Bebé

Donderdag 16:25 landde er op voormalig vliegveld Zestienhoven een vliegtuig uit Barcelona, met o.a. vijf honden waarvoor Tix.nl de vlucht had betaald en de Stichting Hondenzorg en Welzijn een nieuw baasje in Nederland gevonden. Eén van die honden was voor mij bestemd.

Zodra Bebé mij zag aankomen begon hij te kwispelen en toen ik dichterbij kwam wilde hij naar me toe en likte mijn hand. Ik stond meteen van ontroering en dankbaarheid te grienen. De volgende dag ben ik een nieuw blog begonnen op Jaoh.nl.  Zo vaak ik kan schrijf ik er stukjes over mijn leven met mijn nieuwe hond.  De verhaaltjes zijn een vervolg op het boek over mijn leven met honden dat begin 2019 uitkomt. Over mijn leven met Bebé kan ik je nu al vast vertellen dat ik éen ding zeker weet:  We zijn een ‘match made in heaven’.

Ik wens iedereen vreugdevolle feestdagen met veel liefdevolle verbindingen.

Advertenties

Woede en vergeving

Martha Nussbaum schreef een boek met die titel. In de boekomschrijving van de uitgever lees ik: “Nussbaum ontleedt ook het begrip vergeving kritisch en vindt een vergevende houding in de kern egoïstisch en weinig behulpzaam. De verongelijkte manoeuvreert zich immers in een moreel superieure positie, waarbij hij niet langer onder zijn woedegevoel lijdend, zichzelf de macht heeft toegekend om al dan niet gratie te verlenen en zo triomfeert.”
Maar is dat erg dan?
Lijden onder een woedegevoel -dat erkent Martha ook- is behoorlijk desastreus.
Oplettende lezers van mijn blog/columns zal niet ontgaan zijn dat ik de afgelopen periode te maken heb gehad met enorme pesterijen waardoor ik mijn hond een ander huis heb moeten bezorgen.
Nadat hij weg was kwam ik in een fikse rouwperiode terecht. De rouw was erger dan toen mijn vorige hond overleed. De dood is een onvermijdelijk bij het leven horend verschijnsel en ook al is het niet leuk om iemand waar je om geeft te verliezen aan de dood, je kunt niet anders dan aanvaarden dat het zo is. In het geval van het afscheid moeten nemen van mijn hond omdat dat beter voor hem was en voor tal van andere betrokkenen zoals mijn naaste buren, lag dat anders. Ik heb een jaar lang voor hem gezorgd, hem opgevoed van pup af aan en dat doe je in het idee dat je met een beetje geluk nog een lange tijd te gaan hebt samen. Mijn leven was er op ingericht, ik kon bijna niet wachten tot hij genoeg uitgegroeid was om urenlange wandelingen in de natuur te maken met hem. Feestjes vind ik dat; met je eigen hond door de natuur struinen. Voor mij zijn dat DE momenten dat je band met je viervoeter het meest voelbaar is. Je bent op elkaar ingespeeld, je weet van elkaar waar je interesses naar uitgaan. Bij Leonardo waren dat o.a. vogels. Hij zag en hoorde ze, ook de kleinste vogeltjes die hoog in een boom zaten en liet me dat weten waardoor ook ik ze opmerkte. De tweede keer dat ik bramen plukte kwam hij me helpen. Hij probeerde zijn grote bek een beetje te tuiten om de stekels te vermijden en als hij een braam geplukt had at hij die zelf met smaak op.
Kortom, ik mis hem. Dat hij een heel goede nieuwe plek heeft is een troost. Maar mijn leven is veranderd omdat hij er niet meer is. En gezien het feit dat ook met mijn vorige hond problemen waren door de pestkop, is een nieuwe hond geen optie.
Zo’n ingrijpend gevolg van getreiter kon ik moeilijk verteren. Ik werd er letterlijk en figuurlijk ziek van. Drie weken lang had ik maagpijn, daarna een kaakontsteking enz. Naast de rouw moest ik zien te dealen met gevoelens van onmacht en woede. In mijn hoofd kwamen tal van gedachten vol wraak, wrok en rancune. Het mededogen dat ik 30 jaar lang voor de ontspoorde vrouw heb gehad, was verdwenen. En komt ook niet meer terug. Ze geniet zo duidelijk van haar getreiter dat ik haar nu zie zoals ze is: een kwaadwillende vrouw.
Daar wil ik niks mee te maken hebben. En ik wil niet dat iemand met zulke gemene gedachten nog op wat voor manier dan ook vat op mij kan krijgen. Dat haar getreiter me mijn hond heeft gekost is al erg genoeg.
Dus moest ik een weg zien te vinden om van al die negatieve emoties in mezelf af te komen. Daartoe is een mooie weg: die van vergeving. De treiteraarster vergeven kan ik (nog?) niet. Maar ik kan mezelf vergeven dat ik haar niet kan vergeven.
Daardoor kan ik die destructieve emoties van wraak, wrok en rancune los laten.
Daar is niets superieurs aan. Het is bevrijdend.
Voor mij.
Ik kan weer verder met mijn leven. Hoe precies weet ik nog niet, daarvoor is er nu even teveel tegelijk veranderd. Maar ik weet wel dat ik mijn leven vorm kan geven vanuit vrije gedachten en een liefdevol hart. En dat pakt niemand mij af.

img-20161219-wa0004