Van nature

Van nature ben ik lid van het Simplistisch Verbond.
Al jong had ik het inzicht dat als het splitsen van stofjes de bedoeling van de natuur was, die stofjes wel vrij in de natuur te vinden zouden zijn.

Over de evidente gevolgen van kernsplitsing wil ik het nu niet hebben, ook op minder zichtbare wijze blijkt keer op keer dat de mens de gevolgen van het uiteenrafelen van in de natuur voorkomende stoffen niet kan overzien.
De eerste keer dat het op zeer grote schaal pijnlijk duidelijk werd was met de freons. Stoffen die gebruikt werden als koelstoffen in onze koelkasten en als drijfgas in spuitbussen. Die stoffen zijn nu verboden maar zijn voor het grootste deel verantwoordelijk voor het aantasten van de ozonlaag.
De jongste ontdekking van een luchtvervuilende stof is Siloxaan. Of eigenlijk zijn dat meerdere stoffen. Van sommige siloxanen is bekend dat ze zeer slecht afbreekbaar zijn en zeer toxisch voor waterorganismen. Siloxanen worden in toenemende mate aangetroffen bij luchtmetingen, vooral in de ochtendspits. Naar wat dat precies betekent voor ons milieu is het voorlopig nog gissen…

We gaan maar door met splitsen.
Want zo zouden we goede medicijnen vinden.
Maar al die middelen van de farmaceutische industrie hebben bijwerkingen.
Ik heb nog nooit gehoord van bijwerkingen van natuurlijke geneesmiddelen zoals fytotherapie en homeopathie. Maar die worden weggezet als kwakzalverij. Elke vorm van holisme schijnt daar tegenwoordig onder te vallen.
Logisch want de hele chemische industrie verliest haar bestaansrecht als we het anders gaan bekijken.

Het grappige is dat in science fiction films geneeswijzen te zien zijn die uiterst holistisch zijn.
Er wordt niet meer gesneden, er zijn geen medicijnen meer nodig, maar je gaat onder een apparaat liggen dat meet wat er mis is en het met bepaalde frequenties herstelt.
In de oude Startrek films was al sprake van een eenvoudig handapparaatje waarmee de arts het lichaam scant voor diagnose.
Jongere films gaan nog een stapje verder, zoals Elysium uit 2013. Daar hebben de welgestelden een zogenaamd MedBay, die eruit ziet als een soort zonnebank die het lichaam scant op ziektes en ook meteen geneest.
Het lijkt heel futurisch, maar er zijn al diverse geneesmethoden die uitgaan van de trillingen in ons lichaam, zoals Mora-therapie. Het idee is dat alles in de materie een eigen trillingsgetal heeft, ook virussen en bacteriën. De trillingen worden gemeten met behulp van elektro acupunctuur en computers. Die laatste kunnen de trillingen ook omzetten in hun tegendeel, om je op die manier te helpen genezen.
Maar nog steeds worden ook deze methoden weggezet als kwakzalverij.
Uiteraard zou ik bijna zeggen.
Want de gezondheidszorg is een enorme industrie.
Die gaat niet uit van heel de mens.
De winstmaximalisatie van de farmaceutische industrie op van de natuur afgesplitste stofjes werkt bovendien als een splijtzwam in de samenleving.
Wie geld genoeg heeft kan elk medicijn kopen.
De vraag is zo langzamerhand of we dit soort medicijnen wel moeten willen…
Ondertussen gaat de zorgpremie alweer omhoog…

Advertenties

Stenen verleggen

De linden bloeien. In sommige straten komt hun zoete parfum je tegemoet waaien. Als de wind niet te hard waait tenminste, dat doet hij vandaag helaas wel.
In het park pluk ik lindebloesem. Minder dan andere jaren, want de bomen zijn vergeven van een kleverig goedje, vermoedelijk van een insect. Mijn handen plakken helemaal als ik een hoeveelheid ter grootte van een mok heb geplukt.
Dichtbij de bomen staat langs het pad een reclame bord van de Ex Bunker. De naam is exact wat het is maar van binnen is het al een paar jaar een kleine expositieruimte.
Met mijn plastic tasje met bloesem steek ik een grasveldje over en probeer me buiten de bunker op de hoogte te stellen van wie er exposeert. Een video gaat over bunkers en ik leg geen verband met de expositie. Onterecht zou blijken.
Achter de deuropening zit een lange jonge man.
“Ben jij de kunstenaar?” vraag ik, want meestal is dat bij deze maandelijkse exposities het geval.
Hij is een vrijwilliger die op de zaak past. Ik loop een metertje naar links en zie de lens van een projector. “Videokunst dus?” vraag ik retorisch. De blonde jongeman knikt. Ik sta op een vierkante meter grind en kijk de donkere ruimte in. Welke spannende sensatie gaat me nu weer hier bezorgd worden?
Na het grind komt een deurbreed en bijna vierkant stuk hout op de vloer waarop ik mijn voeten zet met het doel de expositieruimte in te lopen. Maar ik hoor steentjes vallen. Even denk ik dat het bij de expositie hoort, maar als ik twee keer heen en weer loop van de houten plank naar de grindbak besef ik dat het mijn schoenen zijn. De kleverige spullen van de bomen zijn kennelijk niet alleen op mijn handen maar ook onder mijn zolen terecht gekomen.
Zonder die vallende steentjes zou ik zo de donkere ruimte ingelopen zijn, maar pas nu krijg ik te horen dat dat niet de bedoeling is en dat ik het moet kunnen zien vanaf die bijna vierkante houten plank. Het is maar een kleine ruimte dus dat moet kunnen.
Als mijn ogen wennen aan het duister zie ik een glanzende vloer met allerlei kunstig gestapelde grote kiezels.
De video aan de rechter wand vertoont een man in een roeiboot waaraan twee touwen zijn gebonden waarmee hij een in het water staande bunker probeert vooruit te trekken.
De expo is van de hand van Jacob Oosting verneem ik en heeft als titel meegekregen: Verleg een steen.
Dankzij de plaaggeesten van de lindebomen heb ik heel wat stenen verlegd vandaag.

Huren

Deze zomer is het 33 jaar dat ik mijn woning huur. Aanvankelijk werd zo’n beetje alles wat aan en in mijn huis kapot ging door mijn verhuurder, een woningcorporatie, gerepareerd. Nu niet meer.
De verhuurder fuseerde jarenlang maar door. Vele malen veranderde de naam van mijn verhuurder. Het aanvankelijke huurcontract is nooit vervangen. Vroeger hield men de dingen graag simpel voor huurders.
Nu niet meer. Ik ben nu huurder van een huis van de grootste woningcoöperatie van het land. Die moest van allerlei rechtse kabinetten verhuurdersbelasting gaan betalen en heeft zo nog het e.e.a. aan grote financiële verplichtingen. De sociale woningcoöperaties moesten op die manier mee betalen aan de problemen veroorzaakt door het corrupte bankwezen.
Ondertussen gaan de huren omhoog. Ik betaal nu anderhalf x in euro’s wat ik 33 jaar geleden in guldens betaalde.
Het zogenaamde scheefwonen moest worden aangepakt vond de politiek, maar wat er vooral scheef gaat is dat sociale huurwoningen niet meer sociaal zijn. Voormalige sociale huurwoningen zijn de huursubsidiegrens ruim gepasseerd en om aan alle financiële verplichtingen te kunnen voldoen, moesten de coöperaties woningen gaan verkopen.

Er is nu een tekort gesignaleerd van sociale huurwoningen. Wat een verrassing!
Nog even en Nederland heeft een echt groot probleem met daklozen want steeds meer mensen kunnen hun woonlasten niet meer betalen.

Woningen worden in dit huurdersklimaat steeds meer uitgewoond.
Huurders hebben geen geld meer voor het opknappen van hun woning en met noodzakelijk onderhoud is ook veel mis.
Terwijl praktisch alles wat aan en in de woning zit of zat bij de oplevering werd gerepareerd na een kort telefoontje met de afdeling onderhoud van de verhuurder, kreeg ik op een gegeven moment de vraag of ik wel een ‘onderhoudsabonnement’ had.
Dat had ik niet, want ik betaal immers al huur? Maar uiteindelijk ben ik gezwicht voor deze verkapte huurverhoging omdat er steeds meer onder dat onderhoudscontract was gaan vallen.
Maar het was natuurlijk te voorspellen; nu valt er steeds minder onder dat onderhoudsabonnement en komen steeds meer reparaties voor eigen rekening.
Nog even en ik kan dat abonnement net zo goed weer opzeggen.

Als een uitgewoonde woning verkocht wordt, kan er ineens wel van alles opgeknapt en vervangen worden wat nu niet meer kan.
Verhuurders verkopen het liefst woningen die ouder zijn dan 25 jaar, zodat groot onderhoudskosten voor de koper zullen zijn.
Tot nu toe hebben woningcoöperaties rekening te houden met een quotum wat ze aan huizen mogen verkopen.
Vermoedelijk is het wachten op wanneer die regel wordt afgeschaft…

Er is een lichtpuntje: er komen door alle regels vanwege scheefwonen en dus in feite individuele huurprijzen, nu ook steeds meer regels waaraan voldaan moet worden voor een huurverhoging mag worden toegepast. Veel verhuurders geven nauwelijks voorlichting over die regels en eenvoudiger en doorzichtiger is het er allerminst op geworden. Maar even een tipje: mocht uw inkomen achteruitgaan of u chronisch ziek worden, neem dan contact op met uw verhuurder om huurverhogingen te voorkomen en eventuele huurverlaging te realiseren.

Chat met de NS

26-03-2018 12:19
Jonathan heeft zich bij het gesprek gevoegd.
 
Klant
12:21
Hoi. Afgelopen donderdag was ik in Hoorn. Ik ken die plaats niet en bleek aan de verkeerde kant van het station te zijn. Dus ik terug, weer door poortje (incheck) en aan de andere kant van het station er weer uit (uitcheck). Toch stond er bij mijn reisinfo een incheck zonder uitcheck. Hoe kan dat???
 
Jonathan
12:23
Goedemiddag! Dat is bijzonder. Is er ook teveel geld van de kaart afgehouden nu?
 
12:27
Je hebt al een paar minuten geen reactie gestuurd. Mocht ik binnen 2 minuten geen reactie hebben ontvangen, dan ben ik helaas genoodzaakt om de chat te sluiten.
 
Klant
12:29
sorry
 
12:29
Ja heb claim ingediend
 
12:30
Maar ik snap dus niet hoe het kan
 
Jonathan
12:30
Mogelijk was de uitcheck niet goed geregistreerd?
 
Klant
12:31
Ik wil dit niet graag vaker meemaken, kost allemaal veel tijd enz.. dus zou graag weten hoe ik zoiets voortaan kan voorkomen
 
12:31
Ja kennelijk was die niet goed geregistreerd.
 
12:31
Maar is dat dan een storing in het systeem?
 
Jonathan
12:32
Dat kan, het is lastig voor mij om te zeggen wat de oorzaak was.
 
Klant
12:33
tsja
 
12:33
kan tijd een rol spelen?
 
12:34
Ik was aan de centrumkant uitgestapt en het duurde misschien wel 10 minuten voor ik door had dat ik aan de verkeerde kant was en terug moest
 
12:36
ik zag iets van ‘al eerder uitgecheckt toen ik ‘terugging door het poortje.. wat er gemeld werd toen ik het station weer verliet aan de andere kant kon ik niet goed zien..
 
Jonathan
12:37
De tijd zou in dit geval geen factor zijn.
 
12:37
Mogelijk was er een storing.
 
Klant
12:38
die melding van ‘al eerder uitgecheckt”(of woorden van gelijke strekking) is normaal als je terug gaat?
 
Jonathan
12:40
Ja, klopt.
 
Klant
12:41
ok. Dan ga je daarna het station weer uit (duurde even want er kwam een trein en ik moest met de lift) .. wat zou dan de melding moeten zijn?
 
12:41
Want daar ging het kennelijk fout
 
Jonathan
12:42
Ik zou even kunnen in je reisgeschiedenis. Mogelijk word ik daar wat wijzer uit.
 
12:42
Zou je de volgende gegevens willen sturen: voorletters, achternaam, postcode, huisnummer, geboortedatum, OV-chipkaartnummer en e-mailadres?
 
Klant
12:44
(gegevens verstuurd)
 
Jonathan
12:48
Het komt waarschijnlijk omdat je aan de verkeerde kant van de poortjes had ingecheckt, dus eigen uitgecheckt, en daarna was direct €10,- afgehouden.
 
Klant
12:49
Je kan toch niet aan de verkeerde kant door een poortje? Er wordt toch aangegeven met rode kruisen en groene pijlen?
 
Jonathan
12:50
Wat ik zie is dat er een uitcheck was geregistreerd, en daardoor was direct €10,- afgehouden.
 
Klant
12:50
Voor alle duidelijkheid even deze vraag herhalen: Toen ik de tweede x het station verliet wat had toen de melding moeten zijn?
 
Jonathan
12:50
Ik ben echter niet bekend met het station daar, dus veel meer kan ik niet zeggen.
 
Klant
12:51
Ik chat juist met je omdat ik wil weten hoe het komt dat er een incheck was geregistreerd…
 
12:52
Maar de conclusie is dus kennelijk dat er storingen voorkomen?
 
Jonathan
12:53
Er was een uitcheck geregistreerd, zonder incheck waardoor er €10,- was afgehouden. Dat is alles wat ik kan zeggen op basis van de informatie die ik heb. De melding zou dan zijn: ‘Geen incheck geregistreerd’.
 
Klant
12:54
Apart hoor dus als je uitcheckt zonder incheck wordt er ook geld ingehouden?

Jonathan
12:55
Ja, klopt.
 
Klant
12:56
Dus samenvattend:
 
12:57
Ik ging terug en kreeg de melding dat er al een uitcheck geregistreerd was en ga een paar minuten later het station uit door een poortje en dan is de conclusie dat er een uitcheck was zonder incheck?
 
12:57
En dan staat er in mijn reisgeschiedenis dat ik een incheck heb zonder uitcheck….
 
Jonathan
12:59
Zo staat het waarschijnlijk inderdaad bij de reisgeschiedenis die je kan zien. In mijn systeem zie ik echter het transactiestype ‘Check-out’.

Klant
13:00
Ik geef het op. Ik concludeer dat er iets fout gaat en dat we niet goed weten wat , dat een storing niet is uitgesloten

Jonathan
13:01
Het is soms lastig te zeggen met dit soort gevallen. Mogelijk is een storing met de poortjes inderdaad.
 
Klant
13:01
Dat denk ik ook…
 
13:02
Ik vond het eerst onzin als mensen zich druk maken over dat basistarief van 10 of 20 euro en ook problemen hebben met die poortjes….
 
13:02
Maar heb nu zelf definitief een hekel aan de poortjes
 
13:03
Bedankt voor je pogen te helpen

Jonathan
13:05
Geen dank! Heb je nog andere vragen?
 
Klant
13:07
nee dank je

 

Ontspullen

Het bedrijf aan huis is gestopt.
Hoog tijd om de bedrijfsspullen op te ruimen. Op de boekhouding na dan, die word ik geacht tien jaar te bewaren.
Computers weg, bureaus weg en nog het e.e.a. aan spullen en heel veel papier, wat goed beschouwd best vreemd is voor een stichting die NoPapers heette…
Bij het opruimen vond ik ook een doos met zo’n 40 champagneglazen.. ooit gekocht toen we wat te vieren hadden met zijn allen. Ik ben van het consuminderen en duurzaamheid, dus niets wordt zomaar weggegooid, ook die champagneglazen niet. Maar bijna niemand wil ze. “Ik ben ook aan het ontspullen,” zei een vriendin die ik glazen aanbood.
Mooi woord, ontspullen.
Er bleek nog veel meer te ontspullen dan de bedrijfsresten. In de kamer die geheel door NoPapers gebruikt werd is ook een diepe trapkast waar nog veel spullen van mijn kinderen bewaard werden. Voornamelijk speelgoed waarvan ik dacht dat het ooit leuk zou zijn voor de kleinkinderen. Maar nu het eerste kleinkind er is vindt haar moeder het meeste speelgoed te ouderwets en wordt het vooral gebruikt als ik bij mij thuis oppasoma ben.
Hoog tijd dus ook voor mijn nazaten om hun spullen te komen uitzoeken. Het meeste kon ik naar weggeeftafels brengen waar het doorgaans binnen een dag verdween. Zo ouderwets bleek dat speelgoed dus ook weer niet.
Nu het zo gelopen is vraag ik me af waarom ik veel van dat spul zo lang bewaard heb.
Omdat ik de ruimte er voor had kennelijk.
En omdat het niet mijn spullen waren.
Dat wordt wel gewaardeerd, vooral door mijn zoon, maar er gaan niet bepaald veel spullen alsnog naar zijn huis.
Mijn kleindochtertje vindt alle spullen die hier blijven en bij deze fase van haar leven passen, wel een grote schatkist. We hebben er samen veel lol mee.
In die zin is een van mijn doelstellingen van het bewaren wel geslaagd.

Wat ik het meest geslaagd vind is de ruimte die het me oplevert.
Niet alleen in huis, maar vooral de ruimte in mezelf.
Hoe vaak had ik niet van vrienden gehoord over de ruimte die ontstaat als je het verleden opruimt. Je eigen verleden ontspullen dus.
Ik vond ook een doos met schriften en leerboeken uit mijn middelbare schooltijd. Geen idee meer waarom ik het nodig heb gevonden dat te bewaren. Een vriend zei: “Oh wat leuk dat je dat nog hebt! Daar moet je zuinig op zijn.” Het bleek dat hij bijna alles van school al tien jaar geleden had weggegooid. Omdat zijn schooltijd allesbehalve prettige herinneringen opriep. Hij dacht dat het bij mij anders was. Ja dat is wel zo, het was een mooie tijd, maar lees je dat terug in die schriften?
Ik heb vooral gezien hoe gigantisch veel ik in die 5 jaar geschreven heb. Er viel behalve uit de boeken kennelijk veel te leren via mondelinge overdracht in de klas. Bomvolle kladschriften en netschriften van bijna elk vak. Plaatjes ingeplakt bij o.a. biologie, geschiedenis, aardrijkskunde, Frans, zelfs bij meetkunde. Kom daar nog maar eens om in dit digitale tijdperk waar we als NoPapers al in 1988 van droomden.
Ik heb er een paar bewaard als curiosum. En alle schriften waar ik op jonge leeftijd verhalen in schreef. Dat was het meest verrassend, zoveel verhalen. Heel kloppend met wat ik van plan ben de rest van mijn leven te doen: veel schrijven. De cirkel is rond.
Iedereen heeft gelijk gehad: het ontspullen heeft er voor gezorgd dat het schrijven me nu nog makkelijker afgaat. Ik heb er eindelijk alle ruimte voor.

Haarelastiek

Steeds meer vrouwen en sinds de mode voorschrijft dat mannen ook staarten en knotjes dragen ook steeds meer mannen, hebben een haarelastiek in hun (jas) zak.
Hoe ik dat weet?
Door ongelijke stoepen.
Sedert ik een paar keer bijna of zelfs geheel struikelde over een uitstekende stoeptegel kijk ik meer naar de grond als ik door de stad loop. Ik loop ook langzamer. Misschien omdat ik ouder wordt, maar vooral als compensatie voor dat noodzakelijk naar de grond kijken. Want ik kijk liever om me heen dan naar de grond. Door langzamer te lopen kan ik allebei.
Die grond, niet in de laatste plaats de stoepen en goten, zijn eigenlijk best wel interessant. Want wat je daar allemaal ziet… Als je niet om je heen kijkt weet je door goed naar de stoep te kijken ook waar je bent. In de buurt van een bushalte bijvoorbeeld, want daar barst het van de snoeppapiertjes, lege chips zakken, sigarettenpeuken enz..  Ondanks dat er bij elke bushalte een gemeentelijke prullenbak staat. Als een prullenbak erg vol is weet je dat je in de buurt van een winkel bent, of een school. Je weet zeker dat je in de buurt van een school bent als de stoep geplaveid is met oude kauwgomvlekken. Veel troep in een hoek ligt betekent dat de wind er neerstrijkt of een aso daar altijd zijn of haar troep neergooit.
Boomspiegels verraden dat er a-sociale hondenbezitters in de buurt wonen die de poep niet opruimen, of dat katten het een aantrekkelijk stukje grond vinden om hun behoefte te doen, een straatbewoner met een verbouwing of schilderbeurt bezig is of weer eens te laat of veel te vroeg de vuilniszak heeft buiten gezet. Dat laatste zal niet zo lang meer plaatsvinden aangezien gemeenten het ophalen van vuilniszakken bezig zijn te vervangen door vuilcontainers waar je zelf je afval heen moet brengen.
Op de stoepen zie je de raarste en soms intiemste voorwerpen. Mijn lieve buurvrouw maakt er stillevens van, mooie foto’s die ze meestal op haar facebookpagina zet en wellicht nog eens gebruikt voor een tentoonstelling.
Verloren handschoenen, sjaals en kinderspeelgoed leg ik meestal op het dichtst bijzijnde raamkozijn of knoop ik aan een lantarenpaal in de hoop dat de eigenaar er nog een keer voor terug komt. Zelf ben ik al een paar keer op wandelingetjes met mijn kleindochtertje blij geweest met zulke attentheid van een medemens, waardoor ik het verloren speelgoed sneller terugvond.
Als het regent word ik minder attent. Dan loop ik ook harder en zie ik minder.
Soms raap ik iets op en neem dat mee.
Muntjes bijvoorbeeld en soms ook.. haarelastiek.
“He bah”, zei een vriend toen ik dat vertelde. Maar het is niet bah als je ze thuis even in een kommetje sop doet, dan kun je er daarna nog tijdenlang plezier van hebben.
“Ben ik nou een erge milieufreak?” vroeg ik aan een kennis waar ik even bij aan de deur was en ik liet haar een net opgeraapt zwart haarelastiek zien. Zij gaf toe dat ze zelf altijd twijfelt als ze een goed haarelastiek ziet liggen maar dat ze bezorgd was wat z’n ding in haar wasmachine kon uitrichten.
Gewoon even in een kopje met sop dus 😉 of onder de hete kraan.
En beter opletten als je iets uit je zak pakt.
Vooral met sleutels pakken valt een haarelastiek nog wel eens uit je zak weet ik uit eigen ervaring.
Goed beschouwd ruil ik ze om… 🙂
20180122_094249

Meten is weten

Als je een nieuwe (koel)kast of fornuis of ander meubelstuk wilt kopen, is het altijd wel handig om de plek op te meten waar die moet komen te staan. Je oog kan het wellicht wel schatten, maar je zal maar een centimetertje tekort komen.
Als je een recept gebruikt om iets lekkers te koken, ontkom je niet aan het gebruik van een weegschaal. Sommige recepten leunen zelfs zo nauw dat een gram (gist bijv.) teveel al zorgt voor een niet goed gelukt bakproduct.
Wie zelf iets gaat bouwen kan ook zijn meetlint en waterpas niet vergeten, want meten is weten. Niks mis mee, supernuttig zelfs.
Maar er is nog een andere manier van meten die me echt de neus uitkomt.

Heb je online een ticket gekocht voor een concert, krijg je na afloop een mailtje hoe het je bevallen is. En de service, en het gebouw? En was de toiletjuffrouw aardig? En hoe was je eigenlijk op de hoogte geraakt van dat concert?
Had je lekker gegeten met hulp van Iens en de AH spaarkaartactie? Wil je even een review schrijven a.u.b.. Hoe was de bediening, het voedsel, de aankleding?
Gisteren heb je die callcentermedewerker van je ziektekostenverzekeraar gesproken, Hoe vond je dat die je behandelde?
“Dit gesprek wordt opgenomen voor trainingsdoeleinden.”
“Blijft u na het gesprek even aan de lijn alstublieft dan kunnen we u een paar vragen stellen.”
“Wij danken u voor dit gesprek, maar we moeten u even attent maken op het bel me niet register.”
“Wilt u niet dat we uw nummer gebruiken, gaat u dan naar die website”, waarna je natuurlijk juist vaker gebeld wordt.
Hoe bevalt je vuilnisman? Je bakker? Je nieuwe schoenen? Is die jurk nog steeds heel en vind je het goed dat we de verkoopster minder gaan betalen?
Log je uit bij je bank wil die weten of er in je buurt meer of minder huizen te koop staan dan vorige maand. En of je denkt dat je dit jaar meer of minder of evenveel als vorig jaar gaat verdienen, of er meer of minder werklozen bij je in de buurt wonen.
Bel je de gemeente over lawaaioverlast na 22:00 uur bij de vuilcontainer voor je deur, moet je daarna een hele enquête invullen over de aard van de klacht.
“Nee meneer, uw vraag kunnen we we niet beantwoorden zonder dat u ons online formulier heeft ingevuld. Oh heeft u geen internet? Dan sturen we u een formulier toe.”
Bij de verloskundige word je gevraagd of je van plan bent nog meer kinderen te nemen en het zuigelingenbureau wil precies weten waarom je een vaccinatie weigert.

De lijst van meten en weten is eindeloos. Gelukkig kun je veel van die enquêtes nog weigeren. Maar het kost je wel steeds tijd en ergernis.
En het wordt steeds moeilijker om dingen te weigeren.
Acceptgiro’s krijg je alleen nog als je niet automatisch betaalt maar dat kost je wel euro’s meer per betaalperiode.

We willen geen chip in onze arm maar veel verschil zou die al niet meer maken, want met al die vragen, je online gedrag, je ov-chipkaart en natuurlijk je mobieltje kunnen allerlei instanties van alles over je te weten komen en nagaan waar je bent of was.
Als het aan de banken en overheden ligt, gaan we zo spoedig mogelijk over op niet meer contant kunnen betalen.
Er wordt gesproken over vaccinatieplicht nu steeds meer ouders weigeren om hun kind met allerlei twijfelachtige (hulp)stoffen te laten inenten.
Ons zelfbeschikkingsrecht staat op de tocht.