Gehechtheid

Gehechtheid maakt je kwetsbaar.
Alles waar je je aan hecht kun je ook weer kwijtraken.
Alleen door onthechting stopt het lijden.
Ik weet het, word steeds beter in loslaten, maar geef het volmondig toe: Ik ben gehecht aan deze planeet.
Niet alleen gehecht, ik houd er van, ben er constant verliefd op. Onze prachtige planeet met haar onvoorstelbare schoonheid; gezien vanuit een ruimtestation als blauwe knikker in het heelal tot in de kleinste details van het leven op aarde dat ik zie op prachtige microscopische foto’s of nog net met het blote oog waarneembaar als ik op mijn buik in het gras lig. De schoonheid van het leven op Aarde doet af en toe pijn, zo schrijnend mooi is dat leven in al zijn verscheidenheid.

Ik behoor tot de generatie die in de hippietijd opgroeide. Als hippies waren we ervan overtuigd dat we de wereld mooier en liefdevoller konden maken. Het bewustzijn nam alleen maar toe en zou zorgen voor een betere wereld.

We leven nu in een tijd dat een omgekeerde beweging het geval lijkt te zijn.
Ik moet steeds vaker denken aan SF-films waarin de Aarde geschetst wordt na grote rampen en/of oorlogen. Grote delen van de Aarde zijn in die films onleefbaar en op wat rest strijden kleine groepen mensen met elkaar om het weinige dat de Aarde nog biedt om in leven te kunnen blijven.
Een toekomst die niet meer zo ver weg lijkt.
Alleen al die gedachte doet pijn.
Ja, dat krijg je als je ergens aan gehecht bent.
En als je verliefd bent en het onderwerp van je liefde lijdt.

Vandaag sprak ik iemand die een kunstenares is in het belijden van non-dualiteit.
Als je de wereld niet in balans ziet, maar als iets waarvan de ‘goede’ of de ‘slechte’ kant doorslaat, slaat er vermoedelijk nog wat in jezelf door, zei ze.
Zij ziet de wereld in een perfecte balans tussen de verschillende krachten.
Soms zie ik dat ook. Maar ik zie ook de schommeling tussen die verschillende krachten en … dat er maar zo weinig nodig is of net op het verkeerde moment slaat de schommel even door en hebben we zo’n Science Fiction filmlandschap.
Daar zal dan ook wel weer een goede reden voor zijn.
Alles is goed zoals het is.
Toch?

Nee, zegt mijn hart. Mijn verliefde hart.
Ik vrees dat onthechten daar weinig aan kan veranderen.
Ik weet ook niet of dat wel zo nodig is.
Deze pijn, deze zorg, zet me aan tot acties en gesprekken die ik anders niet zou voeren. Misschien is dat juist de bedoeling van mijn liefde voor onze prachtige planeet… Of het is mijn excuus voor gehechtheid.. Wie zal het zeggen?

Advertenties

Liefdesbatterij

Mijn dochter noemde haar baby vaak een liefdesbatterij. Het was een prachtige, blije baby die er genoeg aan had om bij je te zijn en zodra je naar haar keek, je haar stralende lach schonk. Als ze je nog niet kende kon dat even duren, maar uiteindelijk kreeg iedereen die lief voor haar was haar volle lach. En waarom zou je niet lief zijn voor zo’n prachtig klein wezentje…
Ook de nu twee maanden jonge eerste kleinzoon van mijn broer is zo’n stralend kind. “Babietjes zijn heerlijk he,” verzuchtte mijn broer gelukkig bij een foto in de groepsapp van onze kleinkinderen. De foto toont een slapende baby met een grote glimlach op zijn gezicht.
Alle jonge levende wezens hebben een hoog knuffelgehalte. Ze zijn ook nog zo puur, zo alleen nog liefde. Nooit vergeet ik hoe ik voor het eerst een pup uitzocht. De puppies waren pas 8 dagen oud en hielden hun oogjes nog dicht. Er was nog helemaal geen sprake van al een keuze kunnen of hoeven maken, maar telkens als ik in de werpbak ging kijken bij moeder en kroost, ging hetzelfde hondje apart liggen. Uiteindelijk besloot ik dat ik die even vast wilde houden. Ik kreeg hem op mijn schoot; een klein crèmekleurig wolbaaltje, nauwelijks groter dan mijn hand. Uit dat kleine lijfje stroomde liefde mijn hele lijf in. Dat hondje was ook een liefdesbatterij.
Mijn dochter is stevig van plan haar dochtertje tot een heel en gelukkig en liefdevol mens te laten opgroeien. En ze doet het goed!
Ik herken dat plan van toen zij mijn baby was.
De meeste jonge ouders hebben prachtige wensen en goede voornemens voor hun kinderen.
Toch kan geen enkele ouder voorkomen dat hun kind nare ervaringen te verwerken krijgt, tot aan trauma’s toe. Trauma’s die patronen in hun persoonlijkheid veroorzaken die niet zelden hun hele verdere leven een rol spelen.
De oorzaak is niet alleen ‘de buitenwereld’.
Juist als ouder maak je fouten die keihard binnen kunnen komen bij je kind. Fouten waar je je op dat moment meestal niet van bewust bent.
Omdat je als ouder ook een kind was dat nare ervaringen opdeed die je vormde, patronen veroorzaakte.

Van mijn goede voornemens hoe ik mijn dochter zou opvoeden is veel terecht gekomen, maar de schade die mijn toen nog onbewuste patronen bij haar veroorzaakt hebben heeft daar veel van doorkruist en zal vermoedelijk ook weer repercussies hebben op haar dochter.
Zo zijn we al zolang de mensheid bestaat bezig.
De perfecte ouder bestaat niet, een kind geen psychische schade toebrengen is een illusie.
Ook niet in de betrekkelijke luxe van leven in een land dat een al meer dan 70 jaar lange periode van vrede beleeft.
Als ik stilsta bij al die kinderen die opgroeien in gebieden waar oorlog heerst, en alle psychische schade die dat toebrengt, vraag ik me af hoe het ooit goed moet komen met de mensheid.
De oorzaak van de dualiteit in de wereld ligt er duimendik bovenop.

Ik zie maar éen uitweg: blijven focussen op wat mooi en goed is. En hopen. En je best doen.
Mijn kleindochtertje werd 1 april een jaar en is nu een prachtige blije dreumes die in hoog tempo door het huis kruipt en is dus ook in hoog tempo aan het leren hoe ingewikkeld de wereld in elkaar steekt. Is ze net heel trots dat ze onder stoelen en tafel is doorgekropen, gaat ze onder zo’n stoel blij rechtop zitten…
We zeggen dan niet dat ze een domoor is. We begrijpen, leggen uit, pakken op en troosten.
Laten we het zo lang mogelijk liefdevol en veilig houden in haar leven.
En in het leven van iedereen.
We worstelen allemaal met dualiteit. In liefdevol voor elkaar zijn heffen we dat op. Al is het soms maar voor even…