Bus Stop

Op de radio hoor ik een liedje uit 1966 wat ik daarna niet meer mijn kop uit krijg. Vooral éen zinnetje blijft terugkomen: “Someday my name and hers are going to be the same.”
Het is een vrolijk maar tamelijk oubollig liedje en dat zinnetje maakt het nog erger.
Dat zinnetje zou nu niet meer kunnen vermoed ik. Daar is de emancipatie te ver voor gevorderd.
Vroeger werd bij een huwelijk de achternaam van de vrouw automatisch veranderd in de achternaam van de man. Tegenwoordig mag je dat zelf kiezen en kan ook de man de naam van de vrouw aannemen. Het kan zelfs zonder te trouwen. Ook bij een partnerregistratie kun je er voor kiezen om elkaars achternaam te gebruiken. Er zijn verschillende mogelijkheden:
Eerst eigen achternaam, dan achternaam van partner
Eerst achternaam van partner, dan eigen achternaam
De achternaam van partner in plaats van eigen achternaam
Allebei de eigen achternaam houden.
Bijna teveel om uit te kiezen 🙂

De man in het liedje wil erg graag trouwen:
“Nice to think that that umbrella
Led me to a vow”

Een ander zinnetje doet ook erg zijn best om in mijn hersenpan rond te blijven spoken:
“All the people stared as if we were both quite insane”

Ik zie het helemaal voor me: daar staan ze te zoenen bij de bushalte en zulke openlijke liefdesuitingen waren toen niet gewoon. Sterker nog: zoiets deed je niet in het openbaar. Vrijende mensen zijn nu het lente is weer veel waar te nemen. Toch denken nog veel mensen er (bijna?) net zo over als in 1966.
Zelfs toen ik een filmpje rondstuurde van twee knuffelende otters reageerde iemand met:
“Get a room.”
Daar hoef je tegenwoordig niet meer getrouwd voor te zijn.

.
.

Het nummer Bus Stop werd geschreven door Graham Gouldman, later vooral bekend van 10cc, maar met een enorme lijst hits op zijn naam uitgevoerd door anderen. Hij schreef dit lied voor The Hollies die er in 1966 een grote hit mee hadden, maar ook Herman’s Hermits namen het op.

Advertenties