Shoppen

Op de markt scoor ik een leuke voorjaarsbroek en een vest voor volgende winter voor samen 9 euro. Kennelijk staat die marktkoopman ook op de Utrechtse Bazaar want daar is het plastic tasje van, waar hij het textiel voor me in verpakt.
Je kunt er
‘gezellig shoppen’ lees ik de koeienletters die erbij staan.
Meteen is mijn blijdschap over de gescoorde kleding behoorlijk bekoeld. Ik hou helemaal niet van shoppen!
Ik heb een of twee keer met mijn Griekse vriendin kleding geshopt, waarvan ik het zachtgele katoenen jasje dat ik samen met een bijpassende broek kocht nog steeds kan dragen ondanks maatveranderingen. Met een eveneens overleden andere vriendin ben ik een paar keer ‘gezellig de stad in geweest’, waarbij het er voor haar vooral om ging om relaxed rond te snuffelen bij exotische stalletjes en winkeltjes. Ik heb er nog steeds een klein houten doosje van fijn houtsnijwerk aan overgehouden met een brok amber erin die nu, decennia later, tot poeder begint te vervallen. Hoewel ik die aanschaf nog steeds waardeer, ging het mij meer om de maaltijd in een restaurant waarmee we het ‘gezellig winkelen’ afsloten.
De regenjas die ik kocht tijdens de enige keer dat ik met mijn dochter in Amersfoort ging winkelen heb ik ook nog steeds.

Ik heb dat allemaal zo goed onthouden omdat ik dat normaliter niet doe, winkelen. Ik koop liefst snel en efficiĆ«nt en vindt de kleine dinsdagse markt in Hoograven plezierig omdat hij overzichtelijk is, de prijzen er lager zijn dan op de grote weekmarkt in het centrum en ik in de loop der jaren een zekere band heb opgebouwd met de marktkooplieden. Ik blijf het plezierig vinden als ‘mijn’ groenteman zodra ik aan de beurt ben vraagt “5 witte?”, waarmee hij mijn veertiendaagse aanschaf van witte grapefruits bedoelt.
Het is comfortabel dat ‘mijn kaasboer’ precies weet welke kazen ik lekker vind en die feilloos kiest om even van te proeven. En ja, het is ook leuk als de vrouw van ‘mijn’ visboer, zelf een jonge moeder, vraagt hoe het met mijn kleindochter is.
Dat soort dingen maakt boodschappen doen gezellig.
De gezelligheid in de supermarkt moet komen van vrienden en kennissen die ik daar soms tegenkom en dan sta je altijd wel iemand in de weg..

Duurzame zaken zijn bijna niet meer te koop op markten. De aanschaf daarvan wordt meer en meer online gedaan. Dat is behoorlijk efficiƫnt, ook om kwaliteit en prijzen te kunnen vergelijken.
Toch worden er niet vaak pakketjes bij mij thuis bezorgd.
Om een simpele reden:
ik ben van het Konsuminderen en koop pas iets nieuws als het oude echt versleten is.
Daarom had ik behoorlijk de pest in dat ik bij mijn kaasboer een kaasschaaf moest kopen. De vorige was na vele jaren trouwe dienst van zijn handvat afgebroken. Ik had er daarom een van rvs gekocht bij de bekende huishoudzaak die nog steeds aan het inkrimpen is.
Nou snap ik waarom. Het roestvrije stalen ding ligt nu in de vuilnisbak (metalen vissen ze er toch uit hoop ik bij de afvalverwerking?) want ik kon hem niemand anders aandoen; je kon er absoluut geen recht plakje kaas mee snijden… alleen een soort bobbels..
Ik hoop dat die huishoudzaak iets aan de kwaliteit van de verkochte spullen gaat doen. Die kleine spullen koop je niet makkelijk online.
Maar kopen om weg te gooien is nog erger.

Tegenwoordig wordt Konsuminderen gewoon weer met een C geschreven. Misschien is dat een teken dat het idee erachter breder onderschreven wordt.
Misschien illustreert de leegstand van winkelpanden in de binnensteden niet alleen de toename van online aankopen doen, maar is er ook een teruggang van ‘gezellig’ shoppen…

Advertenties