Volk en elite

Dat Johnson en Trump elkaar vinden in handelsbetrekkingen hoeft toch niemand te verbazen?
Net zo min als toen er grappen gemaakt werden over de overeenkomst van die twee over hun haardracht.
Wat veel verbazender is dat de EU zich in het hele Brexit verhaal ontpopte als een soort gevangenis.
Na 47 jaar mag de UK niet zomaar weg.
De 27 overblijvende lidstaten zouden nu zelfs met elkaar het gemis aan inkomsten uit de UK moeten compenseren.
Waarom in vredesnaam? We moeten allemaal de tering naar de nering zetten toch?
Wat me heel erg is opgevallen in het hele Brexit gedoe is de houding van de EU die varieerde van ongeloof tot een soort verontwaardiging .
Dat juist de Engelse klassenmaatschappij een goede voedingsbodem was voor Brexit, begint nu eindelijk in allerlei politieke commentaren door te dringen. Juist die klassenmaatschappij maakte de Engelsen gevoelig voor de scheiding tussen elite en volk die elders in Europa ook steeds duidelijker gevoeld wordt.
In Nederland is de elite er tijdens de diverse kabinetten Rutte in geslaagd om zo ongeveer alles wat er voor en door het volk was opgetuigd af te breken; onderwijs, zorg, sociale woningbouw en nog zoveel meer. Van democratie is vrijwel geen sprake meer. Ook de toenemende protesten worden met veel gemanipuleer gepoogd te smoren.
Maar juist in Engeland, waar de klassenverschillen nog steeds bestaan, wordt democratie als groot goed gevoeld. De uitslag van het referendum is gerespecteerd. Terwijl allerlei EU leiders dachten dat er een nieuw referendum zou komen, hebben de Engelsen daar zelf geen echte noodzaak toe gevoeld. Peilingen geven tot op de dag van vandaag aan dat de verhoudingen tussen voor- en tegenstanders van Brexit vrijwel hetzelfde zijn gebleven, ondanks het ruim drieënhalf jaar voort etterende gekrakeel over hoe de Brexit gerealiseerd moest worden.
Ik voel enige bewondering voor de Britten.
Ze hebben de democratie in ere gehouden. Terwijl in andere Europese landen met uitslagen van referenda is gesjoemeld. In Nederland is het referendum zelfs afgeschaft omdat de elite de uitslagen ervan te onwelgevallig vond.
Het heeft de kloof tussen volk en elite alleen maar vergroot.
Nog steeds blijven Europese leiders en politieke commentatoren speculeren over dat de Engelsen het door de Brexit heel moeilijk gaan krijgen.
Waarom eigenlijk? Het lijkt verdacht veel op dat het wel verkeerd moet gaan omdat de EU bang is dat de UK een voorbeeld kan worden voor meer landen.

Toen met de bankencrisis IJsland een totaal andere koers koos door geen staatsoplossingen voor de banken te bedenken, klonk er ook overal ach en wee. Maar de IJslandse economie is nu een van de gezondste ter wereld.
Europa zou nog wel eens flink op haar neus kunnen kijken als blijkt dat de UK het best gaat rooien zonder de geld verslindende EU.
Het denken in het groot zou meer respect kunnen betonen voor de eigenheden van het kleinere.

Zo wordt er wereldwijd ook gespeculeerd dat het voor de toekomst noodzakelijk is dat we aan grootschalige organisatie van voeding bezig blijven.
Maar de lekkerste en verste groenten komen bij telers uit de buurt vandaan. Geen lange ketens meer, geen duur milieuvervuilend vervoer meer, geen chemische stofjes en andere hulpmiddelen meer nodig om de houdbaarheid van het voedsel te vergroten.
Kleinschaligheid blijkt duurzamer dan grootschaligheid.