Regels

In het natuurpark maant een andere wandelaarster me dat mijn hond aan de lijn moet.
“Mijn hond blijft op de paden en jaagt niet,” zeg ik.
Dan nog moet hij aan de lijn.
“Ik gun mijn hond zijn beweging,” zeg ik.
Maar dan moet ik maar ergens anders naar toe, vindt ze.
Dat ik helemaal nergens meer naartoe kan omdat alle wandelroutes aan de rand van de stad zijn afgezet vanwege de corona crisis is haar zeker ontgaan, ik zeg het maar niet.
Hier mag het niet vindt ze. Regels zijn regels.
“Ik vind sommige regels wel erg ver gaan,” zeg ik.
Ik krijg een kort exposé over het belang van het natuurpark.
“Ja daar ben ik mee bekend, ik kom hier al jaren minstens een keer per week en vind het een belangrijk ecologisch gebiedje”.
Volgens de mevrouw vind ik het helemaal niet belangrijk.
Ze permitteert zich dus ook nog om voor mij te gaan denken en me te betichten een leugenaar te zijn.
“Ik heb hier geen zin in,” zeg ik en loop door.
Het was door de corona crisis een beetje op de achtergrond geraakt, maar ik weet nu meteen weer wat een hekel ik zou kunnen hebben aan dit type regeltjes fuckers, ware het niet dat ze niet door hebben hoezeer ze zichzelf beperken.
Ik moet weer denken aan de werkloze ecoloog die jarenlang de scepter zwaaide in dit park en wie loslopende honden een doorn in het oog was. We spraken elkaar desondanks of misschien ook wel dankzij geregeld, ik raadpleegde hem bovendien graag vanwege zijn enorme kennis van planten.
Op een dag was hij bezig met het graven van een paddenpoel. Volgens mij een eigenaardige bezigheid in dit natuurpark dat enige verwantschap vertoont met een grienden landschap en waar het barst van de ondiepe watertjes, maar destijds waren paddenpoelen net als slangenhopen een modisch verschijnsel bij natuurbeheerders.
“Marja kom nu eens kijken,” riep hij me toe. Het bleek om een tak te gaan van enkele centimeters dik. “Moet je nou toch kijken hoe vreselijk: die tak barst van de afdrukken van honden tanden!” Hij vond het echt verschrikkelijk. Ik kon mijn lachen bijna niet onderdrukken en zei zo achteloos mogelijk dat die honden toch maar mooi zorgden voor een snellere vertering van afgewaaide takken.

Had die mevrouw trouwens niet door dat ze in haar fanatisme steeds dichterbij kwam en dreigde de corona regels te schenden? Als ik dat gezegd had, zou ze dan kwaad geworden zijn of geschrokken?
Ik zag en zie de zin wel in van de meeste corona regels, leek de afgelopen weken zelfs een beetje op die mevrouw als ik buiten liep en dingen zei als “ik zou graag afstand houden” wanneer iemand te dichtbij kwam.
Dat nu steeds meer mensen die regels aan hun laars lappen, is wel goed te begrijpen. Het wordt overal weer drukker en dan is die anderhalve meter afstand ook steeds lastiger vol te houden. Je kunt niet meer even snel de stoep af, er rijdt weer verkeer op de weg.
Straks mogen we weer in het OV, maar dan wel met mondkapje.
Als ik zonder kapje in de trein of bus zit, word ik dan beboet? Uit de bus of trein gezet, door mijn boze medereizigers wellicht die zich graag aan de regels willen houden?
Als dat vaccin er komt, wat wegens gebrek aan testtijd een gevaarlijk vaccin kan zijn, kan ik de vaccinatie dan weigeren, bijvoorbeeld door de arts aan te spreken op zijn eed van Hippocrates? Of als het geen arts is die vaccineert kan ik me nog beroepen op mijn grondrechten, mijn beschikkingsrecht over mijn eigen lichaam? Of wordt er zoveel sociale druk gecreëerd dat ik ook met mondkapje niet meer in het OV mag o.i.d.?
Ik vind regels en vooral mensen die ze willen naleven, soms echt te ver gaan.

Foodie

Weer zo’n Engels woord; Foodie, blogfoodie. Wijlen Joop Braakhekke noemde zichzelf een kookgek. Een foodie hoeft niet zelf te kunnen koken als h/zij maar enorm interessant kan doen over interessant eten.
Recent heb ik veel foto’s gewist die ik de afgelopen twee jaar heb gemaakt van zelf gemaakt voedsel. Trots op en blij met mijn eerste goed gelukte desembrood, bananenbrood, nagemaakte recepten met kleurige opmaak op de borden, enz. enz.. deelde ik de foto’s ervan met vrienden die ook graag koken, bakken en braden.
Een paar dagen geleden gaf een vriend voor wie ik een lekker courgettesoepje had gemaakt me een tip voor http://www.thuisgekookt.nl. Hohoho vriend, ik maakte die soep voor jou omdat je ziek bent, ik dank je voor het compliment dat het zelfs lekkerder smaakte dan die van je moeder (!), maar ik hoef nu ook weer niet voor jan en allemaal te gaan koken.
Koken vind ik leuk als ik er tijd voor heb. Veel mensen hebben nu die tijd, maar ik kook eerlijk gezegd graag voor twee dagen tegelijk, zo’n grote hobbykok ben ik nou ook weer niet. De dagen dat ik alleen even iets hoef op te warmen, kan ik lekker productief zijn met andere zaken.
Dus hupsakee, weg met al die voedselfoto’s, mijn sd kaartje zat toch al bijna vol. Dat scheelde!

De volgende dag komt tijdens een wandeling mijn hond een van zijn favoriete vriendinnetjes tegen en ik natuurlijk zijn mens, een vrouw waar ik ook bevriend mee aan het raken ben. Dat gebeurt vaker, zo honden, zo de mensen. Ze wandelt samen met haar vriend die van Italiaanse afkomst is.
Als we samen neerstrijken op een bankje, zo goed mogelijk rekening houdend met de anderhalve meter samenleving, kan ik het niet laten te informeren of haar vriend van koken houdt. Ze zegt nee, maar als ik vertel dat ik dol ben op de Italiaanse keuken, blijkt het een grapje. De Italiaan is zelfs kookgek en het duurt niet lang of hij komt met foto’s van de talloze gerechten die hij met veel plezier blijkt te bereiden. Ik heb mijn telefoon niet bij me, maar baal ineens flink dat ik mijn foto’s van gerechten niet bewaard heb.
Ik zie o.a. eieren in tomatensaus. Wat een toeval: een paar dagen eerder heb ik geprobeerd zoiets te maken, maar had duidelijk het goede recept niet. Dat krijg ik nu zomaar cadeau: uitjes bruin fruiten, knoflook erbij en daarna goede kwaliteit gepelde tomaten, een kwartiertje laten sudderen, een beetje basilicum en dan rauwe eieren in de tomatensaus pocheren. Die pocheer truc had ik niet kunnen bedenken.
Als we gezamenlijk doorlopen en nog meer recepten uitwisselen, begint hij over Fave tuinbonen. Nog nooit van gehoord, ze schijnen heel groot te zijn. Hij heeft nog een handje gedroogde Fave bonen die hij zelf heeft meegenomen uit Sicilië en biedt aan die ter planten aan mij te geven. Als ik net thuis ben komt hij ze zelfs brengen, ik leg ze in de week om de volgende dag meteen in mijn moestuin in de grond te leggen. Zo worden de Italiaanse bonen in Nederland geteelde producten.
Product is een woord dat koks veel gebruiken voor de ingrediënten van hun gerechten. Raar woord; product voor groenten, fruit, kruiden enz.. waar je lekkere gerechten mee kunt bereiden. Als hobbytuinder weet ik maar al te goed hoe groenten van eigen teelt zoveel meer smaak hebben dan al die op grote schaal commercieel gekweekte ‘producten’. Dat was o.a. het ‘geheim’ van de smaakvolle courgettesoep. Met goede smaakvolle ingrediënten kunnen gerechten ook zoveel eenvoudiger. Niet voor niets drukte de Italiaan me op het hart goede kwaliteit tomaten te gebruiken voor de saus met gepocheerde eieren. Niet voor niets ben ik zo’n grote fan van de Italiaanse keuken, omdat de meeste gerechten verrassend weinig ingrediënten bevatten en toch zo smaakvol zijn
Ik ben als hobbykok een groot voorstander van zo puur mogelijk koken, liefst met ingrediënten uit eigen omgeving.
Think global, act local.
Met ons huidige klimaat hoeven we de meeste ingrediënten voor Italiaanse gerechten niet meer uit het buitenland te halen. Wel zo duurzaam.
Dat wordt later dit jaar een maaltje verse Fave tuinbonen bezorgen bij een ‘foodie’ die dat al zijn hele leven begrijpt 😉

Vreugdevuren

Toen ik bijna 40 jaar geleden begon met tuinieren beëindigde ik de winter steevast met een vreugdevuur. Niemand had daar hinder van. Tot de sociale huurwoningen die aan de rand van ons tuinderscomplex staan, verkocht werden en de nieuwe huiseigenaren bang bleken dat een vonk kon zorgen dat hun huis afbrandde. Ik stelde de brandstapel zorgvuldig samen van dode takken en twijgen op mijn tuin die ik met de hand afbrak, zodat ik zeker wist dat ze goed droog waren en dus weinig tot geen rook zouden veroorzaken, peilde met een natte vinger in de lucht meerdere malen de windrichting. Ook maakte ik de stapel steeds kleiner, maar uiteindelijk werd in de reglementen van onze tuinvereniging open vuur verboden.
Vier jaar geleden kreeg ik een kleinere tuin en begon ik ijverig de instortende houtwal die aan een zijde van het tuintje stond, af te breken. Verbranden kon ik inmiddels in een speciaal aangeschafte kleine steenoven, maar zodra in februari mijn eerste vuurtje in het oventje brandde, kwam een mevrouw mij vragen dat te doven. De vrouw, zowel bewoonster van een huis achter mijn tuin als tuinder op ons complex heeft COPD en of ik daar rekening mee wilde houden. We bedachten samen dat het hout van de houtwal werd afgevoerd middels een grote kliko die zij steeds leeg bij mijn tuin neerzette en ik vol op de ophaalplek terugbezorgde.

Maar ik miste steeds duidelijker het effect van de as als meststof. Wortelgroenten, ui en andere knolgewassen, houden van kalium. Ik citeer: “Houtas bevat veel kalium (gemiddeld 6% – 10%, met uitschieters tot 40%, afhankelijk van de houtsoort), calcium (30% – 35%) en magnesium (5%). Het is dus een geconcentreerd goedje, waarbij bovendien geldt dat de mineralen in deze vorm goed oplosbaar zijn en (dus) snel door de planten worden opgenomen.”
Ik besloot derhalve vorig jaar om nog zorgvuldiger dan met de brandstapeltjes vroeger, de inhoud van de steenoven samen te stellen, goed op te letten dat de ramen en deuren van de mevrouw dicht waren, de wind de andere kant op stond en dan de gevulde oven aan te steken met slechts éen bladzijde krantenpapier. Dat lukt alleen als de takjes en twijgen echt droog zijn, zo had ik nog een extra controle ingebouwd om geen rook te veroorzaken.
Uiteraard ontstaat er altijd even rook, maar dat is maximaal een minuut en daarna begint het smeulen.
Vorig jaar heb ik dat 2 a 3 x gedaan en daarbij heeft de mevrouw een keer haar dochter gestuurd om te vragen of ik het minivuurtje weer uit wilde maken. Dat is dan een dilemma, want uitmaken… hoe doe je dat zonder dat je rook veroorzaakt? Ik heb dat uitgelegd en gewoon laten smeulen.
Dit jaar moest ik lang wachten voor het materiaal in het steenoventje droog genoeg was, maar drie weken geleden was het dan eindelijk zover. Na een half uur kwam de dochter weer. Weer dat dilemma. Vooral omdat er dit keer ook twee half verteerde dikke kastanje houten palen als laatste restant van de houtwal in lagen.
’s Avonds belde de bestuursvoorzitter van onze tuindersvereniging over een klacht van de mevrouw met COPD. Hij vroeg zich hardop af of er dan toch iets aan de reglementen moest veranderen zodat ook dit soort vuurtjes en bbq’s niet meer mogen. Ik beloofde hem die palen niet meer te zullen verbranden maar ze te doneren voor de houtkachel in ons verenigingshuisje midden op het complex. Zou de voorzitter gedacht hebben aan hoe we zonder die kachel het doorgaans vochtige huisje zouden moeten verwarmen bij onze activiteiten in de koudere tijd van het jaar?
Deze week had ik nog een keer teveel twijgjes voor de composthoop en stak ik deze aan; met een snippertje papier en 1 lucifer vatten ze vlam, amper 30 seconden even rook en toen begon het smeulen.
Na een half uurtje zag ik de mevrouw uit haar huis komen. Maar ze had niets gemerkt kennelijk, liep zonder groeten langs mijn tuin op weg naar de hare. Een kwartiertje later porde ik even in de as om te kijken of het vuur volledig gedoofd was. Vermoedelijk kwam daardoor wat onzichtbare rook vrij, want daar kwam ze scheldend en tierend aangerend, slingerde minutenlang de vreselijkste verwensingen naar mijn hoofd, haar man kwam ook nog een duit in het zakje doen… Alles op gigantisch volume, zodat wandelaars op het pad langs het riviertje dat ons tuinderscomplex doorsnijdt, over de heg bleven staan kijken.
Eén bood me haar telefoon aan om het vuur te fotograferen. (zie foto)
Een tuinder van de andere kant van het riviertje kwam op mijn tuin kijken om te kunnen getuigen waar het geschreeuw eigenlijk om ging, een andere tuinder liet desgevraagd weten dat hij helemaal niets gemerkt had van het vuurtje.
steenoven
Ben ik te ver gegaan? COPD is een nare ziekte. Maar ik heb die niet veroorzaakt en ik houd maximaal rekening met haar, maar dat ziet zij kennelijk anders.
Naast alle vreselijke verwensingen, waarvan hoer en heks nog de minst erge waren, viel ook een paar keer het woord corona. Het bevestigde voor mij wat ik na vier jaar al wist: Deze mevrouw is bang. Bang voor fijnstof, bang om corona te krijgen. Er schijnen ook steeds meer mensen bang te zijn dat hun huisdier corona zou kunnen overdragen waardoor de dieren op straat worden gezet, of nog erger, afgemaakt.
Ik heb geen zin om me bang te laten maken. Ik weiger me door angsten te laten regeren en al helemaal door de angsten van een ander.
Hoe zit het met de wederkerigheid, een beetje leven en laten leven?
Als er straks iemand komt wonen met een bijenallergie moeten we dan de imkers niet meer toelaten op ons tuinencomplex? Als omwonenden hooikoorts hebben moeten we dan allerlei gewassen gaan verhinderen tot bloei te komen?
De tijd van vreugdevuren is voorgoed voorbij.

Thuisbezorgd

Bij de lokale pizzeria staat de eigenaar nieuwe cijfers te plakken op de etalageruiten achter de prijs voor een pizza als je die zelf afhaalt.
Niet eens lang geleden was dat 5 euro, toen 6 en nu maakt hij er 7,50 van.
Als ik vraag waar de verhoging voor nodig is, vertelt hij: “Ik heb vorig jaar voor niks gewerkt.”
De belangrijkste oorzaak daarvoor blijkt Thuisbezorgd.nl.
Hij legt het me uit: Het leek allemaal zo mooi, maar Thuisbezorgd rekent van alle bestellingen via hen gedaan 13 % van het bestelde bedrag. Maar dat is niet alles. Daarnaast berekenen ze kosten voor de website, voor reclame en zo nog het e.e.a.. In de praktijk raakt onze pizzabakker 23% van het bedrag aan bestellingen gedaan bij Thuisbezorgd.nl aan hen kwijt. En alsof dat nog niet erg genoeg is, legt Thuisbezorgd.nl hem ook op andere manieren aan banden. Zo moet reclame maken via Thuisbezorgd.nl op straffe van boetes.
“Kun je niet om ze heen?” vraag ik. “Of samenwerken met de Chinees aan de overkant?” Dat laatste is een domme vraag, want ook zij zijn aangesloten bij Thuisbezorgd.nl. Mijn favoriete Chinese gerecht van hen is in twee jaar tijd 4,50 euro duurder geworden.
“En de mensen zijn het inmiddels gewend he, iedereen wil zijn eten thuisbezorgd krijgen, steeds minder mensen komen een pizza ophalen.”
“90 procent van mijn bestellingen gaat via Thuisbezorgd.nl,” vertelt de pizzabakker. In Utrecht alleen al doen meer dan 300 restaurants mee met de besteldienst. Dat is kassa dus voor Thuisbezorgd.nl die als voornaamste kosten het in de lucht houden van de website en up to date houden van de software zal hebben denk ik zomaar. Jitse Groen, oprichter van Thuisbezorgd.nl dat onder de naam Takeaway.com inmiddels in vele landen actief is, kwam al in 2014 de rijkenlijst Quote 500 binnen vanwege een vermogen van 35 miljoen. Inmiddels zou Groen goed zijn voor bijna een half miljard euro.
Maar onze pizzabakker heeft vorig jaar voor niks gewerkt.
Ik ga voortaan mijn eten weer zelf ophalen, is nog goedkoper ook.
Of bestel rechtstreeks bij mijn pizzabakker, Chinees enz.. Gewoon, per telefoon.

Minderen

Een (facebook) vriendin plaatste een artikel door over kinderarbeid in Congo.
De kinderen, ook van soms pas 4 jaar oud, werken in mijnen en onderzoeken stenen op de aanwezigheid van kobalt.
Kobalt schijnt een belangrijk bestanddeel te zijn van batterijen die we o.a. in elektrische auto’s stoppen.
En wij westerlingen maar denken dat we goed doen aan elektrisch rijden.
Als je elektrisch wilt rijden, neem dan de trein!
Ja dan moet je je tijd goed plannen, ook nog stukken lopen.
Nou en?
Dat lopen is goed voor je, in de trein heb je tijd om te lezen of met je mobiel bezig te zijn of misschien juist eindelijk eens niet bezig te zijn met je mobiel en eens naar buiten te kijken, kun je zien hoe snel Nederland verandert…
Want we blijven maar groeien!
Meer, meer, meer meer!

Laten we nou eens beginnen met MINDEREN! Om te beginnen CONSUMINDEREN.
Ga je afval scheiden. Of nog beter: schaf minder afval aan. Koop geen goedkope troep uit China, koop niet meer verpakte groenten en fruit maar ga eens naar een echte groenteman, of naar een markt. Neem een mand of duurzame tas mee. Voor alleenstaanden en tweepersoonhuishoudens is dat ook nog anderszins ideaal; je kunt weer desnoods één struikje witlof kopen of twee uien i.p.v. een plastic netje vol.

Ga minder reizen, zoek je bezigheden dichter bij huis, koop producten uit je omgeving.
Minder met van alles en nog wat en wees vooral MEER tevreden met wat wat je hebt! en ga daar zorgvuldig mee om, houd op met meedoen met modes en trends, vergeet die influencers.
Ga MEER goed doen dicht bij huis. Elke dag een goede daad voor iemand doen, daar word je blij van! En een blij mens is sneller tevreden.

Laat je MINDER opjagen en doe MEER wat je hart je ingeeft.

Uiteindelijk zullen al die hebzuchtigen, die zich de bevoorrechten in de wereld achten en zich op grond daarvan menen te kunnen permitteren anderen, mens en dier van allerlei leeftijden, uit te buiten, te onderdrukken en nog erger, zich kapot moeten schamen over wat ze medeschepselen en planeet Aarde aandoen.

De hebzucht voorbij…

De wereld gaat aan hebzucht ten onder, placht ik nog wel eens te zeggen.
Nu er ontelbare signalen zijn dat dat ook wel eens zeer snel zou kunnen gebeuren, denk ik daar toch anders over.
Ik zou nu willen zeggen: de wereld hangt van hebzucht aan elkaar.
Met ‘de wereld’ bedoel ik uiteraard de door mensen gecreëerde samenleving. Want dieren zullen nooit meer nemen van een ander dan ze echt nodig hebben.
Probeer je eens voor te stellen hoe de wereld eruit zou zien als die verrotte menselijke eigenschap; hebzucht, niet meer zou bestaan?
Ik doe dat af en toe en dat geeft me verrassende inzichten, ja door me voor te stellen hoe de wereld eruit zou zien zonder hebzucht dienen zich zelfs ideeën en oplossingen aan om allerlei ellende in deze samenleving te kunnen beëindigen.
Dit etmaal doorzag ik, mediterend op een wereld zonder hebzucht en mede geïnspireerd door de film Time of the Sixth Sun
ineens hoe het hele verhaal van goed en kwaad een fabel is.
Eeuwen en eeuwenlang, misschien wel zo lang als de mens zich kan heugen, hebben we de tegenstellingen in de wereld geaccepteerd door de leugens over goed en kwaad, god en de duivel. Er zou nou eenmaal niks aan alle ellende te doen zijn omdat er nu eenmaal zowel goed als kwaad bestaat en al het gedoe in de wereld zou gaan over het in balans brengen en/of houden van die twee.
Maar zou het misschien zo kunnen zijn dat goed en kwaad eigenlijk vooral bestaan dankzij onbewustheid en valse voorstellingen van zaken?
Denk de hebzucht eens weg… en er bestaat geen goed en kwaad meer als eeuwige tegenstelling.
“Niets is goed of kwaad tot je er zelf een etiket opplakt,” zei mijn eerste yoga- en meditatiedocente Rita Beintema al.
Kijk eens naar het Yin-yang teken,. In het witte vlak zit een zwarte stip en in het zwarte vlak een witte. Daartussen loopt een dun lijntje, wat betekent dat lijntje eigenlijk?
Zou dat lijntje misschien de innerlijke weg kunnen aanduiden, de weg waarop alle tegenstellingen kunnen worden opgeheven indien je je pad in Licht en Liefde bewandelt.
Stel je eens voor dat iedereen in de wereld dat pad zou bewandelen…
Dat er geen goed of kwaad bestaan, maar alleen keuzes. Keuzes die je zelf kunt maken. Keuzes die je zouden kunnen bevrijden uit de eeuwige spiraal van goed en kwaad, schuld en boete. Keuzes die je tot een wezenlijk vrij mens zouden kunnen maken.
Stel je dat eens voor… 😉

Vrije wil

De mens heeft een vrije wil.
Woon je in een vrij land, dan mag je daarmee doen wat je wil, mits het niet ten koste van anderen gaat. In dat laatste zit wellicht de crux.
Hoe vrij kun je zijn in een wereld die overduidelijk lijdt onder de ongebreidelde vermeerderingsdrift van de meest dominante diersoort op aarde; de Mens?

Bijna zes jaar; van oktober 2006 tot maart 2012, sprak Yvonne Hagenaar-Ratelband met grote regelmaat lezingen in voor een internet radiostation. Deze 220 radiolezingen van elk bijna een uur heb ik allemaal gehoord. Al was het maar opdat ik de korte omschrijving ervan kon maken voor het archief dat ik er voor haar van aanlegde.
Wat mij het meeste opviel aan wat ze in al die lezingen te melden had, was dat we vrij zijn om ons leven in te richten zoals we zelf willen. Welk onderwerp ze ook besprak, die vrijheid is haar heilig. Wat je ook doet, wat je ook kiest, dat mag je. De consequenties ervan zijn ook voor jou. Ieder het zijne of hare.
Dat kun je opvatten als ongebreideld individualisme.
Maar als je de lezingen beluistert, zul je merken dat Yvonne ook oproept om je te verbinden. Dat doet ze o.a. door in korte meditaties tijdens de lezingen te vragen je te verbinden met bijvoorbeeld het middelpunt van de Aarde of met de Zon, met de Liefde, met je navel.
Je mag doen wat je wilt, maar je bent verbonden met alles wat is. Wie dat echt begrijpt, kan ook zaken als ‘The Law of Attraction’ begrijpen. Deze universele wet ligt ten grondslag aan o.a. ‘The Secret’, het bestseller zelfhulpboek uit 2006 dat werd geschreven door Rhonda Byrne en vooral via Oprah Winfrey zo’n populair boek werd.
Er zijn ondertussen ontelbare boeken die je uitleggen hoe die ‘Law of Attraction’ werkt en er zijn ook veel vloggers die je dat uitleggen in filmpjes op Youtube en hun eigen websites. Dat is mooi en helemaal als zelfhulp. Maar hoe zit het dan met die verbinding? Met die verantwoordelijkheid die je hebt voor je keuzes?
Het heeft er alle schijn van dat collectief gezien individuele zelfzuchtigheid zorgt voor een collectieve ‘Law of Attraction’ en dat we als mensheid als geheel zullen oogsten wat we gezaaid hebben.

Jaren geleden leerde ik: Verander de wereld en begin bij jezelf.
Moet die wereld dan veranderen?
JA!
Als wij het niet doen, doet Moeder Aarde het zelf wel.
Maar willen we daarop wachten?
Willen we echt wachten tot bijna alle diersoorten, insecten en planten zijn uitgestorven, groene gebieden zijn veranderd in woestijnen, grote natuurrampen vele miljoenen mensen doden? Of zorgen we met spoed ervoor dat de ontbossing van het Amazonegebied stopt, de experimenten met geo-engineering worden gestaakt, de fossiele brandstoffen alleen nog gebruikt gaan worden om duurzame plastic producten te maken zoals zonnepanelen en nemen we met gezwinde spoed tal van andere milieusparende maatregelen waarvan milieudeskundigen al decennia terug tevergeefs riepen dat ze moesten worden uitgevoerd om rampen te voorkomen.
Of hoort u nog steeds tot de mensen die denken dat het wel meevalt, die niet geloven dat er sprake is van een snel verlopende klimaatverandering, of denkt u heel egoïstisch, ‘het zal mijn tijd wel duren!’ Ik weet natuurlijk niet hoe oud u, lezer, bent, maar die tijd zou nog wel eens tegen kunnen vallen. De veranderingen gaan snel en ook nog steeds sneller. Dat zou zomaar zo snel kunnen gaan dat ook u nog tijdens uw leven de gevolgen daarvan merkt, uw ontkenning niet meer werkt.