Onbewust

We doen de hele dag dingen zonder dat we daar bewust mee bezig zijn. We krabben eens hier of daar, strijken een haar uit ons gezicht, trekken wenkbrauwen op enz. enz. Het kan zelfs dat je allerlei huishoudelijke en verzorgende bezigheden op de automatische piloot doet. Je trekt de buitendeur achter je dicht en vraagt je ineens af of je het gas wel hebt uitgedraaid, of een licht aan- of uitgedaan, of je sleutels wel in je zak gestoken hebt of je portemonnee in je tas gedaan… Meestal heb je het gedaan, maar omdat je het op je routine deed, heb je de handeling niet in je brein opgeslagen.

Hetzelfde kan gebeuren met dingen die je zegt. Een autistische vriend vertelde me een keer hoe hij in zijn jonge jaren allerlei zinnetjes inspoorde, die als een sociaal wenselijke reactie op iets wat iemand deed of zei werden gezien. Zo leerde hij zichzelf aan om met anderen om te kunnen gaan. Je hoeft niet autistisch te zijn om ook dat soort zinnetjes te hebben ingespoord. Als je goed luistert naar peuters hoor je het taalgebruik van hun ouder(s) terug, het insporen begint al vroeg. Zo vroeg dat je het als volwassene bij ingesleten gedrag mag scharen. We hebben onbewust zoveel ingespoord, zoveel van anderen overgenomen, dat je misschien de vraag mag stellen hoe authentiek je eigenlijk bent. Als je dat echt wilt weten, valt er vermoedelijk wel het e.e.a. ‘af te pellen’.

Bij jongeren komt het niet meer veel voor door de contante stroom van foto’s, video’s, live chats enz., maar nog niet zo lang geleden schrok bijna iedereen die zichzelf voor het eerst op bewegend beeld zag een hoedje. Ben ik dat? Kijk ik echt zo? Praat ik echt zo? Wat zit ik vaak aan mijn haar! Feedback op je uiterlijk gedrag kan nuttig zijn. Maar wat weet je over je innerlijk gedrag; je gedachten. Hoe bewust ben je van wat je denkt en daardoor zegt en doet?

Bij een bezoek aan mijn eerste yoga- en meditatiedocent observeerde ze onder de lunch dat ik bij het ademen steeds mijn neusvleugels extreem uitzette. Dat zei ze niet meteen, ze begon met te vragen of ik problemen met mijn maag had. Ja dat klopte, ik had niet zo lang daarvoor een kapotte maagsluiting opgelopen. Ze wist niet of het begonnen was met die neusvleugeltjes of de maagsluiting, maar in ieder geval raadde ze aan dat ik dat onbewuste gedrag met die neusvleugeltjes bewust ging uitsporen. Dan zou ik ook minder last van mijn maag hebben. En zo geschiedde 😉 . Met enige moeite, dat wel.

Het kan dus zin hebben je bewust te worden van je geautomatiseerde handelingen. Door meditatie en mindfulness kun je dat eenvoudig doen. Je kunt simpelweg beginnen met bewust ademhalen*). Doe je dat, dan ga je je ook langzaam maar zeker bewust worden van wat je van binnen bezig houdt. Als je daar toch mee bezig bent, probeer dan eens deze tip van de grondlegger van mindfulness (achtzaamheid), de Vietnamese zenmonnik Thich Nhat Han: “Take a deep breath and give yourself a smile”. 🙂

.

.

*) Oefening: ga ontspannen zitten met rechte rug (kruin in rechte lijn boven je stuitje) en ga je ademhaling tellen: tel tot 10 na elke inademing. Doe dat een poosje, draai het om, tel na elke uitademing. Raak je de tel kwijt begin je gewoon opnieuw. Besluit door een poosje bewust adem te halen (concentreer je op je ademhaling) zonder te tellen. Laat je gedachten gewoon komen en gaan zonder er aandacht aan te schenken. Als je dit geregeld oefent zul je op den duur ook merken dat je veel onbewuste gedachten hebt, die je gedrag beïnvloeden ;-))

.

Advertenties

Communicatiestrategie

Hij is psycholoog en communicatiestrateeg bij Ogilvy, dus kun je van een artikel van zijn hand verwachten waar het over gaat. Maar dat het zo schaamteloos over communicatiestrategie gaat, had ik niet durven denken. Het artikel van Daan Remarque in de Volkskrant van afgelopen zaterdag over vaccineren heeft als kop: “Weet u wát riskant is? Difterie en polio zelf”. Daarmee is de toon van het hele artikel gezet.

Daan staat duidelijk aan de kant van de overheid, die ons een verhaal verkoopt dat een te lage vaccinatiegraad een gevaar is voor de volksgezondheid. Nog steeds heeft niemand me kunnen uitleggen waarom niet het vaccin zelf, maar de vaccinatiegraad van doorslaggevend belang is. En dat is raar. Als je van een ziekte geneest zorgt je immuunsysteem ervoor dat je die ziekte de volgende keer dat je er aan blootgesteld wordt, niet meer krijgt. O.a. daarom noemden we allerlei aandoeningen zoals mazelen, bof en waterpokken, kinderziektes. Door ze als kind te krijgen was je er de rest van je leven immuun voor. Dat was fijn, want gevaarlijke complicaties van de ziekten ontstaan vooral als je ze pas op latere leeftijd krijgt. Daan kiest niet voor niets voor gevaarlijke ziekten als difterie en polio als kop bij zijn verhaal. Niemand zal bestrijden dat dat gevaarlijke ziekten zijn en daar gaan de twijfels ook niet over. De twijfels van steeds meer ouders gaan o.a. over de vaccins voor kinderziektes, de gevolgen van vaccinatie voor je immuunsysteem en het niet bewezen zijn van de effectiviteit van het HPV-vaccin. Daan raadt de overheid aan het HPV-vaccin van naam te laten veranderen, noem het een anti-kankervaccin vindt Daan en dan zullen de mensen wel hun 12-jarige dochters er mee laten inspuiten. Het is pure misleiding die Daan propageert. Allereerst omdat het vaccin slechts tegen één vorm van kanker zou helpen, namelijk baarmoederhalskanker en voorts omdat de anti geluiden tegen het HPV-vaccin gaan over de onbewezen werkzaamheid en een toenemend aantal gevallen van complicaties en eigenaardige ziekten die tienermeisjes die zijn ingeënt met dit vaccin ontwikkelen. Dat er een relatie tussen het vaccin en die nieuwe ziekten, die vaak in verband staan met aantastingen van het immuunsysteem, zou bestaan, is volgens o.a. het RIVM niet wetenschappelijk bewezen. Maar van 95 % van de in omloop zijnde medicijnen blijkt de werkzaamheid niet echt bewezen. Een goede marketing zorgt ervoor dat de mensen het toch kopen. Zelfs veel (huis)artsen weten nauwelijks wat ze voorschrijven.

De overheid verkoopt schijnveiligheid en mensen als Remarque helpen daarover te communiceren. Met allerlei massacommunicatie trucs wordt het volk dom gehouden en misleid. Toen Freud met psychologie begon, heeft hij vast nooit gedacht aan hoe dat vak misbruikt zou worden om mensen te misleiden en zinloze en zelfs gevaarlijke producten ongeveer door de strot de duwen. Gewoon nog beter liegen, is eigenlijk het advies van Daan aan de overheid en in dit geval impliciet aan de farmaceutische industrie.

Vrede in je zelf


Goed en kwaad bestaan

als ze in jezelf bestaan

Niets is positief

Niets is negatief

tot je er zelf dat etiket opplakt

zegt mijn yoga lerares.

Maar alles bestaat in tegenstellingen

Wit – zwart

Licht – donker

Vrouw – man

Goed – kwaad

Is het goed, dat er oorlog is?

Is het kwaad, als er vrede zou zijn?

En als de strijd in jezelf stopt,

waarom stopt de strijd buiten jezelf niet.

Ik wil geen oorlog in mezelf

maar hoe meer vrede in mij is

hoe heviger de oorlog in anderen,

met anderen.

Door anderen,

me raakt.

Au. Au.

Bovenstaand gedicht/gedacht schreef ik in 1982. Tot op de dag van vandaag blijf ik met dezelfde vragen worstelen. Het geworstel stopt slechts als ik aanvaard dat mijn leven, mijn binnenwereld, een andere is dan het leven buiten mij. Maar dat houd ik slecht vol. Ik ben te zeer vertrouwd met het gedachtegoed van de non-dualiteit om mezelf afgescheiden te kunnen zien van de rest van de wereld. We zijn in de kern allen één. Een mooie gedachte. Maar hoe ga je daar mee om als je allerlei ellende om je heen ziet gebeuren? Of als die ellende letterlijk je eigen huis binnenkomt?

Nog geen drie jaar geleden ontdekte ik in mezelf een gigantische haat jegens iemand. Die iemand had mijn prachtige lieve hond weggetreiterd. Het lieve dier werd er gek van en dus ook gevaarlijk. Voor de hond en de mensen in mijn omgeving werd het zo niet meer te harden dat ik een ander huis voor hem heb gezocht en gevonden en het is nog steeds een enorme troost dat hij het daar geweldig naar zijn zin heeft.

Maar kort nadat mijn lieve hond verhuisd was, betrapte ik me op de gedachte dat ik dat mens haar kop wilde inslaan. Een honkbalknuppel en flink timmeren! Ik wist niet dat ik zoveel geweld nog in me had. Ik ben de rest van de dag op de enorme woede gaan mediteren. Toen die overweldigende emotie eindelijk begrepen en losgelaten was, kwam een enorm dankbaar gevoel over me. Een dag later begreep ik dat ik de pestkop moest bedanken voor de les. In gedachten dan. Tenzij ze dit leest ga ik haar dat echt niet vertellen. Ze zou het niet begrijpen en hoogst waarschijnlijk uitbarsten in een enorme scheldpartij jegens mij.

Voor dit nieuwe jaar wens ik iedereen een diepe vrede in zichzelf.

Bebé

Donderdag 16:25 landde er op voormalig vliegveld Zestienhoven een vliegtuig uit Barcelona, met o.a. vijf honden waarvoor Tix.nl de vlucht had betaald en de Stichting Hondenzorg en Welzijn een nieuw baasje in Nederland gevonden. Eén van die honden was voor mij bestemd.

Zodra Bebé mij zag aankomen begon hij te kwispelen en toen ik dichterbij kwam wilde hij naar me toe en likte mijn hand. Ik stond meteen van ontroering en dankbaarheid te grienen. De volgende dag ben ik een nieuw blog begonnen op Jaoh.nl.  Zo vaak ik kan schrijf ik er stukjes over mijn leven met mijn nieuwe hond.  De verhaaltjes zijn een vervolg op het boek over mijn leven met honden dat begin 2019 uitkomt. Over mijn leven met Bebé kan ik je nu al vast vertellen dat ik éen ding zeker weet:  We zijn een ‘match made in heaven’.

Ik wens iedereen vreugdevolle feestdagen met veel liefdevolle verbindingen.

Gehechtheid

Gehechtheid maakt je kwetsbaar.
Alles waar je je aan hecht kun je ook weer kwijtraken.
Alleen door onthechting stopt het lijden.
Ik weet het, word steeds beter in loslaten, maar geef het volmondig toe: Ik ben gehecht aan deze planeet.
Niet alleen gehecht, ik houd er van, ben er constant verliefd op. Onze prachtige planeet met haar onvoorstelbare schoonheid; gezien vanuit een ruimtestation als blauwe knikker in het heelal tot in de kleinste details van het leven op aarde dat ik zie op prachtige microscopische foto’s of nog net met het blote oog waarneembaar als ik op mijn buik in het gras lig. De schoonheid van het leven op Aarde doet af en toe pijn, zo schrijnend mooi is dat leven in al zijn verscheidenheid.

Ik behoor tot de generatie die in de hippietijd opgroeide. Als hippies waren we ervan overtuigd dat we de wereld mooier en liefdevoller konden maken. Het bewustzijn nam alleen maar toe en zou zorgen voor een betere wereld.

We leven nu in een tijd dat een omgekeerde beweging het geval lijkt te zijn.
Ik moet steeds vaker denken aan SF-films waarin de Aarde geschetst wordt na grote rampen en/of oorlogen. Grote delen van de Aarde zijn in die films onleefbaar en op wat rest strijden kleine groepen mensen met elkaar om het weinige dat de Aarde nog biedt om in leven te kunnen blijven.
Een toekomst die niet meer zo ver weg lijkt.
Alleen al die gedachte doet pijn.
Ja, dat krijg je als je ergens aan gehecht bent.
En als je verliefd bent en het onderwerp van je liefde lijdt.

Vandaag sprak ik iemand die een kunstenares is in het belijden van non-dualiteit.
Als je de wereld niet in balans ziet, maar als iets waarvan de ‘goede’ of de ‘slechte’ kant doorslaat, slaat er vermoedelijk nog wat in jezelf door, zei ze.
Zij ziet de wereld in een perfecte balans tussen de verschillende krachten.
Soms zie ik dat ook. Maar ik zie ook de schommeling tussen die verschillende krachten en … dat er maar zo weinig nodig is of net op het verkeerde moment slaat de schommel even door en hebben we zo’n Science Fiction filmlandschap.
Daar zal dan ook wel weer een goede reden voor zijn.
Alles is goed zoals het is.
Toch?

Nee, zegt mijn hart. Mijn verliefde hart.
Ik vrees dat onthechten daar weinig aan kan veranderen.
Ik weet ook niet of dat wel zo nodig is.
Deze pijn, deze zorg, zet me aan tot acties en gesprekken die ik anders niet zou voeren. Misschien is dat juist de bedoeling van mijn liefde voor onze prachtige planeet… Of het is mijn excuus voor gehechtheid.. Wie zal het zeggen?

Daar praten we niet over

Ruben Jacobs vergelijkt in een artikel in Brainwash het uit de weg gaan van gesprekken over de dood met hoe we niet met elkaar praten over de klimaatverandering.
Ik hoor niet tot die ‘we’, maar daardoor herken ik ook zo goed de reacties op feestjes e.d. als je begint over hoe de mensheid het leven op aarde verpest, niet alleen voor een groot aantal dieren en insecten, die allen met uitsterven worden bedreigd, maar ook voor onszelf. Ook mensen zijn een diersoort.
Als ik er over begin zijn er altijd mensen die aanhaken en oh wat vinden we het samen erg… Maar doen we meer dan de feestgangers die al snel hun hoofd afwenden, al dan niet na gezegd te hebben dat er toch niets aan te doen is?

Ik weiger te geloven dat er niets meer aan te doen is.
We hebben de zure regen gestopt, freons verboden (die de voornaamste oorzaak waren voor de gaten in de ozonlaag), maar in de stad waar ik woon is de lucht een van de vuilste van Europa en toch wil de regering de snelweg die rond de stad loopt weer eens verbreden.
Actievoerders gaan na 36 jaar op herhaling, toen ook vele bomen werden gekapt voor diezelfde weg. Het bos is al lang geen bos meer, eerder een beetje groot uitgevallen park met boerderijen er omheen. Er wordt lacherig gedaan over die ‘oude knarren die zo nodig moeten’. Omdat de strijd toen door bizarre juridische procedures is verloren?
Waar blijven de protesten van de jongere generaties?
Moeten die te hard werken of zo?
Of geloven die niet in protesten?
Gaan die misschien al uit van een ontwrichte wereld zoals we die in ontelbare science fiction films geschetst hebben gekregen? Die toekomst is dichterbij dan we durven denken…
Recent had ik een lekker ‘youtube’ dagje. Allemaal muziek gezien van de jongere generaties. Ze hebben in de muziek frontmannen en -vrouwen genoeg, van rappers tot leadsingers van bijvoorbeeld Imagine Dragons die zeggen waar het op staat en er wordt massaal bij meegezongen, maar of dat helpt?
Er zijn veel jongeren die met goede ideeën voor de toekomst bezig zijn, maar of een betere toekomst nou echt van technologische oplossingen moet komen?

Het wordt tijd dat de dominantste diersoort op aarde NU haar verantwoordelijkheid neemt. En de verantwoordelijkheid van de soort begint bij het individu!
Begin eens met consuminderen en stop met zaken kopen die slecht zijn voor het milieu bijvoorbeeld omdat ze maar kort meegaan maar waar wel veel energie voor is gebruikt. Koop geen zaken uit China omdat die goedkoop zijn, geen kleding uit India en nee zelfs niet uit Engeland omdat die zo leuk zijn. Koop geen groente die niet lokaal is geteeld. Je hoeft in de winter geen sperziebonen uit Egypte of citrus uit Zuid-Afrika of Israël. Vrachtverkeer is een grootverbruiker van brandstof!
Vliegveld Lelystad zou er niet hoeven komen als er minder vrachtverkeer op Schiphol was en we ons zouden beperken met over de wereld reizen.
Geloof niet meer in de vrije wereldhandel en dito markteconomie.
Goed beschouwd heeft het protectionisme van Trump een milieuvriendelijk kantje 😉
Klaag als consument over slechte kwaliteit bij de leverancier of fabrikant.
Denk niet, het kostte maar een paar euro of ik verdien genoeg om weer een nieuwe te kopen… We produceren met elkaar ongelooflijke hoeveelheden afval. Voor die spullen zijn bomen gekapt of is aardolie gedolven of hebben ovens gebrand enz. enz..
Elke week weer verbaas ik me over wat er voor de vuilnisman klaar staat; spullen die verkocht hadden kunnen worden via Marktplaats, of weggegeven hadden kunnen worden via een weggeeftafel, gratis op te halen sites of recycle winkels.

De klimaatverandering is niet onze enige zorg. Maar er zou nog zo enorm veel ten goede kunnen veranderen in de wereld als we niet zo fatalistisch bezig waren en… wereldwijd niet steeds dommer zouden stemmen.
En ja, praat met elkaar over je zorgen. Vertel elkaar over wat je doet om het milieu te ontlasten.
Na mijn vorige column en die over siliconen in haarproducten heb ik veel persoonlijke reacties gekregen waaruit bleek dat veel vrouwen om me heen al jaren die producten met siliconen vermijden zonder dat er ook maar eentje iets tegen me gezegd had! Ik had jaren eerder met die milieuvijandige en haarbeschadigende troep gestopt als zij me hadden geïnformeerd!

In de zestiger jaren hadden we een slogan:
Verbeter de wereld en begin bij je zelf.
Ik zou een nog ouder gezegde er aan toe willen voegen:
alle beetjes helpen

Twee fietsers

In de fietsstraat halen ze me in;
zij op een knaloranje fiets en met modern geknipt afrokapsel en bijpassende huidskleur, hij op een degelijke stadsfiets met grote rode fietstassen over zijn bagagedrager. Kort haar, bril, bleke kleur.
Je zou kunnen stellen dat de rode fietstassen goed passen bij haar oranje fiets, maar in mijn ogen vormen ze een onwaarschijnlijke combinatie. Niet alleen door hun totaal andere kledingstijl, maar vooral door de lichaamshouding. Die van haar is rechtop, fier en relaxed tegelijk. Je kunt aan haar levendigheid zien dat ze een opgewekt karakter heeft.
Hij heeft zo jong als hij is nu al een beetje een kromme rug, zijn schouders zijn opgetrokken.
Ze zijn bijna klaar met hun studie, of heel jonge docenten, schat ik in.
Terwijl ik achter ze blijf fietsen stel ik me ze voor, over 20 jaar.
Ik ken tenslotte wel meer onwaarschijnlijke combinaties, die heel gelukkig zijn met elkaar.
Zijn rug is nog krommer, hij oogt nog aangepaster.
Zij heeft na aanvankelijk hetzelfde saaie beroep als hij uit te hebben geoefend, gekozen voor minder carrière.
Ze zorgt voor hun twee kinderen en ze heeft een parttime job en daarnaast alle gelegenheid voor haar creatieve hobby’s. Als ze op het punt staat van haar hobby’s haar beroep te maken, krijgen ze ruzie omdat haar kleding bij een feestje van het bedrijf waar hij werkt te flamboyant is naar zijn smaak.
De verschillen beginnen haar nu zo op te breken dat ze nog geen jaar later een scheiding aanvraagt.

Of misschien vinden ze een modes en blijven ze dikke vrienden tot een van hen overlijdt. Opposites attract.

Het is een leuke prozaïstische oefening om willekeurige voorbijgangers voor te stellen als hoofdpersonen in een verhaal.
Je kunt van alles fantaseren over mensen die je toevallig op je pad even ziet in het voorbijgaan.

Maar zo kun je ook oordelen vellen, zelfs als je geleerd hebt dat niet meer te doen..

Ik ga wat langzamer fietsen.
Even later zie ik ze niet meer.