Volhouden

“Werk je nog?” vroeg ik een kennis die ik op straat tegenkwam.
“Nee, ik heb een burn-out. Ik heb het niet volgehouden,” antwoordt ze met enige schroom.
Ze is ruim 66 en over niet al te lange tijd krijgt ze eindelijk haar AOW en daarvoor het officiële afscheid van haar werk.
Ze had administratief werk, maar ook dat kan teveel worden als je ouder wordt. De dagelijkse verplichtingen, het constante keurslijf, er kunnen allerlei emotionele belastingen ontstaan op het werk en je moet maar mee in dat steeds hogere werkritme waar ook steeds meer jongere mensen op afbranden.
En oudere mensen krijgen ook nog allemaal PHPD (pijntje hier, pijntje daar).
Teun van de Keuken noemde in zijn jongste column in de Volkskrant de mens de nieuwe plofkip. Er moet zo hard gepresteerd worden dat zelfs de tijd voor eten er bij inschiet waardoor de mens al snel grijpt naar snacks en slecht voedsel. Naast gezonder voor je lichaam is een goede lunchpauze ook gezonder voor je geest doordat je even afstand kan nemen van je werk. Diëtisten pleiten voor rustig zittend de tijd nemen voor je maaltijden die uit de hele schijf van vijf moeten bestaan, maar voor zo’n ontbijt is geen tijd en zulk voedsel vind je ook steeds minder in de kantine op je werk.
Bezorgers van de diverse besteldiensten moeten binnen vastgestelde tijdseenheden uw pakketjes bij u thuis bezorgen zodat u niet de hele dag thuis hoeft te blijven en door kunt werken en in tal van andere beroepen moeten ook de ‘targets’ gehaald worden.
In het kader van 5 mei zag ik op Facebook allerlei posts over of we nou echt zo vrij zijn als ons wordt voorgehouden, sommigen noemden daarbij de huidige organisatie van werk ronduit slavenarbeid.
Er zijn gemene trucs uitgehaald onder de diverse kabinetten Rutte en zelfs al in kabinetten daarvoor. Onder het mom van bezuinigingen en decentralisatie zijn in tal van beroepen enorme aantallen ontslagen gevallen waardoor nu een gebrek aan mensen is ontstaan.
Het meest schrijnende voorbeeld vind ik nog steeds de zorg. De mensen die nu worden ingehuurd krijgen minder zekerheden en (nog) lager betaald dan hun ontslagen voorgangers.
In het onderwijs leidt het gebrek aan mensen tot nog meer overbelasting van het personeel dat nog niet met een burn-out thuiszit.
Als je ziek bent, bepaalt de zorgverzekeraar waar je wel of niet recht op hebt. Ondertussen betalen we steeds meer voor de zorg en moeten we meer belasting betalen op elementaire zaken als voeding wat o.a. betekent dat producten van de voedingsindustrie die barsten van stoffen die niet goed voor ons zijn, goedkoper zijn geworden dan verse producten. Als je al tijd zou hebben voor het bereiden van een verse maaltijd moet je daar dus ook nog extra voor betalen.

De term volhouden vind ik een alarmerende term om je werk mee te duiden. Maar inderdaad, dit is niet lang meer vol te houden.

Advertenties

Koud op Terschelling?

Veel van mijn familie en vrienden kunnen zich niet of ternauwernood voorstellen wat ik in deze tijd van het jaar op Terschelling te zoeken heb.
Kortweg: rust, ruimte, wandelen over weidse vlakten en door stille bossen, prachtige duinen. Eigenlijk hetzelfde als in andere jaargetijden. Dagen achtereen was het de hele dag zonnig, zodat alleen mijn kleding het verschil met de zomer aangaf. Hoewel, het strand mijd ik een beetje; een ruige wind bij een temperatuur van rond of zelfs iets onder het vriespunt, nodigt niet echt uit voor strandwandelingen. Maar in de luwte van duinen, bossen en valleien is het goed toeven.
Nee familie en vrienden, het is niet koud. Ik ben er op gekleed en bovendien loop je jezelf warm.
De hond geeft het voorbeeld, die rent en draaft dat het een lust is, als ze me passeert is het op de van koude stevige grond of een paard in galop langskomt. Wat een flinke prestatie is voor een hond van minder dan 20 kilo. Hoeveel ze precies weegt weet ik niet, het is een ‘leenhond’; ze is van een vriendin die zo aardig is me haar uit te lenen. Dat is bijzonder, zelfs als je in aanmerking neemt dat ik de hond al meer dan een jaar geregeld uitlaat en ook hebt verzorgd tijdens vakantie van haar baasje.
We kunnen het goed vinden, Goldie en ik. Ook al noemt haar bazin haar een ‘zeer zelfstandige hond’, of misschien juist daarom. Ze heeft vermoedelijk een jaar op straat geleefd voor ze van Bulgarije naar ons land kwam en heeft voor zichzelf moeten zorgen. Ze vertoont de kenmerken van een surviver. Ze luistert goed naar me, maar soms gaat ze er in volle vaart vandoor en dan zie ik haar niet meer. Ze komt altijd terug, doorgaans binnen vijf minuten.
Aanvankelijk dacht ik dat het jachtinstinct was waarmee ze achter konijnen, eekhoorns en vogels aanging. Gênant en lastig gedrag waardoor je tien keer na moet denken of je haar wel los kunt laten lopen. En er zijn in onze woonomgeving al zo weinig plekken waar dat mag… Dat heb ik haar kennelijk wel duidelijk kunnen maken, want ze had het al maanden niet meer gedaan. Tot hier op Terschelling. De eerste dagen was ze zo vaak uit zicht, dat ik het echt vervelend begon te vinden en haar ernstig heb toegesproken, daarbij beurtelings met mijn vingers naar mijn ogen en die van haar wijzend. Ook dat begreep ze kennelijk, want de derde dag bleef ze keurig in het zicht. Ze neemt nog steeds af en toe een spurt, maar ze blijft nu in beeld, ook al is dat soms nog maar bijna een stipje aan de horizon. Ik begin steeds beter te begrijpen waarom ze dat doet.
Allereerst heeft dit hondje een gigantisch plezier in zo hard mogelijk rennen. Een vogel of een knaagdier is daarbij extra leuk. Niet om te vangen, maar om mee te spelen. Op een grote vlakte zag ik haar achter een vogel aan rennen die op lage hoogte voor haar uit bleef vliegen en toen Goldie even pauze nam kwam de vogel zelfs weer naar haar terug om haar uit te dagen,
Vanmorgen bij het Groene Strand was er (apart genoeg) geen vogel te bekennen, maar toch nam ze een spurt. Wat kan dat beest rennen! Ze rende tot ik haar bijna niet meer zag. Met mijn hand boven mijn ogen tegen de zon kon ik zien hoe ze op haar gemak langs de wadlijn kuierde, wat snuffelde en toen mijn kant uitkeek. Ik zwaaien.. en ja, daar keerde ze en kwam terug, nu in iets langzamer tempo.
Ineens wist ik: rennen is voor haar vrijheid.
Op de weidse stille vlakten van Terschelling voelt ze die vrijheid nog meer dan in natuurgebieden rond de stad waar ik haar uitlaat.
Ik herken dat verschil.
Hier geen geluiden van verkeersaders en stads gekrakeel, maar soms oorverdovende stilte. Lege vlaktes, duinlandschappen, bossen die me soms even laten voelen hoe het zou zijn om alleen op de wereld te zijn. Niet onverdeeld leuk. Maar in de wetenschap dat je weer terug kunt keren naar de wereld der mensenis het genieten van de ruige natuur, vooral samen met een hond.
De genadeloze vrijheid van de natuur laat zich nu extra voelen omdat het sedert gisteravond sneeuwt op de waddeneilanden. Vandaag wisselen zon en sneeuwbuien elkaar af.
Maar nee we hebben het niet koud op Terschelling.
Vrijheid is hartverwarmend.