Me too

Op een zondagmiddag fietste ik over de Utrechtse Europalaan aan de kant van de tippelzone. Het stukje parallelweg staat duidelijk aangegeven met bordjes ‘Tippelzone’ en aan het eind is een ‘keerlus’ voor automobilisten. Geen hoer te zien op die zonnige middag, net zo min als automobilisten. Straatprostitutie is kennelijk iets voor de avonduren.
Het Utrechtse gemeentebestuur heeft de prostitutie op tal van plekken in de stad verdreven. Plekken waar sinds mensenheugenis prostituees voor de ramen zaten, zoals de Hardebollenstraat en het Zandpad, maar deze kale, troosteloze plek, deze tippelzone mag voorlopig blijven. Ik probeer me voor te stellen hoe het hier ’s nachts aan toegaat, het stemt me behoorlijk somber.
Een gedachte dringt zich aan me op en houdt me de hele fietstocht bezig. Thuisgekomen denk ik er nog uren over na, maar uiteindelijk post ik de gedachte op Twitter:
Zolang er vrouwen zijn die hun lichaam hoereren zullen er mannen zijn die macht over vrouwen willen uitoefenen
Wat ik verwachtte gebeurt: ik krijg een stormpje van verontwaardiging over me heen die er vooral op neer komt dat ik een nitwit ben die het weer beter denkt te weten en dat er weer eens geen respect betoond wordt voor sekswerkers.
Waar ik op gehoopt had, een open gesprek over mijn gedachte (stelling?) blijft uit.
In het besef dat door de eerste reacties de toon al gezet is en een goed gesprek niet meer gaat lukken in deze sfeer en met max 140 tekens besluit ik het stormpje over te laten waaien.’
Maar ik bleef denken hoe ik die gedachte nader zou kunnen toelichten.

In de hele wereld zetten momenteel vrouwen en soms ook mannen ‘Me too’ op hun facebook pagina, in een tweet of welk social medium dan ook. Velen vertellen daarbij over hun persoonlijke ervaringen met seksueel geweld of intimidatie. De omvang van deze wereldwijde actie is zo massaal dat talkshows ineens vol zitten met vrouwen die hun ervaringen delen.

Sekswerkers betogen nog wel eens dat zonder hun goede werk er nog veel meer mannen vrouwen seksueel zouden lastig vallen of erger.
Ik zet daar vraagtekens bij.
In de talkshows en de persoonlijke verhalen in de sociale media komt vaak naar voren dat vrouwen hun ervaringen niet delen, laat staan er aangifte van doen uit angst niet geloofd te worden of voor de gevolgen voor hun baan, relaties enz.
Daarnaast denken we vaak dat het onze eigen schuld is. Ik ken dat gevoel. Na een verkrachting heb ik jarenlang gedacht dat het mijn eigen schuld was omdat ik zo stom was geweest het aanbod van iemand die ik alleen uit de kroeg kende om me naar huis te brengen, aan te nemen.

Met mijn tweet lijkt het misschien of ik de schuld weer bij vrouwen leg. Maar ik denk dat man en vrouw slachtoffer zijn van een eeuwenoude seksuele moraal en machtsdenken dat niet deugt. Het zijn mannen die hun seksuele driften kennelijk op allerlei momenten niet kunnen beheersen, maar wij vrouwen hebben die mannen gebaard. Vrouwen hebben die mannen opgevoed, al dan niet alleen, met andere vrouwen of met een man samen.
Over mannen maken opvoedende vrouwen zich vaak geen zorgen dat hun seksueel geweld kan overkomen. Niet terecht, want het wordt steeds duidelijker dat ook jongens en mannen met seksueel geweld te maken kunnen krijgen. Als dat gebeurt is de schaamte bij mannen vaak nog groter dan bij vrouwen. Immers, als man ben je stoer, kun je voor jezelf opkomen. Vrouwen daarentegen dienen als het zwakkere geslacht beschermd te worden. Vaders hebben vaak geen enkel probleem met de seksuele escapades van hun opgroeiende zonen, maar hun dochters worden vaak zo kort mogelijk gehouden. Ook moeders hebben vaak nog zo’n dubbele moraal. Ja ik noem het dubbele moraal, want kennelijk vinden we seksuele vrijheid voor jongens normaal maar dienen meisjes zo lang mogelijk kuis te blijven. Ben je dat niet, dan word je al snel een slet genoemd of erger…
We schijnen massaal te denken dat de manlijke geslachtsdrift groter is dan die van vrouwen. Maar bij vrouwen die zich aan de seksuele onderdrukking ontworsteld hebben en hun seksualiteit hebben ontwikkeld, al dan niet tot en met squirten aan toe, blijkt vaak de geslachtsdrift te sterk voor sommige mannen.
Mannen hebben nog vaak liever gedweeƫ vrouwen, zowel seksueel als op het werk.
‘De man'(even generaliseren ;-)) acht zich machtig en eist zijn rechten op seks op.
Krijgt hij die niet thuis, dan kan hij naar de hoeren. Opvallend is ook dat er wel ‘afwerkplekken’ voor homo’s’ zijn, maar nergens voor lesbiennes.
We lijken nog steeds normaal te vinden dat mannen hun geslachtsdrift overal moeten kunnen bevredigen. Zolang wij dat massaal denken, bevorderen we het machtsdenken van mannen. Vrouwen die graag gewillig geld verdienen aan het bevredigen van de manlijke drift bevestigen het ‘normaal’ zijn daarvan. Veel sekswerkers vertellen daarbij dat het gevoel van macht dat het ze geeft heel prettig is. Tot de man zijn macht met geweld wil laten voelen. (Om het nog maar niet te hebben over dat in de hele wereld vrouwenhandel toeneemt)
Ik vind het Utrechtse gemeentebestuur dapper dat ze aangeven sekswerk niet langer zo normaal te vinden.

.

.

.
Ik schreef eerder een column over mannenseks.
Over de seksuele moraal in onze huidige maatschappij schreef ik in 2009 het artikel seks als bijbaan

Advertenties