Gehechtheid

Gehechtheid maakt je kwetsbaar.
Alles waar je je aan hecht kun je ook weer kwijtraken.
Alleen door onthechting stopt het lijden.
Ik weet het, word steeds beter in loslaten, maar geef het volmondig toe: Ik ben gehecht aan deze planeet.
Niet alleen gehecht, ik houd er van, ben er constant verliefd op. Onze prachtige planeet met haar onvoorstelbare schoonheid; gezien vanuit een ruimtestation als blauwe knikker in het heelal tot in de kleinste details van het leven op aarde dat ik zie op prachtige microscopische foto’s of nog net met het blote oog waarneembaar als ik op mijn buik in het gras lig. De schoonheid van het leven op Aarde doet af en toe pijn, zo schrijnend mooi is dat leven in al zijn verscheidenheid.

Ik behoor tot de generatie die in de hippietijd opgroeide. Als hippies waren we ervan overtuigd dat we de wereld mooier en liefdevoller konden maken. Het bewustzijn nam alleen maar toe en zou zorgen voor een betere wereld.

We leven nu in een tijd dat een omgekeerde beweging het geval lijkt te zijn.
Ik moet steeds vaker denken aan SF-films waarin de Aarde geschetst wordt na grote rampen en/of oorlogen. Grote delen van de Aarde zijn in die films onleefbaar en op wat rest strijden kleine groepen mensen met elkaar om het weinige dat de Aarde nog biedt om in leven te kunnen blijven.
Een toekomst die niet meer zo ver weg lijkt.
Alleen al die gedachte doet pijn.
Ja, dat krijg je als je ergens aan gehecht bent.
En als je verliefd bent en het onderwerp van je liefde lijdt.

Vandaag sprak ik iemand die een kunstenares is in het belijden van non-dualiteit.
Als je de wereld niet in balans ziet, maar als iets waarvan de ‘goede’ of de ‘slechte’ kant doorslaat, slaat er vermoedelijk nog wat in jezelf door, zei ze.
Zij ziet de wereld in een perfecte balans tussen de verschillende krachten.
Soms zie ik dat ook. Maar ik zie ook de schommeling tussen die verschillende krachten en … dat er maar zo weinig nodig is of net op het verkeerde moment slaat de schommel even door en hebben we zo’n Science Fiction filmlandschap.
Daar zal dan ook wel weer een goede reden voor zijn.
Alles is goed zoals het is.
Toch?

Nee, zegt mijn hart. Mijn verliefde hart.
Ik vrees dat onthechten daar weinig aan kan veranderen.
Ik weet ook niet of dat wel zo nodig is.
Deze pijn, deze zorg, zet me aan tot acties en gesprekken die ik anders niet zou voeren. Misschien is dat juist de bedoeling van mijn liefde voor onze prachtige planeet… Of het is mijn excuus voor gehechtheid.. Wie zal het zeggen?

Advertenties

No more…

Eindelijk kwam ik toe aan eens beter luisteren naar het openingsnummer van de dubbel CD ‘Long road out of Eden’ van The Eagles. Wat zongen ze nou, no more fox in the woods? Alleen al bij dat idee werd ik triest. Volume op 10 en toen hoorde ik dit vrijwel a capella gezongen nummer ineens met meer dan mijn oren.
“No more walks in the wood. Because all the trees are cut down…”
wood
Dat spookbeeld doemde voor me op en mijn gedachten gingen er mee aan de haal en mijn gevoel nog meer. Terwijl de prachtige meerstemmige zang door de kamer schalde dacht ik aan hoe de mensheid bezig is de Aarde te beroven van haar schatten. Hoe steeds meer leven wijkt voor de hebzucht van het menselijk ras, diersoorten, planten in hoog tempo verdwijnen.
Onze mooie Aarde, die miljarden en miljarden jaren er over gedaan heeft om zo mooi te worden als ze was toen de mens er begon te leven en die de laatste 2, 3 generaties wordt overspoeld door de nog steeds immer uitdijende diersoort waarvan elk zich in het diepst van zijn gedachten God waant, als we de dichter Kloos mogen geloven.
Maar waren we ons maar bewust van die goddelijkheid in het diepst van ons wezen. Dan zouden we ons ook bewust zijn van wat een geschenk het is dat je een leven lang op deze planeet mag zijn.
Want hoe je ook denkt over wat er na dit leven wel of niet op je wacht, éen ding is zeker: je leven op deze kleine blauwe knikker is uniek.
In al zijn schoonheid is er voor zover we weten niets mooier dan deze planeet, het hof van Eden.
Terwijl de Eagles de laatste noten zongen vloeide mijn hart over van liefde voor deze planeet en stroomden de tranen uit verdriet om wat de mensheid haar aandoet.