Shoppen

Op de markt scoor ik een leuke voorjaarsbroek en een vest voor volgende winter voor samen 9 euro. Kennelijk staat die marktkoopman ook op de Utrechtse Bazaar want daar is het plastic tasje van, waar hij het textiel voor me in verpakt.
Je kunt er
‘gezellig shoppen’ lees ik de koeienletters die erbij staan.
Meteen is mijn blijdschap over de gescoorde kleding behoorlijk bekoeld. Ik hou helemaal niet van shoppen!
Ik heb een of twee keer met mijn Griekse vriendin kleding geshopt, waarvan ik het zachtgele katoenen jasje dat ik samen met een bijpassende broek kocht nog steeds kan dragen ondanks maatveranderingen. Met een eveneens overleden andere vriendin ben ik een paar keer ‘gezellig de stad in geweest’, waarbij het er voor haar vooral om ging om relaxed rond te snuffelen bij exotische stalletjes en winkeltjes. Ik heb er nog steeds een klein houten doosje van fijn houtsnijwerk aan overgehouden met een brok amber erin die nu, decennia later, tot poeder begint te vervallen. Hoewel ik die aanschaf nog steeds waardeer, ging het mij meer om de maaltijd in een restaurant waarmee we het ‘gezellig winkelen’ afsloten.
De regenjas die ik kocht tijdens de enige keer dat ik met mijn dochter in Amersfoort ging winkelen heb ik ook nog steeds.

Ik heb dat allemaal zo goed onthouden omdat ik dat normaliter niet doe, winkelen. Ik koop liefst snel en efficiĆ«nt en vindt de kleine dinsdagse markt in Hoograven plezierig omdat hij overzichtelijk is, de prijzen er lager zijn dan op de grote weekmarkt in het centrum en ik in de loop der jaren een zekere band heb opgebouwd met de marktkooplieden. Ik blijf het plezierig vinden als ‘mijn’ groenteman zodra ik aan de beurt ben vraagt “5 witte?”, waarmee hij mijn veertiendaagse aanschaf van witte grapefruits bedoelt.
Het is comfortabel dat ‘mijn kaasboer’ precies weet welke kazen ik lekker vind en die feilloos kiest om even van te proeven. En ja, het is ook leuk als de vrouw van ‘mijn’ visboer, zelf een jonge moeder, vraagt hoe het met mijn kleindochter is.
Dat soort dingen maakt boodschappen doen gezellig.
De gezelligheid in de supermarkt moet komen van vrienden en kennissen die ik daar soms tegenkom en dan sta je altijd wel iemand in de weg..

Duurzame zaken zijn bijna niet meer te koop op markten. De aanschaf daarvan wordt meer en meer online gedaan. Dat is behoorlijk efficiƫnt, ook om kwaliteit en prijzen te kunnen vergelijken.
Toch worden er niet vaak pakketjes bij mij thuis bezorgd.
Om een simpele reden:
ik ben van het Konsuminderen en koop pas iets nieuws als het oude echt versleten is.
Daarom had ik behoorlijk de pest in dat ik bij mijn kaasboer een kaasschaaf moest kopen. De vorige was na vele jaren trouwe dienst van zijn handvat afgebroken. Ik had er daarom een van rvs gekocht bij de bekende huishoudzaak die nog steeds aan het inkrimpen is.
Nou snap ik waarom. Het roestvrije stalen ding ligt nu in de vuilnisbak (metalen vissen ze er toch uit hoop ik bij de afvalverwerking?) want ik kon hem niemand anders aandoen; je kon er absoluut geen recht plakje kaas mee snijden… alleen een soort bobbels..
Ik hoop dat die huishoudzaak iets aan de kwaliteit van de verkochte spullen gaat doen. Die kleine spullen koop je niet makkelijk online.
Maar kopen om weg te gooien is nog erger.

Tegenwoordig wordt Konsuminderen gewoon weer met een C geschreven. Misschien is dat een teken dat het idee erachter breder onderschreven wordt.
Misschien illustreert de leegstand van winkelpanden in de binnensteden niet alleen de toename van online aankopen doen, maar is er ook een teruggang van ‘gezellig’ shoppen…

Advertenties

Verspakketten

Ben je gelukkig in je werk?
Voelt het elke dag dezelfde tijd en weg naar je werk gaan niet als een keurslijf?
Kun je met gemak rondkomen van je salaris?
Fijn voor jou!
Ben je misschien iemand die zijn stamppotje bij de stamppotspecialist haalt of je avondmaaltijd laat wokken of bezorgen? Haal jij je koffie in een kartonnen beker bij de een of andere koffiespecialist of heb je ’s ochtends tijd om je eigen koffie te zetten en wellicht zelfs in een thermoskan te doen?
Koop je een broodje bij de zaak op de hoek bij je werk of in de kantine, of stel je thuis een weloverwogen lunch in meeneemverpakking samen?
Jonge werkers van nu vinden het de normaalste zaak van de wereld om maaltijden door professionals te laten verzorgen. Daar minimaal 15 euro per dag aan uitgeven is normaal geworden als je werkt. Je hebt het immers druk zat met je geld verdienen met het werk dat je zo leuk vindt…
De jongste trend van verspakketten van speciaalbedrijven of van supermarkten waarmee je aan de hand van een bijgeleverd recept een ‘home cooked meal’ kan maken neemt een enorme vlucht, als een soort tegenwicht wellicht.
Als je zelf de inhoud van zo’n verspakket bij elkaar zou shoppen, zou het veel minder kosten, vooral als je de tijd zou hebben om naar markten te gaan of je inkopen kan baseren op aanbiedingen.
Maar de doordeweekse markten worden steeds kleiner, er lopen steeds minder mensen rond en die er lopen zijn meestal gepensioneerd, invalide of anderszins werkloos.
Op de dinsdagmarkt waar ik geregeld inkopen doe, is de uiterst goed gesorteerde groenten- en fruitspecialist vermoedelijk het volgende slachtoffer bij de marktinkrimping. Zijn uitgebreide assortiment vergt prijzen die boven het marktgemiddelde liggen. Hij kan niet stunten met (over)rijp fruit en de groenten van het seizoen. Hij heeft de normale prijs nodig om ook al die speciale groenten- en fruitsoorten die je vrijwel nergens anders kunt kopen te kunnen aanbieden.
Een andere marktkoopman komt sedert de kerst niet meer ‘tot het weer aardbeientijd is’, want hij kon in de marktrustige winterperiode niet meer op tegen de stuntprijzen van groenteman nummer drie. Dat diens spullen meestal binnen een paar dagen op moeten schijnt er niet toe te doen. Wie weinig geld heeft kookt elke dag zelf.
Maar de werkende gooit dat rijpe fruit al snel weg en als je te weinig tijd hebt om ook de meest knapperige verse groente te verwerken, ligt die er uiteindelijk slap bij. Tenzij je die gesneden en verpakte groenten uit de super koopt. Hoe krijgen ze het toch voor elkaar om zo’n slamix na een week nog als kakelvers in je koelkast te kunnen laten liggen? (welk stofje en bewerking zorgt daarvoor?) Mijn zelf gesneden sla is al na een dag niet meer om aan te zien…

Kortom: werkenden hebben tegenwoordig weinig tijd voor en/of zin in zelf koken. Steeds meer singles zeggen niet te kunnen koken en terwijl de keuken nog niet zo heel lang geleden het domein van de vrouw was, lijken steeds meer vrouwen met een relatie niet kunnen koken een blijk van emancipatie te vinden.
Ik ben nog van de generatie die een man die kon koken een teken van emancipatie vond en kan genieten van koken als zinvolle hobby.
Tijden veranderen en vrouwen die niet buitenshuis werken om voor de kinderen te zorgen worden steeds zeldzamer.
Ik, kind van de babyboomgeneratie die nu zorgt voor de vergrijzing van ons land, vraag me toch af:
Zijn al die harde werkers nou echt zo gelukkig met hun werk?
Of zijn het brave slaven van het systeem wat we met zijn allen door er aan mee te doen in stand houden?
Ga vooral stemmen 15 maart en heb daarmee een minuscuul beetje invloed op wie van de politieke elite aan de macht komt.
Maar misschien zou je ook eens na kunnen denken hoe je leven er uit zou zien als je minder hard zou werken, dan weliswaar minder geld zou verdienen, maar wel meer tijd zou hebben. Voor jezelf misschien. Of om een goede en voordelige zelf bereide maaltijd op tafel te zetten.
Bijvoorbeeld.