Titeren

Met mijn hond ging ik naar een holistische dierenkliniek tussen Zeist en De Bilt om hem te laten titeren. Deze nog vrij jonge techniek wordt door slechts weinig dierenartsen gebruikt. De methode behelst het afnemen van een beetje bloed om te kunnen onderzoeken of je huisdier nog voldoende afweerstoffen tegen bepaalde ziektes heeft. Is dat het geval, dan scheelt dat weer een inenting en dus belasting van het systeem van je dier. Worden er voldoende antilichamen gevonden in het bloed, dan krijg je net zo goed een (speciale titer-) aantekening daarvan in het vaccinatiepaspoort als je ook zou krijgen van een inenting.

De kliniek bleek maar liefst negen mensen met elk minstens een en soms meer honden op dezelfde tijd te hebben uitgenodigd. Voor vragen was dan ook geen tijd. Als ik vragen had moest ik daar een andere afspraak voor maken. Ja ook met mijn vraag over het enige vaccin waarvoor ze niet konden titeren. Moest ik het nu wel of niet aan mijn hond laten geven? Dat moest ik dan maar zelf beslissen. Maar wat ik ook besliste, de dierenarts wist op voorhand niet zeker of ze er tijd voor had.

We waren gelukkig als eersten aan de beurt, maar omdat het er zoveel waren, kon het minimaal een uur gaan duren voor de uitslag van het bloedonderzoek klaar was. Dus gingen we ons in de tussentijd vermaken.

Groen genoeg in de buurt. Dat had ik gedacht op de wandeling van twintig minuten vanaf de bus naar de kliniek. Weliswaar had ik van tevoren gezien dat het eigenlijk maar een klein groenstrookje is tussen de bebouwde kom van Zeist West en Landgoed Oostbroek in De Bilt, maar lopend over de Schorteldoeksesteeg die overgaat in de Bisschopsweg, kreeg ik bijna de illusie in een bos te lopen. Niets bleek minder waar. Al snel nadat we de weg hadden verlaten, kwamen we dit bord tegen:

En op het openstaande hek nog een:

Maar als het niet toegankelijk was, waarom stond dat hek dan zo wijd open? Ik besloot poolshoogte te gaan nemen en liep het pad op.

Na tien meter zag ik tot mijn verbazing dit:

In dat kleine rustgebiedje waar we niet in mogen, wordt dus wel gebouwd…!

Toen we de titer-uitslag kregen (geen vaccinaties nodig, hoera!), bleek er definitief geen tijd voor de enige inenting waarop niet getiterd kon worden. Er ontspon zich tussen de assistentes en de enige dierenarts die zich met het titeren bezighield een eigenaardig gesprek over als ik speciaal terug moest komen voor die ene inenting, er naast de kosten voor het vaccin dan wel of niet consultkosten moesten worden gerekend.

Ik ga niet meer terug, dacht ik meteen maar zei het maar niet.

Soms denk ik dat de wereld der mensen echt aan het doordraaien is.