.
We zijn een diersoort die de aarde overheerst en al het leven op aarde bedreigt, inclusief onszelf.
Wat we nodig hebben is dat we elkaar helpen, steunen in onze heelwordingsprocessen. Zoveel mensen zijn gedurende hun leven verknipt geraakt, beschadigd, van zichzelf en de natuur vervreemd, hun pijn verhindert hen te kijken naar hoe de dingen echt zijn. Laten we elkaar accepteren zoals we zijn en helpen waarmee de ander geholpen wil worden.
Om weer in balans te komen met ons ecosysteem is die anderhalve meter samenleving helaas een stimulans van het wij/zij denken en het omgekeerde van wat we nodig hebben. Al zou je ook kunnen zeggen dat afstand houden een vorm is van voor elkaar zorgen.

Hans Benjamins van het gloednieuwe ‘sociaal intelligent collectief platform’ Wenoow zegt het zo:
“Mensen zijn gewend te denken in termen als ‘What’s in it for me?’. Maar het gaat erom: wat kan ik voor de ander betekenen?”
Het is even wennen aan Wenoow wellicht. Het vergt dat je openstaat voor de simpelheid ervan ;-).
Maar wie wil kan er zich nu gratis registreren en o.a. met mij al van gedachten wisselen over hoe we de samenleving tot een andere, mooiere, liefdevollere kunnen maken.

Ontkenners

Op mijn column van 30 mei over overbevolking kreeg ik naast instemmende reacties ook diverse reacties van mensen die vinden dat er helemaal geen sprake is van overbevolking, ruimte zat op Aarde vinden zij. Als we anders met de dingen om zouden gaan zouden er zelfs nog vele mensen bij kunnen, denken ze.
Maar hoe anders dan?
Het is de grote vraag naar producten waardoor mensen dollartekens in hun ogen krijgen en er misstanden ontstaan. Zouden zonder die dollartekentjes de bossen niet gekapt worden?
Als er geen grote vraag naar soja zou zijn, zou het Amazonewoud dan niet gekapt worden om daar soja plantages voor in de plaats te zetten?
Als er geen grote vraag naar palmolie zou zijn, zouden de bossen in Indonesië niet gekapt hoeven worden en zouden de orang oetans nog een leefgebied houden.
Als we geen kobalt nodig hadden voor onze mobieltjes hadden mensen op hun eiland kunnen blijven wonen i.p.v. daar van verjaagd zodat hun eiland afgegraven kon worden.
Als we niet massaal marmer gebruikten, zou het Griekse Naxos nog bergen hebben.
En zo kan ik nog wel een poosje doorgaan.
Alternatieven voor soja, palmolie, kobalt en marmer en al die andere natuurlijke stoffen bedenken dan?
Maar wat dan? Chemische stoffen? Maar dan is het weer vervuiling wat de klok slaat.
Circulaire producten dan?
Wellicht.
Ruimte genoeg, zeggen de overbevolking ontkenners. In Nederland nog weiland zat waar we op zouden kunnen bouwen. We hebben toch al teveel koeien…
We kunnen toch voedsel gaan verbouwen in woestijnen dankzij vernuftige watersystemen? Maar dat voedsel moet dan wel naar elders in de wereld vervoerd worden.
Zonnepanelen in de woestijnen dan?
Er ontstaan bij vernuftige systemen inmiddels traditiegetrouw monopolies met alle gevolgen van dien. Lokale bevolking profiteert er zelden of nooit van, want juist massale hoeveelheden blijven de hebzuchtigen onder ons triggeren.
Die massaliteit zorgt voor machtige industrieën waardoor we tegenwoordig meer geregeerd worden dan door democratische principes.
Groeigroeigroei, meermeermeermeer…
De vraag naar van alles en nog wat moet niet meer verder groeien. Groei is nog steeds gebaseerd op de toename van het aantal mensen. En waar de bevolkingsgroei stokt, op het aanmoedigen van consumentisme.

Hoe je het ook bekijkt, we moeten naar minder, naar krimp.
Door dat we met veel en ook nog steeds meer zijn, gaat het hele ecosysteem naar de knoppen. Het uitsterven van dieren maar ook van planten gaat in een steeds hoger tempo.
Na de milieuvervuilers en klimaat ontkenners heb je nu kennelijk de overbevolking ontkenners.
Hebben die de verhalen van de virologen die ondertussen een soort halve bn-er status hebben dan niet goed gehoord of gelezen?
Viroloog Marion Koopmans in Volkskrant van 19 juni:
“..het is allemaal onderdeel van het herstellen van ecosystemen. Want dat is wat virussen doen.”
“Neem het oceaanonderzoek van de Amerikaanse bioloog Craig Venter, die nam een heleboel emmers oceaanwater en onderzocht: wat gebeurt daar nou precies in? Daaruit bleek dat als bepaalde algen een explosieve groei doormaakten, er virussen in het geweer kwamen om die algen een infectie te bezorgen, waardoor die groei werd genivelleerd. In feite is dat wat er nu bij ons ook gebeurt. Als er steeds meer mensen en steeds meer dieren steeds dichter op elkaar komen te zitten, komt er toename van het risico op virusinfecties, wat voor een soort natuurlijk herstel van het evenwicht zorgt.’
Het virus grijpt in bij overbevolking.
‘Zo zou je het kunnen zeggen, ja.”

Er is nu een virus dat ons massaal aanvalt. Dat virus gaat niet meer weg. Sterker nog, grote kans dat het muteert en dat er een nog vervelender virus komt. Regeringen blijven inzetten op (en ons belastinggeld uitgeven aan) de ontwikkeling van een vaccin. Die keuze past geheel in het marktwerkingsdenken dat inmiddels alle sectoren van onze samenleving heeft verziekt. Want aan een vaccin valt goed geld te verdienen.
We zouden er beter aan doen om te kijken welke natuurlijke middelen ons kunnen helpen bij het versterken van ons immuunsysteem en i.p.v. grote bedrijven met ons belastinggeld overeind houden, kijken hoe de transitie naar minder en duurzamer gefinancierd kan worden.
Maar kennelijk moeten we eerst nog het e.e.a. beter communiceren met elkaar.

Kanker is een reactie

Vanmorgen vroeg belde een kennis dat de door mij voorgestelde afspraak voor vandaag niet kon plaatsvinden; hij moest naar het ziekenhuis voor een darmonderzoek.
Iets in mij reageerde onmiddellijk, ik kreeg letterlijk buikpijn.
Ik hoop van harte voor hem dat er niets aan de hand zal blijken te zijn, mijn buikpijn was zeker geen reactie op iets wat in zijn buik plaatsvindt.
Maar het korte telefoontje zorgde wel voor een hele revue die langs mijn geestesoog trok van bekenden die momenteel de strijd tegen kanker aangaan, en ook het hoofd van Marc de Hond op de voorpagina van VK-magazine van afgelopen zaterdag spookte door het mijne.
Ik ga niet eens meer tellen hoeveel mensen ik gekend heb die aan kanker zijn overleden. Kanker is inmiddels in Nederland doodsoorzaak nummer éen. Ik zeg er expliciet bij in Nederland, omdat er ook regio’s zijn waar kanker beduidend minder voorkomt. Steevast zijn dat gebieden waar geen hoge bevolkingsdichtheid is.

Ik heb er ineens mijn buik vol van. Het doet pijn.
Al die mensen die met chemo’s en bestralingen en operaties ‘geholpen’ worden, maar waarvan minimaal de schade nog jarenlang nawerkt, behandelingen die voor minder gelukkigen nauwelijks levensverlengend werken.
Gelukkig hoor je niemand meer van de orenmaffia die je het idee wilden geven dat het aan jezelf ligt. Onverwerkte emoties zouden een voedingsbodem zijn voor kanker.
Misschien speelt zoiets een rolletje. Maar laten we in godsnaam ophouden net te doen of kanker een individuele ziekte is. Kanker is het gevolg van collectieve problemen waar steeds meer individuen slachtoffer van worden.
Kanker is een reactie van je cellen op vervuiling. Onze lucht is vervuild, onze grond, ons water, ons voedsel en we worden de hele dag geconfronteerd met allerlei vormen van straling. En dan gaat het bij het continue proces van celvernieuwing in ons lichaam soms fout. Steeds vaker gaat het dan ernstig fout.
Zolang we doorgaan met vervuilen, zullen er steeds meer mensen (en dieren!) kanker krijgen.

Toen ik uiteindelijk yoga ging doen en mijn buikpijn ten volle voelde, merkte ik pas hoe boos ik ben.
Er worden miljarden gespendeerd aan een nog te vervaardigen vaccin dat als het aan de regering ligt straks verplicht wordt voor allerlei groepen mensen, maar krachtdadige maatregelen tegen de stikstofuitstoot worden niet genomen, noch tegen andere milieuvervuilende activiteiten. In de supermarkten ligt voedsel van de voedingsindustrie dat de term voeding niet meer zou mogen dragen en allerlei ‘levensmiddelen’ barsten van de suiker.
We moeten ondanks corona weer massaal gaan vliegen want dat is goed voor god economie. En dus zitten de mensen rond vliegvelden weer in de herrie en dalen de gifstoffen die de vliegtuigen uitstoten weer op ons neer.
De meeste mensen staan er niet eens bij stil.
Vanmorgen tilde mijn hond zijn poot op tegen een boom, achter een geparkeerde auto. Er zat kennelijk iemand in die auto die het net op dat moment tijd vond om zijn auto te starten, mijn plassende hond een grote wolk uitlaatgassen in zijn gezicht blazend.
Mensen denken niet na.
Wij met zijn allen denken onvoldoende na.

Covid19 is een nare ziekte die voor sommige mensen echt een hel betekent.
Maar er zijn nog veel meer erge en zelfs ergere zaken in de wereld.
Ik ben niet de enige die zo denkt. Een vriendin die ik vanmorgen vertelde over mijn buikpijn attendeerde me op de column van Saskia Noort van j.l. zaterdag.

Velen hadden de hoop dat de corona crisis voor veranderingen zou zorgen.
We moeten echter terug naar ‘normaal’, maar wel met behoud van afstand tot de medemens. Want stel je voor dat je iemand die daar behoefte aan heeft als blijk van liefde een omhelzing zou geven. Want hoe vreselijk is dat: Liefde kan helend werken.

.
.
Eerdere column uit 2015 over kanker

Overbevolking

Waarom is geboortebeperking als politiek doel zo’n taboe?
Het is duidelijk dat de aarde ongeveer bezwijkt onder de almaar uitdijende diersoort mens. Nou ja, misschien niet de planeet zelf, maar zo langzamerhand wel alles wat daar op leeft. Langzamerhand is een verkeerd woord. Het gaat razendsnel en steeds sneller…
China heeft jarenlang een eenkindpolitiek gevoerd en de hele wereld foeterde daar op. Als een vrouw al een kind had en toch weer zwanger werd, moest ze dan verplicht abortus ondergaan of zo?
Ja dat druist in tegen elke vorm van zelfbeschikking over het eigen lichaam.
Abortus druist ook in tegen het geloof dat elk kind door God gegeven is. Gelovigen posten daarom bij abortusklinieken om vrouwen te overtuigen dat ze het kind niet moeten aborteren. Ook dat druist in tegen zelfbeschikking.
Al dan niet gelovige vrouwen die een abortus hebben gehad, hebben daar vrijwel altijd later in hun leven spijt van, hoe goed doordacht de redenen ook waren om het te doen.
Je kind afstaan dus, ter adoptie?
Maar je hoeft van al die programma’s die op zoek gaan naar de biologische ouders van een geadopteerd kind maar één keer een aflevering te zien om de nadelen van adoptie te beseffen.
Wat moet je dan om de geboortebeperking te stimuleren?
In Nederland is voorstellen om de kinderbijslag af te schaffen al heiligschennis.
Maar de groei van de wereldbevolking is om ontelbare redenen onverantwoord.
Het is dan ook volstrekt onverantwoord dat de economie is gebaseerd op groei; steeds meer mensen die steeds meer nuttigen en weggooien? Hoe kun je daar nou mee doorgaan? We weten toch allemaal dat het vijf voor twaalf is?
Of zijn er nog steeds mensen die denken dat het wel meevalt?
Wie niet zijn kop in het zand steekt moet kunnen zien dat het echt uit de klauwen aan het lopen is. Door de snelle opwarming van de aarde, klimaatverandering en mega milieuschade worden steeds grotere gebieden op Aarde onvruchtbaar. De paniekerige manier waarop Europa met migranten omgaat door de grenzen te sluiten voor mensen die in dit vruchtbare deel van de wereld een bestaan willen opbouwen is mensonterend. En als het er nog meer worden, wat gaan we dan doen? Als de hekken niet meer genoeg tegenhouden… gaan die egoïsten dan schieten? Dat is pas een inhumane manier om de wereldbevolking in te dammen… 😦

Als we nou eens beginnen: elke vrouw niet meer dan twee kinderen.
Vrouwen, kunnen we dat aan elkaar gaan vragen misschien?
Of gaan we wachten tot het aantal onvruchtbare vrouwen en mannen zo is toegenomen dat daardoor de wereldbevolking afneemt?
Maar zoveel tijd hebben we niet meer.
En in arme landen is het hebben van kinderen nog steeds de beste oudedagsvoorziening.
Laten we daar beginnen. Nu!
Zorg dat alle landen hun bevolking een pensioen kunnen bieden.
In plaats van te investeren in hekken en grenswachten om de migranten tegen te houden, in oorlogmachinerie, investeer in de toekomst van de mensheid en het kleine bolletje waar we op leven.
Sommige regeringsleiders hadden het over ‘oorlog tegen het virus’. Dat klinkt alsof het virus een biologisch wapen is. Misschien was het dat ook wel, of misschien is het per ongeluk uit dat laboratorium in Wuhan ontsnapt, of is het door vleermuizen overgedragen. Maar als je echt beseft hoe al het leven op Aarde met elkaar verbonden is, weet je dat de oorzaak niet uitmaakt. We zijn één ecosysteem en de diersoort die alle andere bezig is uit te roeien wordt nu aangevallen. Die diersoort op wat voor manier dan ook terugdringen in aantal, is het laatste dat Moeder Aarde, de Natuur, God, noem het zoals je wilt, kan doen om te voorkomen dat deze planeet onleefbaar wordt. Als covid19 niet helpt komt er wel een ander virus of een plaag, steeds grotere rampen of wordt het gat in de ozonlaag te groot.
Als je dat beseft, hoezo is een halt toeroepen aan de overbevolking dan een taboe?

Regels

In het natuurpark maant een andere wandelaarster me dat mijn hond aan de lijn moet.
“Mijn hond blijft op de paden en jaagt niet,” zeg ik.
Dan nog moet hij aan de lijn.
“Ik gun mijn hond zijn beweging,” zeg ik.
Maar dan moet ik maar ergens anders naar toe, vindt ze.
Dat ik helemaal nergens meer naartoe kan omdat alle wandelroutes aan de rand van de stad zijn afgezet vanwege de corona crisis is haar zeker ontgaan, ik zeg het maar niet.
Hier mag het niet vindt ze. Regels zijn regels.
“Ik vind sommige regels wel erg ver gaan,” zeg ik.
Ik krijg een kort exposé over het belang van het natuurpark.
“Ja daar ben ik mee bekend, ik kom hier al jaren minstens een keer per week en vind het een belangrijk ecologisch gebiedje”.
Volgens de mevrouw vind ik het helemaal niet belangrijk.
Ze permitteert zich dus ook nog om voor mij te gaan denken en me te betichten een leugenaar te zijn.
“Ik heb hier geen zin in,” zeg ik en loop door.
Het was door de corona crisis een beetje op de achtergrond geraakt, maar ik weet nu meteen weer wat een hekel ik zou kunnen hebben aan dit type regeltjes fuckers, ware het niet dat ze niet door hebben hoezeer ze zichzelf beperken.
Ik moet weer denken aan de werkloze ecoloog die jarenlang de scepter zwaaide in dit park en wie loslopende honden een doorn in het oog was. We spraken elkaar desondanks of misschien ook wel dankzij geregeld, ik raadpleegde hem bovendien graag vanwege zijn enorme kennis van planten.
Op een dag was hij bezig met het graven van een paddenpoel. Volgens mij een eigenaardige bezigheid in dit natuurpark dat enige verwantschap vertoont met een grienden landschap en waar het barst van de ondiepe watertjes, maar destijds waren paddenpoelen net als slangenhopen een modisch verschijnsel bij natuurbeheerders.
“Marja kom nu eens kijken,” riep hij me toe. Het bleek om een tak te gaan van enkele centimeters dik. “Moet je nou toch kijken hoe vreselijk: die tak barst van de afdrukken van honden tanden!” Hij vond het echt verschrikkelijk. Ik kon mijn lachen bijna niet onderdrukken en zei zo achteloos mogelijk dat die honden toch maar mooi zorgden voor een snellere vertering van afgewaaide takken.

Had die mevrouw trouwens niet door dat ze in haar fanatisme steeds dichterbij kwam en dreigde de corona regels te schenden? Als ik dat gezegd had, zou ze dan kwaad geworden zijn of geschrokken?
Ik zag en zie de zin wel in van de meeste corona regels, leek de afgelopen weken zelfs een beetje op die mevrouw als ik buiten liep en dingen zei als “ik zou graag afstand houden” wanneer iemand te dichtbij kwam.
Dat nu steeds meer mensen die regels aan hun laars lappen, is wel goed te begrijpen. Het wordt overal weer drukker en dan is die anderhalve meter afstand ook steeds lastiger vol te houden. Je kunt niet meer even snel de stoep af, er rijdt weer verkeer op de weg.
Straks mogen we weer in het OV, maar dan wel met mondkapje.
Als ik zonder kapje in de trein of bus zit, word ik dan beboet? Uit de bus of trein gezet, door mijn boze medereizigers wellicht die zich graag aan de regels willen houden?
Als dat vaccin er komt, wat wegens gebrek aan testtijd een gevaarlijk vaccin kan zijn, kan ik de vaccinatie dan weigeren, bijvoorbeeld door de arts aan te spreken op zijn eed van Hippocrates? Of als het geen arts is die vaccineert kan ik me nog beroepen op mijn grondrechten, mijn beschikkingsrecht over mijn eigen lichaam? Of wordt er zoveel sociale druk gecreëerd dat ik ook met mondkapje niet meer in het OV mag o.i.d.?
Ik vind regels en vooral mensen die ze willen naleven, soms echt te ver gaan.

Foodie

Weer zo’n Engels woord; Foodie, blogfoodie. Wijlen Joop Braakhekke noemde zichzelf een kookgek. Een foodie hoeft niet zelf te kunnen koken als h/zij maar enorm interessant kan doen over interessant eten.
Recent heb ik veel foto’s gewist die ik de afgelopen twee jaar heb gemaakt van zelf gemaakt voedsel. Trots op en blij met mijn eerste goed gelukte desembrood, bananenbrood, nagemaakte recepten met kleurige opmaak op de borden, enz. enz.. deelde ik de foto’s ervan met vrienden die ook graag koken, bakken en braden.
Een paar dagen geleden gaf een vriend voor wie ik een lekker courgettesoepje had gemaakt me een tip voor http://www.thuisgekookt.nl. Hohoho vriend, ik maakte die soep voor jou omdat je ziek bent, ik dank je voor het compliment dat het zelfs lekkerder smaakte dan die van je moeder (!), maar ik hoef nu ook weer niet voor jan en allemaal te gaan koken.
Koken vind ik leuk als ik er tijd voor heb. Veel mensen hebben nu die tijd, maar ik kook eerlijk gezegd graag voor twee dagen tegelijk, zo’n grote hobbykok ben ik nou ook weer niet. De dagen dat ik alleen even iets hoef op te warmen, kan ik lekker productief zijn met andere zaken.
Dus hupsakee, weg met al die voedselfoto’s, mijn sd kaartje zat toch al bijna vol. Dat scheelde!

De volgende dag komt tijdens een wandeling mijn hond een van zijn favoriete vriendinnetjes tegen en ik natuurlijk zijn mens, een vrouw waar ik ook bevriend mee aan het raken ben. Dat gebeurt vaker, zo honden, zo de mensen. Ze wandelt samen met haar vriend die van Italiaanse afkomst is.
Als we samen neerstrijken op een bankje, zo goed mogelijk rekening houdend met de anderhalve meter samenleving, kan ik het niet laten te informeren of haar vriend van koken houdt. Ze zegt nee, maar als ik vertel dat ik dol ben op de Italiaanse keuken, blijkt het een grapje. De Italiaan is zelfs kookgek en het duurt niet lang of hij komt met foto’s van de talloze gerechten die hij met veel plezier blijkt te bereiden. Ik heb mijn telefoon niet bij me, maar baal ineens flink dat ik mijn foto’s van gerechten niet bewaard heb.
Ik zie o.a. eieren in tomatensaus. Wat een toeval: een paar dagen eerder heb ik geprobeerd zoiets te maken, maar had duidelijk het goede recept niet. Dat krijg ik nu zomaar cadeau: uitjes bruin fruiten, knoflook erbij en daarna goede kwaliteit gepelde tomaten, een kwartiertje laten sudderen, een beetje basilicum en dan rauwe eieren in de tomatensaus pocheren. Die pocheer truc had ik niet kunnen bedenken.
Als we gezamenlijk doorlopen en nog meer recepten uitwisselen, begint hij over Fave tuinbonen. Nog nooit van gehoord, ze schijnen heel groot te zijn. Hij heeft nog een handje gedroogde Fave bonen die hij zelf heeft meegenomen uit Sicilië en biedt aan die ter planten aan mij te geven. Als ik net thuis ben komt hij ze zelfs brengen, ik leg ze in de week om de volgende dag meteen in mijn moestuin in de grond te leggen. Zo worden de Italiaanse bonen in Nederland geteelde producten.
Product is een woord dat koks veel gebruiken voor de ingrediënten van hun gerechten. Raar woord; product voor groenten, fruit, kruiden enz.. waar je lekkere gerechten mee kunt bereiden. Als hobbytuinder weet ik maar al te goed hoe groenten van eigen teelt zoveel meer smaak hebben dan al die op grote schaal commercieel gekweekte ‘producten’. Dat was o.a. het ‘geheim’ van de smaakvolle courgettesoep. Met goede smaakvolle ingrediënten kunnen gerechten ook zoveel eenvoudiger. Niet voor niets drukte de Italiaan me op het hart goede kwaliteit tomaten te gebruiken voor de saus met gepocheerde eieren. Niet voor niets ben ik zo’n grote fan van de Italiaanse keuken, omdat de meeste gerechten verrassend weinig ingrediënten bevatten en toch zo smaakvol zijn
Ik ben als hobbykok een groot voorstander van zo puur mogelijk koken, liefst met ingrediënten uit eigen omgeving.
Think global, act local.
Met ons huidige klimaat hoeven we de meeste ingrediënten voor Italiaanse gerechten niet meer uit het buitenland te halen. Wel zo duurzaam.
Dat wordt later dit jaar een maaltje verse Fave tuinbonen bezorgen bij een ‘foodie’ die dat al zijn hele leven begrijpt 😉

Vreugdevuren

Toen ik bijna 40 jaar geleden begon met tuinieren beëindigde ik de winter steevast met een vreugdevuur. Niemand had daar hinder van. Tot de sociale huurwoningen die aan de rand van ons tuinderscomplex staan, verkocht werden en de nieuwe huiseigenaren bang bleken dat een vonk kon zorgen dat hun huis afbrandde. Ik stelde de brandstapel zorgvuldig samen van dode takken en twijgen op mijn tuin die ik met de hand afbrak, zodat ik zeker wist dat ze goed droog waren en dus weinig tot geen rook zouden veroorzaken, peilde met een natte vinger in de lucht meerdere malen de windrichting. Ook maakte ik de stapel steeds kleiner, maar uiteindelijk werd in de reglementen van onze tuinvereniging open vuur verboden.
Vier jaar geleden kreeg ik een kleinere tuin en begon ik ijverig de instortende houtwal die aan een zijde van het tuintje stond, af te breken. Verbranden kon ik inmiddels in een speciaal aangeschafte kleine steenoven, maar zodra in februari mijn eerste vuurtje in het oventje brandde, kwam een mevrouw mij vragen dat te doven. De vrouw, zowel bewoonster van een huis achter mijn tuin als tuinder op ons complex heeft COPD en of ik daar rekening mee wilde houden. We bedachten samen dat het hout van de houtwal werd afgevoerd middels een grote kliko die zij steeds leeg bij mijn tuin neerzette en ik vol op de ophaalplek terugbezorgde.

Maar ik miste steeds duidelijker het effect van de as als meststof. Wortelgroenten, ui en andere knolgewassen, houden van kalium. Ik citeer: “Houtas bevat veel kalium (gemiddeld 6% – 10%, met uitschieters tot 40%, afhankelijk van de houtsoort), calcium (30% – 35%) en magnesium (5%). Het is dus een geconcentreerd goedje, waarbij bovendien geldt dat de mineralen in deze vorm goed oplosbaar zijn en (dus) snel door de planten worden opgenomen.”
Ik besloot derhalve vorig jaar om nog zorgvuldiger dan met de brandstapeltjes vroeger, de inhoud van de steenoven samen te stellen, goed op te letten dat de ramen en deuren van de mevrouw dicht waren, de wind de andere kant op stond en dan de gevulde oven aan te steken met slechts éen bladzijde krantenpapier. Dat lukt alleen als de takjes en twijgen echt droog zijn, zo had ik nog een extra controle ingebouwd om geen rook te veroorzaken.
Uiteraard ontstaat er altijd even rook, maar dat is maximaal een minuut en daarna begint het smeulen.
Vorig jaar heb ik dat 2 a 3 x gedaan en daarbij heeft de mevrouw een keer haar dochter gestuurd om te vragen of ik het minivuurtje weer uit wilde maken. Dat is dan een dilemma, want uitmaken… hoe doe je dat zonder dat je rook veroorzaakt? Ik heb dat uitgelegd en gewoon laten smeulen.
Dit jaar moest ik lang wachten voor het materiaal in het steenoventje droog genoeg was, maar drie weken geleden was het dan eindelijk zover. Na een half uur kwam de dochter weer. Weer dat dilemma. Vooral omdat er dit keer ook twee half verteerde dikke kastanje houten palen als laatste restant van de houtwal in lagen.
’s Avonds belde de bestuursvoorzitter van onze tuindersvereniging over een klacht van de mevrouw met COPD. Hij vroeg zich hardop af of er dan toch iets aan de reglementen moest veranderen zodat ook dit soort vuurtjes en bbq’s niet meer mogen. Ik beloofde hem die palen niet meer te zullen verbranden maar ze te doneren voor de houtkachel in ons verenigingshuisje midden op het complex. Zou de voorzitter gedacht hebben aan hoe we zonder die kachel het doorgaans vochtige huisje zouden moeten verwarmen bij onze activiteiten in de koudere tijd van het jaar?
Deze week had ik nog een keer teveel twijgjes voor de composthoop en stak ik deze aan; met een snippertje papier en 1 lucifer vatten ze vlam, amper 30 seconden even rook en toen begon het smeulen.
Na een half uurtje zag ik de mevrouw uit haar huis komen. Maar ze had niets gemerkt kennelijk, liep zonder groeten langs mijn tuin op weg naar de hare. Een kwartiertje later porde ik even in de as om te kijken of het vuur volledig gedoofd was. Vermoedelijk kwam daardoor wat onzichtbare rook vrij, want daar kwam ze scheldend en tierend aangerend, slingerde minutenlang de vreselijkste verwensingen naar mijn hoofd, haar man kwam ook nog een duit in het zakje doen… Alles op gigantisch volume, zodat wandelaars op het pad langs het riviertje dat ons tuinderscomplex doorsnijdt, over de heg bleven staan kijken.
Eén bood me haar telefoon aan om het vuur te fotograferen. (zie foto)
Een tuinder van de andere kant van het riviertje kwam op mijn tuin kijken om te kunnen getuigen waar het geschreeuw eigenlijk om ging, een andere tuinder liet desgevraagd weten dat hij helemaal niets gemerkt had van het vuurtje.
steenoven
Ben ik te ver gegaan? COPD is een nare ziekte. Maar ik heb die niet veroorzaakt en ik houd maximaal rekening met haar, maar dat ziet zij kennelijk anders.
Naast alle vreselijke verwensingen, waarvan hoer en heks nog de minst erge waren, viel ook een paar keer het woord corona. Het bevestigde voor mij wat ik na vier jaar al wist: Deze mevrouw is bang. Bang voor fijnstof, bang om corona te krijgen. Er schijnen ook steeds meer mensen bang te zijn dat hun huisdier corona zou kunnen overdragen waardoor de dieren op straat worden gezet, of nog erger, afgemaakt.
Ik heb geen zin om me bang te laten maken. Ik weiger me door angsten te laten regeren en al helemaal door de angsten van een ander.
Hoe zit het met de wederkerigheid, een beetje leven en laten leven?
Als er straks iemand komt wonen met een bijenallergie moeten we dan de imkers niet meer toelaten op ons tuinencomplex? Als omwonenden hooikoorts hebben moeten we dan allerlei gewassen gaan verhinderen tot bloei te komen?
De tijd van vreugdevuren is voorgoed voorbij.