Koffiezetten

In veel warme landen gebeurt het nog steeds: koffiezetten door koffie in een mok of kan te doen, opschenken met kokend water, even laten staan, eventueel roeren en dan niet meer bewegen om geen koffieprut naar binnen te krijgen bij het drinken. Het achterblijvende drab zou een bron van informatie zijn voor waarzeggers e.d. 😉

Maar de evolutie schreed voor, en zo ontwikkelden we het koffiefilter. Na de witte koffiefilters werden het ongebleekte bruine en heden ten dagen zijn er nog steeds mensen die zweren bij filterkoffie als zijnde de meest smaakvolle die een thuiszetter kan maken.

De percolator deed zijn intreden en in de horeca werd de filterkoffie vervangen door grote apparaten waar espresso mee gezet kan worden en de thuis koffiezetter raakte enthousiast van de senseopads. Die weer werden opgevolgd door de machines met cupjes van aluminium.

Vooruitgang heet dat. Maar is het dat wel?

Die filters verteren nog op composthopen, maar die senseopads hoor je al niet meer in de kliko te gooien en die aluminium cupjes zijn ronduit slecht voor het milieu.

Opvallend is dat de vervuilende ontwikkeling in een heel hoog tempo verliep. Marketingtechnieken doen hun werk goed.

De ontwikkeling rond koffiezetten kun je zien als symptomatisch voor veel ontwikkelingen in onze ‘moderne’ maatschappij.

Gemak siert de mens schijnt het, maar de gevolgen van die gemakzucht zijn gigantisch. Die ‘drabkoffie’, drinkt misschien wat ongemakkelijk (als je het niet gewend bent te drinken althans), maar het zetten gaat snel en de smaak is voortreffelijk en per kopje naar ieders wil aan te passen of met een speciale pot kun je het drab ook nog naar beneden duwen.

Ik noemde al de marketingtechnieken, die zo’n vijftig jaar geleden aan hun opmars begonnen. Maar waarom laten mensen zich daardoor zo makkelijk meesleuren in allerlei ontwikkelingen en gedrag waarvan we met een beetje nadenken kunnen weten dat het een schijnvooruitgang is. Waarom doen zoveel mensen in onze samenleving mee met het gecreëerde consumentisme? Moet je echt de nieuwste smartphone, de grote tv, die afwasmachine die niemand in je gezin wil uitruimen? Is het zo gezellig om met een kant en klaar maaltijd uit de supermarkt of via een bezorgdienst met een bord op je schoot voor de tv te zitten i.p.v. een zelfbereide maaltijd met zijn allen aan tafel te nuttigen? Moet je echt die drukke baan en je ontspanning zoeken in uitgaan en bij grote evenementen?

Als we iets hebben kunnen leren van de coronatijd is het hoe belangrijk het is om tijd te hebben voor elkaar.

Overheden zien ons liever niet meer massaal bij elkaar scholen. Maar gaat het dan om besmetting met virussen of omdat we elkaar al dan niet met bewustzijnsverruimende muziek erbij kunnen besmetten met ideeën en inzichten?

Vrij zijn is meer dan iets wel of niet mogen. Vrij zijn, echt vrij zijn, is bewust zijn (van) wie je bent en wat je voor elkaar betekent, wat je met elkaar verbindt. Daar hoeft je huis en jij niet met de laatste trends voor mee te doen. Trends die vooral goed zijn voor god economie. Een economie die zelfs blijkt te zijn doorgegroeid de afgelopen tijd…

Een economie die zou krimpen? Ja en? Nu gaan grote delen van ons belastinggeld naar het in stand houden van een vervuilende manier van denken en leven.

Yoga

Veertig jaar geleden kreeg ik mijn eerste les in yoga en meditatie van Rita Beintema. Ze noemde het geen meditatie, maar stilzitten. Na de eerste keer stilzitten realiseerde ik me dat ik zoiets spontaan al vaker deed, alleen nooit zo lang.

Bij de derde les zag ik mezelf ineens als een stipje beneden zitten. Het was even opletten om niet in het vliegtuig te stappen 😉

Ik memoreer vaak een uitleg van Rita n.a.v. het stilzitten:

“Gedachten zijn als een trein.
Het is nu misschien nog een sneltrein
Maar als je zelf op het perron blijft staan en je observeert de trein
zul je merken dat de trein steeds langzamer gaat rijden
En kun je steeds beter elke wagon waarnemen.
Een gedachte is als een wagon.
De kunst is om niet in te stappen”

Een aantal jaren later kreeg ik yogales van Engelse Sheila. Gewoon, in het buurthuis. We deden elke week de ‘zonnegroet’ en de volgende dag had ik vreemde spierpijnen, vooral in mijn heupen en bovenbenen. Ook elke week.

“Nou Marja, dan is het nu kiezen,” zei Sheila. “Of je accepteert dat je vanaf nu langzaam stijver wordt, of je gaat elke dag yoga doen.” Ik was pas 35 en vond de keuze niet moeilijk. Een half jaar later vroeg Sheila of ik haar bij een les in een andere groep kon vervangen. De vervangingen werden de basis voor latere yogalessen die ik zelf aan kleine groepjes heb gegeven.

Ik volgde ook een aantal meditatiecursussen bij wat toen nog heette “The Friends of the Western Buddhist Order” (Nu Triratna Buddhist Community). Van Vasjragita leerde ik o.a. de metta bhavana meditatie. Ik heb nog een paar keer meegedaan aan yoga- en meditatiegroepjes. Eentje maar éen keer, de yogalessen leken er op gymnastiek. Een seizoen raja yoga heeft aan mijn eigen dagelijkse oefeningen wel een paar waardevolle asana’s kunnen toevoegen.

Van vrienden die vipassana retraites deden, leerde ik de volgorde om de dingen aan te gaan gaan; waarnemen, benoemen, accepteren en loslaten.

Goede leermeesters leren je hoe je eerlijk omgaat met jezelf, met emoties (ook een gedachte) en met de wereld om ons heen.

Uiteindelijk heb ik het meest geleerd via mijn eigen dagelijkse discipline. En van ontelbare mensen die op mijn pad kwamen en elk op hun eigen manier wat te leren hadden. Mijn grootste leermeester is niet in de stof, dat wist ik al vijftig jaar, maar wie het is werd vorige week zowaar bevestigd.

Vanmorgen zat ik zoals gebruikelijk voor de aanvang van mijn dagelijkse yoga op mijn hometrainer. In mijn hoofd al sinds gisteren Euphoria, de song die in 2012 één werd bij het Eurovisie songfestival. Ik besloot het nummer op mijn smartphone en bluetooth speaker op te zetten in de uitvoering van Floor Jansen.

En nog een keer en nog een keer in de uitvoering van Loreen met lyrics zodat ik eindelijk begreep waar het nummer over gaat. Tranen van vreugde en liefde stroomden over mijn wangen, beroerden mijn hele wezen.

Ik heb wat te vieren vandaag. Niet dat ik veertig jaar bewust beweeg met yoga en mediteer, want 40 is ook maar een getal.

Ik vier in het diepst van mijn hart dat ik mag zijn wie ik ben. Daar ben ik zo dankbaar gelukkig ontroerd om.

Kankermongool

Met een vriend wandel ik over het jaagpad langs de Krommerijn. We lopen meer achter dan naast elkaar. Het pad is amper een meter breed, opzij gaan voor een jogger is soms al lastig. Maar ineens staan we in de brandnetels omdat een jongen op een scootertje er dwingend langs wil. Net als we door willen lopen komt er nog een scootertje aan, nu met twee jongens erop en nog dwingender. “Het fietspad is daar,” wijs ik. Meteen is het kankermongool dit en wat mot je nou dat en zal ik jou kankermongool eens in het water gooien? Het is niet tegen mij, maar tegen mijn vriend. Met enige moeite weerhoud ik hem ervan te reageren en de jongens verdwijnen snel uit het zicht. Gelukkig.

Twee dagen later wandel ik ’s avonds laat met mijn hond en krijg ineens een onveilig gevoel. Aanvankelijk snap ik de reden niet, maar dan dringt tot me door dat ik in de verte het geluid van meerdere scootertjes hoor. Ik zie het gezicht van de scheldende duorijder op het jaagpad weer voor me. Ik heb nog nimmer zo’n van haat vertrokken gezicht gezien en al helemaal niet van zo dichtbij. Met ogen die vuur leken te schieten.

Mijn vriend is 1.90, fors gebouwd en goed getraind, de jochies zijn klein en wegen minder dan de helft van mijn vriends gewicht. Hij maakt vaker dit soort situaties mee. Misschien begonnen ze meteen te schelden en dreigen omdat hij op hen imposant overkomt? Een soort aanval is de beste verdediging? Maar diezelfde vriend heeft meer van dit soort verhalen. Zoals over een bezoek aan een supermarkt op het Utrechtse Kanaleneiland. Zes jongens kwamen daar zonder mondkapje binnen, hielden zich niet aan afstand, noch onderling noch naar andere bezoekers. Toen hij eerst een medewerker en later de caissière bevroeg of ze daar niks van zeggen, reageerden ze beiden hetzelfde: “Ach meneer, dat heeft geen zin.” Mijn vriend belde later met de bedrijfsleider, die zich in dezelfde bewoordingen uitliet. De politie doet ook niets vertelde de bedrijfsleider. In andere winkels in het centrum gebeurt hetzelfde. Het winkelpersoneel wordt dus ronduit geterroriseerd.

Ik denk aan de aardige vrouw van de snackbar in de buurt, die jaren geleden ook mee ging doen met de toen opkomende trend van thuisbezorgen. Ze had o.a. een op het oog aardige jongen uit de buurt als bezorger aangenomen die al snel begon met haar te terroriseren. Hij ging gewoon ergens op een hoek staan wachten tot het eten koud was zodat degene die het besteld had niet hoefde te betalen om haar zo af te persen. Met heel veel moeite kwam ze uiteindelijk van hem af. Niet lang daarna werd hij loverboy, ik noem het nog gewoon pooier. Ik zag hem een keer in een rustig straatje een mooi donkerblond meisje trainen in verleidelijk langs de weg staan. Dat deze jongen het verkeerde pad op ging, verbaasde me niets. Als jong jochie reed hij me bijna van de sokken toen ik mijn deur uit wilde gaan. Hij was met volle vaart de stoep opgereden met een brommer waar hij nog lang niet de leeftijd voor had. Ik riep hem achterna: “Hee, je reed me zowat omver! Stop eens!” Hij stopte. En… draaide zich zo dreigend mogelijk om en riep allerlei verwensingen naar mijn hoofd, kankerhoer was daarbij duidelijk favoriet. Ik werd eerlijk gezegd razend en rende op hem af, maar hij koos het hazenpad.

Was hij toen nog enigszins een uitzondering, verbale agressie is nu schering en inslag. Agressie tegen mannen, minachting tegen vrouwen. Ze komen veel voor in de criminaliteitscijfers. Maar als je zulke dingen constateert, ben je aan het discrimineren. Maar wie discrimineert er nu eigenlijk?

Waarom weet ik wel wanneer het ramadan is en suikerfeest, maar geven te vroeg buiten gezette vuilniszakken na christelijke feestdagen precies aan waar Marokkaanse mensen wonen? (Overigens herken je zo ook studentenhuizen.) Waarom staat er voor hun huis nooit een gft bak? Zie je ze nooit bij afvalscheidingsstations? Waarom kan ik leuk omgaan met Marokkaanse gezinnen, maar groeten de zonen me nooit terug? Als we nu eens ophouden een andere kant op te kijken, maar bijvoorbeeld massaal gaan groeten, of we nu worden teruggegroet of niet, zou dat helpen?

Ik constateer een wij-zij denken dat de tegenstellingen alleen maar lijkt aan te scherpen. Als de jochies een vrouw krijgen, gaat het irritante gedrag meestal over, maar kunnen we daarop wachten?

Onbezorgdheid

Een paar decennia geleden hadden mijn partner en ik een running gag als we weer eens zagen hoe iets tot in de puntjes geregeld was: “Daar is over nagedacht,” lachten we dan tegen elkaar. Toen was het nog leuk. Nu zijn veel zaken niet meer tot in de puntjes geregeld, maar overgereguleerd. Dat geldt voor particulieren, bedrijven en de overheid. Vanuit de behoefte aan alles in de hand houden, heeft de overheid zelfs een constante overbezorgde, wantrouwende houding ontwikkeld met uitwassen als de toeslagenaffaire tot gevolg.

Een volk krijgt de leiders dat ze verdient.

Ons volkje bestaat voor een groot deel uit controlfreaks die alles in de hand willen houden. We zijn vanuit wantrouwen calculerende burgers geworden. De digitale media helpen ons daarbij. We kijken niet meer naar de lucht als we overwegen naar buiten te gaan, maar op een app die vertelt hoe laat en hoe hard het gaat regenen en we worden sacherijnig als die app het fout heeft. We trotseren niet meer het weer maar krijgen codes rood, oranje en geel op ons afgevuurd.

Veel meesters en juffen zijn blij dat ouders nu niet meer de school in mogen. Het bemoeizuchtige en/of veeleisende gedrag van menig ouder vroeg veel tijd en tactisch vermogen van de leerkrachten.

We vaccineren kinderziektes weg en blijven alle gevolgen daarvan negeren of ontkennen en denken nu een pandemie onder controle te krijgen met een vaccin dat volgens recente bevindingen vermoedelijk niet langer bescherming biedt dan je eigen immuunsysteem ontwikkelt door het krijgen van het virus: ca 5 maanden.

We zijn zo overgeorganiseerd, dat we nauwelijks meer verschillen van hoe het in China toegaat. In China hanteren ze indoctrinatie, gewelddadige controle en recenter een door computers gestuurd sociaal puntensysteem om de bevolking onder controle te houden, hier zijn we vooral kuddevolk geworden door zelf om regulering te vragen. Onze leiders hoeven niet veel meer te doen dan angst te zaaien en hupsakee, we accepteren de zoveelste vrijheid inperkende maatregel.

Eerder trof deze column van Toine Heijmans me diep. Vanwege dit woord: onbezorgdheid. Onbezorgdheid, we waren het al kwijtgeraakt voor de corona crisis. Door die crisis leren zelfs jonge mensen af om onbezorgd door het leven te kunnen gaan.

Toch lijkt me éen van de meest probate middelen om gezond te blijven, onbezorgd kunnen genieten van het mooie dat het leven ons allemaal te bieden heeft. Liefst in vrijheid.

Aquarius

Vijftig jaar geleden begon ik met een studie astrologie, eigenlijk om aan te tonen dat het onzin was, maar bij de eerste probeersels van horoscopen bleek het omgekeerde. Eigenlijk is astrologie een soort energetische uitleg van wat er astronomisch valt waar te nemen. Ik moest er gisteren weer aan denken toen de prachtige constellatie van Jupiter en Saturnus (met ook nog een aspect van Pluto) vele miljoenen mensen in de wereld inspireerde tot het houden van wereldwijde, massale meditaties.

De dagen ervoor toen de planeten nog net niet in éen lijn stonden (conjunctie) vertoonde de constellatie zich al als een prachtige ‘Ster van Bethlehem’. Ruim 2000 jaar geleden luidde deze planetenstand het tijdperk vissen in (“Jezus was een visser”), nu gaan we met zijn allen eindelijk het watermantijdperk in. De hippies zongen al over “The age of Aquarius”.

Al die mediterende mensen gisteren voelden zich in Licht en Liefde aangeraakt worden en de massale meditaties hadden o.a. als doel nog meer mensen in contact te brengen met hun innerlijk Licht en van daaruit te verbinden met het licht in al wat leeft op deze planeet.

Wat een liefde en hoop in deze donkere tijden op Aarde. Wat een prachtige dag! Deze bijzondere winterzonnewende op dezelfde dag dat de media ons overspoelden met angstig makende berichten over mutaties van het coronavirus .

Mensen dat virus gaat niet meer weg en er zullen waarschijnlijk nog vele virussen volgen. Dat is nu eenmaal de taak van virussen; dat aanvallen waar teveel van is in de natuur. Maar moeten we daar bang voor zijn of kan het ons iets goeds leren? Zo hebben veel mensen nu in plaats van druk gedoe, de tijd om ‘naar binnen te gaan’.

Het hippiefestival bij uitstek; Woodstock in 1969, was een eyeopener voor heel veel mensen in de wereld. “By the time we went to Woodstock we were half a million strong” schreef Joni Mitchell en zongen Crosby, Stills, Nash & Young. Nu zijn we met ‘many millions strong’ die een andere weg zien dan die van angst en beperkingen in ons dagelijks leven. “We are stardust, we are golden and we’ve got to get ourselves back to the garden,” zongen CSNY in het nummer Woodstock. Sinds gisteren zijn daar nog veel meer mensen naar op weg.

Aquarius is een luchtteken en oefent derhalve invloed uit op zaken als het denken. Ook naastenliefde en de ontwikkeling van bewustzijn zijn stevige watermaneigenschappen. Waterman is dan ook van invloed op ons collectief bewustzijn en wellicht ook de virtueel vormgegeven versie daarvan: het Internet. De oorspronkelijke betekenis van het woord virtueel is in dit verband veelzeggend: virtueel staat voor wezenlijk. Inmiddels is die betekenis in Nederlandse woordenboeken omgevormd tot o.a. “innerlijk of schijnbaar aanwezig.”

De constellatie van gisteren staat in het teken Waterman. Het is een kans om ons innerlijk licht te (her)ontdekken en ons weer verbonden te gaan voelen met al wat leeft op deze planeet. Dat lijkt me een prachtige kans voor noodzakelijke veranderingen.

Wat mooiers kunnen we ons nog wensen in deze kersttijd?

Ik wens u, ‘in klein comité’, heel mooie, vredige dagen!

De Sterren Van Het De Dierenriemteken Van Waterman Op De Kosmische Hemel  Vector Vector Illustratie - Illustratie bestaande uit fortuin, cosmo:  78969445

Aanraken

De laatste tijd had ik af en toe hoofdpijn. Niet gebruikelijk voor mij dus was ik gaan opletten waar dat aan kon liggen. Ik dacht het verband te hebben gevonden met dat ik nog wel eens in slaap val terwijl ik nog half rechtop in de opgeschudde kussens lig. Dat is niet goed voor je nek en kan zorgen voor een energieblokkade naar je hoofd, dus was ik stevig aan het oefenen met mijn boek weg leggen voor ik in slaap val 😉 of vrijwel plat liggend tv kijken (sleeptimer aan).

Maar juist toen een vriendin op bezoek kwam die ik niet vaak zie en me flink zat te verheugen op lekker lachen met elkaar, kwam de hoofdpijn in volle kracht opzetten. Een poos lukte me het te negeren, maar uiteindelijk moest ik het mijn vriendin wel melden, zo hevig had ik het nog niet gehad. Ze bood aan te masseren, maar aangezien dat iets is waar ze normaal geld mee verdient en ze kwam om het gewoon samen gezellig te hebben, sloeg ik haar lieve aanbod af. De hoofdpijn ging daarna af en aan.

Na de maaltijd stond ze ineens achter me. Oh wat een heerlijke lieve, geoefende, helende handen waarmee ze op eclectische wijze de blokkade ophief. Liefdevolle energie doorstroomde mijn hele lijf en het duurde niet lang of ik voelde de emotie opkomen. Die vastzittende schouders kwamen niet van een verkeerde houding bij het in slaap vallen, dit had een heel andere oorzaak. Ineens voelde ik me heel verdrietig. Een sterk gevoel van gemis maakte zich van mij meester. Ik keek het zo open mogelijk aan… Mijn lijf miste aangeraakt worden!

Dat was een schok!

Dit hele corona jaar zei ik tegen wie ook maar vroeg hoe het me ging steeds ongeveer hetzelfde; het gaat goed, in mijn leven is niet zoveel veranderd, alleen mijn reizen naar vrienden en andere bekenden buiten de stad zijn bijna stil komen te staan omdat gewoon elkaar vriendschappelijk bezoeken geen dringende noodzaak is om je in het OV te begeven. Maar mijn leven is ingrijpender veranderd dan ik beseft had. De vrienden en vriendinnen die per fiets of benenwagen bereikbaar zijn, houden tegenwoordig allemaal graag afstand. De een omdat ze in de zorg werkt, de ander omdat ze weet dat ze een slecht werkend immuunsysteem heeft, weer een ander omdat hij slechte longen heeft en menigeen omdat die zich in de risicogroep acht vanwege leeftijd, of een kwetsbaar iemand in eigen omgeving heeft enz.. De enkeling, mijn meest naaste familie vooral, die me nog een beetje omhelst doet dat half, enigszins schuin. Ik, die graag diepe hugs uitwissel, heb dat dit jaar vrijwel niet meer kunnen doen. Goed beschouwd is de enige waar ik nog een beetje diepgaand mee knuffel, mijn hond. Maar hoe liefdevol mijn relatie met mijn hond ook is en hoe dankbaar ik ook ben dat hij in mijn leven is, een hond is geen mens.

Je kunt nog zoveel compassie met elkaar hebben terwijl je afstand houdt, maar je lijf heeft ook een behoefte om aangeraakt te worden. Dat was een mooie les die ik van mijn vriendin leerde.

Maar ik denk nu vaak aan al die mensen die sedert corona niet meer worden aangeraakt. Dat gaat niet alleen over ‘huidhonger’. Ik moet er niet aan denken welke blokkades ontstaan door gebrek aan aanrakingen en hoe ziek sommige mensen daar van kunnen worden.

Aanrader van mijn vriendin: laat je af en toe professioneel masseren!

Bankplaatjes

De eerste plaatjes die ik op banken in buitengebieden zag, jaren geleden, vermeldden wie de bank geschonken had, doorgaans een bedrijf. Dat is al lang niet meer zo. Er verschijnen steeds meer bordjes op buitenbanken die melding maken dat de bank is ter nagedachtenis van… Maar het kan ook beknopter:

Wie is deze Tineke? Is ze dood? Of leeft ze nog en heeft ze zelf die bank geschonken? Zou het uitzicht vanaf de bank er mee te maken hebben dat de Tineke-bank juist hier staat?:

90 graden van deze bank heeft een ander bankje dit uitzicht over de ‘ijsbaan’ in Vlieland:

Maar het bordje gaat over een andere plek:

Waarschijnlijk het huis van Henk en Thea. Waar zou het staan of is het afgebroken en is het plaatje ter herinnering aan het huis? De plaatjes van Tineke en Henk en Thea geven je te denken en zittend op hun bankjes leiden ze je gedachten af van het mooie landschap. Van mij mag het daarom duidelijker. Bijvoorbeeld: In Utrecht staat langs de Krommerijn een tekst op een bankje ter nagedachtenis aan Dick Bruna die daar vaak zat. In het Zocherpark een bordje dat vertelt dat Leo Vroman daar voor het eerst kuste met zijn grote liefde, ook een Tineke. Maar haar achternaam staat er bij: Sanders.

Maar toch heeft het wel wat; zomaar alleen Tineke. Vlieland heeft zo’n 1100 inwoners, daar zullen niet zoveel Tineke’s bij zijn. Maar hoeveel vakantiegangers die Tineke heten zullen er langs dat bordje lopen? Die gaan vast lang op dat bankje zitten. Ik wil later ook een bankplaatje. Op mijn favoriete plekje. Maar dat ga ik hier niet vertellen, stel je voor dat iemand anders dan op het idee komt, het wordt steeds meer dringen met die plaatjes. 😉

China

Omdat ik in 2014 een reis naar en door Amerika had gepland, raadde mijn dochter me aan Facebook te nemen zodat we makkelijk contact konden houden. Ik had liever geen Facebook vanwege de manier waarop ze daar met je gegevens omgaan en daar word ik nog steeds niet blij van, maar ze had wel een goed punt. En dus werd ik eind 2013 lid van Facebook.
Terug uit Amerika besloot ik FB verder te gaan benutten en een van de eerste dingen die ik zag die veel vraagtekens bij me opriep, was een foto van een ISIS strijder op een pickuptruck met een tattoo op zijn arm van… US Army. De oude onderzoeksjournalist in mij was meteen klaar wakker. Het eerste wat ik deed was proberen te ontdekken of er met de foto geknoeid was, maar de fotoshop technieken zijn zo voortgeschreden dat ik daar niet achter kwam. Een etmaal later had ik eindelijk de bron van de foto gevonden; althans, de originele beelden. Die bleken afkomstig van een reportage gemaakt door Al Jazeera. De strijder had op die beelden geen tattoo.
Maar toen had ik nog steeds een belangrijke vraag over; wie had die foto bewerkt en wie had er voordeel bij om zo’n tattoo op de arm van een ISIS strijder te simuleren?
Eerlijk gezegd weet ik tot op de dag van vandaag het antwoord niet. En ik besef dat zulke openstaande vragen voer zijn voor complottheorieën.

Iets dergelijks is er aan de hand met het ontstaan van het Covid19 virus.
Is het nu echt afkomstig van dieren en die markt in Wuhan, of is het, al dan niet moedwillig, ontsnapt uit China’s grootste virus laboratorium dat in Wuhan is gevestigd?
Vermoedelijk komen we daar nooit achter. En hoewel het, vooral (geo) politiek gezien een belangrijke vraag is, kan het antwoord me in dit geval ook nog maar weinig schelen.
Virussen hebben in het ecosysteem op planeet Aarde één belangrijke functie: ze ontstaan daar waar een bepaalde levensvorm teveel expandeert met als doel weer te nivelleren. Het is duidelijk dat de diersoort mens teveel geëxpandeerd is, dit zoogdier drukt op aarde in hoog tempo andere levensvormen weg; dagelijks is er sprake van het uitsterven van dieren, planten en insecten. (ik schreef hier vaker over, ook recent)

Dat juist China steeds het eerste land is waar nieuwe virussen ontdekt worden, geeft wel te denken.
Zoals China nog veel meer te denken geeft.
Door Covid19 zijn we aan het leren dat we veel te afhankelijk geworden zijn van China. Het land heeft een slimme handelstactiek gehanteerd waar we met zijn allen wereldwijd ingetrapt lijken. Of het nu om fietsen of fietsonderdelen gaat of om kleding of volstrekt nutteloze versierselen in je tuin, het komt allemaal uit China.
Chinese bedrijven adverteren royaal op Facebook en andere social media. De Chinese kledingbedrijven hanteren klinkende Engelse namen, zoals Floryday, zodat je er vaak pas in het laatste stadium van bestellen achterkomt dat je er weken op moet gaan wachten omdat het bedrijf weliswaar in bijvoorbeeld Hamburg of Londen gevestigd lijkt, maar de spullen toch echt uit China moeten komen.
Ik wil niets meer uit China. Of het virus daar nu wel of niet vandaan komt, het land heeft duidelijk een agenda die niet uitgaat van dat we in deze wereld allemaal met elkaar verbonden zijn. Of misschien ook wel, maar dan moet het volgens het totalitaire denken van de Chinese leiders georganiseerd worden. Wie dat niet gelooft zou zich eens kunnen verdiepen in hoe China Tibet heeft overgenomen en wat voor vreselijke misdaden ze begaan hebben en wellicht nog begaan jegens de Tibetanen. Ik vind het een gotspe dat de internationale gemeenschap nooit het lef heeft betoond om China te veroordelen voor deze gruwelijke vorm van landjepik.
Door Covid19 is doorgedrongen dat China nu het machtigste land ter wereld is en verder lijkt te willen expanderen. Floryday en andere Chinese bedrijven hebben hun prijzen inmiddels drastisch verhoogd. Het wordt hoog tijd dat we onze afhankelijkheid van dit land beëindigen en ook in Europa weer meer zelf gaan maken dan mondkapjes.

Dansen op de vulkaan

Het wordt nooit meer zoals het was. Dat geldt eigenlijk al zolang we bestaan,
maar er komen nu wel erg veel veranderingen ineens op ons af door het coronavirus.
Het AD kopt vandaag: “Corona maakt comeback: bijna 1000 nieuwe gevallen in een week”

Een Belgische viroloog kwam gisteravond bij Op1 op laconieke wijze vertellen dat we er vermoedelijk niet aan ontkomen om in alle locaties waar een dak op zit, dus ook winkels enz. mondkapjes om te doen. Dus sla ze maar vast in.

Er zijn mensen die op dit soort berichten van de laatste dagen reageren met boosheid over de vele mensen die de regels die besmetting moeten voorkomen aan hun laars lappen.
Inderdaad zie je, op straat bijvoorbeeld, vooral jongeren niet meer denken aan de 1,5 meter. Er verschenen de afgelopen weken ook veel artikelen waarin jongeren als grootste groep slachtoffers van de hele virussituatie worden genoemd. Niet omdat ze er zo ziek van worden, maar omdat de regels hen beperken in hun culturele en sociale ontwikkeling.
Zoals de zoon van een vriendin, keihard gestudeerd en gewerkt daarnaast, eindelijk op zijn 18e vwo diploma, zijn leerbaan waar hij eind van de zomer mee begint is ook al maanden duidelijk. Een zoon om trots op te zijn dus. Wat moet je dan doen als ouder, zeggen ga maar lekker in het park zitten? Maar daar hoeft hij niet naar te luisteren, want hij is 18. Kun je verwachten van een jong volwassene die net geslaagd is en gespaard heeft door bij AH vakken te vullen, ook in deze Corona tijd, dat die een reisje naar Griekenland met twee vriendinnen aan zich voorbij laat gaan? Ik kan me voorstellen dat je het risico van besmet raken dan graag op de koop toe neemt.
Terugkomers kunnen op Schiphol meteen getest worden. Hopelijk doen de vakantievierders dat, want er schijnen inmiddels al z’n 40 vliegtuigen op Schiphol geland te zijn met mensen die besmet bleken.
Jongeren willen graag leven, grenzen verkennen, de wereld ontdekken.
Maar ook volwassenen willen graag gewoon leven.
Wat is dat ‘gewoon’ eigenlijk?
In dit land zijn we best een verwend volkje. We zijn (waren?) rijk genoeg om geregeld buiten de deur te eten, alleenstaanden, zelfs met een laag inkomen of uitkering konden naar de kroeg om hun bestaan als single te socialiseren, we hadden in ons kleine landje duizenden festivals per jaar, zoveel dat er bijna geen natuurgebied meer ongeschonden door het zomerse festivalcircus heen kwam, met het vliegtuig op vakantie kostte een habbekrats enz. enz..
Als je daar weer naar verlangt, ben je dan iemand die maling heeft aan het belang van anderen? Maar ook in andere landen zijn er mensen die niet aan het belang van anderen denken of leven alsof ze zelf nooit ziek kunnen worden. In arme landen is het denken aan anderen vaak niet eens mogelijk omdat ze nauwelijks hun eigen bestaan overeind kunnen houden.

Het RIVM meldt dat nu de meeste besmettingen bij jongeren plaatsvinden. Het is te hopen dat besmette jongeren zich aan de regels houden zodat ze geen ouderen besmetten, want dan is een tweede golf onvermijdelijk.
Het virus is niet weg, nog steeds is 90% van de mensen nooit besmet en zijn er berichten dat ons immuunsysteem alleen maar tijdelijke weerstand opbouwt tegen het virus (dat werpt opnieuw de vraag op of al die energie die in vaccins gestoken wordt niet beter in geneesmiddelen kan worden gestoken). Wereldwijd is het aantal doden al de 600.000 gepasseerd.
Het wordt nooit meer zoals het was. Dat is alleen nog niet bij iedereen doorgedrongen of mensen hebben juist daarom schijt aan regels en willen nog even feesten nu het nog kan.
Terug naar ‘gewoon’ is als dansen op de vulkaan.

Wat kunnen we doen?

Ons tuinderscomplex ligt in een buurt waar de bewoners niet hun eigen groenten verbouwen. Wij tuinders zijn in hun ogen maar een beetje vreemde snuiters.
Als er een keer een appeltje gestolen wordt, moeten we daar niet boos om worden maar gewoon een appeltje weggeven en een kwinkslag maken, vinden de buurtbewoners.
Daar zijn de meeste tuinders niet goed in. Ze worden angstig van de groepen jongeren die zich door de corona maatregelen ernstig begonnen te vervelen. Uiteindelijk maakte die buurtjeugd ons, de tuinders, ‘die anderen’, tot doelwit.
Zolang onze tuindersvereniging bestaat hebben we van tijd tot tijd last van buurtjeugd, maar het is nog nooit zo ernstig geëscaleerd als in deze tijd. We hebben als vereniging inmiddels duizenden euro’s schade aan vernielingen waarbij vooral onze hekken, sloten en heggen het doelwit zijn. Maar ook werd met een molotovcocktail een knotwilg in de fik gestoken, er zijn diefstallen en allerlei andere vormen van overlast en vernielingen en inmiddels ook aanhoudingen en arrestaties.
Kortom: het is flink geëscaleerd.
Het doet mij denken aan de zuidelijke grenzen van Europa en ik vraag me af hoe dat in godsnaam zal gaan als steeds meer mensen als klimaatvluchteling naar leefbaardere oorden willen.

Thomas van Luyn schreef een vermakelijke en nuchtere column over de nieuwe beeldenstorm die lijkt te zijn losgebarsten.
Relativerend schrijft hij: “Alle mensen hebben wat op hun kerfstok, zelfs de Gandhi’s en de Mandela’s. Dat hoort nu eenmaal bij ons menselijke ras.”
Is dat zo? vraag ik me af. Mensen leren van hun fouten, dat is waar, maar elk kind komt in de wereld zonder vooroordelen. Het zijn de opvoeders, ouders, omgeving, school, samenleving, die allerlei normen en waarden op het kind projecteren. Een kind is een al liefde, zaken als haat worden aangeleerd.

Mensen wanen zich allemaal God. En dat is niet zo gek, want we zijn allemaal onderdeel van het goddelijke leven, allemaal deel van hetzelfde ecosysteem; Moeder Aarde.
Maar we hebben geen goden nodig die ons eventjes vertellen wat we wel en niet moeten gaan doen en het laatste wat we nodig hebben is het versterken van het wij/zij denken dat door mensen als Trump juist wordt aangewakkerd.
Wat we nodig hebben is meer begrip voor elkaar, helen van aangeleerde haat enz., voelen hoe verbonden we met elkaar zijn.
We zijn niet de goden die de hele aarde moeten bestieren.
We zijn een diersoort die de aarde overheerst en al het leven op aarde bedreigt, inclusief onszelf.
Wat we nodig hebben is dat we elkaar helpen, steunen in onze heelwordingsprocessen. Zoveel mensen zijn gedurende hun leven verknipt geraakt, beschadigd, van zichzelf en de natuur vervreemd, hun pijn verhindert hen te kijken naar hoe de dingen echt zijn. Laten we elkaar accepteren zoals we zijn en helpen waarmee de ander geholpen wil worden.
Om weer in balans te komen met ons ecosysteem is die anderhalve meter samenleving helaas een stimulans van het wij/zij denken en het omgekeerde van wat we nodig hebben. Al zou je ook kunnen zeggen dat afstand houden een vorm is van voor elkaar zorgen.

Hans Benjamins van het gloednieuwe ‘sociaal intelligent collectief platform’ Wenoow zegt het zo:
“Mensen zijn gewend te denken in termen als ‘What’s in it for me?’. Maar het gaat erom: wat kan ik voor de ander betekenen?”
Het is even wennen aan Wenoow wellicht. Het vergt dat je openstaat voor de simpelheid ervan ;-).
Maar wie wil kan er zich nu gratis registreren en o.a. met mij al van gedachten wisselen over hoe we de samenleving tot een andere, mooiere, liefdevollere kunnen maken.