Meten is weten

Als je een nieuwe (koel)kast of fornuis of ander meubelstuk wilt kopen, is het altijd wel handig om de plek op te meten waar die moet komen te staan. Je oog kan het wellicht wel schatten, maar je zal maar een centimetertje tekort komen.
Als je een recept gebruikt om iets lekkers te koken, ontkom je niet aan het gebruik van een weegschaal. Sommige recepten leunen zelfs zo nauw dat een gram (gist bijv.) teveel al zorgt voor een niet goed gelukt bakproduct.
Wie zelf iets gaat bouwen kan ook zijn meetlint en waterpas niet vergeten, want meten is weten. Niks mis mee, supernuttig zelfs.
Maar er is nog een andere manier van meten die me echt de neus uitkomt.

Heb je online een ticket gekocht voor een concert, krijg je na afloop een mailtje hoe het je bevallen is. En de service, en het gebouw? En was de toiletjuffrouw aardig? En hoe was je eigenlijk op de hoogte geraakt van dat concert?
Had je lekker gegeten met hulp van Iens en de AH spaarkaartactie? Wil je even een review schrijven a.u.b.. Hoe was de bediening, het voedsel, de aankleding?
Gisteren heb je die callcentermedewerker van je ziektekostenverzekeraar gesproken, Hoe vond je dat die je behandelde?
“Dit gesprek wordt opgenomen voor trainingsdoeleinden.”
“Blijft u na het gesprek even aan de lijn alstublieft dan kunnen we u een paar vragen stellen.”
“Wij danken u voor dit gesprek, maar we moeten u even attent maken op het bel me niet register.”
“Wilt u niet dat we uw nummer gebruiken, gaat u dan naar die website”, waarna je natuurlijk juist vaker gebeld wordt.
Hoe bevalt je vuilnisman? Je bakker? Je nieuwe schoenen? Is die jurk nog steeds heel en vind je het goed dat we de verkoopster minder gaan betalen?
Log je uit bij je bank wil die weten of er in je buurt meer of minder huizen te koop staan dan vorige maand. En of je denkt dat je dit jaar meer of minder of evenveel als vorig jaar gaat verdienen, of er meer of minder werklozen bij je in de buurt wonen.
Bel je de gemeente over lawaaioverlast na 22:00 uur bij de vuilcontainer voor je deur, moet je daarna een hele enquête invullen over de aard van de klacht.
“Nee meneer, uw vraag kunnen we we niet beantwoorden zonder dat u ons online formulier heeft ingevuld. Oh heeft u geen internet? Dan sturen we u een formulier toe.”
Bij de verloskundige word je gevraagd of je van plan bent nog meer kinderen te nemen en het zuigelingenbureau wil precies weten waarom je een vaccinatie weigert.

De lijst van meten en weten is eindeloos. Gelukkig kun je veel van die enquêtes nog weigeren. Maar het kost je wel steeds tijd en ergernis.
En het wordt steeds moeilijker om dingen te weigeren.
Acceptgiro’s krijg je alleen nog als je niet automatisch betaalt maar dat kost je wel euro’s meer per betaalperiode.

We willen geen chip in onze arm maar veel verschil zou die al niet meer maken, want met al die vragen, je online gedrag, je ov-chipkaart en natuurlijk je mobieltje kunnen allerlei instanties van alles over je te weten komen en nagaan waar je bent of was.
Als het aan de banken en overheden ligt, gaan we zo spoedig mogelijk over op niet meer contant kunnen betalen.
Er wordt gesproken over vaccinatieplicht nu steeds meer ouders weigeren om hun kind met allerlei twijfelachtige (hulp)stoffen te laten inenten.
Ons zelfbeschikkingsrecht staat op de tocht.

Advertenties

Overbodige producten

Zag en hoorde vanmorgen bij WNL op zondag Sofie van de End vertellen over het nieuwe tv programma De Medicijnmannen en arbitraire middeltjes die op de markt zijn, zoals die voor de ‘persoonlijke hygiëne’ van de vrouw. Sofie zei wat ik al jaren denk: Voor het schoonhouden van je vagina volstaat water. Ik heb die middeltjes nooit vertrouwd, de fauna en flora van de vagina raakt er volgens mij van in de war of op zijn minst uit balans. Sofie heeft de moed gehad om die zeepjes en gels enz. uit te proberen op haar eigen vagina. Die werd daar niet blij van want droger. Dus waarom zou je het kopen?
Daar zorgen slimme marketing technieken voor. Sofie windt zich op over dat die zinloze producten op de markt worden gebracht. Maar vooral over dat de marketingtrucs voor vaginale producten zich richten op jonge vrouwen en in feite op de onzekerheid die jonge vrouwen vaak over hun lichaam hebben. De intieme producten suggereren dat er iets mis is met je vagina en de geur daarvan. Maar Sofie helpt je uit de droom dames: haar vagina rook minder lekker na de intieme wasbeurten dan daarvoor..

Naast mijn laptop ligt een brief van de woningcoöperatie waar ik mijn huis van huur. Of ik even mee wil werken aan een enquête van tig pagina’s. Even dacht ik nog dat het ook in mijn belang is als mijn verhuurder weet wat ik vind van allerlei zaken het wonen betreffende. Maar na het zien van en luisteren naar Sofie wist ik het weer: het lijkt of de enquête zal bijdragen aan het woongenot, maar vermoedelijk wordt de uitslag vooral gebruikt voor de zoveelste efficiency slag en het volgende telefoonsysteem waar ik eindeloos op keuzetoetsen moet klikken voor ik in een wachtrij gezet wordt… Of de gegevens komen van pas bij het kiezen welke sociale huurwoningen aan de beurt zijn om onttrokken te worden aan het sociale, dus goedkopere woningbestand en verkocht gaan worden.
Ergert u zich ook aan al die feedbackmails die je krijgt van winkels en producenten waar je online iets bij gekocht hebt? Je kunt niets meer kopen of online reserveren of na afloop komen de vragen hoe je het gevonden hebt. Wilt u a.u.b. even een paar vragen beantwoorden? Wilt u wellicht een review geven? Was het product/ concert/ diner naar uw zin? Wat vond u van de service/ geluidskwaliteit/ bediening? Enzovoort enzovoort.
Er lijkt niks mis mee, maar grote kans dat uw antwoorden en reviews vooral benut worden om de marketing nog preciezer te maken.
Facebook laat zien hoe het steeds preciezer weten van wat u leuk vindt en niet, in de praktijk voor u uitpakt; u ziet vrijwel alleen nog berichten van gelijkgestemden.
Ook nieuwsberichten en advertenties worden voor u gefilterd. Maar dit werkt ook andersom. Sofie gaf ook een paar voorbeelden over hoe er voor nieuwe producten waar niemand op zit te wachten, heel slim een markt gecreëerd wordt.

Er is bekend wat we eten, waar we iets kopen, waar we naartoe gaan enz.
Alles in ons leven wordt onderzocht, alles wat we doen wordt vastgelegd en via vragenlijstjes, feedbackmails en enquêtes wordt daar aan toegevoegd wat we er van vinden.
Ons koopgedrag wordt beinvloed door slim gebruik van grote hoeveelheden data, het inzetten van technieken van (massa)psychologie en marketing.
Het wordt tijd dat we geen enkel onderzoekslijstje meer invullen.

Verspakketten

Ben je gelukkig in je werk?
Voelt het elke dag dezelfde tijd en weg naar je werk gaan niet als een keurslijf?
Kun je met gemak rondkomen van je salaris?
Fijn voor jou!
Ben je misschien iemand die zijn stamppotje bij de stamppotspecialist haalt of je avondmaaltijd laat wokken of bezorgen? Haal jij je koffie in een kartonnen beker bij de een of andere koffiespecialist of heb je ’s ochtends tijd om je eigen koffie te zetten en wellicht zelfs in een thermoskan te doen?
Koop je een broodje bij de zaak op de hoek bij je werk of in de kantine, of stel je thuis een weloverwogen lunch in meeneemverpakking samen?
Jonge werkers van nu vinden het de normaalste zaak van de wereld om maaltijden door professionals te laten verzorgen. Daar minimaal 15 euro per dag aan uitgeven is normaal geworden als je werkt. Je hebt het immers druk zat met je geld verdienen met het werk dat je zo leuk vindt…
De jongste trend van verspakketten van speciaalbedrijven of van supermarkten waarmee je aan de hand van een bijgeleverd recept een ‘home cooked meal’ kan maken neemt een enorme vlucht, als een soort tegenwicht wellicht.
Als je zelf de inhoud van zo’n verspakket bij elkaar zou shoppen, zou het veel minder kosten, vooral als je de tijd zou hebben om naar markten te gaan of je inkopen kan baseren op aanbiedingen.
Maar de doordeweekse markten worden steeds kleiner, er lopen steeds minder mensen rond en die er lopen zijn meestal gepensioneerd, invalide of anderszins werkloos.
Op de dinsdagmarkt waar ik geregeld inkopen doe, is de uiterst goed gesorteerde groenten- en fruitspecialist vermoedelijk het volgende slachtoffer bij de marktinkrimping. Zijn uitgebreide assortiment vergt prijzen die boven het marktgemiddelde liggen. Hij kan niet stunten met (over)rijp fruit en de groenten van het seizoen. Hij heeft de normale prijs nodig om ook al die speciale groenten- en fruitsoorten die je vrijwel nergens anders kunt kopen te kunnen aanbieden.
Een andere marktkoopman komt sedert de kerst niet meer ‘tot het weer aardbeientijd is’, want hij kon in de marktrustige winterperiode niet meer op tegen de stuntprijzen van groenteman nummer drie. Dat diens spullen meestal binnen een paar dagen op moeten schijnt er niet toe te doen. Wie weinig geld heeft kookt elke dag zelf.
Maar de werkende gooit dat rijpe fruit al snel weg en als je te weinig tijd hebt om ook de meest knapperige verse groente te verwerken, ligt die er uiteindelijk slap bij. Tenzij je die gesneden en verpakte groenten uit de super koopt. Hoe krijgen ze het toch voor elkaar om zo’n slamix na een week nog als kakelvers in je koelkast te kunnen laten liggen? (welk stofje en bewerking zorgt daarvoor?) Mijn zelf gesneden sla is al na een dag niet meer om aan te zien…

Kortom: werkenden hebben tegenwoordig weinig tijd voor en/of zin in zelf koken. Steeds meer singles zeggen niet te kunnen koken en terwijl de keuken nog niet zo heel lang geleden het domein van de vrouw was, lijken steeds meer vrouwen met een relatie niet kunnen koken een blijk van emancipatie te vinden.
Ik ben nog van de generatie die een man die kon koken een teken van emancipatie vond en kan genieten van koken als zinvolle hobby.
Tijden veranderen en vrouwen die niet buitenshuis werken om voor de kinderen te zorgen worden steeds zeldzamer.
Ik, kind van de babyboomgeneratie die nu zorgt voor de vergrijzing van ons land, vraag me toch af:
Zijn al die harde werkers nou echt zo gelukkig met hun werk?
Of zijn het brave slaven van het systeem wat we met zijn allen door er aan mee te doen in stand houden?
Ga vooral stemmen 15 maart en heb daarmee een minuscuul beetje invloed op wie van de politieke elite aan de macht komt.
Maar misschien zou je ook eens na kunnen denken hoe je leven er uit zou zien als je minder hard zou werken, dan weliswaar minder geld zou verdienen, maar wel meer tijd zou hebben. Voor jezelf misschien. Of om een goede en voordelige zelf bereide maaltijd op tafel te zetten.
Bijvoorbeeld.

Oneerlijk schuim

We zijn massaal gehersenspoeld. Door reclamemedia o.a.. Over tal van al dan niet arbitraire zaken, maar ik wil me nu beperken tot het idee dat schoonmaken dient te gebeuren met middeltjes die schuimen. Een eigenaardig idee, dat zeker niet altijd zo geweest is en al helemaal niet voor baden. Cleopatra schijnt graag te hebben gebadderd met ezelinnenmelk en ook olie in je badwater is lang aangezien voor lekker luxe verwennerij. Tegenwoordig staan we vaker onder de douche dan dat we in bad liggen en de keur aan doucheproducten is inmiddels enorm.
Recent was er een reden om mij cadeautjes te geven en hadden de lieve gevers kennelijk collectief besloten dat het tijd werd dat ik de verzorgingsproducten anno 2016 tot me kon nemen en diverse keuzes gemaakt uit het gigantische aanbod. Producten die op tv worden aangeprezen omdat ze onder de douche zo ‘rijkelijk schuimen’ en je huid heel zacht maken.
Dat schuim wordt meestal veroorzaakt door Sodium Laureth Sulfate, kortweg SLS. (Nederlandse naam Natriumlaurylethersulfaat of NLES) Dat stofje is super goedkoop voor de industrie en schuimt extreem. Iets duurder is een van kokos gemaakte variant die vaak in ‘natuurlijke’ producten gebruikt wordt.
De stofjes hebben gemeen dat ze niet alleen schuimen, maar ook vet oplossen. Dus ook huidvet en ook je haar kan er van uitdrogen.
Dus voegt de industrie er weer stofjes aan toe die je huid dienen te ‘hydrateren’. Niks aan de hand dus?
Wel. Je wordt bedonderd en zo aangezet tot meer en duurdere producten kopen EN het is slecht voor je lichaam en het milieu. Want die ‘verzorgende’ producten spoel je grotendeels door het douche- of gootsteenputje. De beschermende laag van je huid wordt aangetast met alle risico’s van dien.
De ontvettende schuimmakers zitten in alle verzorgingsproducten die ‘moeten’ schuimen, van shampoo tot tandpasta. De SLS in tandpasta kan aften in je mond veroorzaken. Om maar eens wat te noemen. Omdat ik vaak mijn handen moet wassen werd de huid van mijn handen zo beschadigd door de stofjes in goedkope stukjes zeep of in de pompjes met handzeep, creamy of niet, dat ik nog steeds meerdere keren per dag handcrème op moet smeren. Kassa!
Wat was er mis met een eenvoudig stukje zeep en af en toe jezelf en je huid verwennen met een lekkere bodylotion o.i.d.?
Dat eenvoudige stukje zeep zonder die synthetische schuimmiddelen is moeilijk te krijgen en inmiddels vanwege de zeldzaamheid en omdat het vaak handwerk is, zeer duur geworden.

Ik heb ze geprobeerd die foams en gels voor onder de douche van gerenommeerde merken. Ze laten steevast een raar filmpje op mijn huid na dat zich slechts met moeite laat afwassen. Dat filmpje moet kennelijk er voor zorgen dat mijn huid zacht aanvoelt, maar je voelt dat filmpje dus, niet mijn huid…

Waar is de babyshampoo gebleven die niet prikte in de oogjes omdat het niet schuimde en waar mijn haar niet van uitdroogde??

Ik hoor u al denken: maar er zijn zoveel van die stofjes in schoonmaakmiddelen, in voedsel, in kleding en noem maar op. U kunt zich daar toch niet allemaal mee bezig gaan houden?
Maar als u tot hier gekomen bent met lezen, weet u alweer wat meer. Als het u allemaal teveel is geworden bevindt u zich in groot gezelschap. Dan is er in ieder geval éen simpel hulpmiddeltje: koop niets waarop namen van ingrediënten vermeld staan die u nauwelijks kunt uitspreken, laat staan van begrijpt wat het is.
Als we ophouden met oneerlijke producten kopen, moet de industrie wel met eerlijke producten gaan komen.

 

 

In 2012 schreef ik al dit artikel over SLS

VOC mentaliteit

In 2001 boekte ik snel en simpel een treinreis naar Valence. Het was even kiezen of ik een overstap wilde in Parijs of alleen in Brussel en het tijdstip van vertrek en klaar was ik.
Nu wil ik diezelfde reis weer maken en ben ik al uren kwijt aan puzzelen welke trein ik dan moet nemen. I.p.v. éen tarief blijk ik te kunnen kiezen voor tarieven tussen 70 en 250 euro. Nee, dit gaat niet over eerste- of tweedeklasreizen. Maar waar gaat het dan wel over? Waarom duurt de duurste reis langer en kost dat 4x overstappen en de goedkoopste maar 2x overstappen?
Overstappen in Parijs wil ik weer niet want dan moet ik in Parijs met de metro van het ene treinstation dwars door Parijs naar het andere.
De goedkoopste ticket vervoert me per TGV, een veel duurdere komt niet verder dan een deel van de reis het comfort van de Thalys. Al zoekende snap ik er steeds minder van behalve dat tijdstippen en prijzen een of ander voor mij onduidelijk verband hebben. En beenruimte kost geld kennelijk.
I.p.v. dat ik eenvoudig een tijdstip kan kiezen moet ik nu als ik prijsbewust bezig wil zijn bij elk tijdstip kijken naar welk tarief er dan gerekend wordt.
Leve de marktwerking in het Openbaar Vervoer.

Ik begin begrip te krijgen voor het pleidooi van Balkenende destijds voor meer ‘VOC mentaliteit’. De marktwerking in allerlei sectoren zorgt ervoor dat we allemaal kleine kooplieden moeten worden.
Behalve natuurlijk de hoge heren zelf. Die hebben een officemanager en/of personal assistent om al dit soort ‘trivialiteiten’ te laten uitzoeken en regelen.
De kleine man heeft het echter nog drukker gekregen. Niet alleen betekent flexwerken dat de werkuren zijn toegenomen terwijl de beloning lager is, maar ook moeten we als we geen dief willen zijn van onze gekrompen portemonnee shoppen voor zorg en weet ik veel wat meer.
Keuzevrijheid lijkt leuk, maar het kost ook tijd. Een vriend citeert vaak een vrouw die hij in de supermarkt hoorde verzuchten: “Ik word gek van al die soorten brood! Welke moet ik nou nemen?!”
Internet maakt kiezen en shoppen makkelijker. Maar zonder internet zou die hele marktgerichte economie instorten, want dan zou je nog meer tijd kwijt zijn aan je inkopen en die tijd heb je niet als hardwerkende burger.
Misschien heeft de marktwerking in alle sectoren van onze samenleving zo bezien zelf ervoor gezorgd dat de koopkracht is afgenomen.

Ten tijde van de VOC persten we derde wereld landen uit. Nu buiten bedrijven overal in de wereld mensen uit. Marktgericht denken en werken helpt ze daarbij. Als mijn redenering klopt, zien we nu de eerste tekenen van hoe dat zich tegen hen gaat keren…

Kledingberg

Heeft u, nu het weer definitief is omgeslagen, ook ergens zo’n kledingberg om op te ruimen? Ik eerlijk gezegd wel. Dat komt zo:

Zo´n dertig jaar geleden betrok ik voor het eerst een eengezinshuis. Deze geheel nieuwe woning was gebouwd in de periferie van de binnenstad op de plaats waar oude arbeiderswoninkjes gesloopt waren. Op de wit gesauste muren zag ik aan het eind van de zomer prachtige kleine vlindertjes neerstrijken. Eenmaal op de muur werden het bijna onzichtbare, fragiele, licht strogele streepjes.
Het is de laatste keer geweest dat ik me als boeddhist heb weerhouden van het vernietigen van insecten in mijn huis.
Want het bleken de mannetjes van de vrouwtjes die hun intrek hadden genomen in mijn kledingkasten. Motten! Niet de vliegende mannetjes, maar de kruipende vrouwtjes bleken rampzalig te kunnen huis houden. Ik kwam er pas achter toen ik in de winter behoefte kreeg aan wollen kleding. Alles wat ik in de loop der jaren gebreid had, viel bij het tevoorschijn halen uit elkaar. Mijn prachtige lange schaatstrui van hand gesponnen wol van alle tinten schaapsvacht, mijn met dikke houten pennen gebreide lange jas en tal van andere prachtige originele kledingstukken waren niet meer en ook het Perzisch tapijt bleek bij nadere bestudering te moeten weggegooid.
Dagenlang ben ik bezig geweest met de grote schoonmaak in het hele huis en alle kasten.
Jarenlang bleef ik op alert op strogele fragiele streepjes op mijn muren en ben ik diverse keren per jaar angstvallig al mijn kasten leeg gaan halen en alle kledingstukken een voor een gaan controleren.
Toeval of niet?: na het vertrek van de kledingzaak van het Leger des Heils en nog een andere tweedehands kledingzaak in de straat om de hoek, heb ik geen motten meer gezien.
Mijn kasten had ik na dat rampzalige eerste jaar in het huis waar ik sedertdien nog steeds woon, voorzien van mottenballen.
Met een inloopkast lijkt bescherming tegen de vraatzuchtige kleine diertjes me nog moeilijker. Mottenballen zijn al lang niet meer in de mode. Er zijn tal van producten met chemicaliën op de markt, maar dat lijkt me bepaald niet gezond voor je luchtwegen en meer. Verpakkingen van toiletzeep tussen je kleding leggen is heel effectief, maar sedert we in Nederland massaal zijn overgestapt op douche gels is dat waarschijnlijk geen optie meer. Zeep is zo uit de mode dat toen ik deze zomer in een winkel informeerde naar toiletzeep ze dachten ik een flesje vloeibare handzeep met pompje bedoelde, want die zetten steeds meer mensen op hun toilet i.p.v. het stukje zeep neerleggen. Wel zo hygiënisch…
Kleine stoffen zakjes met gedroogde kruiden vormen een leuk alternatief. Vroeger maakten huisvrouwen die zelf en lavendel blijft een grote favoriet voor dit soort geurzakjes. Niet alleen omdat je kleding er naar gaat ruiken, maar ook omdat motten een hekel hebben aan deze geur.
De sterke geuren van sommige wasverzachters schijnen soms ook te werken tegen motten e.d., maar als baby’s vaak niet tegen die wasverzachters kunnen, zijn ze dan wel goed voor de huid van volwassenen?
Voor wie er van houdt: wierook helpt ook goed. Vooral sandelwood staat bekend om zijn insecten werende werking. Je hoeft de wierook niet te branden, tussen je kleding leggen volstaat.

Door mijn ervaring met motten durf ik niets meer wat gedragen is, in de kast te hangen. Immers, de beestjes zijn dol op huidvetten, zowel van schapen als van jou. Maar om nou alles na éen keer dragen te wassen is ook zo overdreven. Dus heb ik ergens in mijn slaapkamer een stoel waar ik kleding overheen kan hangen. Bij de wisseling van seizoenen wordt het een kledingberg. De afgelopen weken heb ik alle truitjes zonder en met korte mouwtjes vuil gedragen. Vandaag gaat de laatste in de was. En dan de rest van de berg. Het is tevens het moment om mijn kasten weer te controleren en op te ruimen.
Dat zorgt weer voor een andere kledingberg. Die gaat in de zak voor een of ander goed doel naar een gigantisch sorteercentrum voor tweedehands kleding. Hopelijk huizen daar geen motten…

Gemakzucht

Een vriend kwam me zijn gloednieuwe tablet showen. Hij had er een gekocht omdat hij allerlei activiteiten op zijn smartphone toch te priegelig werken vond…
“Wat is het wachtwoord van je Wifi ook weer?” vroeg hij. Ik gaf het hem maar tot zijn verbazing bleek hij al verbinding te hebben met mijn Wifi. Sterker nog, op zijn tablet bleken alle Wifi aansluitingen van zijn relaties te staan, inclusief wachtwoorden. Hij was blij verrast. En dat werd hij al urenlang begreep ik. Zijn tablet heeft net als zijn smartphone een besturingssysteem van Android. Zodra hij zijn e-mail en wachtwoord dat hij ook op zijn smartphone gebruikt bij de installatie van zijn tablet account had ingegeven, werd er van alles op zijn tablet gezet wat hij ook op z’n telefoon had. Zijn hele adresboek bijvoorbeeld. Deed Android dat of kwam het doordat zijn smartphone en tablet van dezelfde fabrikant zijn?
“Had je je gegevens in de Cloud opgeslagen?” vroeg ik. “Cloud? Nee niet dat ik weet,” zei hij.
“Maar dat is vreselijk!” riep ik uit. “Hoezo?” vroeg mijn vriend verbaasd, “je privacy is toch al lang aan gort. Ik vind het wel makkelijk.”
Lekker makkelijk, ja, dat is nou precies waar fabrikanten op inspelen..

Toegegeven, ik vond het een leuk apparaat, of zoals dat tegenwoordig heet ‘device’ en ik kreeg allengs meer begrip voor het gebruikersgemak van zo’n tablet. Misschien moest ik er ook maar een kopen i.p.v. de kleine laptop die ik van plan was ergens dit jaar aan te schaffen. We spraken af de volgende middag samen naar zijn leverancier te gaan.
De volgende ochtend belde mijn dochter. “Ma, ik heb een nieuwe laptop aangeschaft. Ik denk dat het ook iets voor jou is. Hij kan alles wat jij wilt dat zo’n ding moet kunnen en hij kost nog niet eens 300 euro.” “Dat is maar 80 euro meer dan de tablet die ik vanmiddag aan wilde schaffen”. “Oh niet doen, een tablet is gewoon een telefoon waarmee je niet kunt bellen! Kom even bij mij kijken, dan snap je waarom ik zo enthousiast over dit kleine laptopje ben”. Inderdaad, ik snapte dat, had me inmiddels weer de voordelen gerealiseerd zoals grote opslag ruimte (1 Terrabyte!) en heb hem aangeschaft.
Het is een leuk netbookje, weegt minder dan een kilo, scherm van 11 inch en alles wat ik wil kan er mee. Althans.. als ik eerst allerlei problemen heb opgelost.

Het begint al bij de installatie. Ook Windows8 punt zoveel wil dat ik een account opgeef met email en wachtwoord daarvan. Maar ik mag het ook nu overslaan, zegt de software. Doen! denk ik. Nou niet dus, ik kom steeds terug bij hetzelfde beginschermpje dat vraagt om mijn mailadres. Ik mag mijn favoriete mailadres kiezen, maakt niet uit welke, zegt Microsoft. Mooi niet dus, ik blijk een e-mailadres bij outlook of hotmail te moeten opgeven. In godesnaam dan maar die van hotmail.. ben nog even bezig ook met eentje kiezen die ik wil, mijn naam bestaat al. Vermoedelijk van nog een keer zo’n soort situatie met een laptop… Zo lijkt hotmail groter dan het is. Gebruiken ga ik dat adres nooit. Hoewel.. misschien staat er op mijn nieuwe hotmail account wel een mailtje van Microsoft dat me uitlegt hoe ik met Windows8 om kan gaan.
Dat zou welkom zijn, want hemeltje lief, wat ingewikkeld is dat allemaal t.o.v. Windows7 dat ik als laatste gewend was. En natuurlijk krijg ik al snel de vraag of ik wil reserveren voor Windows10 dat 29 juli beschikbaar komt voor pc’s en tablets.
Omdat ik het netbookje ruim voor mijn volgende reis heb aangevraagd, overweeg ik om het gebruik pas met Windows10 te beginnen, want waarom zou ik me voor die korte tijd op Windows 8 leren storten? Of eigenlijk, uitzoeken hoe ik al die commerciële bullshit er van af krijg. Het eerste wat ik zie als Windows is gestart, is reclame voor zonnebrandolie! Als ik me door allerlei andere humbug heb heen geploegd en Internet Explorer heb gestart, weigert dat programma me naar Google te brengen en schijn ik vast te zitten aan Microsofts eigen zoekmachine, Bing. Het scherm van IE staat ondertussen vol met reclame voor filmsites, muzieksites en god mag weten wat nog meer allemaal.

Vermoedelijk zullen, als ik een keer op een andere device met Windows dat hotmail adres en wachtwoord intyp, allerlei gegevens die ik op dit netbookje heb staan ook ongevraagd worden overgezet, net als op de tablet met Android van mijn vriend.
Nee ik wacht niet op Windows10. Ik ga zo snel mogelijk alle programma’s downloaden van Open Source community’s. Om te beginnen Mozilla Firefox.
Niet te geloven.. die is nu inmiddels al een uur bezig om de download voor elkaar te krijgen. Acer en Microsoft hebben vermoedelijk heel wat beren op de weg gecreëerd… Dan wordt de download ineens onderbroken, dan popt Windows ineens weer op, dan weigert de touchpad dienst waardoor ik iets niet kan invullen, dan doet touchscreen het ook niet en lijkt het alsof ik hang… Maar ik laat me niet kisten! door die gegevens jattende, grote commerciële marktmanipuleerders. Na FireFox ga ik Thunderbird installeren voor mijn mail en Open Office voor tekstverwerken..
Daarna ff niks meer.. De rest zie ik later nog wel eens. Ik leef niet in dienst van devices, die devices waren bedoeld om mijn leven gemakkelijker te maken toch? Maar gemakzuchtig maken ze me niet! Never nooit niet!