3,5 procent

In al het gekrakeel rond Corona worden andere berichten snel over het hoofd gezien.

Toch zijn op de hele wereld mensen bezig om de grootste milieuramp ooit, door sommige klimaatverandering genoemd, proberen te bestrijden. Daar zijn ontelbare wetenschappers bij betrokken, die op allerlei terreinen onderzoek doen. Sommige wetenschappers zoeken het in technologische oplossingen, maar er zijn er ook die meer holistisch kijken.

Die laatste soort wetenschappers wordt nogal eens geciteerd door organisaties als Avaaz en SumofUs die nog steeds geloven dat via wereldwijde enquêtes veranderingen kunnen worden afgedwongen. Ik heb daar steeds meer twijfels bij, aangezien het wereldwijde machtsnetwerk onverdroten doorgaat met hun plannen uitvoeren. Maar er worden zeer interessante bevindingen gemeld via die enquêtes. Zoals deze:

“Als we 50% van de aarde beschermen tegen gebruik door mensen, kan ons ecosysteem zich stabiliseren en regenereren en kan het leven op aarde zich herstellen.“

23 December stuurde Avaaz een bericht de wereld in dat wetenschappers van Harvard zouden hebben ontdekt dat als 3,5 procent van de wereldbevolking zich op geweldloze, vredige wijze tegen iets uitspreekt, de verandering nagenoeg gegarandeerd is.

Het doet me denken aan wat Maharishi Mahesj, de grondlegger van de Transcendente Meditatie, kortweg TM, al jaren geleden beweerde. Deze yogi die veel aanhang had onder beroemde mensen, zoals in de zestiger en zeventiger jaren de Beatles, had een theorie over als er maar genoeg mensen mediteerden, criminaliteit zou afnemen en wereldvrede dichterbij kwam.

In 1974 stelde Maharishi dat er een meetbare coherentie van vredig bewustzijn in een samenleving zou komen als TM door een relatief klein aantal mensen (1% van de bevolking) in die samenleving werd beoefend. Dit fenomeen werd door aanhangers het ‘Maharishi Effect’ genoemd. Naar aanleiding van dit ‘Maharishi Effect’ ondernam Maharishi in 1975 een reis naar 5 continenten en sprak op grote bijeenkomsten om de “Dageraad van de Tijd van Verlichting” aan te kondigen, de aankondiging van het allereerste begin van een tijd van harmonie op basis van bewustzijnsontwikkeling door meditatie.

Daarom is Nederland, waar de Maharishi zijn laatste jaren sleet in Vlodrop, vermoedelijk zo’n vredig landje. Immers, hier mediteert minstens 1% van de bevolking regelmatig. Sinds 2004 is Paul Gelderloos de nationale directeur van de TM-beweging in Nederland. “Mijn doel is het samenbrengen van grote groepen mediterende mensen om meer zuiverheid in de atmosfeer te brengen en op die manier de wereld te verbeteren.”

Gisteren overleed zenmeester Thich Nhat Hanh, die wereldwijd bekend staat als grondlegger van Mindfullness. Hij was een vredesactivist pur sang die er van uitging dat als je een staat van innerlijke vrede bereikt, dat ook bijdraagt aan de wereldvrede.

In feite eenzelfde boodschap als Mahesj, maar net even anders verwoord en met andere technieken uitgedragen.

Ook de Tibetaanse geestelijk leider de Dalai Lama hangt dit soort gedachten aan. In feite gaan alle grote boeddhistische leermeesters er van uit dat innerlijke vrede en verhoogd bewustzijn bijdragen aan verbeteren van de wereld.

Het Grote Ontwaken nadert volgens al die leermeesters. Dat is een hoopvolle gedachte in deze duistere tijden.

Laten we in Liefde en vrede helpen anderen ook wakker te worden. Misschien komen we dan snel aan die 3,5 procent…

Eerste indrukken

We zitten in de koelte en bij het licht van kaarsen in de tuin na te genieten van een geslaagde dag en praten over eerste indrukken die mensen op je maken.
Zijn ons mensen bijgebleven die we gezien hebben vandaag? In het drukke restaurant waar we zo verrukkelijk gegeten hebben bijvoorbeeld? Naast de mensen van de bediening kan ik me maar éen gezicht een beetje voor de geest halen. Eigenlijk niet eens zo goed zijn gezicht, maar zijn voorkomen. Hij viel me op toen hij met een servet zijn hele gezicht en kaal hoofd afveegde. Toen hij klaar was zette hij zijn pet weer op. Het was een lange, zeker niet onknappe donkere man in gezelschap van iemand die zijn voorkomen kennelijk ook belangrijker vond dan de warmte, hij had zo’n gebreide half lange oversized rastamuts op, met een dikke rol in de nek tot op de schouders.
Mijn vriend had een vrouw onthouden die hem steeds aan zat te kijken en hem kennelijk heel leuk vond om te zien.
Ja logisch dat jij die hebt onthouden, lach ik.
Waarom maken er zo weinig mensen indruk op ons? Zijn wij zo kritisch of zo apart?
Over apart gesproken: die vriendin van hem die we ’s middags gezien hadden, vind ik wel een apart type. Nu is het de beurt van mijn vriend om te lachen. Een apart type die iemand anders een apart type vindt.
Natuurlijk vind ik mezelf niet zo apart.
Onthouden we mensen beter die we apart vinden, bijzonder, afwijkend?
Terwijl ik buiten het restaurant op de komst van mijn vriend wachtte had ik tien minuten lang een lange stoet mensen voorbij zien komen op de drukke gracht. Ik moet diep in mijn geheugen graven voor ik me daar ook maar iemand van kan herinneren. Dan herinner ik me een lang meisje met haar bebrilde vriend die het burger restaurant schuin tegenover me ingingen. Ik herinner dat omdat haar benen me opvielen: lange benen onder een spijkershort. Witte benen met aan alle kanten grote rode vlekken, alsof ze heel vreemd gezeten had ergens.
En oh ja, nog een vrouw viel me op door haar benen. Een blondine van naar schatting achter in de dertig met drie vrienden op stap. Haar bruine benen kwamen onder een eveneens blauw short vandaan. Ze was niet lang, duidelijk korter dan haar gezelschap en compenseerde dat met rode sandalen met hoge hakken. Haar benen waren goed gevormd, maar dat was niet waarom ik haar onthouden had. Haar benen zaten ruim in het vel waardoor ze tijdens het lopen volop beweging lieten zien. Afwijkende uiterlijkheden, die onthoud ik kennelijk. Zegt dat wat over mij of is dat ‘gewoon’ menselijk?
Van feestjes herinner ik me vooral de mensen waar ik een echt gesprek mee heb gevoerd.

Het bovenstaande is niet vrij van oordelen. Niet oordelen, alleen waarnemen en benoemen is moeilijker dan het lijkt en een belangrijke les bij meditaties in de boeddhistische tradities.
In het jaar dat ik mijn eerste meditatielessen kreeg, overkwam me tijdens een lang moment ‘stilzitten’ dat ik ineens allemaal gezichten voor me zag. Duizenden gezichten gingen in hoog tempo aan mijn geestesoog voorbij. Ik slaagde erin me te beperken tot waarnemen en er geen gedachtes bij te hebben of bij een gezicht te blijven ‘hangen’.
Uiteindelijk nam het tempo af en stopte het voorbij zien komen van al die gezichten en ineens wist ik: Dat waren allemaal gezichten van mensen die ik ooit in mijn leven even gezien had, even oogcontact mee had, op straat, in een bus, trein, bij een loket enz. Een deel van mijn beelddatabank die tijdens die meditatie even werd opgeschoond.
Dat ruimde op!