Regels

In het natuurpark maant een andere wandelaarster me dat mijn hond aan de lijn moet.
“Mijn hond blijft op de paden en jaagt niet,” zeg ik.
Dan nog moet hij aan de lijn.
“Ik gun mijn hond zijn beweging,” zeg ik.
Maar dan moet ik maar ergens anders naar toe, vindt ze.
Dat ik helemaal nergens meer naartoe kan omdat alle wandelroutes aan de rand van de stad zijn afgezet vanwege de corona crisis is haar zeker ontgaan, ik zeg het maar niet.
Hier mag het niet vindt ze. Regels zijn regels.
“Ik vind sommige regels wel erg ver gaan,” zeg ik.
Ik krijg een kort exposé over het belang van het natuurpark.
“Ja daar ben ik mee bekend, ik kom hier al jaren minstens een keer per week en vind het een belangrijk ecologisch gebiedje”.
Volgens de mevrouw vind ik het helemaal niet belangrijk.
Ze permitteert zich dus ook nog om voor mij te gaan denken en me te betichten een leugenaar te zijn.
“Ik heb hier geen zin in,” zeg ik en loop door.
Het was door de corona crisis een beetje op de achtergrond geraakt, maar ik weet nu meteen weer wat een hekel ik zou kunnen hebben aan dit type regeltjes fuckers, ware het niet dat ze niet door hebben hoezeer ze zichzelf beperken.
Ik moet weer denken aan de werkloze ecoloog die jarenlang de scepter zwaaide in dit park en wie loslopende honden een doorn in het oog was. We spraken elkaar desondanks of misschien ook wel dankzij geregeld, ik raadpleegde hem bovendien graag vanwege zijn enorme kennis van planten.
Op een dag was hij bezig met het graven van een paddenpoel. Volgens mij een eigenaardige bezigheid in dit natuurpark dat enige verwantschap vertoont met een grienden landschap en waar het barst van de ondiepe watertjes, maar destijds waren paddenpoelen net als slangenhopen een modisch verschijnsel bij natuurbeheerders.
“Marja kom nu eens kijken,” riep hij me toe. Het bleek om een tak te gaan van enkele centimeters dik. “Moet je nou toch kijken hoe vreselijk: die tak barst van de afdrukken van honden tanden!” Hij vond het echt verschrikkelijk. Ik kon mijn lachen bijna niet onderdrukken en zei zo achteloos mogelijk dat die honden toch maar mooi zorgden voor een snellere vertering van afgewaaide takken.

Had die mevrouw trouwens niet door dat ze in haar fanatisme steeds dichterbij kwam en dreigde de corona regels te schenden? Als ik dat gezegd had, zou ze dan kwaad geworden zijn of geschrokken?
Ik zag en zie de zin wel in van de meeste corona regels, leek de afgelopen weken zelfs een beetje op die mevrouw als ik buiten liep en dingen zei als “ik zou graag afstand houden” wanneer iemand te dichtbij kwam.
Dat nu steeds meer mensen die regels aan hun laars lappen, is wel goed te begrijpen. Het wordt overal weer drukker en dan is die anderhalve meter afstand ook steeds lastiger vol te houden. Je kunt niet meer even snel de stoep af, er rijdt weer verkeer op de weg.
Straks mogen we weer in het OV, maar dan wel met mondkapje.
Als ik zonder kapje in de trein of bus zit, word ik dan beboet? Uit de bus of trein gezet, door mijn boze medereizigers wellicht die zich graag aan de regels willen houden?
Als dat vaccin er komt, wat wegens gebrek aan testtijd een gevaarlijk vaccin kan zijn, kan ik de vaccinatie dan weigeren, bijvoorbeeld door de arts aan te spreken op zijn eed van Hippocrates? Of als het geen arts is die vaccineert kan ik me nog beroepen op mijn grondrechten, mijn beschikkingsrecht over mijn eigen lichaam? Of wordt er zoveel sociale druk gecreëerd dat ik ook met mondkapje niet meer in het OV mag o.i.d.?
Ik vind regels en vooral mensen die ze willen naleven, soms echt te ver gaan.