Volk en elite

Dat Johnson en Trump elkaar vinden in handelsbetrekkingen hoeft toch niemand te verbazen?
Net zo min als toen er grappen gemaakt werden over de overeenkomst van die twee over hun haardracht.
Wat veel verbazender is dat de EU zich in het hele Brexit verhaal ontpopte als een soort gevangenis.
Na 47 jaar mag de UK niet zomaar weg.
De 27 overblijvende lidstaten zouden nu zelfs met elkaar het gemis aan inkomsten uit de UK moeten compenseren.
Waarom in vredesnaam? We moeten allemaal de tering naar de nering zetten toch?
Wat me heel erg is opgevallen in het hele Brexit gedoe is de houding van de EU die varieerde van ongeloof tot een soort verontwaardiging .
Dat juist de Engelse klassenmaatschappij een goede voedingsbodem was voor Brexit, begint nu eindelijk in allerlei politieke commentaren door te dringen. Juist die klassenmaatschappij maakte de Engelsen gevoelig voor de scheiding tussen elite en volk die elders in Europa ook steeds duidelijker gevoeld wordt.
In Nederland is de elite er tijdens de diverse kabinetten Rutte in geslaagd om zo ongeveer alles wat er voor en door het volk was opgetuigd af te breken; onderwijs, zorg, sociale woningbouw en nog zoveel meer. Van democratie is vrijwel geen sprake meer. Ook de toenemende protesten worden met veel gemanipuleer gepoogd te smoren.
Maar juist in Engeland, waar de klassenverschillen nog steeds bestaan, wordt democratie als groot goed gevoeld. De uitslag van het referendum is gerespecteerd. Terwijl allerlei EU leiders dachten dat er een nieuw referendum zou komen, hebben de Engelsen daar zelf geen echte noodzaak toe gevoeld. Peilingen geven tot op de dag van vandaag aan dat de verhoudingen tussen voor- en tegenstanders van Brexit vrijwel hetzelfde zijn gebleven, ondanks het ruim drieënhalf jaar voort etterende gekrakeel over hoe de Brexit gerealiseerd moest worden.
Ik voel enige bewondering voor de Britten.
Ze hebben de democratie in ere gehouden. Terwijl in andere Europese landen met uitslagen van referenda is gesjoemeld. In Nederland is het referendum zelfs afgeschaft omdat de elite de uitslagen ervan te onwelgevallig vond.
Het heeft de kloof tussen volk en elite alleen maar vergroot.
Nog steeds blijven Europese leiders en politieke commentatoren speculeren over dat de Engelsen het door de Brexit heel moeilijk gaan krijgen.
Waarom eigenlijk? Het lijkt verdacht veel op dat het wel verkeerd moet gaan omdat de EU bang is dat de UK een voorbeeld kan worden voor meer landen.

Toen met de bankencrisis IJsland een totaal andere koers koos door geen staatsoplossingen voor de banken te bedenken, klonk er ook overal ach en wee. Maar de IJslandse economie is nu een van de gezondste ter wereld.
Europa zou nog wel eens flink op haar neus kunnen kijken als blijkt dat de UK het best gaat rooien zonder de geld verslindende EU.
Het denken in het groot zou meer respect kunnen betonen voor de eigenheden van het kleinere.

Zo wordt er wereldwijd ook gespeculeerd dat het voor de toekomst noodzakelijk is dat we aan grootschalige organisatie van voeding bezig blijven.
Maar de lekkerste en verste groenten komen bij telers uit de buurt vandaan. Geen lange ketens meer, geen duur milieuvervuilend vervoer meer, geen chemische stofjes en andere hulpmiddelen meer nodig om de houdbaarheid van het voedsel te vergroten.
Kleinschaligheid blijkt duurzamer dan grootschaligheid.

Verdienmodel

Zodra je een bedrijfje begint of als kleine zelfstandige wilt gaan werken en financiering nodig hebt, word je gevraagd naar je verdienmodel. En bij dat verdienmodel hoort een marketingplan.
Bijvoorbeeld: als je een dropwinkeltje wilt beginnen moet je goed nadenken over waar je die vestigt. Wellicht in een wijk waar veel mensen wonen die van drop houden? Hoe zorg je dat die mensen drop bij jou komen kopen en niet bij de supermarkt of een van de drogisterij ketens?
In marketingtermen: wat is de meerwaarde die je je potentiële klandizie voorhoudt?

Bij grote bedrijven gaat het anders. Die bedenken producten waar ze zoveel mogelijk aan kunnen verdienen en creëren daarvoor een markt. Het product kan totaal overbodig zijn, als je maar een goed verhaal hebt kun je het verkopen lijkt het motto.
Voorbeeld: iedereen was tevreden met zeep om zich te wassen.
Maar het stukje zeep bij aanrecht en in het toilet was volgens de marketeers niet hygiënisch genoeg en dus moesten we aan het plastic flesje met pomp voor hygiënische handzeep. Liefst antibacterieel. Wat de milieubeweging ook tegenwierp over die bacterie dodende spullen, gezondheidsgoeroes zeiden over het gevaar van bacteriën doden die snel weer terugkomen. De marketing was zo slim in elkaar gezet dat nu de meeste Hollandse huishoudens weer meer plastic flesjes bij het afval dumpen.
De cosmeticaproducenten bedachten douchegel met o.a. SLS. Dat haalt het vet uit je huid en dus heb je daarna bodylotion nodig en die maken ze ook. Zo vertellen ze het je niet, maar met slimme marketingtechnieken en -trucs maakten ze het publiek lekker voor douche gels want die schuimen zo lekker en voelen zo lekker zacht aan en ruiken zo delicaat. Ze maken nog steeds mooie advertenties en tv-spotjes met prachtige dames en gespierde heren die pikant onder het ‘romige schuim’ zitten. De douchegel of bodywash verkochten ze aanvankelijk met allerlei leuke acties met douchesponsjes en -friebels erbij die het schuim nog schuimiger maken en het product tot een leuk weggeefcadeautje bestempelden.
Douchegels doen tegenwoordig twee dingen; naast het ontvetten door SLS wordt er ook een dun filmpje op je huid gemaakt waardoor je denkt dat je huid er lekker zacht van wordt. Maar schijn bedriegt. En dus heb je bodylotion nodig. De cosmetica industrie zorgt voor reclame acties waarbij je als je twee producten samen koopt fikse korting krijgt. Zo hebben ze een goed verdienmodel gecreëerd.
Ze hebben met hun verdienmodel en marketingtrucs een behoefte gecreëerd waardoor in Nederland steeds minder mensen gewone zeep gebruiken en we massaal steeds meer chemicaliën en microplastics door het douche putje spoelen en ons lichaam vergiftigen waardoor we steeds vreemdere ziektes krijgen.

Met haarproducten is een vergelijkbaar verdienmodel bedacht.

Ook in alle andere industrieën worden producten gemaakt die we eigenlijk niet nodig hebben.
Hoeveel producten en apparaten heeft u in kasten staan die u misschien maar 1x per jaar of zelfs helemaal nooit meer gebruikt?
 
Marketing is een vijand van duurzaamheid.
 

 

 

 

 

Cassandra

Een vriend waarmee ik vaak de problemen in de wereld bespreek, noemt me soms Cassandra, naar de Griekse onheilsprofetes die door niemand werd geloofd maar wel gelijk had. Ik vind het niet leuk als hij me zo noemt, maar nog minder leuk is het om gelijk te krijgen over het soort voorspellingen waar het over gaat. De doelstellingen van de Club van Rome spraken me al vanaf de oprichting in 1968 aan en de inhoud van hun beroemde rapport ‘de grenzen aan de groei’ (1972) maakte me aan het huilen om wat de mensheid de Aarde aandoet. Dat was niet voor het eerst trouwens, milieubewustzijn zat er bij mij al vroeg in en een deel van mijn journalistieke loopbaan noemde ik mezelf milieuactivistisch journalist. Dat is beter dan Cassandra, want haar voorspellingen hebben een mythisch kantje, terwijl de cijfers van de Club van Rome harde feiten presenteerden. Ik heb die feiten niet allemaal onthouden, maar wel een jaartal dat er in genoemd stond; het was een soort kritieke grens waarna zaken als het opwarmen van de Aarde onomkeerbaar zouden zijn.
Toen dat jaar, 1982, passeerde zonder dat er noemenswaardige veranderingen in deze op economische groei gebaseerde wereldmaatschappij waren te verwachten t.a.v. prangende milieuvraagstukken, heb ik, anders dan Cassandra, geprobeerd optimistisch te blijven. We zijn intelligente wezens en met zijn allen hebben we een onvoorstelbare kennis om de problemen het hoofd te kunnen bieden. We delen al die kennis niet alleen op spirituele wijze via de verbinding die we met elkaar hebben via ons innerlijk licht en via onze wetenschappelijk aangetoonde gedeelde genetische oosprong, maar sedert de jaren tachtig van de vorige eeuw ook via Internet. De virtuele wereld noemen we dat, waarbij weinigen zich nog realiseren wat virtueel eigenlijk betekent. Virtueel = wezenlijk. Het wereldwijde web is onze wezenlijke communicatiemethode, waarlangs we elkaar nu in hoog tempo informeren hoe erg het met onze wereld gesteld is.
Sommigen kunnen dat nog steeds nauwelijks bevatten. Op Facebook posten we massaal wat er mooi is in de wereld. Lieve poesjes, steeds meer samenwerkende dieren, mooie kunst, prachtige natuurfoto’s en -video’s, lachende selfies en er is nu zelfs een baby van 2 maanden op video gesignaleerd die nu al “I love you” kan zeggen.
Er is zoveel Liefde.
Dat is mooi.
Maar er is dus ook heel veel Onwil. Sommigen blijven volhouden dat die onwil onkunde is. Maar ook op datzelfde Facebook signaleren we steeds meer propaganda en andere leugens die aantonen dat het niet om onkunde gaat, maar om zorgvuldig gecreëerde leugens en fabeltjes waar alleen nog mensen in geloven die zich graag een rad voor de ogen laten draaien.
De Volkskrant bijlage ‘Vonk’ kopte afgelopen zaterdag: ‘Duurzaam? Vergeet het maar’ en onder de kop ‘Groene revolutie mislukt jammerlijk‘ worden de verontrustende cijfers van die Onwil weer eens gepresenteerd.
Ik wil graag positief blijven. Ik vind het geweldig dat we op Facebook zoveel Liefde delen en elkaar mooie gedachten doorgeven over hoe je heel kunt worden en gelukkig kunt zijn.
Dat we dat proberen in een wereld die steeds meer letterlijk verkankert, waar op steeds meer plaatsen mensen moeilijk schone lucht kunnen inademen, dagelijks plant- en diersoorten uitsterven en kwaadwillenden landjepik spelen en mensen overhoop schieten, zien velen nog steeds als een ver-van-mijn-bed-show of iets waar we als gewone mensen toch niets aan kunnen veranderen.
Maar lieve mensen, dat is ook onwil.
Jij en ik zijn net zo goed deel van deze wereld als onze al dan niet verkozen wereldleiders.
Wij zijn toch allen verbonden? I.p.v. van een rad voor je ogen laten draaien, zou je kunnen zien dat je een belangrijk radertje bent in dat grote geheel.

We hebben pas weer gestemd. Maar we hebben allemaal een stem die nu op zoveel manieren hoorbaar en leesbaar te maken is! De tijd van Cassandra ligt ver achter ons.