Medeschepselijkheid

Als ik het zoals in mijn vorige column heb over ‘Mensen Sporen niet’, wat ben ik dan eigenlijk aan het doen? Ben ik aan t oordelen? Waar haal ik het lef vandaan om te oordelen over anderen. Wie denk ik wel niet dat ik ben om dat te doen? Terecht reageert Loes Flendrie op die column dat het ook nog wel eens heel anders zou kunnen liggen dan ik denk.

Zulke columns, komen net als die daarvoor over ‘Verdeel en heers’ voort uit wanhoop. Wanhoop die het Utrechtse bandje de Megafoons al uitschreeuwde eind zeventiger jaren: “De wereld is een puinhoop, het is de vraag of dat goed afloopt”.  Wanhoop die voortkomt uit mijn grote Liefde voor de wereld en alles wat daarop leeft.  Wanhoop die soms leidt tot boosheid die eigenlijk weer het verdriet camoufleert.  Het zijn allemaal poginkjes om mensen aan het denken te zetten, wakker te maken.

In ‘De verwondering’  vertelt Hans Bouma over zijn gene toen hij zich in de zeventiger jaren door o.a. het rapport van de Club van Rome realiseerde dat hij de natuur tot dan toe gezien had als een soort decor. Ook Hans Bouma probeert met woorden en acties, zoals binnenkort weer een vredesdienst voor dieren, mensen wakker te maken. Vanmorgen kijkend  naar die uitzending van vandaag en luisterend naar de prachtige verwoordingen die Bouma aan zijn betrokkenheid geeft, realiseer ik me weer eens het dilemma waar ik me dagelijks voor geplaatst zie.  Reageer ik met boosheid of met Liefde? Reageer ik met wanhoop of met begrip? Reageer ik of haal ik in compassie mijn schouders op? Zeg ik wat of laat ik het?

Recent ging het tijdens een etentje over warmtepompen. Het blijkt dat om de aardwarmte te kunnen gebruiken er soms honderden meters in de grond geboord wordt om de leidingen aan te leggen. Het wordt gepresenteerd als een milieuvriendelijke manier van verwarmen.  Intuïtief wist ik, dat is ook niet goed. Hans Bouma gaf me vanmorgen het argument daarvoor toen hij vertelde over hoe bomen onder de grond met elkaar communiceren.  Bomen zijn geworteld in de aarde, de mens leeft daarop. Als de mens rekening wil houden met zijn medeschepselen, zou het wellicht een goed idee zijn om ons aan die verdeling te houden. 

Maar hoe krijgen we onze medemensen nu zo ver dat ze zich weer deel van de schepping gaan voelen en van daaruit hun verantwoordelijkheid als kroningen van de schepping weer in Liefde gaan dragen voor al onze medeschepselen?  Ook dit was weer een poginkje daartoe.

 

 

 

 

Advertenties

Metta

Begrijpen wat spirituele leraren zeggen is niet altijd eenvoudig. Er ontstaan makkelijk misverstanden over ‘alles nemen zoals het is’, ‘loslaten’, ‘niet-doen is ook een keuze’ enz. Maar wie niets doet, zal ook niet(s helpen) veranderen.

De metta bhavana is een eeuwenoude meditatievorm die verloopt volgens diverse stadia en die je helpt je zelf te ontwikkelen, alsmede je relatie met anderen en de wereld.  Ik geef hem bij deze graag door.

Metta betekent zoiets als liefdevolle warmte, hartsenergie, compassie

In het eerste stadium bouw je liefde op voor je zelf.
In het tweede stadium stuur je de ‘metta’ naar een goede vriend of vriendin.
In het derde stadium stuur je de ‘metta’ naar een kennis.
In het vierde stadium naar iemand waar je moeite mee hebt of die dat met jou heeft.
In het vijfde stadium naar de mensen/ruimte om je heen, de straat, wijk, de stad waar je in bent of nog verder.

Het is aan te bevelen om voor je begint met de meditatie eerst een poosje stil te zitten waarbij je je concentreert op je ademhaling en je gedachten tot rust laat komen en daarna voor de totale metta bhavana meditatie van 5 fasen minimaal 10 minuten uit te trekken.

Misschien ontwikkel je wel genoeg metta om de hele aarde lief te hebben…