Stinkende gouwe

Een vriendin vertelde dat ze als kind heel veel wratjes had en haar moeder haar daarom meenam naar een natuurgenezer die op zijn beurt haar meenam naar zijn enorme wilde kruidentuin en haar wees op een plantje. Als ze het steeltje doormidden brak kwam er oranjekleurig sap tevoorschijn dat ze op haar wratjes moest smeren. De wratjes verdwenen er snel door en zijn nooit meer teruggekomen.
Ze vertelde het verhaal omdat ze het leuk vond dat er zo’n plantje bij haar in een van haar plantenbakken opgekomen was. Ongezien wist ik meteen welk kruid ze bedoelde; Stinkende gouwe. Op zijn latijns Chelidonium.
“Raar he dat zo’n plantje kan helpen,” zei ze.
Maar ik vind dat niet raar. Veel raarder is dat de farmaceutische industrie zich kon ontwikkelen doordat ze zogenaamde werkzame stofjes uit planten zijn gaan extraheren. De wetenschap onderzocht welke stoffen verantwoordelijk waren voor genezing en dan werden die uit de plantjes gehaald. Deze manier van denken beheerst tot op de dag van vandaag de ‘moderne’ geneeskunde. Zo ernstig zelfs, dat artsen bij hun opleiding vooral les krijgen in de werking van farmaceutische geneesmiddelen en hun bijwerkingen en nauwelijks les in bijvoorbeeld voeding.
De natuurlijke kruidengeneesmiddelen mogen dankzij lobby’s van de farmaceutische industrie en organisaties als de vereniging tegen kwakzalverij en andere sceptici niet eens meer verkocht worden met een vermelding waartoe ze dienen op de verpakking.
Maar feit is dat de volledige planten geen bijwerkingen geven en de extracten wel.
Komen die farmaceuten en artsen nou nooit eens op het idee dat geneeskunde niet een kwestie is van een stofje voor elke kwaal, maar dat genezen tot stand komt dankzij holistische principes?
Het wetenschappelijke antwoord op de vraag waarom de ene mens of het ene dier vatbaar is voor een ziekte en de andere niet, komt meestal niet verder dan dat er sprake is van verschil in weerstand.
Door de ziekte te isoleren en niet meer te beschouwen als iets wat deel is van de persoon die deze ziekte heeft, mis je verbanden die soms op verbazend eenvoudige wijze voor genezing kunnen zorgen.
Waarom krijg je geen bijwerkingen van Stinkende gouwe of van kamille, maar wel van de uit kamille geëxtraheerde stof?
Omdat het holistische principe ook geldt in planten. Het gaat niet alleen om die ene stof, het gaat om de hele plant en hoe de delen daarvan gebruikt kunnen worden, om bijvoorbeeld met het gebroken steeltje dat oranjekleurige sap op je wratjes te smeren.

In de natuur gaat het om het totaal en de onderlinge verbindingen.
Ecologen weten dat en proberen overheden te bewegen tot maatregelen om ecosystemen te beschermen. Biologen doen ook zoiets, imkers ook, maar de meeste mensen missen het plaatje van het totaal.
Dat totaal is ook groot: de Aarde zelf is één groot ecosysteem dat als zodanig niet los te zien is van het stelsel van planeten om ons heen. Maar als je oog hebt voor de kleine dingen in de natuur zie je juist via het kleine de samenhang.
De van de natuur vervreemde verstedelijkte mens gelooft vaak nog steeds heilig in de kennis van de moderne dokter en verwacht voor elke kwaal een pilletje of iets dergelijks.
Dat genezing begint door goed naar jezelf te kijken en luisteren is voor hen nog vaak ‘zweverig geklets’. Laat staan dat er dan bereidheid is om ‘aan je zelf te werken’.

Als een vogel vruchten eet, verspreid hij de pitjes, al dan niet via zijn ontlasting. Zaadjes van planten verspreiden zich o.a. via vachten van dieren of door de wind, alles werkt met alles samen.
De mens bewerkt de grond met chemicaliën, graaft hele eilanden af voor grondstoffen voor bijvoorbeeld smartphones, stookt fossiele brandstoffen op, laat de bevolkingsaanwas van mensen ongebreideld groeien en is nu zelfs aan het experimenteren met het weer waardoor ook windrichtingen veranderen. Wij mensen zorgen met dit soort zaken voor klimaatverandering en sterke vermindering van de biodiversiteit. Veel soorten sterven uit, dieren, insecten, planten. Het hele ecosysteem verandert. Straks is er misschien geen Stinkende gouwe meer om op je wratjes te smeren.

Familiefoto

Als ik tegenwoordig foto’s zie van steden overal in de wereld, valt me steeds meer op hoeveel ruimte zo’n stad in beslag neemt. In mijn jonge jaren was Londen al zo groot als de provincie Utrecht, nu is Londen een onafzienbare hoeveelheid bebouwing. Steden die eerst in een vallei of een baai lagen, liggen nu ook tegen de hellingen op en verder. Hellingen zijn soms volledig afgegraven.
In het Turkse Cappadocië zag ik steden die allemaal jonger leken dan tien jaar. In Kayseri en Nevsehir zag ik vrijwel uitsluitend hoogbouw. Turkije lijkt vast besloten de bevolkings- en stedengroei op die manier op te vangen. In China is de soms eeuwenoude laagbouw in de meeste steden al vervangen door torenflats. En ook in ons land neemt de hoogbouw toe al lijken we vooreerst alle kantoren en aanverwanten in hoge gebouwen te hebben gestopt. In nieuwbouwwijken zoals Houten en de vinexlokatie Leidsche Rijn in Utrecht vind je veel nieuwe laagbouw, maar vaak vernuftig samengebouwd met appartementencomplexen van 3 of meer woonlagen.

“Dan maar de lucht in” heeft een nieuwe betekenis gekregen. We zullen wel moeten als we nog wat groen over willen houden op de wereld.
Of.. we zouden het bewustzijn moeten hebben dat we een eind moeten maken aan de bevolkingsgroei. Maar hoe doe je dat? De éenkindspolitiek van China is alweer jaren verlaten en in islamitische landen wordt net zoals vroeger hier door elkaar beconcurrerende pastoors en dominees, aangemoedigd om veel kinderen te krijgen.
De economie is gebaseerd op groei die in feite nog uitsluitend te realiseren valt door bevolkingsaanwas.

Terwijl steeds meer filosofen, spirituele goeroes en andere weldenkers van de meest uiteenlopende pluimage tot ruimtevaarders zoals André Kuipers toe, pleidooien houden om de aanwas van de diersoort mens te stoppen, gaat de bevolkingsgroei in steeds hoger tempo door.
Hoe dat kan?

Deze bijna 40 jaar oude familiefoto ter illustratie:

Familiefoto

Welke familie heeft zo’n foto niet? In dit geval is de padre familias al overleden , maar de madre familias zit zoals gebruikelijk pontificaal in het midden. Tijdens haar leven heeft ze deze familie zien ontstaan en groeien. Van deze familie waren ‘maar’ 4 generaties in leven. Nu we steeds ouder worden is 5 niet ongebruikelijk.
De madre familias op deze foto begon met drie eigen kinderen. Maar zelfs al zou elke vrouw die kinderen wil niet meer dan twee kinderen baren, dan zou zo’n familiefoto er nauwelijks anders uitzien inclusief het gegeven dat er steeds meer vrouwen geen kinderen baren.

Vorige week zag ik een documentaire over de mug. Volgens specialisten gaat dat diertje voor grote rampen zorgen. Vermoedelijk bedenkt Moeder Aarde nog wel meer dingen om de plaag van het enige roofdier zonder ernstige vijanden te stuiten. En ondertussen is dat roofdier ook nog steeds zelf zijn ergste vijand, getuige de grote hoeveelheid oorlogen in de wereld…

.

.

.

p.s. wie als eerste, mij nooit ontmoet hebbende, raadt wie op de foto ik ben, trakteer ik op koffie met gebak 😉

 

 

.

Nieuwe wildernis

En weer laait in de winter de discussie op over grote grazers in ‘de nieuwe wildernis’. Moeten er minder grazers komen of blijven er elke winter vele dieren een ‘natuurlijke’ hongerdood sterven? De vraag is of zo’n hongerdood wel zo natuurlijk is. De Oostvaardersplassen is een natuurgebied met een hek er omheen en de dieren hebben dus geen mogelijkheden om uit het natuurgebied weg te trekken. Succesrijke voortplanters hebben daardoor te maken met te grote aantallen voor de hoeveelheid beschikbaar voedsel.
Dit probleem doet zich overal in de wereld voor. De meest succesvolle diersoort mens blijft in toenemende mate leefgebieden innemen. Inmiddels is het landschap op aarde er totaal door veranderd. Dieren moeten zich aanpassen aan steeds meer en uitgestrektere stedelijke gebieden en zij die dat niet kunnen komen terecht in omheinde ‘wildernissen’, reservaten dus, waar ze als ze niet ten prooi vallen aan stropers zelfs met hun eigen soortgenoten moeten concurreren om voedsel.
De zich goden wanende mensen denken over alles wat de aarde voortbrengt te kunnen beschikken. Andere levensvormen zijn volgens de wetten der mensheid nog steeds ‘dingen’. Om vrijelijk over dieren te kunnen beschikken heeft de mens zelfs bedacht dat dieren geen gevoel hebben, dom zijn en volgens de gelovigen onder ons hebben dieren geen ziel.
Nu dit soort leugens steeds minder kunnen worden vol gehouden, al was het maar door de ontelbare dierenfilmpjes in de sociale media die laten zien hoe slim, gevoelig en sociaal dieren zijn, willen de gevoeligsten onder ons alsnog het lijden van dieren verminderen.
We voelen ons in het diepst van onze gedachten niet alleen god, maar ook schuldig over wat we door onze massale expansiedrift veroorzaken. Maar niets zo moeilijk voor de meeste mensen als toegeven dat je het fout hebt, dat je (mede) schuldig bent aan wantoestanden.
In plaats van de hand in eigen boezem steken en zorgen dat de mensheid eindelijk eens ophoudt met het groeien in aantal zodat er nog iets van ander leven vrijelijk kan bestaan op de aarde, gaan we ‘natuur beheren’ om ons geweten te sussen.

Om de Kennemerduinen staan minder hekken dan in de Flevopolder en een stijgend aantal damherten weet de weg te vinden naar Zandvoort waar ze als voedsel o.a. resten van menselijke consumptie vinden. Ik zou denken ‘leuk die herten in mijn dorp’, maar veel Zandvoorters blijken daar anders over te denken. Tuinen en openbaar groen ‘lijden’ onder de herten. Maar het gaat er vooral om dat de dieren zomaar ineens een weg kunnen oversteken en dan aangereden kunnen worden. Niet bezorgdheid over het welzijn van de herten is het probleem, maar de verkeersveiligheid: zo’n aanrijding is niet goed voor auto’s en mensen. En met een gewond, misschien zelfs bloedend hert wil je natuurlijk ook niet graag geconfronteerd worden. Dan kun je ze beter bejagen. Afschieten dus en het vlees verkopen. Mmm, hertenbiefstuk…
Gisteravond in Rtl late night verdedigde statenlid Sjaak Simonse van de SGP het initiatiefplan van SGP en VVD in de Flevopolder voor minder dieren en meer recreatie in de Oostervaarderplassen. Dat afschieten van dieren geld oplevert en het opruimen van kadavers van dieren die van de honger zijn omgekomen geld kost, zei hij er niet bij.

Voor geval u het nog niet wist:
Natuurbeheer valt al een aantal jaren onder het Ministerie van Economische Zaken..

Dieren

In het NOS journaal vanmorgen beelden van dode en nog amper levende neushoorns in een natuurreservaat in Zuid-Afrika. De parkwachters verliezen vaak de strijd met stropers die op brute wijze de hoorns afzagen. Als dat zo doorgaat is de neushoorn binnen vijf jaar uitgestorven, minimaal in Zuid-Afrika.
Bij zulke berichten schaam ik me bijna om mens te zijn.
Sommigen beweren dat het komt omdat de mens nou eenmaal oorspronkelijk een jager is. Maar in hetzelfde journaal wordt melding gemaakt van in een grot in Azië gevonden tanden van tussen de 100.000 en 120.000 jaar oud. Wetenschappers twijfelen aan die ouderdom omdat er ook kiezen met gaatjes bij zijn. En de mens zou pas gaatjes in zijn kiezen hebben gekregen toen hij van jager boer werd.
De mens werd beschaafder denk ik dan. Maar diverse boeren van tegenwoordig gaan respectloos om met hun dieren, vooral bij massificatie. Dieren worden gezien als een product, als iets waar je geldelijk gewin mee kunt halen en hun welzijn is daar aan ondergeschikt. Staarten, snavels en andere delen van dierenlichamen worden in de veeindustrie zonder pardon en verdoving geamputeerd, bewegingsruimte wordt beperkt tot kooien waar een dier zich niet eens meer in kan omdraaien.
WNL liet tussen de journaals met deze berichten doodleuk een vrouwelijke jager aan het woord. Zij heeft iets tegen de veeindustrie. Ze heeft een eigen moestuin en ze wil ook 6x per jaar haar eigen stukje vlees kunnen schieten. En hup, daar ging ze het riet in met haar jachthond en dubbelloops jachtgeweer op zoek naar een lekker eendenboutje.
Als ze zich met vlees eten beperkt tot die paar keer per jaar dat ze jaagt is het misschien minder erg dan vlees uit de bio-industrie.
Maar Nederland is te klein om iedereen zijn eigen stukje vlees te laten schieten.
Goed beschouwd is de wereld te klein om mensen nog welk dier dan ook te laten schieten.
De grootste diersoort, mens, is nog lang niet beschaafd.
Want echte beschaving zou niet alleen een eind maken aan al het dierenleed, maar ook aan de groei van het aantal mensen.